Początki choroby

[melancholia1]

Jak wyglądały u Was początki choroby...? Jak w ogóle można poznać w
początkowych fazach, czyli bez specjalnej utraty wagi i wyniszczenia
organizmu, że to już może być anoreksja...???

[lusi4]

Melancholia, opisałam Ci początki choroby w Twoim poprzednim
wątku"Czy mogę być chora?"

[Gość: iris]

w moim przypadku duży wpływ miała na mnie koleżanka, która miała problemy z
nadwagą. nigdy nie byłam otyła, nie miałam problemow z nadwagą , wrecz
przeciwnie.nie pamietam dokładnie jak to było, ale zaczełam wyrzucać jedzenie,
nie jadałam kolacji, ani śniadań, do czasu jadłam słoddycze, pozniej oczywiście
odeszłam i od nich, odżywiałam sie fistaszkami , rodzynkami, byle by czymś
zapełnić żołądek, prawie ciągle spałam, bo byłam głodna, ale jednocześnie nie
mogłam na jedzenie patrzeć. byłam strasznie słaba, najgorszy czas życia
nigdy do tego na pewno nie wroce, nie oznacza to jednak że jestem całkowicie
zdrowa, wciąż widze grube nogi
nigdy Ci tego nie życze, jak właściwie jest z Tobą, bo nie napisałaś?
zycze dużo dobrej energii

[Gość: twiggykarina]

Wydaje mi się, że jest to bardzo trudne. Zachorowałam w wieku 24 lat, pomimo,
że miałam olbrzymią wiedzę na temat odchudzania, zdrowego żywienia i sportu
(jestem instruktorkę fitness). Do chwili postawienia diagnozy sądziłam, że
anoreksja powoduje zanik uczucia głodu. Zaobserwowałam u siebie wiele objawów
wyniszczenia, tj jak znaczny spadek masy ciała, utrata miesiączki, planowanie
dnia z podporządkowaniem go spożywaniu "posiłków", obsesyjny lęk przed
przybraniem na wadze i zjedzeniem czegokolwiek ponad zaplanowaną normę,
intensywne ćwiczenia, przy równocześnie narastającym G Ł O D E M. To głód
wykluczał mnie z normalnego życia. Przez g ł ó d rodzina nie mogła ze mną
wytrzymać. Tylko osoba, która przez wiele miesięcy głoduje potrafi zrozumieć o
czym mówię. Zaspokajanie głodu jest potrzebą fizjologiczną, a zatem podstawową.
Kto głoduje, nie będzie się zachowywał normalnie, ani nie będzie akceptowany
przez innych. Kto to zrozumie i uświadomi sobie jak bardzo jest głodny nie
będzie miał wątpliwości, iż cierpi na A N O R E K S J Ę.

[pannaparker]

u mnie zaczęło się inaczej. najpierw były objawy bulimii przeczyszczanie się i
wymioty. i chociaż nie byłam typową bulimiczką jadłam normalnie raz na jakiś
czas pozwalając sobie na coś więcej (święta imprezy przy stole) to jednak
zawsze określałam siebie jako bulimiczke. a teraz kiedy moje bmi wynosi 18 a ja
nie jem niczego bez przeczyszczania się i myślę... że mogłabym schudnac jeszcze
2 kilogramy... wiem że to pierwszy krok do anoreksji. nadal miesiączkuję,
jestem wysportowana czasem potrafię być szczęśliwa. skończyłam studia. pracuję.
więc czemu? czego mi wiecej trzeba?

[marialudwika]

Zanim sie zorientowalam na co jestem chora to sie niemal zaglodzilam.Nie
jadlam z rozpaczy/zaloba/a nie zdawalam sobie sprawy,ze to anoreksja.Zreszta
nie miala wtedy zadnego "naglosnienia".Teraz jestem zdrowa,ale OBSESYJNIE boje
sie schudnac!!!Latwo trace na wadze i byle zatrucie itp ujmuje mi cenne 2kg.
Dziewczyny leczcie sie,starajcie sie jesc bo mi Was szkoda.Pozdrawiam
rozumiejaca