Ramadan 2004

[corrina_f1]

Ponieważ do tegorocznego Ramadanu zostalo zaledwie kilka dni (15.10.2004),
myślę, że dla praktyki (jeśli akurat będziecie przebywać w Egipcie) lub
choćby zaspokojenia ciekawości przydadzą się poniższe linki :

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=622&w=8673517&a=8673517
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=622&w=14917422&wv.x=1&a=14917422
pozdrawiam
Kasia

PS Ja akurat trafię na Ramadan w Tunezji, z czego baaaardzo się cieszę,
najbardziej w wymiarze... kulinarnym ;) Ale prawdę mówiąc zawsze marzyłam
żeby zobaczyć na własne oczy, jak wygląda życie kraju muzułmańskiego w tych
dniach, zabawne, bo zbiegiem okoliczności kupiłam ostatni "Poznaj świat" a
tam właśnie artykuł o ramadanie w Tunezji :))

[Gość: Karolka]

Jesli jedziesz to znaczy że wszystko się jakoś ułożyło mam nadzieję??:)

[corrina_f1]

Jadę insha Allah :))
Trudno mówić o ułożeniu, ale będzie jak ma być, jestem dobrej myśli.

pzdr
Kasia

[Gość: eva2412]

Nie wiem jak wygląda to teraz i w kurortach. Pamiętam, że przed przeszło 20
laty w Algierii obowiązywał niepisany zwyczaj zakazu picia czegokolwiek/ nie
mówiąc o jedzeniu/ przez "białych" na oczach Algierczyków, aż do zachodu
słońca.
Pozdrawiam i życzę Ci miłych wakacji.

[corrina_f1]

Mówiąc szczerze, tak zamierzam się właśnie zachowywać. Jest to dla mnie dość
oczywiste. Każdej religii i kulturze należy się odpowiedni szacunek i pomimo,
że muzułmanką nie jestem, nie będę przyjmowac w sklepach herbaty miętowej czy
innych spożywczych podarków. Pić będziemy własną wodę w miejscach, gdzie nie
będziemy tego robić na oczach wszystkich. Jedzenie pozostaje hotelowe...

pzdr
Kasia

[Gość: baida]

ja miałam przyjemność spędzić ramadanowy miesiąc w tunezji rok
temu..niezapomniane przeżycie..szczególnie buszowanie po suku w celach nabycia
produktów żywnościowych i wspólne gotowanie z przyjaciółmi [zawsze byłam pełna
podziwu jak można wyczarować tak niesamowicie pyszne dania właściwie prawie z
niczego..moi przyjaciele to niezamożni studenci są..]...ahhh i te zapachy...i
niecierpliwe oczekiwanie na wystrzał aramatni w pobliskiej jednostce wojskowej
obwieszczający zachód słońca i wzywający wszystkich do zasiadania do stołów..a
najlepsze było to że wszyscy jedli razem i przyjaciele i ci co za bardzo za
sobą nie przepadali..najbardziej miłym codziennym akcentem była potrawa
przynoszona przez sąsiadów mojch przyjaciół..sąsiadka pamiętała o studentach a
oni w zamian pomagali w zadaniach domowych jej synowi..a po jedzeniu oczywiście
rytuałem była karciana gra w remika [rzadko udawało mi się wygrać nagrodę -
butelkę coli lub fanty;)]..naprawdę bardzo tęsknię do tych dni..wszystko było
takie niesamowite..
w tym roku może uda mi się załapać na ostatnie dni ramadanu w egipcie..mam
nadzieję..

[corrina_f1]

Baida, mam wielką prośbę, bardzo mnie to wszystko interesuje, czy w wolnej
chwili (byle przed piątkiem) mogłabyś mi wysłać jeszcze coś więcej na ten temat
na maila ? (bo to bądź co bądź nie o Egipcie :)
Może pamiętasz jakieś nazwy specjalnych ramadanowych potraw, jakieś zwyczaje,
co jeszcze powinnam wiedzieć itp.
Za każda informację będę baaardzo wdzięczna ! :)

pozdrawiam cieplutko
Kasia

[Gość: eva2412]

Wtedy to byla "inna" Algieria i "zwykłe" miasto - b. duża oaza na Saharze. Ale
wszyscy tego przestrzegaliśmy. Po pierwsze to o czym pisałaś - z szacunku dla
muzułmanów, po drugie ze strachu. Ktoś kiedyś pił coś /nawet nie na pokaz/ i
został opluty. A swoją drogą z tego co pamiętam, Ramadan jest "czasem magiczym"
nawet dla nas. Zazdroszczę Ci / choć to brzydka cecha/ wyjazdu i jeszcze raz
pozdrawiam.

na prośbę corriny:)

[Gość: baida]

Naprawdę bardzo miło wspominam ten czas i jakbym mogła to w tym roku też z
chęcią bym spedziła ten miesiąc właśnie w tunezji [ale to chyba bardziej ze
względu na przyjaciół niż na sam ramadanowy czas;)]..tak więc jakieś
informacje - najpierw chcę powiedzieć że ja ten miesiąc spędziłam w sousse - to
bardzo turystyczne miasto [zapewne wiecie] więc nawet jeśli bedziesz piła wodę
na ulicy czy jadła cokolwiek w knajpkach to w sumie nikt nie powinien zwrócić
ci najmniejszej uwagi - oni są przyzwyczajeni że turyści nie trzymają się zasad
ramadanu - i nikt nikogo za to nie potępia ani się krzywo nie
patrzy..sprzedawcy z ulicznych kramików typu fast-food nawet w godzinach postu
wręcz zachęcają do kupna chapati [coś jak chlebek pita posmarowany harrisą -
uwaga ostre!!! - w środku z jajkiem rozbełtanym z natką pietruszki i smażonym
na oczach kupującego, z rozdrobnionym tuńczykiem i sypkim żółtym serem].
Zresztą można zauważyć i samych tunezyjczyków jedzących i pijących czy palących
papierosy normalnie w czasie ramadanu. Mieszkałam nie w hotelu ale w wynajętym
mieszkaniu i z okien wychodzących na podwórze mogłam zaobserwować to co się
dzieje w sąsiednich budynkach..gdyż w dzień oczywiście wszystkie okna
pootwierane..te pokojowe wypełnione pościelą i kocami wietrzącymi się
i "zażywającymi kąpieli słonecznych"..natomiast kuchenne okna jak ekrany na
których można było pooglądać codzienny rytuał przyrządzania ramadanowych
posiłków..te niesamowite aromaty dobiegające stamtąd wypełniały nawet moje
mieszkanie i wiele bym dała żeby się dowiedzieć co te gospodynie tak wytrwale
pichcą każdego dnia popołudniu...ja w swoim mieszkaniu nie gotowałam..nie było
warunków..zresztą na ramadanowy wieczorny posiłek zawsze byłam zapraszana a to
przez jednych a to przez innych przyjaciół a czasami po prostu lądowałam z
moim "ex-przyszłym" mężem w jednym z maleńkich barów rozmieszczonych w bocznych
uliczkach - typowo tunezyjskim [turyści rzadko tam docierali] - gdzie człowiek
właściwie siedział na człowieku, a i chętnych było tylu, że nieraz trochę czasu
udawało nam się czekać na zewnątrz aż się zwolnią jakiekolwiek miejsca przy
stole..nie było tak źle bo ludzie byli tak głodni że potrawy znikały w tempie
expresowym i następowała szybka rotacja klienteli.. w takich barach na początek
zamawialiśmy oczywiście briki [cieniutkie jak pergamin jakby naleśniki smażone
w głębokim oleju z nadzieniem z gotowanych rozgniecionych ziemniaków, tuńczyka,
natki pietruszki oraz nie rozbełtanym jajkiem] oraz zupę [czerwona i
baaaaaardzo ostra bo z harrisą, ale wspaniale pachnąca pomidorami - w tunezji
są wspaniałe przeciery pomidorowe smakujące jak świerze pomidory - nasze
rodzime przeciery się do inszych nie umywają..sprzedawane są w wielkich
puszkach bo są składnikiem wielu tunezyjskich dań], które to dania były jakby
wstępem do dalszej konsumpcji..chociaż w moim przypadku pomimo że nie jadłam
jak inni cały dzień to już po zjedzeniu brika wielkiego na pół talerza czułam
się wystarczająco pełna..po tej przystawce zamawialiśmy a to danie z makaronu
[takie jak włoskie spaghetti lecz oczywiście ostre i z natką pietruszki zamiast
bazylii], a to po prostu frytki z surówką z kapusty i do tego smażoną rybę, a
to filety z kurczaka [zupełnie po europejsku;)]...wszystko było bardzo smaczne
[na pewno o wiele wiele lepsze niż w posiłki serwowane przez hotelowe
restauracje - miałam okazję takowe też jadać]. Zachód słońca wypadał tak mniej
więcej między 5:00 a 6:00 wieczorem - huk wystrzału armatniego nie pozwalał
przegapić tej magicznej godziny - wtedy nagle okazywało się że bardzo ruchliwe
ulice sousse stają się nagle puste - miasto zamierało w parę minut dosłownie -
gdzieś jeszcze jakiś spóźniony mąż biegł szybko do domu aby jego bliscy nie
musieli za długo na niego czekać [tradycja nakazuje wstrzymać się z zasiadaniem
do stołu nie tylko do zachodu słońca ale i do przyjścia wszystkich domowników
lub zaproszonych gości]..po czym miasto po około godzinie zaczynało znowu
tętnić życiem z jeszcze większą intensywnością...tunezyjscy mężczyźni najedzeni
i szczęśliwi wychodzili na shishę czy na kawę do cafeteri lub na granie w karty
z kolegami, sklepikarze znowu otwierali podwoje sklepów, taksówki zaczynały
kolejne kursy a dzieciaki swoje zabawy na podwórkach i bocznych
uliczkach..tylko kobiety tunezyjskie [posiadający rodziny] zostawały w domach
aby posprzątać po właśnie co skończonej kolacji..za to po 9:00 wieczorem można
było zauważyć wiele matek lub całych rodzin z dziećmi spacerujących głównie po
centrach handlowych..
cdn.

[corrina_f1]

Baida, narobiłaś mi takiego smaku, że już nie mogę się doczekać, kiedy tam
będe !!! Kto wie, może jednak COŚ w Tunezji znajdę dla siebie, nawet, gdyby to
miała być tylko kuchnia ;)
Pisz konieczie więcej, jeśli masz tylko chwilę, tymczasem już sobie
wydrukowałam to co napisałaś i z pewnością szukać będziemy tych "sandwichów" z
tuńczykiem i jajkiem.
Serdecznie pozdrawiam i dzięki !
Kasia

[nefretete_sl]

Wow! Jestem pod wrażeniem :) tego jak umiesz to przedstawić, opisać, przekazać
na forum.... Po prostu rewelka! Pozdrwiam gorąco :))i też czekam z
niecierpliwością na więcej. Pa

dzięki dziewczyny..:)

[Gość: baida]

dzisiaj dalszy ciąg..ale mam wątpliwości czy to jest właściwe forum..corrina
słusznie zauważyła że to jednak forum o egipcie a nie tunezji..ale mam nadzieję
że nas [tzn. mnie] stąd nie wyrzucą;)]...ahh dzisiaj trochę o zakupach [bo to
bądź co bądź ramadanowy zwyczaj chociaż w czasie nieramadanowym podobnież to
się odbywa - może tylko bez zbędnego pośpiechu i aż tak wielkiego
zaangażowania..]
ps.corrina te fast-foody z chappati znajdziesz na każdym kroku - popularniejsze
niż mcdonaldy w usa:)))...ahhh i radzę zaznaczyć że chcesz bez harrisy bo
inaczej nie zjesz..nawet jeśli bardzo lubisz chilli;))

[Gość: baida]

cd.
Co do kolacji urządzanych u moich tunezyjskich przyjaciół [grupa studentów
wynajmujących dwa mieszkanka w centrum sousse] to wprost je uwielbiałam. Nie ze
względu na jedzenie [mimo że było wyśmienite] ale właśnie na tą atmosferę jego
przygotowań a potem samą atmosferę przy stole... Wszystko zaczynało się od
zakupów na suku w medinie sousse [to też był rytuał]... W zakupach
towarzyszyłam im codziennie od kiedy odkryłam jak tak prozaiczna rzecz jak
zakupy warzyw może być tak pasjonująca.. Zawsze wybieraliśmy się na nie około
2:00 po południu i zajmowały niespełna godzinę.. Oczywiście nie szliśmy na te
zakupy całą 10-cio osobową gromadą ale po 2-3 osoby [każdego dnia to się
zmieniało - tylko moja obecność była niezmienna:))]. Na suku nie chodziliśmy do
miejsc odwiedzanych przez turystów..omijaliśmy szybko kramy z pamiątkami na
głównej ulicy mediny i labiryntem małych pobocznych uliczek docieraliśmy do
małego placyku [jakby przedsionka prowadzącego do suku z warzywami]..Tego
placyku nie lubiłam zbytnio i starałam się przjść go jak najszybciej nie
patrząc na boki..a to z tego powodu że było to po prostu miejsce jatek.
Sprzedawane było tam mięso dopiero co ubitych owiec czy innych zwierząt [oprócz
oczywiście świń].. Także moje wrażliwe oczy byłej wegetarianki [tak 12 lat
ciągnęłam kiedyś;)] nie znosiły tego widoku i po prostu starałam się omijać
takie miejsca z daleka... No ale do tego suku warzywnego prowadziła tylko jedna
droga przez ten to właśnie jatkowy placyk..Także omijając powstałe gdziniegdzie
niewielkie kałuże krwi rozmytej wodą dochodziliśmy do niewielkiej hali która
zachęcała nas chłodem swojego wnętrza. Już tutaj przed wejściem oblegała nas
masa dzieciaków wciskających nam plastikowe reklamówki [czarne worki] za 100
milimów od sztuki. Oczywiście zawsze zaopatrywaliśmy się w 2-3 bo te z
poprzedniego dnia po prostu wykorzystało się na śmieci. Zdziwił mnie za
pierwszym razem ten "warzywniak".. właściwie całe wnętrze wyglądało jakby było
przerobione [to chyba za mocne słowo - bo żadnych śladów jakiegokolwiek remontu
tam nie zauważyłam] po prostu z budynku gospodarczego gdzie trzymane są
zwierzęta [hmm..innymi słowy naszej polskiej obory]. Ale nie myślcie że było aż
tak strasznie - to tylko moje osobiste wrażenie - zresztą pozytywne bo poczułam
się przez chwilę jak u mojej cioci na wsi;)..Ale oczywiście było coś co
odróżniało to miejsce od ww. budynku..otóż zapachy:))...w powietrzu panował
wszechobecny zapach po prostu świerzutkich warzyw bez jakichkolwiek
konserwantów, sztucznych nawozów czy hormonów wzrostu..jest to zapach nie do
opisania niestety...Warzywa były może małe i nieoczyszczone z ziemi i pewnie w
naszym kraju nikt by ich nie kupił [bo zazwyczaj preferujemy te wielkie czyste
pięknie wyglądające ale nafaszerowane różnymi sztucznościam i o smaku podeszwy
od buta] ale za to były naprawdę świerze a jeśli np. groszek posiadał małego
robaczka w środku to był tylko i wyłącznie jego plus ponieważ było wiadomo że
jest w 100% naturalny. "Kramiki" sprzedawców znajdowały się pod dłuższymi
ścianami hali i w podwójnym rzędzie na środku pomiędzy rzędami było może z 1,5
metrowe przejście. Własciwie nie można tego nazwać "kramami" ale raczej takimi
murowanymi boksami wbudowanymi w ziemię gdzie jeden taki boks miał może z 2 na
2 metry a sprzedawca własciwie tylko mógł stać w środku i jego ruchy były
niezmiernie ograniczone a cały na około obładowany był stertami warzyw lub
owoców...do tej pory nie mam pojęcia jak im się tam mieścił cały towar.. Na
hali jak to na kazdym targu ruch i hałas był ogromny..bez przerwy byłam
potrącana przez kogoś i też nagminnie krzyczano mi do uszów proponując coraz to
inne produkty [podobno mi niezbędne;)]..Cały czas też pod nogami plątały nam
się dzieci z reklamówkami bo a nóż nam zabraknie miejsca w już posiadanych..co
bardziej natrętne potrafiły pytać się po 10 razy czy nam nie potrzeba aż w
końcu zrezygnowani nabywaliśmy kolejny czarny worek..który to okazywało się że
jednak w końcu nam się przydawał;)...Klientami byli głównie mężczyźni gdyż to
na nich spadał obowiązek robienia zakupów, dźwigania ciężkich pakunków do
domu...zresztą jak chyab w każdym arabskim kraju:) [co mi się niezmiernie
podoba;)]...Zakupy zaczynaliśmy od groszku [nie wiem czy to niezbędny składnik
tunezyjskich dań czy tylko tak lubiany przez "moich" studentów] - był on
niełuskany, mały i niektóre strąki były zczerniałe ale w środku kryły cudowne
zielone niezwykle słodziutkie okragłe ziarenka..potem zielone bukiety natki
pietruszki [to był niezbędny składnik do wszelkich dań - oprócz tych na
słodko] - kupowalismy jej wręcz całe naręcza...następnie ziemniaki - niewielkie
i oblepione ziemią ale za to na pewno zdrowe i w Tunezji niezmiennie
młode...marchewka, kawałki pomarańczowej dyni do kouskousu, jajaka, seler
naciowy, cebulę, pory, świerzutkie daktyle jakby prosto z palmy rerwane [które
mogłabym jeść kilogramami;)] oraz ciecierzycę [jeden z tunezyjskich
przysmaków]...No i to chyba na tyle naszych zakupów by było..przy wyjściu
nabywaliśmy jeszcze ten "papier" naleśnikowy do brików od tunezyjskiego dziadka
i tak obładowani wracaliśmy do domu.. Po drodze, przy wyjściu z mediny,ja
oczywiście nieomieszkałam zatrzymać się na chwilkę przy stoisku ze słodkościami
które kusiły zapachem miodu i prażonych orzechów...i oczywiście zawsze chłopcy
kupowali dla mnie parę sztuk tych [podobno libańskich] gorących prosto z pieca
fikuśnych kruchych ciasteczek nasączonych miodem [ahhh jak ja miałam z nimi
dobrze;)].. Teraz już czekało nas tylko przyrządzanie kolacji...bo reszta
produktów potrzebnych do tych niewykwintnych ale bardzo smacznych potraw
czekała już na nas w domu..kawałki kurczaka kupione w małym sklepiku tuż pod
domem u zaprzyjażnionego sąsiada, kaszka kouskous i makaron, których to nie
trzeba było każdorazowo nabywać gdyż chłopcy posiadali niemałe zapasy
przywiezione z rodzinnych domów na wsi, podobnie marynowane oliwki i
oczywiście oliwa z oliwek - taka której nie kupicie w żadnym sklepie w Polsce
[czasami jadło się ją tylko maczając w niej chleb - niebo w gębie:)]...no i
oczywiście świerzutkie pachnące bagietki..a do tego fanta lub cola do popicia
[na szczęście jeden z niewielu amerykańskich akcentów w tym wspaniałym kraju]...
cdn.

[corrina_f1]

Dziękuję, dziękuję, dziękuję !!
Baida, to co piszesz jest WSPANIAŁE !!!

Jestem pewna, że nikt Cię nie zjedzie za pisanie o czymś, co w Egipcie w sumie wygląda dość podobnie, w końcu święto to samo, a że o egipskim ramadanie nikt nie napisał... ;)Czyżby nikt nie był w zeszłym roku w tym czasie?
Mimo wszystko temat, nawet jeśli nieco odbiegający od samego Egiptu, to pozostający w kręgu tej samej kultury, zdecydowanie lepszy niż odwieczne narzekania na biura, czy kontakty damsko-męskie lub obrzucanie się błotem. Jeśli ktoś się będzie burzył, biorę to na siebie ! :) Więc pisz dalej !! ;)

Powiem Wam przy tej okazji tylko tyle, że Forum Tunezja jest do niczego, jest tak cienkie, że przestałam tam nawet zadawać pytania, bo nikt nic nie pisze - ze 3 posty na tydzień się pojawiają ! Na www.tunezja.pl (wakacje.pl) jeszcze gorzej ! Egipskie tutejsze dywagacje nt sex-turystyki są po prostu niczym w porównaniu z tym, co tam wypisują !!
Forum Egipt rulez, a ta Tunezja w tym wątku niech będzie miłym przerywnikiem :)

pozdrawiam
Kasia

PS Baida, jeszcze raz shokran !! Jeśli dasz radę, czekam na jeszcze ;)

[Gość: baida]

cd.
Tak więc najwyższy czas rozpocząć rytuał gotowania..Było to dosyć utrudnione
maleńkością pomieszczenia kuchennego [2/3m]..a także tylko dwoma sprawnymi
palnikami.. Również byłam pełna podziwu jak oni nie smakując potraw w czasie
gotowania [no bo przecież ramadan jeszcze przed zachodem słońca] potrafią tak
nadać im tak perfekcyjny smak.. Zazwyczaj kazda potrawa ma głównie smak harrisy
która piecze tak niemiłsiernie że własciwie innych smaków już się nie czuje a
poza tym łzotok murowany - taże chusteczki higieniczne radzę mieć w
pobliżu..lecz jest na to jeden sposób - zagryzanie wszystkiego świeżymi
daktylami - one po prostu super neutralizują harrisowy ogień na podniebieniu..
Jednak na moją prośbę [wręcz błagalną;)] potrawy które przygotowywaliśmy w
czasie mojego tam pobytu zostały drastycznie pozbawione harrisy, aczkolwiek
wcale nie wspaniałego smaku... Zaczynaliśmy od obierania, czyszczenia i
krojenia warzyw przy dźwiękach muzyki arabskiej dochodzacej z sąsiedniego
pokoju...ja zajmowałam się wyłuskiwaniem groszku, ktoś inny obieraniem
ziemniaków, czyszczeniem marchewki...czy porcjowaniem kurczaka...pełna
współpraca:).. Oczywiście chłopcy starali się wpoić mi opornej nazwy warzyw po
tunezyjsku i efekt był taki że w sumie następnego dnia potrafiłam je powtórzyć
[no...parę z nich;)] ale jednak w niedługim czasie bez praktyki wyleciały mi
niestety z głowy [uhhh...gdzież jest mój zeszyst do słówek arabskich:(( ]...
Własciwie jakby taką główną potrawą od której zaczynaliśmy gotowanie była
czerwona gęsta zupa na przecierze pomidorowym z podsmarzonym na oliwie z oliwek
z dodatkiem przypraw [specjalnych tunezyjskich mieszanek - nabyłam ale dalej
nie udało mi się zanalizować ich składu] oraz pokrojonego pora i kawałków
kurczaka...potem sukcesywnie dolewana była woda oraz warzywa krojone na dosyć
spore kawałki [ziemniaki, marchewka, wyłuskany groszek..].. to wszystko tak sie
dusiło i dusiło a na końcu wychodziło z tego po prostu niebo w gębie..naprawdę
nie mam pojęcia jakim sposobem bo byłam przy "produkcji" cały czas i nie
zauważyłam żadnych magicznych sztuczek i zaklęć odprawianych nad owym
garnkiem... Właściwie w podobny sposób na drugim gazie gotowany był wywar/sos
do kaszki kouskous...tzn. podstawa była ta sama..ww. składniki plus jeszcze
kawałki dyni i ciecierzyca oraz jeśli trafił się bogatszy dzień wtedy zamiast
kurczaka dodawane było mięso owcy..to wszystko się dusiło jak i zupa obok z
tymże na górze garnka postawiono sito z kaszką kouskous uprzednio namoczoną w
wodzie, roztartą w rękach w celu eliminacji grudek i "obtoczoną" oliwą żeby
się nie posklejały ziarenka w trakcie traktowania ich gorącą parą...W tym
czasie obieraliśmy kolejną partię ziemniaków przeznaczoną na nadzienie do
brików...Gdy zupa dochodziła i zostawała okraszona sporą porcją zielonej
pokrojonej natki petruszki...Zwalniał się jeden palnik więc stawialiśmy na nim
partię brikowych ziemniaków pokrojonych w drobną kostkę coby się pędem
ugotowały [w tym samym czasie kouskous powoli sobie dochodziło...kszka została
jeszcze raz dokładnie roztarta w czyichś rękach i spowrotem postawiona na
garnku z wywaro-sosem]... Właściwie gdy te wszystkie warzywa były juz
przygotowane to "przy kuchni" zostawało tylko dwóch chłopców no i oczywiście ja
na posterunku chłonąca każdy ich ruch i starająca się zapamietać kolejność
wykonywanych czynności..no i oczywiście starająca się ze wszechmoc pomóc
[chociaż pewnie bardziej im przeszkadzałam, ale oczywiście nikt mi tego
taktownie nie powiedział;))].. Tak więc gdy ja jeszcze walczyłam z kolejnym
naręczem pietruszki siekając ją na drobno[tym razem do brików] ugotowana kostka
ziemniaczana zostawała odcedzona i rozgnieciona pieczołowicie widelcem i
pomieszana z rozbełtanym jajkiem...niestety my nie dysponowaliśmy tuńczykiem
więc jeszcze tylko dosypywałam do masy ww. pietruszkę i nadzienie do brików
było gotowe..."Papier" brikowy to krążki o około 30 cm średnicy...w
restauracjach i barach były po prostu składane na pół i nadziewane w środku..my
je przekrajewaliśmy na pół a potem z nadzieniem w środku dokładnie zamykaliśmy
formując na małe krokieciki, albo po prostu tylko przymykaliśmy tą połówkę koła
z masą w środku i powstawały wtedy briki o kształcie ćwierćkoła... Briki
smarzone były na oliwie z oliwek [dość głębokiej] tuż przed samym podaniem...
Kiedy kaszka kouskous stawała się już miękka w sam raz i dostatecznie
przesiąknęła aromatem gotującego się pod nią wywarem wysypywało się ją na
największą michę w domu, wygładzało wierzch i polewało ww. wywarem który to
wsiąkał w kaszkę niczym w gąbkę nadając jej piękny pomarańczowo-czerwonawy
koloryt..na wierzchu układane zostawały kawałki warzyw i mięsa..a na koniec
dookoła michy wsadzano łyżki gdyż tradycja nakazywała jedzeniewspólnie z
jednego naczynia a używanie łyżek zamiast widelców ułatwiało jedzenie [chodziło
zapewne o ich "pakowność";)]...Gdy zbliżała się już godzina zachodu słońca stół
był gotowy do zasiadania - zupa porozlewana do talerzy [do mojego zawsze
wrzucali nadprogramowe skrzydełko kurczaka bo wiedzieli że
przepadam;)...kochani chłopcy:)]...briki dochodziły na patelni...oliwki z
marynaty fioletowiły się w salaterce...cola i fanta pieniły się jeszcze w
butelkach..seler naciowy nabywał funkcji naszych rodzimych słonych paluszków -
pocięty w paski miał być przegryzką między daniami...bagietki pokrojone na
spore kawałki znalazły swoje miejsce przy każdym talerzu..podobnie zresztą jak
świerze daktyle czekały w pogotowiu jakby kogoś zatkała piekąca harrisa;)...no
i oczywiście kouskous zajmujący honorowe miejsce w centrum stołu pysznił się
kolorem pomarańczowej dyni i zachęcał do natychmiastowej konsumpcji:))...
Zniecierpliwienie dochodziło zenitu no i wreszcie wszyscy usłyszeli ten
oczekiwany huk armtatni więc nie pozostawało nic innego jak napawać się już nie
tylko aromatem ale i smakiem przygotowanych potraw..Jeszcze tak jak byliśmy
między zupą a kouskousem przez drzwi wpadał Heny - 9-letni synek sąsiadki - z
półmiskiem niespodzianką [kolejną potrawą upichconą przez jego mamę:))]..
Załapywał się na colę, ciastko, 5 minut gry na telefonie komórkowym i szybko
uciekał no boi przecież jeszcze nie dokończył jeść kolacji z rodzicami:)...No i
tak te wszystkie pyszności znikały w zastraszającym tempie - w końcu po całym
dniu poszczenia należało nam się...mi też bo chociaż niemuzułmanka jestem ale
zawsze to miło wspierać było moich nowych braci:)...wszystko to odbywało się w
przemiłej atmosferze i niezwykłej gościnności... Takich nietypowo turystycznych
przeżyć życzę wszystkim wybierającym się do Tunezji czy to w czasie Ramadanu
czy też w innych terminach :)

[Gość: baida]

i jeszcze linki do moich 2 zdjątek z tych uczt ramadanowych:)

magnoona.blox.pl/resource/eating.jpg
magnoona.blox.pl/resource/ramadandiner.jpg
mam nadzieje ze dzialają:))