Jak żyć i pokonać bałaganiarza ?

Sam segreguje -zabawa w kolory

[Gość: vivi]

Jesli chodzi o porozrzucane ciuchy i skarpetki do prania to polecam
moj sposób.
Kupilam w Ikei trzy duze pojemniki takie z klapkami (ustawia sie
jeden na drugim więc zajmują nie duzo miejsca)Na kazdym są naklejone
napisy: BIALE, CZARNE i KOLOROWE Stoją w pomieszczeniu przy
pralce.Powiedzialam że od dzis piorę tylko te rzeczy ktore są
posegregowane. Jest to dobry i prosty sposób .Wszystko mam już w
jednym miejscu i wkładam do pralki. Mój sie przyzwyczaił
Nawet trzyletnie dziecko potrafi mi ułatwić pranie , zanosząc swoje
rzeczy.Przynajmniej to mam z głowy.

[awahandziuk]

Jak mawiała moja babcia," na bałaganiarza nawet święcona woda nie
pomoże".Oni mają coś nie tak w głowach.Lepiej poświęcić 10 minut
rano na "odgruzowanie" mieszkania niż wykończyć się nerwowo, albo
rozwalić związek.Oczywiście jeżeli facet nie ma innych poważnych wad
i jeżeli ci na nim zależy.

Trzeba zacząć od samego początku

[Gość: Emilka]

Straszna przypadłość...Ja wywodzę się z rodziny bałaganiarzy. W pierwszym naszym
mieszkaniu był zawsze bałagan z powodu ciasnoty. I oczywiście Rodzice nie
widzieli żadnego związku z tym, że każda najdrobniejsza rzecz była
przechowywana całymi latami (zbiór gazet sprzed lat, garnitur ślubny - Taty
szafa i piwnica, zbiór ubrań i butów z lat młodości - Mamy szafa i piwnica,
ubrania z lat młodości nas - dzieci, i ...zapas ubrań na przyszłość).
Zbieraliśmy kolejno: makulaturę, kapsle z folii po kefirach i mleku,
torebki,słoiki, stare zabawki, kolejne zużyte piórniki i kable elektryczne itd.
itd. Oczywiście, jak wpadał ktoś obcy bez uprzedzenia - umierałam ze wstydu.
Po latach przeprowadziliśmy się do mieszkania znacznie większego: z garażem,
piwnicą, schowkiem, miejscem na pralki, garderobą w piwnicy itd. I.... wszędzie
od samego początku zrobiony został tak koszmarny pieprznik, że aż się nie
mieści w głowie.

Wyprowadziłem się parę lat temu na "własne śmiecie" (różnie bywa z porządkiem,
oj różnie :)) Ale w dalszym ciągu, ile razy jestem u Rodziców i ktoś wpada bez
uprzedzenia - po prostu mam ochotę schować się w łazience.

Na dodatek od pewnego czasu mam wyrzuty sumienia - z jednej strony wiem, że
Rodzice są coraz starsi, i tak sobie myślę, że zwyczajnie nie mają siły pucować
na błysk mieszkania. Z drugiej strony, jak tylko biorę do ręki szczotkę
(szmatę),odkrywam w kuchni dwadzieścia nowych torebek foliowych, odkrywam ten
sam zapas wełny po cioci Zosi, która zmarła ze 20 lat temu, przypominam sobie,
że kuchnia/łazienka/schowek nie różni się niczym od tych w poprzednim
mieszkaniu. Że tak po prostu wygląda ich życie. Rzucam wtedy szczotę w kąt,
wracam do siebie i obiecuję sobie solenie, że w mojej rodzinie nie będzie
bałaganiarzy. Ale mimo to - podle się czuję...

[Gość: azja]

ja tez zyje z takim syfiarzem juz od prawie pieciu lat. dosc dlugo
ludzilam sie, ze uda mi sie go wychowac. rozmawialam, prosilam,
plakalam, krzyczalam, obrazalam sie, przestawalam sprzatac... w
najlepszym razie reakcja byla taka, ze posprzatal po sobie i przez
nastepne dwa dni uwazal. ostatnio w ogole nie reaguje, nawet nie
raczy spojrzec na mnie, gdy strzepie sobie jezyk. w jego rodzinnym
domu to samo, mamusi ulubionym sposobem spedzania wolnego czasu jest
sprzatanie, ojczulek oddaje sie swoim licznym zainteresowaniom.
stracilam juz nadzieje, nie chce w ten sposob spedzic calego zycia i
byc rodzinna sluzaca. niedlugo wyjezdzam sama na kilka tygodni,
jesli przez ten czas chlop niczego nie pojmie, bede musiala podjac
decyzje o rozstaniu. szkoda zmarnowanych lat, ale chyba wole zyc
sama, ale bez stresu i zlosci.

[Gość: Archanioł]

Życie z rodziną bałaganiarzy jest naprawdę trudne. JA rozwiązuje to w ten
sposób, że jeśli widzę brudne skarpetki na środku pokoju to wtedy rzucam je na
łóżko tej osoby, chcąc czy nie musi je zauważyć i coś z nimi zrobić, jeśli znów
ich nie sprzątnie robię to samo, aż o skutku. Brudne ubrania rzucam na samo dno
kosza, a na pytanie "gdzie są moje ciuchy" odpowiadam "nie wiem a co z nimi
zrobiłeś?". Często też porozrzucane pudełka czy opakowania chowam, jak tak sobie
poszuka parę dni to następnym razem odłoży na miejsce, a jeśli nie zmądrzeje to
robie to samo. A sposób na zbieranie różnych głupot, mam taki że po trochu
wyrzucam te śmieci, tak aby ta osoba nie zauważyła wyraźnego braku, z czasem
zapomina o tej "kolekcji", a gdy sobie przypomni mówię aby dokładnie poszukał, a
tego z mojego doświadczenia nie robią zbyt chętnie. Często też po prostu gadam i
gadam aż do znudzenia i nie zwracam uwagi na pojękiwania i obrażanie sie, w
końcu im przejdzie. Najlepszy sposobem na "syfiarzy" jest uświadamianie im
konsekwencji ich zachowania. Nie sprzątniesz, ty będziesz się wstydził, nie
zrobisz tego, to nie będziesz miał i przede wszystkim stresowa ich, my
"czyścioszki" odprężmy się.

[sigrid.storrada]

Walczę z rodziną bałaganiarzy już od kilku lat. Niestety, nie chodzi o skarpetki
rzucone na podłogę - to by aż tak nie przeszkadzało, bo mam własny pokój, więc
wszystko mi jedno co pod łóżkiem ojczyma leży. Problem to kompletne olewanie
wszelkich koniecznych(moim zdaniem)zabiegów typu:
-zdjęcie butów po wejściu do domu (zabłoconych, ośnieżonych, wszystko jedno -
najpierw musi być spacer po domu),
-wytarcie po sobie podłogi w łazience, stołu w kuchni.
-odkurzanie - jeśli ja tego nie zrobię - może i 3 tygodnie nie być odkurzane,
ścieranie kurzy tak samo.
-pranie odpowiednio często. Jest robione w następującym systemie: długo, długo
nic, a potem wrzucamy wszystko z kosza na brudy - białe kolorowe - wszystko
jedno, ile się zmieści. To, że nie ma miejsca żeby to potem porozwieszać -
trudno - wieszamy jedno na drugim, żeby schło przez tydzień. Jeśli nie zdejmę -
będzie wisiało.
-zmywanie - najczęściej talerze są zostawione na stole. Dla ojczyma zmywanie to
ochlapanie talerza z jednej strony i odstawienie na suszarkę, więc w sumie nawet
jak są jakieś "czyste" naczynia to przed użyciem muszę je umyć. Patelnia -
potrzeby mycia nie ma, "no, najwyżej trochę wczorajszego sosu będzie na
naleśnikach, co ci to przeszkadza?"
-wyrzucanie niepotrzebnych rzeczy - to już kilka osób pisało. Nie ma
niepotrzebnych rzeczy. Stare gazety, dziurawe skarpety, sprane niemożliwie
podkoszulki - trzymają sobie w swoich pokojach, więc mi wszystko jedno.Ale do
połowy zużyte kosmetyki nieużywane od roku - zastawiają pół łazienki, psujące
jedzenie w lodówce - ja muszę namierzać i wyrzucać. Dziurawe buty - zastawiają
przedpokój, jak coś wyrzucę - jest awantura.

Wyżaliłam się i trochę mi lepiej:P, ale myślę że najlepszym rozwiązaniem jest
wyprowadzka i do tego dążę.

[Gość: ania]

> myślę że najlepszym rozwiązaniem jest
> wyprowadzka i do tego dążę.

Na pewno tak. Obyś tylko w przyszłości nie miała takiego męża
bałaganiarza...ani też pedanta!
:)

[Gość: znamTo]

to o czym pisala emilka i nietylko,to messi syndrom.Ludzie,ktorzy latami
zbieraja swoje"skarby" sa chorzy psychicznie.Dla nich wyrzucenie smieci jest
wyczynem.Zagracaja swoje mieszkania,boja sie wpuszczac obcych. Nie chetnie jest
widziana pomoc w stylu,ktory opisala emilka,oni nie chca,zeby im ktos
"zabalaganil ich porzadek".
Jest ciezko nam,rodzinie zyc ze swiadomoscia,ze nasze bliskie osoby zyja w
takich warunkach.Glupio nam przed ludzmi,sasiadami.

[Gość: znamTo]

oto mieszkanie messi

upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Messi_Wohnraum.jpg/800px-Messi_Wohnraum.jpg

[Gość: ola]

> oto mieszkanie messi

No bez przesady, taki bajzel to już nie jest bałaganiarz
tylko...nawet nie wiem jak to nazwać. Nas drażni "duzo drobniejszy"
rozgardiasz niż ten na zjęciu :D

[sigrid.storrada]

> > myślę że najlepszym rozwiązaniem jest
> > wyprowadzka i do tego dążę.
>
> Na pewno tak. Obyś tylko w przyszłości nie miała takiego męża
> bałaganiarza...ani też pedanta!
> :)

Mój chłopak przejawia trochę skłonności do pedantyzmu, ale bez przesady:)