umieram nie od dzis

[dorka998]

juz siedem lat tak zyje zyje albo wegetuje bo zycie plynie obok ludzie zyja ja
jestem .. patrze .. stoje mysle odycham i zastanawiam sie czy zyje a jesli
dochodze do tego ze tak zastanawiam sie jak dlugo jeszcze bede tak zyla.. w
obok zyciu.staralam sie milion razy zaczynalam od nowa wstawalam rano
patrzylam przez okno i myslalam ze jestem jeszcze mloda teraz zaslaniam to
okno bo juz nie jestem w stanie przez niego patrzec w tym obok zyciu niby
noralnie funkcjonuje ... tylko jem inaczej kiedys nic nie jadlam dzis jem i
nic w brzuchu nie zostawiam .. i boje sie tego wiec jem nadal z tyvh nerwow
znowu powoduje wymioty i tak zyje ale to nie jest zycie niech sie ono juz
skonczy juz nie moge tak dluzej studiuje wegetuje pracuje wegetuje .. bo dom
to koszmar jeden w krakowie drugi dom w domu.. i tak zyje smieszne to
zycieeee.... smiesze juz siebie sama ..nienawidze patrzec w lustro brzydze sie
soba ze nie umiem sprostac tej chorobie obwiniam siebie i nienawidze wlasnej
osoby dlatego odbiore kiedys zycie mojej osobie to nie samobujstwo to
uwolnienie ducha z martwego juz ciala .... ;(

[koniec_z_tym1]

Dorko, napisalam ci e-mail na gazetowa poczte. Dodam jeszcze czy probowalas
przejsc na diete Montignac? Wiele dziewczyn pisalo, ze wlasnie dzieki tej
diecie wyszly z b. I wciaz odnajduje nowe posty zachwalajace ta diete i tu na
forum i w sieci. Dzieki niej bedziesz odzywac sie pelnowartosciowo i normalnie -
a mimo to schudniesz. Musisz se ratowac. Trzeba wyprobowac wszystkie dostepne
sposoby. Masz dostep na netu, wejdz na strony poswiecone tej diecie - czytaj i
sprubuj. Nie poddawaj sie Dorko to wygrasz z tym, ta czy inna metoda.


dorka998 napisała:

> juz siedem lat tak zyje zyje albo wegetuje bo zycie plynie obok ludzie zyja ja
> jestem .. patrze .. stoje mysle odycham i zastanawiam sie czy zyje a jesli
> dochodze do tego ze tak zastanawiam sie jak dlugo jeszcze bede tak zyla.. w
> obok zyciu.staralam sie milion razy zaczynalam od nowa wstawalam rano
> patrzylam przez okno i myslalam ze jestem jeszcze mloda teraz zaslaniam to
> okno bo juz nie jestem w stanie przez niego patrzec w tym obok zyciu niby
> noralnie funkcjonuje ... tylko jem inaczej kiedys nic nie jadlam dzis jem i
> nic w brzuchu nie zostawiam .. i boje sie tego wiec jem nadal z tyvh nerwow
> znowu powoduje wymioty i tak zyje ale to nie jest zycie niech sie ono juz
> skonczy juz nie moge tak dluzej studiuje wegetuje pracuje wegetuje .. bo dom
> to koszmar jeden w krakowie drugi dom w domu.. i tak zyje smieszne to
> zycieeee.... smiesze juz siebie sama ..nienawidze patrzec w lustro brzydze sie
> soba ze nie umiem sprostac tej chorobie obwiniam siebie i nienawidze wlasnej
> osoby dlatego odbiore kiedys zycie mojej osobie to nie samobujstwo to
> uwolnienie ducha z martwego juz ciala .... ;(

[koniec_z_tym1]

Dotro walczysz? Napisz prosze co u ciebie. Napisz nawet jak jest zle - martwie
sie. Wiesz z tego nie wychodzi sie w godzinke. Ta walka to proces, male
kroczki, ciagle starania i wysilek - na poczatku na prozny, ale jak sie nie
ustaje, - to to sie w koncu przelamuje i udaje sie. Ta walka to dojrzewanie, to
wzrastanie ponad firzycznosc, ponad jestem gruba -do chce byc zdrowa. Wole
nawet przytyc niz zachowywac sie destrukcyjnie wobec wlasnego ciala wlasnego
ja. Bede sie o nie teraz troszczyc - skoro wczesniej tak dalam mu do pieca :)
Nie ustawaj Dorko. jest wiele sposobow, trzeba wyrubowac wszystkie po kolei.
Silna wola nie zadzialala? Ok, idziemy do psychologa, psycholog nie pomaga? ok
wezmy sie za terapie grupowa, rodzinna. To niec nie dalo, lekrza i leki
uspokajajace, wyciszajace laknienie. I caly czas nie ustawaj w dazeniu do
odzywiania sie normalnie. Musimy jesc, jedzenie jest nam niezbedne, skutki
uboczne , rozchwiana psychika to wynik niedozywienia, oslabienia i braku
podstawowych mineralow i skladnikow odzywczych dziekie ktorym funkcjonujemy w
normalnysposob. To , ze teraz jest tak zle, to, ze czujesz sie podle i bez
wyjscia - to cecha tej choroby. A nie twoja rzeczywista sytuacja. Tak naprawde
swieci slonce, przyszla wiosna, swiat jest piekny, a ty madra i silna - i
potrafisz sobie w tym poradzic. Sciskam i napisz. Nie pozwole ci sie zamartwiac
i pisac bzdurki :)
ps. Jak zaczniesz odzywiac sie w sposob pelnowartosciowy i jednoczesnie
bedziesz pewna, ze od tego nie prztyjesz a wrecz schuniesz (dieta Montiniag) to
ani w glowie bada ci wymioty, bo i po co? Jedzenie bedzie znow przyjemne i
bezpiezne i zaczniesz sie w koncu dobrze czuc. Sama przechodze wlasnie na ta
diete bo mimo, ze opanowalam napady bulimii to nie potrafie sama komponowac
posilkow. Przez tyle lat odzywialam sie jak debil, ze kompletnie nie potrafie
juz normalnie jesc, zauwazylam tez , ze mam tendencje do glodzenia sie na
odmiane :)Wierze, ze dzieki tej diecie to sie zmieni i niedlugo bede ekspertem
od zdrowej zywnosci i prawidlowego komponowania posilkow :) Dluga droga przed
nami dorko, ja tez ciagle walcze i wygram!

[m_o_n_a]

3mam kciuki za wasza walke!!!
bedziecie zdrowe!!! bo jestescie silne:)
i wytrwacie:)

[koniec_z_tym1]

Mona pisalam to tez dla ciebie, tak mnie zezloscilas wpisem na jakims innym
watku, gdzie stwierdzilas, ze zamierzasz wazyc 30 kg i ani grama mniej! Czy ty
wogole myslisz o kims innym niz ty? Gdybym byla twoja mama albo siostra i
przeczytala cos takiego, wiedzac, ze jestes chora na ED to chyba dostalabym
ataku serca z rozpaczy! Nie dziwie sie, ze niektorym waszym rodzicom puszczaja
nerwy i zachowuja sie agresywnie wobec was. Bo naprawde co mozna na takie cos
powiedziec? Chcesz wazyc 30 kg i miec sztuczna szczeke i perulke? A moze chcesz
ciagnac za soba balkonik z kroplowka bo z niedozywienia bez niego nie zrobisz
nawet pol kroku? Chcesz wegetowac w lozku mdlejac co godzinke z niedozywienia?
Miec szum w uszach i mroczki przed oczami? Chcesz byc niezdolna do wysilku
fizycznego i psychicznego. Zbyt rozwalona psychicznie i oslabiona zeby
rozwiazac glupia krzyzowke? Cofnac sie w rozwoju umyslowym do niemowlaka? Bo
taka osobe naet trzeba przewinac... Jesli sie uprzesz to bedziesz wazyc 30 kg.
Nawet mniej. 30 kg wazy moj 6-letni bratanek i jest szczuplutki. Nie pisz
wiecej czegos tak glupiego bo wyskocze oknem z rozpaczy! Dziwczyno, rosniesz,
rozwijasz sie, z dziecka stajesz sie dziewczyna, z dziewczyny staniesz sie
kobieta. To rowna sie tymu, ze rosni ci rowniez waga. Rosnie wszystko nawet
organy wewnetrzne - wazysz wiecej. Nie jests gruba.

[koniec_z_tym1]

Mona, jescze raz, jestes cholernie blisko wizji balkonika z kroplowka wbitego w
twoja przezroczyste patyczkowate ramie... Gdybym nie czytala tego forum od
miesiecy i nie znala twoich wpisow - uznalabym twoj wpis za zart, prowokacje.
Jak mozna chciec wazyc 30 kg? To niedorzeczne, tyle waza dzieci, a nie mlode
kobiety. Co byl napisala mi gdybys zobaczyla moj wpis na tym forum:
Jestem gruba krowa, waze 34 kg. O nie, nie ustane w mojej walce o doskonala
figure - bede wazyc 26 kg! Kiedys, dawno temu tyle wazylam, i bylo ok. Teraz
znow chce tyle wazyc - to pewnie znow bedzie ok. Ale wy walczcie! Nie
poddawajcie sie wam sie uda! Co bys mi odpowiedzila na taki post? Czekam na
odpowiedz.

[m_o_n_a]

nie wiedzialabym co odpowiedziec....
znam zdrowa- szczuplejsza kolezanke
ktora mowi mi zawsze "chcialabys miec takie chude rece jak ja?"
i tak choler--nie pragne jej wtedy odpowiedziec TAK TAK!!!!
i tak mnie to denerwuje.. .ja tez chce taka byc.....
moze wreszcie ktos bylby zadowolony?
ale wracajac do odpowiedzi... wiesz co?
probowalabym Ciebie zrozumiec, zachecac do walki,
ale z wiedza ze i tak WYBOR NALEZY DO CIEBIE.
i staralabym sie Ciebie zrozumiec.... martwilabym sie...
zloscila pewnie tez... ale to jest bezradnosc.
tylko ze jest problem...
bo ja wlasciwie nie wiem czy jestem chora?
moze nie?.... nie waze 34kg... i nie czuje sie az tak zle....
mam sile(no moze mniej troche... ale mam).
ehh... co do kobiet i niedorzecznosci - juz pisalam....
eh zycie jest ciezkie.
aa i nie mam PRZEZROCZYSTEGO, PATYCZKOWATEGO RAMIENIA.
nie mam......

[m_o_n_a]

o tym co robie nie wie nikt.
mysle- dlatego tak bardzo nienawidze siebie......
rosne rosne.... ale ja nie chce
nie chce byc kobieta....
miec szerokich bioder, duzego biustu, sadla
zeby podobac sie komus....
ja chce podobac sie sobie- byc szczesliwa...
przepraszam ze Cie zezloscilam.
nie bede wiecej:*
dlaczego niby taka osobe trzeba przewinaC?
ehh.... co do sztucznej szczeki i peruki - nie chce jej.
ale nie chce tez ranic innych... nie chce....
nie chce sprawiac im bolu... a tymczasem klamie ich
a oni wszyscy pewni sa ze jest ok.. ok....
......................................................
nie no teraz moje dodatkowe kilogramy nawet sprawiaja
ze ludzie mysla ze jestem jakas "opalona"?!
bo niby mniej blada...yh to mnie dzis zdziwilo...
pf... wlasciwie to szkoda mi najbardziej Mamy....
ale boje sie zycia.... boje sie przyszlosci...
nie wiem - jestem jakas poje...a.
pozdrawiam!:*

P,S, rosnie wszystko - nawet organy- ale one nie waza 6kg
ktore nagle przytyly.... tylko moje lakomstwo porabane!
brak silnej woli....


wiem wiem szkoda na mnie slow... przepraszam...

[koniec_z_tym1]

Mona - ja sie o ciebie strasznie martwie. Nie denerwuje sie na ciebie. Jeste mi
to bardzo bliskie i rozumiem to, tylko, ze ja na szczescie jestem juz po
drugiej stronie lustra i nie moge spokojnie siedziec i czytac jak widze, ze
moze stac ci sie cos zlego. 30 kg to dla dziewczyny w twoim wieku granica
zycia - rozumiesz? Tyle waza dzieci. Ty musisz wazyc wiecej - organy, miesnie,
kosci, ktore caly czas jeszcze rosna. Zaczelas sie lepiej odzywiac i organizm
zaczal rosnac - szybko nadrobil stracony czas, nasze ciala sa madrzejsze niz my
na szczescie. Jestes mloda kobieta, ktorej sie poplatalo szczescie i
statysfakcja z utrata wagi. Gdy chudniesz jestes szczesliwa. Gdy przybierasz na
wadze - jestes nieszczesliwa. Tymczasem szczescie to spokoj ducha, usmiech
najblizszych, zakochany wzrok twojego przyszlego faceta (lub obecnego - nie
wiem jak tam u ciebie jest), zdane egzaminy na studia, obrona magisterki,
sukces zawodowy, spokoj sumienia, to ze inni dobrze ci zycza i ciesza sie gdy
jestes obok. Nie chce byc patetyczna ale zrozum prosze, ze nie mozesz wazyc 30
kg, bo rosniesz nie malejesz :) I, ze to cie nie uszczesliwi, wrecz przeciwnie.

[m_o_n_a]

pomysle nad tym...
musze poki co przestac troche myslec o sobie i zaczac o nauce...
itp.....
zrozum kiedy jestem w szkole i slysze...
"ale masz fajnie ze tyle wazysz.." albo dziewczyna -moja kolezna
postanowila sie odchudzac i dochodzi i sprawdza kiedy bedzie miec
rece jak ja...?! (sine)... to jest chore..
ale mowie Ci nnie masz sie o co martwic:):***
nic mi nie bedzie!!:) uwierz mi ze narazie nic mi nie grozi...
JEM... ludzie ja JEM.
ejj jestes kochana ze wogole piszesz ze mna:*:)
przepraszam za zajmowanie czasu...:*
mowie Ci moze ja wcale nie jestem chora?
skoro nikt nie widzi? ludzie mowia ze wygladam ok...?
gorzej tylko ze zdrowkiem - mam bardzo slaby wzrok, ciagle zimno i
niestety "przyjaciele" zajady.... :/ ale tak to...
ok :D (noo moze mi czasem cos chrupnie w kosciach:P za szybko sie zmecze) ale
to nie jest jakies tragiczne:]
buziakkkk:*

[koniec_z_tym1]

Jedz, jedz :)
I badz madra prosze

[koniec_z_tym1]

Mona, tak sobie to czytam teraz na spokojnie i:
"znam zdrowa- szczuplejsza kolezanke
ktora mowi mi zawsze "chcialabys miec takie chude rece jak ja?"
i tak choler--nie pragne jej wtedy odpowiedziec TAK TAK!!!!
i tak mnie to denerwuje.. .ja tez chce taka byc.....
moze wreszcie ktos bylby zadowolony?"
Chyba mamy jedno ze zrodelek twojej bulimii. Kolezanki i ich wizja piekna. A co
jesli wizja piekna twojej kolezanki odbiega od sredniej? Co jesli jej sie
podobaja szpetne kobiety? Tez bedziesz chciala byc szpetna?
Prubuje cie zrozumiec - Doda, idolka nastolatek (popraw mnie jesli sie myle, bo
ja juz nie jestem nastka na szczescie :) - nie jest wychudzona, wrecz
przeciwnie. Z pewnoscia nie wazy 30 kg ani nawet 40 kg. Na moje oko to jest
raczej w granicach 55-57 kg. Wyglada jak taka zdrowa, wysportowana rzepka. Ma
mnostwo kraglosci, ktorych ty tak nie chcesz. Czesc nawet sobie doszyla :)
Wiesz czemu? Bo wiekszosc facetow (generalizujac)uwielbia kobiece figury.
Wlasnie kraglosci, nie tluszcz oczywiscie, ale i nie kosci. Slynna klepsydra:
szczupla talia i rozbudowane klatka i biodra - jak u Dody. Jestem pewna, ze
jests Dumna ze swojej figuri i kraglosci wlasnie. I jej
Druga uwaga jest taka, ze napisalas - pewnie dlatego tak nie lubie siebie.
Czemu siebie nie lubisz? Jestes dowcipna, towarzyska, odwazna. I jednoczesnie
jestes wrazliwa na cudzy bol i nieszczescie, starasz sie pocieszyc i wesprzec
innych. Jestes fajna - naprawde tak sadze, wiec czemu ty sama siebie nie lubisz
i karzesz bulimia? Sama to czuje, choc mam juz dystans to takich mysli gdy sama
sie nad tym lapie. Obserwuje te mysli i zastanawiam sie skad one sa i czemu
moja glowa je proedukuje wobec mnie samej? I to nie lubienie siebie powtarza
sie jak refren we wszystkich niemal postach. nawet ostrzej - niektore z nas
nienawidza same siebie. Co bylo pierwsze? Nie lubienie siebie czy bulimia?
Nigdy nie bylam niestety u psychologa, a to bylaby pierwsz rzecz o ktora bym
zapytala. Bo to nas wszystkie laczy. Wiec tu jest chyba zrodlo tej cholernej b
i smutku. Czy ktoras z was, ktora chodzila lub chodzi na terapie walkowala ten
temat? Moglybyscie cos o tym napisac? Skad to sie bierze?

[m_o_n_a]

musze Ci powiedziec ze piszesz o bulimii...
jesli juz z bulimia malo mnie "łaczy" no nie liczac
nie czestych wymiotow (jedynie DUZY napad)...
wole sie ograniczac, katowac cwiczeniami niz rzygac..
ja chce byc chuda- nie jest to jednak wyznacznik bulimii...
wiesz co? czesto tez sie nad tym zastanawialam... ale wiem ze ja
mialam dziwnie w dziecinstwie moi rodzice juz jak sie urodzilam rozwodzili sie,
bylam troche starsza tata wyprowadzil sie - do tej pory mowi ze musial sie
wyniesc bo PRZECIEZ JA GO NIE CHCIALAM (????!) a ja juz nie moglam zniesc tego
co sie dzieje... nie moglam wytrzymac wiecznych awantur, krzykow a nawet
nawalanek... miedzy rodzicami... plakalam prawie ciagle- bo matka chciala zebym
byla po jej stronie i ojciec... a ja nie wiem za kim mam byc...
nie chce wybierac....
siostra- ona zawsze byla lepsza.....
a to ja nigdy nie umialam dobrze posprzatac, nigdy nie bylam taka jak chciala
moja mama... nigdy nie odnioslam sukcesow- mimo ze co rok mam pasek na
swiadectwie- dla mojej mamy to jest fart?! ciagle slysze kim jestem....
szmata, dziw.a, kur.a, idiotka, debil, nikt, ze bede zerem, ze nic nie warta
jestem bo mam takiego ojca, ostatnio maskowalam siniaki na rekach- tak mamo nie
chcialam zostawic tych 2zl w koszyku (odwrocilam sie i juz go nie bylo -
koszyka z hipermarketu) i dla normalnego czlowieka reakcja mojej mamy (rzucenie
sie na mnie z lapami z bluznierstwami i z krzykiem) nie jest normalna- dla mnie
jest... nie wiem co jest do konca dobre?! nie wiem... jednak bardzo kocham moja
mame... wiele jej zawdzieczam... ale przez to nie wiem co bedzie jak np umrze?
ja tez sie zabije - wiec moze lepiej teraz? teraz sie zaglodzic (albo umrzec z
pragnienia- moj ostatni pomysl) ....? moze to bedzie mniej bolało?
nie wiem co mnie czeka w przyszlosci- bo niby wszystkko jakos robie- ale z
niczego nie jestem najlepsza...nie wiem co chcialabym robic... nie wiem..
bo jedyne co wiem to to - ze zawsze bede GRUBYM ZEREM.
nie umiem tych mysli - skasowac, zresetowac, zmienic...
hmm co do mojej kolezanki wizja jej piekna nie odbiega od sredniej - ona
wstydzi sie tych chudych rak... ktore dla mnie sa piekne(a szczerze mowiac
chcialabym miec chudsze...) echh...
DODA- kim ona wlasciwie jest? lubie jej piosenki, lubie ja.
ale to nie dla mnie... to nie to.... owszem fajnie fajnie "seks, piekno,
KOBIETA" Ja nie chce byc kobieta- nie chce byc wysportowana rzepka- nie chce
miesni chce kosci.... moze i chlopakom kraglosci sie podobaja... ale ja nie
robie tego dla nich... nie kreci mnie to ze beda mnie dotykac... nie chce
tego... nie chce byc lalka.. w ich rekach ktora sie pobawia i zamienia na inny-
lepszy model...
a wiec czego chce?
chce byc szczesliwa- przestac nienawidzic siebie, przestac patrzec sie w lustro
ze lzami w oczach i obrzydzeniem... przestac klamac wszystkich wokol mnie...
chce nie wstydzic sie wysokiej wagi...
widzisz? wcale nie jestem chora... poprostu mam trochee inne przekonanie...
lekarz? ooo NIE NIE NIE... nie bylass? wow... JA TEZ NIE. i nie chce nigdy
byc.... nie chce... wiesz co? ja odwazna nie jestem- wcale.. jakos tylko piszac
to na komputerze i rozmawiajac z baardzo nieliczna grupa ludzi mowie cos
wiecej.... moze ciezko Ci w to uwierzyc- ale to prawda...
ehh wiesz co? mam bloga... tam jest troche o mnie - a wlasciwie sa tam moje
mysli--> www.my-thin-dreams.blog.pl

[koniec_z_tym1]

tak, pisalam o bulimii. Nie wiem czy ty ja juz masz. Oby nie. Ale tak wlasnie
ona wyglada - obsesja na punkcie wagi, schudniecia, tak silna, ze chora
wywoluje wymioty + nie lubienie siebie. To definicja bulimii. I wszystkie na
poczatku traktowalysmy to jako sposob na odchudzanie. Wszystkie na poczatku
bagatelizowalysmy to oszukujac sie, ze my sie odchudzamy. Tymczase prowokowanie
wymiotow (zawsze, niezaleznie czy ile razy dziennie czy tygodniowo czy
miesiecznie) jest chore. Zdrowy czlowiek nie wymiotuje po jedzeniu i nie patrzy
z nienawiscia w lustro gdy jego waga miesci sie w normie lub nawet jest nizsza
niz norma. My tak. Mona ja ci nie wmawiam choroby ale tak mi to wszystko po
prostu pasuje. Naprawde dobrze byloby jednak z kims porozmawiac, z kims kto
potrafi ogranac wszystkie te uczucia, emocje, historie rodzinne, powiedziec jak
to moglo wplynac na psychike dziecka a pozniej nastolatki, tak , ze
zaaowocowalo nie lubieniem siebie, nie wierzeniem w siebie, poczuciem bycia
gorszym. Nie bylam nigdy u psychologa, ale chyba to jedyna osoba, ktora moze mi
na te pytania odpowiedziec. Bo znow pod czescia twojej historii moglabym sie
sama podpisac, choc ujelabym to innymi slowami. Znow podobienstwo. Nie bylam,
sama zapanowalam nad bulimia - ale nie jestem z tego dumna. Powinnam pojsc
pogadac, wyjasnic te sprawy po to zeby je zrozumiec, spalic i zamknac. Nie
bylam bo zwyczajnie chyba boje sie co uslysze... Wiem, ze powinnam ale nie chce
pojsc. Wiesz co - zrobmy tak, jesli pojdziesz ty (pogadac, z madra zyczliwa
osoba, z taka, ktora pomoze ci przestac tak nie lubic siebie, nauczy sie
dogadywac sie z mama i odzywiac w racjonalny sposob) - to i ja pojde w koncu i
nareszcie do psychologa OK? Co ty na to? Nie potrafie wymislic teraz nic
lepszego. A tak przynajmniej obie pchniemy sprawe do przodu.

[koniec_z_tym1]

z tym, ze ja nie pojde jesli ty nie pojdziesz. Zaczne sie obsesyjnie odchudzac,
cwiczyc, zazywac srodki przeczyszczajace az waga spadnie mi do 26 kg. I umre.
Wiec musisz pojsc szybko i napisac mi o tym szybko bo potrafie szybko stracic
na wadze ;)

[m_o_n_a]

zle mnie zrozumialas- chodzi o to ze kazdy kto mnie zna...
ZNA- w tym wiekszym tego slowa znaczeniu- mówi że jestem anorektyczka...
Bo Ty wiesz tylko ten drobny szczegół... - wymioty- raz na miesiac mniej
wiecej... czasem 2.. ale u mnie wyglada to tak wieczna dieta... napad-wymioty..
katorga codziennych cwiczen... wieczna dieta z ograniczeniem najlepiej tylko do
sniadania... hm - glodowka... unikanie posilkow, wieczne klamstwa....
:"tak mamus juz jadlam"... pozostaje tylko pytanie ile mozna tak ciagnac...
nie pojde do lekarza- zadnego.(chodzi o psychiatrow, psychologow)....
DO PEDAGOGA-tez sie nie wybieram. nawet nie wiem co mialabym powiedziec tej
kobiecie... ona jest co prawda przesympatyczna ale... ja nie potrafie...
co powiedziec znajomym?... ludziom z klasy?..?..?
co praawda to prawda takze ze pedagog patrzy sie na mnie dziwnie... a
mianowicie "mierzy mnie wzrokiem(z usmiechem ale takim podejrzanym)...;/
nie mowiac juz o biologiczce- ktora naokrągło z nieznanych mi powodow GAPI SIE
NA MNIE. masz jakis pomysl>? dlaczeeeego????? nienawidze tego..... taki
wzrok... taki zimny... jakis... taki dziwny.... nie rozumiem o co jej chodzi...
wiesz ile ja juz mialaam klopotow przez to co robie?
mialam kochana matematyczke- ktora przez cale kolonie mowila mi o tym jak ja
nie jem... jakie to przerazajace... i ze sie martwi... i ze jestem
anorektyczka... wmuszala we mnie chlanie... mialam ochote ja zabic!!!!.....
na dodatek pozniej nagadala mojej siostrze (spotkala ja) ze mam zaawansowana
anoreksje... i ze to jest nienormalne, ze sie denerwuje i ze trzeba mnie
LECZYC! rozumiesz? ludzie sa CHORZY. wytykala mi ciagle "oo krew z nosa-
kolejny objaw anoreksji Moniko".... a ja mialam ochote ja rozszarpac.
owszem we wszystkich innych sferach zycia ja wprost KOCHALAM.
Jednak po tych akcjach zmienilam zdanie. niestety. pf... ale Cie zanudzam:(
Pozdrawiam Cieplo i Dobranoc:*
czekam na odp :)

p.s. waze 45,3 :D

[koniec_z_tym1]

nie pojdziesz? to nawet dobrze bo ja tez w takim razie nie pojde. Wiem, ze
powinnam, ale boje sie - wiec pewnie to lepiej. Szkoda bo moze mi udaloby sie w
koncu po 10 latach wydobyc z tego bagienka, a tobie w nim nie utknac. Ale slowo
sie rzeklo. Ja tez nie moge pojsc.

[m_o_n_a]

ależ możesz- nie twórz sobie wymówek,
nie podchodź mnie psychologicznie (szkoda czasu)
tylko idź!!! masz szanse!!! wielka szanse!!!
nie zmarnuj jej do jasnej ciasnej!!!

[koniec_z_tym1]

Mona nie pojde, ty tez mnie nie znasz - uwielbiam wymowki, cale zycie mowie
jutro, albo nigdy - nie pojde bo cos tam. I nie pojde. Troche cie podchodze
fakt, ale tez pisze calkowicie serio. Naprawde chcialam obu nam pomoc i
wydawalo mi sie to super rozwiazaniem. No i moglybysmy obie wspierac sie
podczas terapii, wymieniac uwagami, dopingowac i obie z tego wyjsc i miec to
gleboko w d... I tak mi sie spodobala taka wizja, ze bardzo chcialam to zrobic.
Ale nie to nie. Nie idz sobie. Ale ja przez ciebie (posrednio, ale jednak) tez
nie pojde. Masz mnie na sumieniu. Nie umre co prawda, bo nigdy wiecej do tego
nie wroce ale nie wylecze tego tak jak trzeba.

[m_o_n_a]

szantaż? :> uu kochana nieladnie:P
nie no... mnie wizja terapi (no i zapewne przytycia)
nie pociesza...
wiesz ja chce schudnac a nie przytyc. chce byc zdrowa, ale najpierw sadło.
hmm.. WYMOWKI - TO NIC DOBREGO..raczej na odwrót.
....hmmm lecz sie. a mowie Ci.... TY JESTES GOTOWA.
GOTOWA- ABY SKONCZYC Z TYM 1 NA ZAWSZE. (ja nie...!!!!!)
pewnie mnie nienawidzisz...
pozdrawiam!!:*?^^?

[koniec_z_tym1]

Jakie sadlo? Nie jestes gruba Mona, a juz na pewno nie jestes spasiona :)
Chyba jestem gotowa z tym skonczyc, ale nie skoncze tak jak trzeba, nie pojde
do psychologa jesli ty nie pojdziesz, to juz postanowione, trudno. Nie dziwie
sie, ze nie chcesz pojsc do psychologa szkolnego - zeby nie robic niepotrzebnej
sensacji w szkole, zwlaszcza jesli jej nie lubisz i nie ufasz. Gdzie
mieszkasz ? Skad klikasz? Wpiszemy w google, popytamy na forum i znajedziemy
zaraz kogos godnego zaufania i dyskretnego. To nic zlego pogadac o sobie
przeciez z kims takim prawda? To tak troche jak rozmowa teraz, ze mna. Jestes
niepelnoletnia wiec powinnas miec na to zgode mamy, przynajmnej jej o tym
powiedziec. Ale to nie musi byc od razu jakas trauma. Powiedz jej, ze masz
adres do kogos takiego, ze ten ktos jest sprawdzony jako specjalista m.in od
odzywiania, wszyscy wlacznie z nia jak rozumiem wmawiaja ci anoreksje - wiec
chcialabys pojsc do niego sama, pogadac i sprawdzic jak to z twoim odzywianiem
jest, bo uwazasz, ze wcale nie jest zle i ze wszyscy sie ciebie niepotrzebnie
czepiaja. Ale dla swietego spokoju pojdziesz. Mama powinna nawet ucieszyc sie z
takiego pomyslu o ile powiesz jej to normalnie i spokojnie. Pewnie nawet
ucieszy sie z tego. Poki co to nie brzmi jeszcze zbyt groznie? Mozesz tez
najpierw pogadac o tym z siostra, powiedziec jej ze chcialabys pogadac z kims
takim, ale boisz sie reakcji mamy i pojsc do psychologa za widza siostry. Co ty
na to?

dorka

[koniec_z_tym1]

czy ty tez nie zamierzasz pojsc do psychologa? Czemu sie nie odzywasz? Napisz
co ty o tym myslisz, to przeciez twoj watek.

[m_o_n_a]

Boze z góry przepraszam Cie za to co teraz napisze ale to odpada.
Mam ogromne zaufanie do mojej pani pedagog- wydaje sie byc cudowna kobieta.
ale.. nie pojde... nie pojde... niestety...
moja mama nic nie wie... mysli "ze mam szczescie" moge bezkarnie jesc i jestem
chuda... nic nie wie... tylko raz powiedziala do mnie na ten temat "Nie chcesz
wpie..ć to nie! ale pamietaj ze jak bedzie Ci sie cokolwiek działo- bedziesz
chora to do mnie nie przychodz! ja Ci nie pomoge! masz jesc! na leki też nie
będę wydawała ku.. pieniędzy! Wiec nie mów mi już że bolą Cie mięśnie, że boli
Cie kregoslup albo głowa! nie mów! wpie..j to Cie bolała nie będzie".
zapamietam te slowa chyba do konca zycia. (nie chodzi o jezyk tylko ogolnie_)
wiesz co? nie uwierze Ci, ze nie jestem gruba.
wiesz co jeszcze? cholernie sie denerwuje,ze w szkole bedzie wazenie.....
a u nas nie mozna nie wejsc na wage.... malo tego jezeli bedzie taka jazda jak
w zeszlym roku kiedy wazenie bylo na w-f-ie bo pani tam jakies doswiadczenia
robila... i pozniej mialam nieprzyjemnie... prosilam ja zeby nie mowila wagi na
glos... a ona ja wykrzyczala... pozniej skladajac mi zyczenia zaczelam sie z
nia klocic ze ja nie przytyje (zlozyla mi takie zyczenia- "noo i zebyss
przytyla i zrozumiala ze jestes kobieta! i musisz jesc zeby zyc!"....
to bylo chore... ja nie chce waznia... juz nie waze 39kg... wszystkie
dziewczyny beda mowic ze przytylam... a ja bede sie czula najgorzej na swiecie.
anoreksje wmawiaja mi - juz nie... jesli mowie cos o jedzeniu slysze tylko-
anorektyczko! przestan! bo bedziemy sie martwic!po.. jestes! i takie tam w
tym typie... mama nic nie wie!!! i ma nie wiedziec!!!
a siostra tym bardziej....
czemu nie moze byc jak jest? ja bede sobie chudla a oni zyli spokojnie?


aaa... no i przepraszam- bo ciagle odpycham to co piszesz...
przepraszam... ale nie umiem inaczej....

[koniec_z_tym1]

mona, ja chetnie cie czytam, nawet jak "odpychasz" to co pisze. Oczywiscie
wolalabym zebys napisala, ze jest cudownie, przytylas i jestes z tego
zadowolona bo teraz czujesz sie i wygladasz lepiej. Wolalabym zebys mogla sobie
spokojnie i na kazdy temat rozmawiac z mama lub z siostra. Ale zycie to nie
bajka. Kazdy pcha swoj kamyczek pod gorke, niektorzyod dziecinstwa. Jestem
pewna, ze mama martwila sie o ciebie, tylko nie potrafila, nie miala
cierpliwosci i umiejetnosci zeby powiedziec ci to samo tylko w inny sposob. Np.
boli cie glowa i kregoslup - bo jestes niedozywiona (bo to prawda Mono). Musimy
jesc wszyscy, bez wyjatku - to kazdy zywy organizm z jedzenia pobiera energie
do zycia. Nie ma bateryjek ani ladowarki do Mony :) Ta energie mamy wlasnie z
jedzenia i nikt nic innego nie wymysli. Gdy jestesmy niedozywieni, chronicznie
nasze cialo i psychika zaczynaja niedomagac, nie moga sie normalnie rozwijac a
w koncu zaczynaja faunkcjonowac gorzej. Boli cie glowa, jest ci wiecznie zimno,
krew z nosa, slaba psychika, wlosy i staja sie matowe, cera blada. To takie
sygaly ostrzegawcze. Cialo mowi ci - chce witamin, mineralow, bialka,
weglowodanow. Kady jesc musi. Nie ma innego sposobu by zyc. Przynajmniej ja nie
slyszalam. Do tego by zyc i byc zdrowym potrzebna jest okreslona dawka energii.
Nie wystarczy zjesc troszke, tylko tyle, ile trzeba. Jesli nie bedziesz jesc,
lub bedziesz jesc mniej niz powinnas dolegliwosci sie utrzymaja a nawet wzmoga.
Dlatego nie ma z tym zartow, trzeba dzialc stanowczo i natychmiast. Ja chyba
tez nie moglabym patrzec jak moje dziecko boli glowa i leci mu krew z nosa -
chyba tez ze strachu zareagowalabym gwaltownie, histerycznie. Czy ty nie mowisz
w gniewie rzeczy, ktore na spokojnie powiedzialabys inaczej? Nie
usprawiedliwiam twojej mamy - ale sadze, ze zareagowala gwaltownie bo bala sie
o ciebie, ze stanie ci sie cos zlego. Myslala, ze cie nastraszy i ty wtedy
zaczniesz jesc bo bedziesz sie bala jej gniewu. A stalo sie cos innego. Tylko,
ze to wynikalo z troski o ciebie, jej slowa. Nie powiedziala tak dlatego bo cie
nie kocha a wrecz przeciwnie. Kocha i martwi sie i na swoj sposob stara ci sie
pomoc. Nie ogladasz seriali? Milosc boli bardzo czesto, bardzo czesto ranimy
tych, ktorych kochamy. Mono, kurcze nie jestem psychologiem, nie wiem jak
powiedziec ci zebys mi uwierzyla - nie jestes gruba, nie musisz sie odchudzac.
Na 100 %. Jesli dalej bedziesz sie odchudzac to bedzie gorzej, to tez na 100 %

[koniec_z_tym1]

Mona, wnioski mam nastepujace:
1. poplatalo nam sie szczescie z utrata wagi. Gdy chudniemy - jestesmy
szczesliwe. Gdy tyjemy jestesmy nieszczesliwe. I chudniecie staje sie celem
samym w sobie, takim dazeniem do "szczescia". Dlatego tak trudno to zatrzymac,
nawet jak jestesmy zbyt chude to i tak trzeba chudnac dalej - bo to w jakis
przedziwny sposob daje szczescie i satysfakcje.
2. byc moze przyczyna tego lezy w sytuacji rodzinnej, w konfliktach z
najblizszymi, gdy wokol wszystko jest tak jak byc nie powino. To co ma dawac
poczucie bezpieczenstwa, milosc i wsparcie - odpycha, rani i napawa strachem. I
moze sie poplatac tak, ze jedyna rzecz, nad ktora mozemy sprawowac kontrole,
ktora zalezy tylko od nas - jest waga, a wlasciwie jej utrata. Mloda dziewczyna
zaczyna sie odchudzac, chudnie, kolezanki wpadaja w zachwyt i ona sama czuje
sie lepiej, nareszcie czuje sie wartosciowa i doceniona. I ten sposob juz w
niej zostaje. Podswiadomie mysli sobie - jak schudne jeszcze to bede jeszcze
bardziej szczesliwa. Gdy zdarzy jej sie przybrac na wadze chocby z powodow
bilogicznych (np. bo zwyczajnie urosla) - to wpada w rozpacz, bo to jest
zaprzeczenie jej sposobu na szczescie. Wiec trwa w tym i trwa, chudnie i tyje i
znow chudnie itd. Cierpi na tym jej zdrowie, bo to jest destrukcyjne dla
organizmu. I cierpi na tym jej psychika, ta obsesja sprawie, ze nie potrafi
spojrzec na siebie i innych wokol obiektywnie, bez emoocji.
Co ty na to? Myslisz, ze to moze miec jakis sens?

[koniec_z_tym1]

a podczas tego wazenia sprawdz tez wzrost nie tylko wage. Wazysz wiecej ale tez
pewnie jestes wyzsza niz w ubieglym roku. Ot i cala zagadka. Nie przytylas,
uroslas. Jak jakas kolezanka powie ci cos innego to zwyczajnie nie zna anatomii
ludzkiej. We wszystkich mozliwych wskaznikach wagi (na innym poscie gdzies tam
podawalas swoj wzrost i wage) - jestes chuda, nawet za bardzo. Jak nie wierzysz
to wrzuc sobie gdzies w sieci twoje dane we wskaznik masy ciala BMI :
serwisy.gazeta.pl/zdrowie/0,51205,1833728.html

[m_o_n_a]

wiele sensownych wnioskow wyciagnietych:)
jestes madra dziewczyna:)
hmm wyzsza? niewiele raczej....
ale ja nie chce TYC. ja chce rosnac ale nie tyć.
dobrze, ale co z tego (wskazniki) ze wg nich jestem chuda..
ja chce sie poczuc.. poczuc sie dobrze....
poczuc sie szczesliwa.
Zwalczyc kilogramy- ktore tak niszcza
mi humor i zycie. Skoro nie potrafie sie z nimi pogodzic to musze je zwalczyc.
tylko czemuu waga sie nie ruszaa??!!!
nic sie nie dzieje... STOI. niech spada... :(
hmm. ale wiesz co jest najgorsze?
ja sie wstydze. cholernie sie wstydze swojej wagi i ciała.
to przykre...:(
Pozdrawiam:*

P.S. przepraszam ze odp dopiero teraz- ale nie wiedzialam co pisac...
naprawdde..hm :( :*

[koniec_z_tym1]

Mono teraz ja nie wiedzialam co odpowiedziec. Wystrzelalam sie chwilowo :)
Gdy rosnie waga - nie zawsze oznacza to utycie.
Bo gdy rosne waga nie oznacza to tylko przyrosu tkanki tluszczowej. Waga rosnie
tez bo rosna kosci, organy wewnetrzne, miesnie. Na 100 % tak jest gdy
rownoczesnie uroslas, nawet troszeczke. Wzrost wagi (jesli twoja wczesniejsza
waga byla ponizej normy, a tak bylo) oznacza zdrowie fizyczne, normalny,
prawidlowy rozwoj fizyczny. Organizm byl zdolny rozwinac sie, twoim przypadku
doslownie - urosnac, nabrac masy miesniowej i kostnej. To nie tluszcz Mono,
tylko miesnie. Nie mozesz wazyc jak dziecko gdy stajesz sie kobieta. Cialo
kobiety naturalnie, z powodow biologicznych gromadzi zapasy (kraglosci) na
potrzeby przyszlego macierzynstwa. Nawet bardzo szczuple kobiety maja spora
tkanke dluszczowa w okolicach talii i krzucha. To tez normalne i tak naprawde
wspaniale - w przyszlosci pozwoli ci byc mama zdrowego dziecka. Walka z tym to
walka z wiatrakami, tak jakbys chciala miec 3 nogi a nie 2.

[m_o_n_a]

ale ja nie chce byc kobieta
nie chce sie zaokrąglać
nie chce.
obojętnie w co przytylam- PRZYTYLAM.
nie chce miec dzieci ... nienawidze siebie...
boze....czemu taka jestem?!
walka z wiatrakami powiadasz?
bardzo mozliwe... ale nie, tym razem -to nie wiatraki,
tylko ja wygram ta walke...
Bede szczesliwa i spelnie marzenia.
nie chce miesni chce kosci...
nie chce tkanki tluszczowej- juz mam jej za wiele....
..............
ech... a jak Tobie idzie leczenie?
moze troszke na ten temat sie przerzucimy?
bo na mnie szkoda marnowac czas....
Pozdrawiam....

P.S. 44,7kg

[koniec_z_tym1]

OK, pomalutku. Ja walcze, juz nie z bulimia, bo jej juz nie ma. Przestalam to
robic i chym to nieprawdopodobne ale wcale nie bylo tak trudno. Dziwne, ze nie
umialam tego zrobic wczesniej. Czemu to trwalo 10 lat? Pojecia nie mam. Nie
wmiotuje (wstydze sie o tym pisac, nawet w czasie przeszlym) i nie mam nawet na
to ochoty w momencie kiedy zjem wiecej. A pol roku temu to byl standard, po
obfitym posilku, mialam tez takie okresy, kiedy robilam to po kazdym posilku.
Na szczescie krotkie, np. tylko w swieta. Pewnie tylko dzieki temu jeszcze
zyje. Pomysli 10 lat odzywialam sie (trudno to nazwac nawet odzywianiem)
destrukcyjnie dla organizmu. Tylko nieskokaloryczne rzeczy, a czasem (pewnie
czesto ze zwyklego glodu)uczta, wszystko naraz. I wtedy natychmiast wyrzucalam
cale to jedzenie z siebie. Nie mam pojecia teraz - jak moglam tak zyc? jak
moglam tak funkcjonowac? W jaki sposob przezylam tyle czasu na dawkach jedzenia
jak z Oswiecimia? Glodowe, niepelnowartosciowe, male nieregularne porcje.
Koszmar. Pewnie zyje dzieki temu, ze byly tez takie okresy kiedy jadlam
normalnie (choc zawsze mialam obsesje na tym punkcie zeby to bylo malo
kaloryczne). Wszyscy jedli i ja tez, nie jestem sama i nie zawsze moglam sie
ukryc z tym co robilam przed bliskimi. czasem tez byly takie okresy, cale
miesiace, ze odzywialam sie z wlasnej woli zupelnie OK. Teraz, z perspektywy
czasu i uzbrojona w wiedze psychologiczna o ED - sadze, ze to bylo wtedy gdy
bylam szczesliwa i zadowolona z siebie. Jak podzialo sie zle (na polu zawodowym
czy prywatnym, szkolnym), to moja psyche "obwiniala" o to moje urojone
kilogramy. Urojone bo ja nigdy nie bylam gruba. Nigdy. "Odchudzalam" sie
wtedy "zwyciezko", i bylam taka dumna, ze stracilam 2 kg, ze wracalo mi na
chwilke dobre samopoczucie. A czasem wracalo na dluzej, znow przez jakis czas
jadlam normalnie. Potem znow zle w zyciu i znow bulimia. Obled. Teraz dla
odmiany sie pod tym wzgledem rozpieszczam. Jem zdrowe rzeczy, np. kolacja -
brukselka (ugotowana na parze z roztopionym maslem i bulka tarta. Pycha. I ile
witaminek. I nie ma mowy o przytyciu od takiej kolacji. Nie ma mowy o glodzie,
ktory zmuszal mnie do objadania sie - gdy nie wytrzymywalam. I nie ma
fizycznych skutkow ubocznych niedozywienia. Walcze dalej, bo caly czas licze
kalorie... Mam w glowie kalkulator, wiem, ze nigdy wiecej nie zwymiotuje - wiec
ograniczam sobie jedzenie. To jest niebezpieczne, bo czasem zwyczajnie sie
chyba glodze. Pod tym wzgledem jest kiepsko bo mnie lata diety i bulimii -
nauczyly inaczej reagowac na glod. ja potrafie go przetrzymac nadal. A nie chce
wpasc dla odmiany w nowe szalenstwo - glodowki, dieta. Dziekuje, wystarczy to
co przezylam w zupelnosci. Dlatego interesuje sie zdrowym jedzeniem, dieta
Montiniq m.in. - bo ona gwarantuje zdrowe odzywianie i stabilna normalna wage.
Sama nie moge jeszcze komponowac sobie posilkow - bo sama z siebie wydzielam
sobie glodowe racje i uwazam, ze tyle powinnam zjesc , nie wiecej. A rozsadek
mowi mi, ze to za malo. Musze miec jakies zdrowe przepisy, wskazania, znac
normalne dawki. Nie wiem, moze z czasem to bedzie normalne, i sama z siebie
bede jadla tyle ile trzeba, a nie wiecej czy mnie. W koncu to dopiero 4
miesice. Zle odzywilam sie cale lata. Wiec skad mam to wiedziec. Sama sobie
jednak nie ufam pod wzgledem ukladania jadlospisu. Mona, pisze to tylko
dlatego, ze czuje sie przed toba do tego zobligowana. Cholernie wstydze sie
tego co bylo 4 miesiace temu. I bardzo ciezko mi sie o tym pisze. Mona nie ufaj
sobie samej pod wzgledem jedzenia - poki co.

[m_o_n_a]

Dobrze że teraz starasz odżywiać się zdrowo.
lubie czytać "historie"....
ech...
ED - każde. to bagno :(
dziś za dużo zjadłam:( nienawidze siebie:(
czemu nie moglam sie pohamowac:( ja chce chudnac...:(

[koniec_z_tym1]

Moze temu zjadlas dzis wiecej bo byla strasznie glodna po kilku dniach
glodzenia sie? Dobrze, ze nasze ciala sa madrzejsze i rzadzi nami rowniez
biologia, instynkty - nie tylko nasza psyche - bo chyba od 15 roku zycia do 80 -
tki nie zjadlybysmy nic. Gdyby to bylo mozliwe ;)Silna wole to ty masz akurat
az zbyt mocna. Potrafisz az nadto sie pohamowac z jedzeniem i tak jesz duzo
mniej niz powinna jesc dziewczyna w twoim wieku i wiesz o tym. Nie zjadlas
wiecej, zwyczajnie zjadlas zeby dostarczyc organizmowi energi do zycia, inaczej
by sie wyladowal. Musi czasem cos zjesc ;)Wiesz co, przejde na twoja poczte na
gazecie. pl. Kontynujmy ale przez poczte - bo lekko krepuje mnie, ze ta rozmowa
jest ciagle na gorze. Czemu ta Dorka nic nie pisze?

[kasiek-16]

Nie wiecie może czym zająć żołądek, aby nie był ciągle głodny? Nie wiem czy mam
bulimię, ale wymiotuję od maja zeszłego roku. Nie tak znowu często, ale wszystko
zaczęło się od książki "Przeklinam Cię, ciało". Chciałam spróbować jak to jest.