Za kłamstwo trzeba płacić, ale nie wolnością

[Gość: Kobieta]

Bylabym oburzona, że mozna karać za slowa gdybym miala więcej
dobrych przykladow kultury slowa ze strony dziennikarzy! Bardzo
spodlal ten zawod ostatnimi laty! Plugawy język, brak wiedzy,
wymyslanie zarzutow, i chęć zaszczucia przeciwnika lubianej opcji
politycznej to częste przyklady tego co się czyta! I nie tylko w
tqakich szmatlawcach jak "Fakt" czy "Gazeta Polska", także w
innych! Proponuję wstrzymac się z wycofaniem kar, jedynie je
zmienic!

co dalej???

[Gość: WERT]

Czyli, co się z nami porobiło i co się jeszcze porobić może?
Nie macie wrażenia, że wraz z coraz głębszym wchodzeniem przez nasz
kraj w demokrację i struktury wolnorynkowe, my jako naród stajemy
się coraz bardziej niemoralni?
Bo ja niestety widzę to wyraźnie. Obserwując to, co się z nami
stało w przeciągu ostatnich kilkunastu lat, nasuwa mi się na myśl
bardzo brzydkie określenia na obecny poziom moralności, etyki,
odwagi w podejmowaniu decyzji i osobistej odpowiedzialności za nie.
Tak, tak – wiem, że czasy ciężkie, że pogoń za sukcesem i
pieniądzem to jakby obowiązek, bo kto się nie załapie do tej łódki
to pójdzie na dno i w najlepszym przypadku będzie służył za
podnóżek tym, którzy potrafią lepiej się poruszać w tym bagienku. A
więc zarówno droga i sposoby dotarcia na szczyt są najmniej ważne –
liczy się tylko cel!
I cóż z tego, że po drodze strącimy w otchłań najlepszego
przyjaciela, zdradzimy żonę czy męża – przecież to głupstwo, bo jak
już będziemy na szczycie to od „przyjaciół” nie będziemy mogli się
opędzić, a żenić i rozwodzić można się ile dusza zapragnie.
No możemy też zostać „singlem” – bardzo to modne ostatnio zjawisko
i postawa tych, którzy nade wszystko cenią sobie brak zobowiązań i
odpowiedzialności wobec drugiego człowieka.
Z każdym krokiem stawianym w tą brudną rzeczywistość psiejemy i się
skundlamy, a coś takiego jak HONOR, UCZCIWOŚĆ I KRĘGOSŁUP MORALNY
to dla wielu z nas zupełna abstrakcja.
Powie ktoś, że to cały świat jest taki i to ON na nas wymusza to,
żebyśmy byli bezczelni, chamscy, bez skrupułów. Bo jak nie my
będziemy deptać to nas zdepczą i zostaniemy outsiderami, niemalże
pasażerami na gapę w pociągu „SUKCES”. Urodziłem się, dorastałem i
wychowywałem w czasach tak zwanego socjalnego realizmu.
I co z tego zapyta ktoś? Nie ja jeden.
Ano owszem, nie ja jeden, ale rozmawiając z wieloma ludźmi, którzy
pamiętają (jakże nieodległe) „tamte czasy” dochodzimy do podobnych
wniosków.
Wtedy, mimo iż nie mieliśmy w domu paszportów, a za granicę –
zwłaszcza na zachód wyjeżdżali wybrańcy, na własny samochód,
mieszkanie czy nawet telefon czekało się latami, a za telewizorem,
pralką czy lodówką stało się nocami w kolejkach, to ludzie byli
całkiem inni.
Odwiedzali się w domach nawet bez okazji, pomagali sobie nawzajem
wspierając się w szarej rzeczywistości socjalizmu, zawsze mieli
czas żeby pogadać, częściej się do siebie uśmiechali i potrafili
cieszyć się z drobnostek.
Mimo, że bieda, mimo że szaro i czasami straszno, ludzie byli
bardzie życzliwi dla siebie, bardziej skłonni do pomocy czy
współczucia.
Dlaczego?
Bo dla nich – wychowanych na „Panu Tadeuszu”, "Konradzie
Wallenrodzie”, czy choćby na "Krzyżakach” i „Trylogii”, mających
żywo w pamięci hekatombę II wojny światowej – pojęcia takie jak:
Honor, odpowiedzialność, uczciwość czy zwykłe ludzkie współczucie,
były nie tylko pojęciami w pełni rozumianymi, ale przede wszystkim
drogowskazami, którymi kierowali się w codziennym życiu.
A teraz, co? Oczywiście od święta chętnie szastamy Bogiem, Honorem
i Ojczyzną, wycieramy sobie gęby Etosem i styropianem. Ale, na co
dzień zakładamy zbroję ukutą z naszego chamstwa, chciejstwa a
czasami bezinteresownego skur…ństwa. Po to tylko żeby maluczkim
udowodnić, jakie to z nas chojraki.
Ale cóż począć skoro nawet nasi wybrańcy narodu dla własnych
korzyści potrafią posunąć się do prawie każdej podłości byle by
tylko zdobyć przewagę nad politycznymi przeciwnikami. A
to „teczkę” wyciągną, dziadka w Wehrmachcie znajdą, czy poddadzą w
wątpliwość zdrowie najważniejszych osób w Państwie.
A gdzie etyka, gdzie ludzka godność?
Czy możemy już do lamusa oddać pojęcie „porządny człowiek”?
Myślę jednak, a może tylko chcę w to bardzo mocno wierzyć, że
większość z nas ma w sobie jeszcze te cechy, które pozwalają myśleć
o sobie „jestem człowiekiem”.
Bo w innym przypadku ci naprawdę porządni, nie godząc się na
dzisiejszą rzeczywistość powiedzą nam kiedyś cytując Pawlaka
z „Samych Swoich”:
„To ja się z takiego państwa wypisuję”
A wtedy… Niech sobie każdy sam dopisze swój scenariusz.