Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: jaco]

Co to za doktor co nie leczy?

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: Kahan]

W główkach się Wam poprzewracało. Zgadzam się z faktem niskiego poziomu powodowanego różnego rodzaju układom i układzikom. Chciałbym również zauważyć, że istnieją jeszcze studia zaoczne i ludzie, którzy napędzają rynek i niszczą tzw. wizerunek tytułu naukowego. Uważam, że Ci którzy sumiennie dążą do celu w przyszłości narzekać nie będą. Wydaje się sprawiedliwym pomysł mobilności doktorantów, gdyż jak powszechnie wiadomo zapobiegać będzie nadużyciom. Wytrwałym życzę powodzenia i nie przesadzajcie, że jest aż tak źle. Zawsze można dorobić np: dając korki - korona nikomu z głowy nie spadnie. A co do badań, cóż są jednostki ambitne i tzw. magnetofony czyli ludzie, którzy do obłędu powtarzają wersy aż do emerytury.
Pozdrawiam wszystkich zaocznych, którzy płacą ciężkie pieniądze za namiastkę tytułu - ktoś musi zapełniać pseudo szkółki na prowincji.

Zakaz pracy na uczelni macierzystej likwiduje pat

[Gość: Pepe]

Zakaz pracy na uczelni macierzystej likwiduje patologie!

Nie zdobywa sie pracy wowczas poprzez znajomosci, koligacje rodzinne czy wejscia
promotora. Prace powinno dostawac sie z konkursu. Wowczas pracowac beda na
uczelniach prawdziwe talenty, najlepsi, a nie lokalne gwiazdeczki. Tak jest na
calym rozwinietym swiecie, np. w USA czy Niemczech. Zauwazmy, ze to powoduje, ze
te kraje sa Swiatowymi potegami naukowymi. To tak jak z komuna i kapitalizmem.
W pierszym systemie praca jest gwarantowana na wlasnym podworku w drugim trzeba
o nia walczyc (czytaj. podnoszac kwalifikacje, wykazujac sie kreatywnoscia).
Obecne polskie szkolnicttwo wyzsze to taka komuna. Zrozumnie to wrescie!

Parodia nieakceptowalna w swiecie naukowym jest brak konkursow na stanowiska po
doktorskie. Widzial kto jakies???? Uniwersytety nawet
linkow o zatrudnieniu na swoich stronach nie maja.

Habilitacja???? Niemcy juz ja zlikwidowali. Myslicie ze bez powodu???
Mze w koncu zacznijmy uczyc sie od najlepszych, a nie dumac wysssane z palce
bzdury, ze polskie uczelnie sa i tak lepsze.

Ja tylko sie dziwie mlodym ludziom, ktorzy popieraja ta patologie.
Z drugiej strony jednak, wiekszosc z nich ma zalatwione pozycje po staremu, i ze
strachu by sie zsik.... biorac udzial w uczciwym konkursie, zwlaszcza konkurujac
z rzesza rowiesnikow wyedukowana za granica (ktora obecnie jest dyskryminowana!).

[Gość: NIEsfrustrowny!]

Wydziały Fizyki i Chemii UW, wszystkie stanowiska od doktoranckiego do
profesorskiego są w systemie prawdziwych konkursowym organizowane. Powszechnym
jest ze młodzi polscy doktorzy wracają po postdokach z "Oxfordów" itp. i nawet,
gdy nie studiowali na UW zdobywają pozycje.
Nawet te "marne bo polskie" studia doktoranckie w zeszłym roku dwoje absolwentów
mitycznego Cambridge na fizyce UW rozpoczęło.
Habilitacje wybitne jednostki robią ok 32 roku życia, a profesorami zwyczajnymi
zostają mając ok 40 lat, i to wszystko bez żadnych układów, tylko talentem.

Ha, ha, ha... prosze wskazac link w ogloszeniami o

[Gość: Pepe]

Ha, ha, ha... ale sie usmialem.
Prosze wskazac link z ogloszeniami o tych konkursach (rzetelnych)!.
I prosze nie mowic o osobach ktore pojechaly sobie na postdoca jak na wakacje
(bo taki wymog) i wracaja do swojego gniazdka.

[Gość: NIEsfrustrowny!]

www.fuw.edu.pl/
www.fnp.org.pl/programy/aktualne_programy_fnp/stypendia_i_subsydia
www.chem.uw.edu.pl/msd_phd/
to że są dobrzy i słabi naukowcy - cóż ja na to poradzę, jedni jadą na posdoca
na wakacje, niech jadą! tacy jednak z FNP, European Science Foundation czy
European Research Council grantów nie dostaną i na wydziałach prze ze mnie
wspomnianych wyżej zatrudnienia nie znajdą.
A zrobienie habilitacji dla nikogo rzetelnie zajmującego się nauka żadnej
przeszkody w rozwoju naukowym nie stanowi (tak jest przynajmniej na fizyce i
chemii UW). A jak humanistyczne stare pryki chcą aby habilitacja zostało, mi to
"zwisa".

W polskiej fizyce nie ma znajomości? ;-)

[krwawy_krolik]

Dobre, dobre! Niestety, kłamiesz.

[Gość: NIEsfrustrowny!]

Zaznaczyć trzeba, że akurat w tym rejonie zachodzą obecnie szybko zmiany,
pozatym jak było 5 lat temu - nie mam pojęcia, jak działają stare pryki - nie
mam pojęcia, jak to wygląda poza UW też nie mam pojęcia.
Pomijając to wyrażam opinię moją i grupy moich znajomych czyli doktorantów i
doktorów przed 30 z hakiem, którzy realizując międzynarodowe projekty i
prowadząc badania na światowym poziomie, nie widzimy przed sobą żadnego
zagrożenia, czy choćby występowania mogących przeszkodzić naszemu rozwojowi
niezdrowych układów.

A generalnie "znajomości" z innymi są konieczne, więc Twoja wątpliwość jest
nieścisła. Ale rozumiem, że masz na myśli domniemane niezdrowe układy i powiązania.

[Gość: none]

A masz jakieś fakty na potwierdzenie tego stwierdzenia? Czy tylko tak piszesz,
bo chcesz zaistnieć?

[krwawy_krolik]

Istnieje od wielu lat bez cudzej pomocy, dzieki :D

Back to the topic: na wlasne krolicze uszy slyszalem, jak profesor (znana postac w polskiej fizyce) mowil mojemu starszemu koledze "na ten konkurs na Hozej niech pan nie sklada papierow, bo to jest konkurs robiony dla Iksinskiego".

[Gość: none]

No dobrze, ale czego to dowodzi? Znasz osobiście tego Iksińskiego?

[krwawy_krolik]

Dowodzi tego, ze konkursy sa fikcja, skoro sa robione pod konkretnego kandydata.

[Gość: Rilwen]

Troche to wynika z tego, ze brak dobrych kandydatow. Z tego samego
powodu nikt nie dba o kariere mlodych ludzi. Trzyma sie taka tania sile
robocza w nieskonczonosc i zwodzi roznymi obietnicami. Nie wiem, czemu
sie tak stalo--zachowaly sie w mojej rodzinie pamietniki kilku
profesorow matematyki, ktorzy zdawali sie poswiecac najwiecej energii
na ksztalcenie i pomaganie mlodziezy. I ta 'mlodziez' do dzis o nich
pamieta. Mam nadzieje, ze splaca swoj dlug.

[Gość: none]

Dla mnie to jedynie dowód na to, że Iksiński był lepszy od Twojego znajomego,
tylko tyle. Brzytwa Ockhama.

[krwawy_krolik]

Ide sie pociac brzytwa Ockhama.

Co z Wami Ludzie?!?

[Gość: SFRYSTROWANY]

Odezwałem się wczoraj, aby zaznaczyć, że są w Polsce miejsca (grupy badawcze),
gdzie doktorat i naukę można robić bez układów na światowym poziomie, ale jak
widzę większość tu obecnych jednak potwierdza krzywdzący tytuł artykułu ukazując
swoją frustrację, co mnie frustruje!
DO ROBOTY PANOWIE I PANIE!

bo z nauką jest tak, że nie jest dla wszystkich, a z Polska nauką jest tak, że
nie jest z nią dobrze, ale jak podałem przykład fizyka i chemia UW (fizyka UJ
czy AGH zapewne podobnie), tam wg mojej oceny jeden na pięciu samodzielnych
naukowców jest na poziomie międzynarodowym, z 3/5 przeciętniaków i jeden gniot.
Poziom zachodu osiągniemy, gdy będziemy mieli 3/4 na dobrym poziomie (a w
obecnej sytuacji można to zrobić nawet nie przejmując się tym jak bardzo
niewydolny jest system jako całość, choć jego poprawa, która jest koniecznością
zapewne znacząco ułatwiłaby zadanie).
Tak więc nie dziwię się tym sfrustrowanym, którzy pracować musieli z
przeciętnymi lub gniotami, sam bym się frustrował, a Krwawy_kroliku, może jesteś
po prostu za słaby, aby pracować z najlepszymi?
Np. ja moimi dotychczasowymi osiągnięciami przebiję każdego rówieśnika, więc gdy
osoba z mojego etapu rozwoju, chciałaby by brać udział w rzetelnym konkursie, w
którym ja startuje, każdy prof. który mnie zna powie jej "miejsce to jest dla
xsinskiego zaklepane" w sensie chłopie z tym małym wymiataczem nie masz po co
marnować swojej energii;)

I jak podkreślam na etapie doktoratu kluczowy jest poziom grupy w tym zaradność
promotora, bo można źle trafić na MIT czy Harvardzie, a robić niezwykłe badania
w Rzeszowie (jeśli jednak w Rzeszowie nie można, to nie chciałem urazić tego
miasta:)

Do pracy grupowej i kontaktów z najlepszymi na świecie nawet się nie odnoszę bo
to jest tak oczywiste, że nawet SFRUSTROWANI powinni to widzieć. Sam
współpracuję z kilkoma najlepszymi na świecie grupami z mojego tematu, a
promotora na większość doktoratu wysyła mnie na zachód do tych najlepszych grup,
bo temat którym się zajęliśmy jest w Polsce nowy więc, gdzie jak nie u tych,
którzy na zachodzie są w nim ekspertami mam się tego nauczyć?

A na wydziałach fizyki UW, UJ, IFTPAN jest największe zagęszczenie dobry grup
(choć jak mówię ilość ich jest wciąż mała, więc do roboty Panowie i Panie), a
gdzie indziej zwłaszcza na wydziałach humanistycznych ich ilość jest bliska
Zeru, więc sorry man! ale twoje poglądy czytelniku zapewne są uformowane przez
prace w marnej grupie.
(przykład na wyższość nauk ścisłych: UW ponad 35% publikacji i cytowań jakie UW
wysyła Światu pochodzi z wydziału fizyki (FUW przebija trochę cały UAM i ma dwa
razy więcej niż cały AGH), 30% z wydziału chemii, więc ja się pytam, gdzie jest
psychologia, socjologia, ekonomia, prawo czy geologia? (proszę tylko nie
tłumaczyć się publikowaniem książek .. po polsku) bo spisek światowy który nie
pozwala historykom polskim i filologom publikować artykułów badawczych ma
powszechną akceptację) 2 wydziały genrują 70% dorobku i ich granty z European
Research Foundationa and European Research Council stanowią 90% tych, które ma
UW - a nikt mi nie wmówi, że polska patologia dotknęła te europejskie organizacji.

tak więc podsumowując w Polsce zapewne jest kilkadziesiąt grup na światowym
poziomie z ogólnej liczby kilku tysięcy, i kilkuset doktorantów (z 30tys) który
na pewno mają dostęp do badań na światowym poziomie, więc to wciąż TRAGICZNIE,
ale one są i jest ich z roku na rok więcej, bo wychodzi coraz więcej młodych z
tych dobrych grup, lub wraca po studiach z zachodu i ja liczę, że DROGI
SFRUSTROWANY DOKTORANCIE, który to czytasz, gdy będziesz już sfrustrowanym
marnym profesorem, swoimi podłymi układami na radach wydziału NIE będziesz
próbował blokować oby coraz większej grupy ludzi, którzy dziwnym trafem nawet w
Polsce zdołali przejść przez doktorat i dalej bez kontaktu z powszechną wciąż
patologią, a zdobywszy doświadczenie na zachodzie, chcą rozwijać naukę w Polsce
- ja czytając was nie chce:(
Tym optymistycznym akcentem życzę wszystkim owocnych badań i Wesołych Świąt.

[krwawy_krolik]

No ja wybralem "ciemna strone mocy" i w tej chwili (mniej niz 10 lat po doktoracie) zarabiam wiecej niz ty bedziesz zarabial w 20 lat, pracujac mniej niz prawie kazdy czynny naukowiec na Zachodzie, wiec nasze sciezki kariery sa malo porownywalne ;-)

Z twojej wypowiedzi wnioskuje, ze po prostu jeszcze nie poobijales sie w swiatku akademickim dostatecznie dlugo, zeby nie zdziwic sie "czemu oni k... go trzymaja na tej posadzie", a potem zajarzyc "no tak, to syn kolegi profesora". Been there, got the t-shirt.

[Gość: NIEsfrustrowny!]

Więc chwała światu za różnorodność, Ty oczekujesz czegoś innego od życia i ja, i
jest gites!

Mi wystarcza 5tys zł/mies. jako 24 letniemu doktorantowi i wiem, że za 10 lat
mając swoją grupę w Cambridge nie będę miał więcej niż 10tys euro/mies (nigdy
nie będę miał więcej), ale mi tyle wystarczy. większą wartość ma dla mnie 10h
pracy naukowej, która sprawia mi przyjemność. Nauką zajmuję się bo to mnie
kręci, choć wiem że kilka lat starsi znajomi (mający zadatki na świetnych
naukowców), którzy poszli bo biznesu mają teraz 30tys zł/mies, ale to mnie nie
kręci.

A naprawdę jak jesteś dobry to tego 1/5 gniota możesz mieć w głębokiej dupie, w
ich interesie jest, abyś jako ten 1/5 tyrał i poziomem swojej grupy podnosił
znaczenie wydziału (wtedy mogą ukryć swoja gniotowatość), zwłaszcza, że jako ten
jedne z niewielu na światowym bez problemu znajdziesz miejsce na zachodzie. Choć
gniotów trzeba jak najszybciej się pozbywać aby nie blokowali miejsc dla
kolejnych dobrych (choć prawnie wydział z gniotem który mam prof. nic zrobić nie
może, aż do emerytury, ale gniotów będących gniotami z natury przed 40 rokiem
życia już nie ma więc, wymrą naturalnie, teraz już są tylko słabi naukowcy przed
40, ale są słabi bo nie było chętnych dobrych)

[Gość: chemik]

Pnie NIEsfrustrowany udowadnia Pan co najwyżej, że istnieje kilka dobrych grup i
że najlepsi doktoranci mają dobrze, ale co z resztą?
Kilkanaście tysięcy przeciętnych doktorantów ma pełne prawo czuć się
sfrustrowana, a wyjazd za granicę sytuacji ich nie zmieni, bo najlepsze uczelnie
ich nie wezmą, a przeciętne dadzą przeciętne stypendia, a 900euro w Paryżu nie
jest niczym lepszym niż 1500zł w Poznaniu (przeciętni doktoranci na zachodzie
też nie mają dobrze).

Z drugiej jednak strony nie mieści mi się w głowie jaką patologią jest to, że
ktoś idzie na doktorat bo nie ma pracy. Bowiem jeśli człowieku nie ma dla Ciebie
pracy za 1500zł w tym kraju to oznacza, że doktorat jest ostatnią rzeczą o
której powinieneś myśleć. I jeśli jakiś wydziały przyjmują taką patologię to
jest to NIENORMALNE!

Myślę, że IDIOCI, którzy mówią, że idą na doktorat bo nie ma pracy robią to
tylko i wyłącznie z wygody i lenistwa, jednocześnie prezentując
roszczeniowo-żądaniową postawę, którą lata komunistycznego prania mózgów
wszczepiły w ten biedny naród. W takiej sytuacji ich doktorat nie ma nic
wspólnego z nauką, a tworzy ryzyko wyprodukowania kolejnych pokoleń "GNIOTÓW".

I gdzie te ogloszenia na adiunkta, profesora???

[Gość: Pepe]

Nie osmieszaj sie gosciu albo daj dowod tego o czym mowisz.

Nie podawaj linkow do ogloszen na doktorantow sponsorowanych przez UE, czy
stypendia, ktora wymusila zamieszczenie takowych, tylko linki do ogloszen na
Adiunkta czy Profesora na konkretne stanowisko.

To co popierasz to komuna i zwyczajna nieuczciwosc. W czym przeszkodzily by
wedlug ciebie uczciwie, powszechie reklamowane (internet, praca) konkursy na
stanowiska i niemoznosc pracy na macierzystej uczelni, ktora ukrocalaby
kumoterstwo i likwidowala lokalna tandete?

Powtarzam, trzeba uczyc sie od najlepszych, i zastanowic sie dlaczego USA, UK
czy Niemcy maja takie systemy a nie inne, a nie powielac wlasne bledy i brnac do
nikad!

[Gość: bystry]

ja na stronie wydzialu fizyki widze linki do dwu konkursow na adiunkow i jeden na dyrektora instytutu PAN, Pan nie?
a pozostale projekty to forsa z UE ale inicjatuwa Polska.

AGHowskie mogą być?

[Gość: greg0,75]

www.uci.agh.edu.pl/konkursy/

[matdokt]

Gość portalu: NIEsfrustrowny! napisał(a):

> www.fuw.edu.pl/
>
rel="nofollow">www.fnp.org.pl/programy/aktualne_programy_fnp/stypendia_i_subsydia
> www.chem.uw.edu.pl/msd_phd/
> to że są dobrzy i słabi naukowcy - cóż ja na to poradzę, jedni jadą na posdoca
> na wakacje, niech jadą! tacy jednak z FNP, European Science Foundation czy
> European Research Council grantów nie dostaną i na wydziałach prze ze mnie
> wspomnianych wyżej zatrudnienia nie znajdą.

Ja myślę, że nadwartościowujesz pozycję fizyki z UW. Np. stypendia START:

www.fnp.org.pl/programy/aktualne_programy_fnp/stypendia_i_subsydia/program_start/laureaci/edycja_2009_r
W zeszłym roku dostała tylko 1 osoba od was (a z Jagielońskiego 2).

[Gość: titta]

Nie zrozumiales. Nie chodzi o to, ze sa slabi i postdocka traktuja
jak wakacje, tylko ze jada jak na wakacje: zaklepana posada czeka na
ich powrot.

Na mojej uczelni jest wymuszona rotacja. Nie mozan zostac w swoim
instytucie (bez posdocka, czy tez wrocic sobie). W przypadku
naprawde wybitnych i pozadanych osob zawsze znajdzie sie mozliwosc
obejscia - ale wymaga to na tyle determinacji i dobrej woli wiekszej
ilosci osob, ze naprawde dotyczy tylko dobrych. Ot, taka mala
roznica...

[Gość: sylkom]

uczelni jest niewiele w Polsce zwłaszcza renomowanych. Starają się one tez
wypracować sobie swoją specyfikę, formę pracy. Dlaczego jeżeli ktoś wybiera
sobie dane środowisko naukowe do pracy, ma obowiązkowo je zmieniać na inną
strategię badawczą. Rozbieżności widać zwłaszcza w naukach tzw humanistycznych i
społecznych. Czemu zamiast budować silny ośrodek, rozbijać go przymusową
mobilnością.
Poza tym istnieje aspekt społeczny owych migracji. Polska nie jest krajem, gdzie
łatwo się przeprowadzać, zwłaszcza z partnerem, dziećmi. Problemy na rynku pracy
i mieszkaniowe nie sprzyjają mobilności. Znam wiele par, które dla dwuletniej
umowy i kariery naukowej jednej osoby zrezygnowały z dotychczasowego miejsca
zamieszkania i zakończyło się to 2-letnimi problemami z pracą drugiej osoby i
mieszkaniowymi. Przekłada się to na nieefektywność pracy naukowej. Zresztą tak
samo jak ciągła destabilizacja - umowy krótkoterminowe, zlecenie, o
dzieło, mus mobilności. Jak w takich warunkach rozwijać naukę?

Zakaz pracy na macierz. uczelni to dyskryminacja

[Gość: logika]

Gość portalu: Pepe napisał(a):

> Zakaz pracy na uczelni macierzystej likwiduje patologie!

Być może, choć jest to łatwe do obejścia (promotorzy z różnych uczelni się znają: ty zatrudnisz mojego, a ja twojego), a poza tym jest to zastąpienie jednej patologii drugą.

> Prace powinno dostawac sie z konkursu. Wowczas pracowac beda na
> uczelniach prawdziwe talenty, najlepsi, a nie lokalne gwiazdeczki.

Zgadza się, ale skąd przekonanie, że wychowanek danej uczelni nie może być prawdziwym talentem.

USA, doktorat i polskie mity

[Gość: gosc]

Doktoranci w USA sa studentami. Zajecia / poziom dla studentow dazacych do
zdobycia dyplomu BS (rownowartosc w latach naszego licencjatu), magisterskie i
doktoranckie nie sa oddzielone - wszyscy ucza sie razem na wybranych przedmiotach.

Studiujac na uczelni, majac juz magisterium mozna starac sie o prace np. TA
(pomoc nauczyciela) za ok. 1000 miesiecznie. Nie wiem skad zdanie w jednym
liscie, ze to moze wystarczyc na zycie i dodatki, nawet zakladajac 100%
stypendium (czyli oplaty za nauke).

Na prestizowej uczelni, na ktorej studiowalam, oferta miala zbyt malo
przedmiotow bym mogla uzyskac stopien doktora bez powtarzania przedmiotow,
ktore juz zaliczylam w Polsce. Chodzi o przepisy - kwestia ilosci wymaganych
kredytow, czyli pieniedzy, jakie uczelnia zarabia.

Poziom - to sprawa dyskusyjna, moze zalezec od uczelni i kierunku.

[Gość: TPepe]

Dokładnie, doktorant w USA to niewolnik nauki. W naukach ścisłych na początku ma
znaczne obciążenia przedmiotami kursowymi. Potem dziki zasuw w laboratorium. I
nie wiem skąd te 3 lata na doktorat w USA, na UNC Chapel Hill w biologii to było
średnio 6 lat, czyli więcej niż w Polsce.
Obciążenia kursowe wynikają z powierzchowności wykształcenia, które mają
doktoranci zaczynając graduate studies. Są jednak dobre strony systemu, np. tzw
rotacja. Doktorant pojawiający się w instytucie musiał przejść przez wszystkie
laby zanim wybrał promotora. Promotor ma do pomocy (kontroli) trzyosobową
komisje, która co roku ocenia postępy projektu, co zmniejsza zależność
doktoranta od osoby promotora.

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: ktoś]

Co za ciamciaki nie doktory... Do mamusi do cycka się przyssać a nie
doktoraty robić. Najlepiej do gazetki się poskarżyć... ojej...

Ciemny to naród, który nie ceni nauki

[Gość: magma]

Doktoraty dzielą się na dwa rodzaje: zdobyte własnym trudem oraz zdobyte łatwo
bez własnego trudu.Niestety, osoby bez układów nie są awansowane choć mają
doktorat, są poddawane mobbingowi i poza satysfakcją, latami straconymi na
pisanie pracy doktorskiej oraz dr na pieczątce niczego nie mają.Doktorat zamiast
im pomagać, utrudnia życie.To bardzo smutne, że żyjemy w kraju, gdzie ktoś na
forum pyta:"Co to za doktor, który nie leczy"? A pomimo takich wypowiedzi wielu
chciałoby mieć doktorat lecz nie stać ich na trud i wyrzeczenia, więc tylko
pałają zazdrością w stosunku do "doktorków"

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: NIEsfrustrowny!]

Przeczytałem i zmartwiło mnie, że nie zamieszczono żadnej pozytywnej opinii.
Powyższe wypowiedzi pochodzą najpewniej od przeciętnych doktorantów, ze
średnich uczelni. Bowiem nie wszędzie jest tak źle!!

Sam jestem doktorantem na UW w naukach ścisłych i porównując moją obecną
sytuację do sytuacji znajomych z Cambridge, MIT czy Harvardu, nie widzę
kolosalnej różnicy tak w sferze naukowej jak i finansowej (na doktorat na UW
zdecydowałem się świadomie po długich godzinach zastanawiań Cambridge czy UW).
Oczywiście nie wszyscy doktoranci w Polsce mają szanse trafić do dobrej grupy
badawczej (co jest kluczowe, a nie jest ich wiele, ale są!!), za przyzwoite
pieniądze, lecz o istnieniu takich przypadków nie należy zapominać!!

A jak jest? Po pierwsze na wydziałach ścisłych UW czasy układów dawno minęły,
teraz jeśli jesteś dobry nic nie powstrzyma Cię przed robieniem kariery
naukowej. W przypadku doktorantów kluczowa oczywiście jest osoba promotora,
ale jeśli Twój promotor może pochwalić się osiągnięciami na skale
międzynarodową (a tego powinniśmy oczekiwać od polskich naukowców) nie będzie
miał najmniejszych problemów ze zdobyciem milionowych grantów z programów
unijnych i podobnych, a w takiej sytuacji może zaoferować swoim doktorantom
stypendia na poziomie zachodnioeuropejskim i nieograniczone możliwości
wyjazdów na konferencje, szkoły i staże do wiodących ośrodków na świecie.
Wiele dobrego dla Polskiej nauki robi też Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej,
mając jej stypendium doktoranckie - 3000zł/miesiąc + jedno stypendium z innego
źródła polski doktorant W POLSCE bez problemu ma 5000zł/mies - ja nie
narzekam, a jest to pewnie kwota większa niż pensja mało zaradnych
profesorów-starych grzybów.

Więc moja rada, zamiast się frustrować do roboty Panowie i Panie!!!

[Gość: NIEsfrustrowny!]

Oczywiście kwestia koniecznej mobilności nie podlega dyskusji, ale to każdy
rozsądny doktorant zauważy, że wyjazd za granice na 2 od 4 lat po doktoracie
przed objęciem samodzielnej pozycji (zrobieniem habilitacji w przypadku powrotu
do Polski) jest konieczne z punktu widzenia prawidłowego rozwoju naukowego:)

[Gość: titta]

Z jednej strony masz racje, z drugiej na tej samej uczelni UW
(kierunki scisle, a jakze) istnieje cos takiego jak nabor na studia
doktoranckie, ktory jest fikcja. Pozycje doktoranckie zwyczajowo
rozdzielane sa miedzy profesorami(co poniekad rozumiem), wg. klucza
grzecznosciowego. I to od profesora zalezy kto konkretnie sie na
takie studia dostanie. Tez rozumiem. Tylko po jakiego grzyba ten
caly cyrk z rozmowa kwalifikacyjna i egzaminem?
Ja wyboru UW czy zagranica nie mialam (nie chcialam czekac, az mlody
swietnie rozwijajacy sie promotor wreszcie doczeka sie na swoja
kolej). Tez nie zaluje.

[Gość: CM UJ Kraków]

Robię PhD w USA na uczelni jednej z najlepszych w mojej dziedzinie (specjalność
chirurgia ). Doktorat w Polsce to PIKUŚ w porównaniu z kosztami społecznymi i
życiowymi i społecznymi jakie człowiek ponosi w USA. Nie pieprzcie jak to Wam
jest źle. Nie macie POJĘCIA jak to jest siedzieć w szpitalu 7 dni w tygodniu po
20h dziennie w atmosferze morderczej konkurencji ludzi z Chin, Indii itp..

W Polsce kumoterstwo, pierdolenie głupot, układziki, odmawianie referencji (jak
się już nie chce dla jakiegoś ciecia "zhabilitowanego" dalej pracować itp..."....


Najlepiej to sobie przeglądnijcie CM UJ na stomatologii w Krakowie czy na
chirurgiach na UJ i zobaczcie kogo pociechy tam wysiadują. ZASRANY NEPOTYZM
ściągający mierne pociechy i wpychający je na kliniki, przepychając z zaocznych
na dziennie... Polska... to taka Ukraina...jak to się mówi w USA. nie wiem czemu
u Was CBA się tym wszystkim nie zajmie. W USA by DAWNO robili już tylko w
restauracjach z hamburgerami.

[Gość: CMUJ]

Ci so sie "dostaja" na specjalizacje na medycznej
to dopiero przekręty są. CM UJ w Krakowie!

[Gość: NIEsfrustrowny!]

Oczywiście kwestia koniecznej mobilności nie podlega dyskusji, ale to każdy
rozsądny doktorant zauważy, że wyjazd za granice na 2 od 4 lat po doktoracie
przed objęciem samodzielnej pozycji (zrobieniem habilitacji w przypadku powrotu
do Polski) jest konieczne z punktu widzenia prawidłowego rozwoju naukowego:)

[Gość: NIEsfrustrowny!]

czy ktoś tu usuwa komentarze???

Dlaczego firmy nie zatrudniają doktorantów

[Gość: Obserwator]

Prowadziłem kilka rozmów kwalifikacyjnych z doktorantami na stanowiska w branży IT. Zwykle wygląda to tak, że z takim kandydatem ciężko się dogadać a wyciągnąć od niego wartościowe informacje jeszcze trudniej. Po paru latach doktoratu i zwykle pracy na uczelni taki człowiek jest kompletnie nieprzystosowany do pracy zespołowej. Co więcej, zwykle zna tylko wycinek wiedzy, ten, który potrzebny był mu do doktoratu. Na uwagi, że naukowiec powinien mieć tę wiedzę nieco szerszą, zwykle spoglądają na mnie z mieszaniną politowania i pogardy.
Do tej pory w firmie pracuje tylko jeden doktor, ale z dziedziny kompletnie niezwiązanej z pracą. No i robił doktorat już pracując.

Tylko polskie firmy są takie

[krwawy_krolik]

Banki w City nie mają problemów z zatrudnianiem doktorów i robieniem z nich pożytku. Jestem tego chodzącym przykładem (doktorat z fizyki).

Wiem, że są tacy PhD's którzy są kompletnie nieprzystosowani do pracy w firmie (gdzie bardziej w nauce liczy się kompletność rozwiązania, czas jego przygotowania, i oczywiście zyskowność), ale znam wielu którzy sobie świetnie radzą (i sam też jakoś daję radę).

Po prostu tacy ludzie muszą mieć CIEKAWĄ pracę. Jeżeli każe się matematykowi wklepywać dane do komputera, to się znudzi, sfrustruje i odejdzie. Jeżeli każe mu się te dane twórczo analizować, i będzie reagować na jego pomysły, to będzie grało. Polskie firmy mają niską kulturę biznesową (całe lata za City, na przykład) i nie potrafią a) traktować pracowników z szacunkiem i b) zrozumieć, że różni pracownicy nadają się do różnych rzeczy. Chcesz klepacza? zatrudniaj studentów. Chcesz inteligentnego, kreatywnego pracownika? doktor nauk ścisłych może być strzałem w dziesiątkę.

Polskie firmy chcą tylko klepaczy

[Gość: aaa]

żeby się nie okazało, że pracownik inteligentniejszy niż szef

[Gość: titta]

Nie wyobrazam sobie zrobienia doktoratu w fizyce (zreszta w zadnej
dziedzinie scislej) bez pracy zespolowej. Cos wiec nie gra w tym co
piszesz.

[krwawy_krolik]

W Polsce jest to mozliwe, bo polska nauka jest *kulturowo* 20 lat w lesie za Zachodem.

[Gość: none]

Możliwe? W jakiej dziedzinie fizyki? Chyba w jakiejś zapomnianej odnodze teorii
(gdzie każda publikacja jest największą - bo jedyną - pracą od dziesięcioleci),
bo w doświadczalnej na pewno nie.
Fakt, że jest duża różnica pomiędzy podejściem do pracy pomiędzy Zachodem a
Polską, widoczna szczególnie dla osób, które miały okazję prowadzić badania za
granicą, ale na pewno nie jest to 20 lat.

[Gość: dorocinski]

> Możliwe? W jakiej dziedzinie fizyki?

Mozliwe, bo czesto nie ma z kim pracowac. No chyba ze chcesz wiesc na
grzbiecie kilku kolegow, ktorzy maja wiecej praktyki... w kolowaniu
szefa.

[krwawy_krolik]

W teorii, ale nawet nie takiej zapomnianej. Mojemu koledze profesor wrecz zabronil wspolpracowac z innymi doktorantami.

[Gość: none]

A to ciekawe... Czy na seminaria też mu zabronił chodzić? A może w ogóle
zabronił mu rozmawiać z kimkolwiek innym, niż promotor? I zamknął w pokoju, a
klucz schował głęboko?
Daj spokój, naucz się odróżniać rzeczywistość od plotek.

[krwawy_krolik]

Slyszalem to z pierwszej reki, a ty mi mowisz, ze wiesz lepiej ode mnie? Smieszny jestes koles.

Mity o zagranicy

[Gość: Gosiou Bury]

A w Europie Zachodniej to jest dopiero raaj. Doktorat w trzy lata - to prawda.
Ale to, czego autor wypowiedzi nie mowi, to fakt, ze BEZ znalezienia
odpowiedniego finansowania publicznego (jakies stypendium) NIE MA W OGOLE
MOZLIWOSCI zapisania sie na doktorat. Tak jest na przyklad we Francji. Nie ma
kasy - nie ma studiow. I nikogo nie obchodzi to, ze student na przyklad
dorabialby sobie pracujac gdzies kilka godzin tygodniowo. A o wyrwanie granta
jest naprawde bardzo trudno. W praktyce ma na to szanse jedynie pierwszy
student na roku (stypendium ministerstwa). Drugi czy trzeci - juz nie. Jezeli
nie znajdzie sobie jakiejs oferty doktoratu z finansowaniem w swojej
dziedzinie - to po prostu lezy.

[Gość: PZ]

Pozostaje się tylko zgodzić, że na "Zachodzie" bez grantu nie ma
doktorantów.
Mogę tylko dodać, że jeżeli chodzi o "harowanie" na promotora, to
radzę w końcu przyjąc do wiadomości, że jeżeli ktoś komuś płaci to
też od niego wymaga.
Zdaje się, że niektórzy u nas myślą, że kasa różnie na drzewach, a
promotor tylko się opala na Majorce (może gdzieś tak jest, ale nie
na kierunkach ścisłych).
Nie jestem promotorem, jeżeli ktoś tak pomyślał.

[Gość: Michał]

"Harowanie na profesora" należy rozumieć jako wykonywanie pracy za
przełożonego, a nie wspólnie z przełożonym. I na tym mitycznym Zachodzie
sytuacje, gdy zespół pracuje za, a nie z przełożonym, też się zdarzają.

Mity o zagranicy - "harowanie na profesora"

[Gość: Gosiou Bury]

Sorx, JA nie pisalam o zadnym harowaniu na kogokolwiek, ale o dramatycznym braku
perspektyw na znalezienie finansowania doktoratu, co uniemozliwia w praktyce
jakakolwiek kariere naukowa.

[Gość: titta]

Nieprawda. W praktyce kazdy kto chce moze znalezc jakies stypendium.
Jesli nie na tej uczelni to na innej. Nie dostanie w Francji? Moze
uda sie w Szwecji albo Kanadzie. Jedyny problem to taki, ze
doktorantow jest rzeczyywiscie za duzo. Prawdziwym dylematem jest co
maja z soba zrobic pozniej, bo ilosc dobrych pozycji (nie mowie o
postdoku w Fare-fare-away State University) jest ogranizona. Ale jak
zwykle, wszystko zalezy od dyscypliny.

[Gość: Gosiou Bury]

Nieprawda? Ciekawe, ze to, co sie niestety zna z autopsji nagle zostaje bardzo
szybko wrzucone przez kogos do woreczka z napisem : "nieprawda". ]:-> PRAWDA.
NIESTETY. W Szwecji? Widzialam cala mase dwustronnych francusko-szwedzkich
programow stypendialnych, tyle, ze przeznaczonych dla... Szwedow. Bo fakt
faktem, ze Szwecja o swoje mlode talenty bardzo dba. I to sie Szwedom chwali.

USA torturami zmusza PhD do Polskiej nostryfikacji

[Gość: mk]

USA torturami zmusza do nostryfikacji amerykanskiego PhD
na duzo gorszych Polskich uczelniach aby najpradopodbniej sila promowac
sowiecka nauke w USA:
w kajdanach z domu w Utah wywozi na Okecie: mkk.blox.pl

Prosze uprzejmie nie kasowac tego komenta

[Gość: Gosiou Bury]

Co jest? Nie podoba sie komus to, co napisalam???... Cenzura?... Czemu
kasujecie ten wpis?... :-]

A w Europie Zachodniej to jest dopiero raaj. Doktorat w trzy lata - to prawda.
Ale to, czego autor wypowiedzi nie mowi, to fakt, ze BEZ znalezienia
odpowiedniego finansowania publicznego (jakies stypendium) NIE MA W OGOLE
MOZLIWOSCI zapisania sie na doktorat. Tak jest na przyklad we Francji. Nie ma
kasy - nie ma studiow. I nikogo nie obchodzi to, ze student na przyklad
dorabialby sobie pracujac gdzies kilka godzin tygodniowo. A o wyrwanie granta
jest naprawde bardzo trudno. W praktyce ma na to szanse jedynie pierwszy
student na roku (stypendium ministerstwa). Drugi czy trzeci - juz nie. Jezeli
nie znajdzie sobie jakiejs oferty doktoratu z finansowaniem w swojej
dziedzinie - to po prostu lezy.

Przerabiałem to na własnej skórze

[Gość: byly pracownik UG]

Znacząca część doktoratów to knioty do potęgi. W większości robią je
ludzie bez pomysłu na życie. Na uczelni nie ma kasy. Tzn. kasa jest,
ale tylko dla wybrańców lub osób, które ciągną dodatkowe etaty. To
już inna bajka ponieważ przeważnie osoby pracujące na dwa lub więcej
etatów (o ile dostaną zgodę rektora), olewają pracę na macierzystej
uczelni. Wszystko spada na psy. Uczelnie działają jak prywatne
firmy. Budżet musi się zamknąć a wydatki coraz większe - co robimy?
zwiększamy liczbę płatnych studentów. Magisterki to gnioty jakich
mało, testy zamiast poważnych egzaminów, 30 i więcej osób w grupie.
Wykształcenie wyższe? To już nawet do pięt nie sięga maturze sprzed
20 lat. Szajs.

[Gość: nAGA]

dlaczego w PL zalozenie jest takie ze kazdy musi zdac mature?
.. a co do szkolnictwa wyzszego, jakie uczelnie - takie doktoraty
pozdrawiam,

Doktora bardzo się spauperyzował

[Gość: fomica]

Z mojej klasy w liceum obecnie chyba juz połowa ludzi pisze,
napisała albo w krótkiej perspektywie planuje napisac doktorat. Z
tej grupy połowa nie pracuje na uczelni - robi zupełnie cos innego,
a doktorat pisze "w międzyczasie". Pamiętam tych ludzi ze szkoły -
część to rzeczywiście omnibusy, którzy zawsze sie wyróżniali, niech
im doktorat idzie na zdrowie, ale cześć to zupełne przeciętniaki -
żadnych pasji, konkursów, osiągnięć, tacy klasyczni uczniowe
na "3+". Uważam że praca naukowa jest dla najlepszych, wybitnych a
nie dla każdego kto nie ma pomysłu na dalsza karierę. Gdy słysze że
ktoś pisze doktorat jednocześnie pracująć na lotnisku jako celnik
albo w biurze jako kadrowa (autentyczne przykłady) to mam od razu
uśmiech pobłażania.

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: none]

Och, normalnie straszne! Doktorat w Polsce wygląda inaczej, niż za granicą!
Stypendium jest niskie! Nie można go zrobić w 3 lata! A potem nikt nie chce
przyjąć do pracy na samo słowo "doktorant"! A tym bardziej "doktor"!
No dobra, koniec sarkazmu, teraz na poważnie:
1. Studia doktoranckie nie są dla wszystkich. Jeżeli ktoś traktuje doktorat
jako "przeczekalnię" to nic dziwnego, że potem prezentuje przedstawioną w
artykule postawę sfrustrowanego roszczeniowca, któremu "się należy", bo on ma
doktorat.
2. Wiele elementów składa się na pomyślne studia doktoranckie: oczywiście
promotor, ale także katedra/oddział, tematyka, zapał do pracy. Jeżeli
zabraknie któregokolwiek z nich doktorat jest mierny, absolwent sfrustrowany i
wracamy do punktu wyjścia, czyli artykułu.
3. Po doktoracie wcale nie jest ciężko znaleźć dobrą pracę. Trzeba tylko
zmienić podejście: doktorat nie jest siłą napędową kandydata, a jedynie
dodatkiem, przysłowiową wisienką na torcie. Jeżeli ktoś oczekuje, że dostanie
pracę za sam fakt zrobienia doktoratu to jest po prostu głupi. Firmy nie
zatrudniają tytułów - chyba, że jest to tytuł profesora zwyczajnego, a firma
to uczelnia prywatna. W pozostałych przypadkach zatrudniają człowieka, który
musi reprezentować określony poziom. Jeżeli kandydat nie dorasta do tego
poziomu, to trzeba się zastanowić, jakim cudem udało mu się zrobić doktorat.
4. Oczywiście, że są różnice w studiach doktoranckich w Polsce i za granicą.
Za granicą pracuje się znacznie bardziej intensywnie. Wymagania są dużo
większe. Warunki są co prawda lepsze, ale tylko dla wybranych - tych, którzy
mają swoich sponsorów (firmy prywatne, fundusze stypendialne, stypendia
naukowe/ministerialne/unijne, granty, itp.). Pozostali mają dużo ciężej, niż w
Polsce - stypendia są niskie, czasu mało, wymagania wysokie.
5. Czas robienia doktoratu jest ściśle powiązany z dziedziną badań. O ile nie
jest sztuką zrobienie w 3 lata doktoratu z ekonomii, prawa czy filologii, o
tyle z dziedzinami stricte eksperymentalnymi (chemia, fizyka) 4 lata to
najczęściej minimum.
5. Odnośnie pracy na uczelni po doktoracie: jaki interes ma uczelnia w
zatrudnianiu osób, które nie były najlepszymi studentami i wyprodukowały
przeciętne doktoraty? Takie rzeczy były na porządku dziennym za poprzedniego
systemu, bo wówczas miejsc było więcej, niż chętnych. Teraz uczelnie albo
przygotowują miejsca dla swoich najlepszych doktorantów jeszcze w trakcie ich
studiów (niestety, panuje tutaj uznaniowość i zapewne zdarzają się "ustawione"
konkursy), albo ściągają najlepszych z innych uczelni, albo organizują
konkursy otwarte. Te ostatnie niosą jednak ryzyko zatrudnienia osób
przypadkowych, co pozornie wygląda elegancko z zewnątrz, ale w rzeczywistości
często kończy się fatalnie z powodu powstających tarć wewnątrz zespołów.
Podsumowując: ja zrobiłem doktorat z fizyki na dobrej uczelni w 5 lat, pod
koniec studiów znalazłem bez problemów pracę w dobrej firmie, teraz moja żona
kończy swój doktorat za granicą i dostała już propozycję kilku praktyk typu
"post-doc" w różnych częściach świata.

[Gość: MG]

ad 5., to nie nie jest to prawda ( przynajmniej w przypadku
Francji). Doktorat trwa maximum 4 lata, normalnie 3, a doktorant
jest zachecany do zmieszczenia sie w tych 3 latach ( stypendia 3
letnie - na czwarty rok trzebaa szukac kolejnego, koniecznosc
przejscia przez procedure administracyjna zeby zapisac sie na 4 rok
itp)

[Gość: none]

Przyznaję, że nie wiem dokładnie, jak jest we Francji, bo byłem tak bardzo
krótko. Ale znajoma była na studiach doktoranckich łączonych (pół roku w PL, pół
roku w FR) i jej studia trwały normalnie 4 lata (dziedzina - fizyka doświadczalna).

A ja zrobiłem doktorat i jestem zadowolony

[Gość: O.]

Doktorat zrobiłem z informatyki w instytucie PAN, znalazłem potem
wysoko płatną pracę jako programista data mining w firmie
konsultingowej. Doktorat pomógł, bo firma była zainteresowana
pokazaniem swojemu klientowi, że ma mądrych konsultantów. Pracuję tu
już 5 lat.

Nie jest tak źle.. na UW

[fan_pani_minister]

Jakoś tak dziwnym trafem optymizmem tchnie tylko z UW.. Z tego samego który w
ostatnim PO IG dostał dwa razy więcej pieniędzy niż wnioskował...
W konkursie w którym działy się takie cuda, że 9 na dziesięciu recenzentów za
każdy składnik oceny dawało DOKŁADNIE taką sama punktację, gdy tymczasem nawet
średnio rozgarnięty student wie że żeby nie podpaść to jak się chce
"wydrukować" wynik średni to trzeba porozrzucać wyniki pojedynczych pomiarów
trochę w górę, trochę w dół.
A już absolutnym kuriozum byli zewnętrzni recenzenci (na ogół dający więcej
punktów dla projektów "nie-flagowych" niż główni recenzenci) których opinia
nie była brana pod uwagę przy ocenie projektu. To po co byli? Bo taki wymóg?
Przy takich hockach-klockach to jak słyszę że więcej pieniędzy powinno być w
grantach kosztem DS-ów to se boję...

Opinia o doktoracie (pozytywna)

[Gość: Gość]

Moim zdaniem wszystko zależy od podejścia promotora. Są tacy co potrafią
wywalczyć grant zagraniczny (bo mają osiągnięcia i są rozpoznawani za granicą)
i dopuścić do niego studentów poprzez współpracę z nimi i umożliwienie im
wyjazdów na konferencję i udział w projekcie(przy normalnym finansowaniu z
ministerstwa nie ma na to szans), a są tacy profesorowie, którzy zagarniają
wszystko dla siebie traktując studentów jak niewolników.

Ja dla doktoratu zrezygnowałem z całkiem niezłej pracy, zresztą nie tylko ja.
Zostałem zatrudniony do projektu międzynarodowego i nie żałuję. Mogę się
naprawdę rozwijać. Promotor wspiera i ta praca ma szansę na naprawdę niezłe
publikację na dobrych konferencjach i w czasopismach. Ale znam i takich co
mają problem z wyjazdem na konferencję krajową.

Moim zdaniem sami wiecie do kogo idziecie na doktorat, więc to był świadomy
wybór, więc nie narzekajcie. Po prostu trzeba świadomie ocenić wszystkie plusy
i minusy i podjąć decyzję świadomie.

[Gość: Gość]

Dodam jeszcze, że czasem poprzez doktoraty i udział w projektach profesorowie
budują swoje zespoły badawcze, które potrafią osiągać dobre rezultaty.
Odnośnie zatrudniania po doktoracie muszą być jasne kryteria w postaci dorobku
naukowego. To rozwiąże problem.

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[kamilo_82]

Z jednej strony wiadomo, że na wielu uczelniach są układy z drugiej jednak
niech "eksperci" z EY nie popadają w skrajności z tym zakazem zatrudniania na
uczelni macierzystej. I tak zdecydowana większość z tych szczurków
korporacyjnych ukończyła jakieś zaoczne studia w prywatnych pseudoszkółkach.

Co do zatrudniania po doktoratach - wszystko zależy nie tylko od korporacji
ale też i od branży. Na przykład w tzw. zawodach okołomedialnych (reklama,
public relations, marketing) już drugi kierunek znacznie utrudnia karierę, nie
mówiąc o doktoracie. Tam większość osób, jeśli już ma mgr, to raczej z jakiejś
egzotycznej szkółki. Spora grupa osób to tzw. wieczni studenci albo
absolwenci bez dyplomu.

[Gość: pr+marketing]

> Na przykład w tzw. zawodach okołomedialnych (reklama,
> public relations, marketing)

Tak w tych "OKOŁOMEDIALNYCH" dziedzinach to doktoraty są zajebiste: czytaj-
nawet na dobrej uczelni te sę w 99% TAKIE OBSZCZYMURKI, że aż WSTYD. W ogóle te
dziedziny to zwykle domena DEBILI kopiujacych WSZYTSKO co, często i tak,źle
pojmą z telewizji CNN (jak jest tłumaczona ponownie w polskiej telewizji na polski).

[Gość: r: (gość portalu)]

chamy a nie doktory, u nas we biedronce mieliśmy doktoranta chemii nawet sobie
przy układaniu chemii na półkach nie radził. Jak miał do rozładowania paletę
domestosu to L4 przynosił. Przed wojna doktór to był pan, a teraz? Ciemniaki co
pracy nie mogą znaleźć i jeszcze z ryjem do pracodawcy że go nie chcą. A co on
potrafi? Gość po trzydziestce żadnego doświadczenia nie ma, tylko badania. A jak
przychodzi gość i ma ryzyko wyliczyć to on wtedy że on policzy inaczej bo ma
nowy fajny model.
Ja bym ich do łopaty

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: Olalala]

Dokładnie w rzeczywistości potwierdza się niemal każde słowo z tego artykułu.
Ja sama bronię magistra w czerwcu a potem składam papiery a doktorat bo wiem,
że nie znajdę pracy...a ta kolejne cztery lata jeszcze jakoś miną.

[Gość: xx]

mam nadzieję że cie nie przyjmą z takim podejściem se do biedronki idź

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: Doktorant]

Myślę, że tytuł jest kżywdzący dla doktorantów. Oni chcą zmian i nie
są oporni wobec nich. Zmiany są konieczne ale proponowane zmiany nie
polepszą sytuacji. To profesorowie są oporni na zmiay i oni się boją
młodych. Świat stawia na młodych a my trzymamy starych profesorów
którzy nic nie robią a ich wiedza opiera się na pożółkłych kartkach
sprzed 100 lat. Nie prowadzą żadnych badań, nie publikują w
liczących się czasopismach z listy filadelfijskiej.

[Gość: HH]

Skżywdzony (sic!) doktorant. Zaczynam być dumna z posiadanego wykształcenia
średniego. W dawnym liceum przynajmniej uczono ortografii.

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: Robin]

Jestem za mobilnością doktorantów, czyli koniecznością odbycia stażu na innej
uczelni - to rewelacyjnie rozwija.
Jeśli chodzi o zakaz zatrudniania na macierzystej uczelni - nie do końca jest
to realne. Dlaczego ośrodek, który jako jedyny w kraju rozwija jakąś dziedzinę
wiedzy lub trafił na wyjątkowy talent naukowy nie mógłby zatrudnić
wykształconego przez siebie doktora. Lepszym rozwiązaniem jest proponowany
przez ministerstwo ogólnopolski, jawny konkurs.

Sfustrowany, niedocenieni, oporni wobec zmian

[Gość: dorocinskiiag]

@ Harujemy na profesora

Tak sie sklada, ze w firmie harujesz na swojego managera, bo -
podobnie, jak profesor - to on reprezentuje cie na zewnatrz i walczy
o zasoby. Oczywiscie przyjemniej jest, jesli twoim szefem jest jakas
mila osoba, a nie socjopata. Normalny manager posiada tez przyzwoite
people skills i nie uzywa jakichs zenujacych chwytow, zeby wydusic z
ciebie jeszcze jeden wynik - to strasznie demotywujace. Normalny to
kluczowe tutaj slowo...
Tez zauwazylem, ze najlepsi uciekaja z nauki i nie chca wiecej
slyszec o tym srodowisku. Zostaja np. pozerzy, a na pozerstwie w tej
dziedzinie mozna zajsc calkiem daleko. Na rozmowie kwalifikacyjnej
do normalnej pracy odpadliby z kretesem (akurat z dwoma takimi
agentami z pieknymi CV ostatnio rozmawialem). Perspektywa
'wspolpracy' z takimi osobnikami to kolejny dobry powod, zeby uciec.
Nie wspomne juz o nepotyzmie, ktory matolow portafi wyniesc do rangi
geniuszow.
Nie robilem doktoratu na znanym uniwersytecie, wiec nie wiem, jaka
panuje tam atmosfera, ale u mnie najbardziej irytowalo mnie
narzekanie na studentow: coraz glupsi przychodza, nic nie potrafia.
To ich k** uczcie! Od tego jestescie. Albo w ogole nie
zatrudniajcie. (Zatrudniac oczywiscie nie przestana, bo doktorant to
najtansza dostepna sila robocza.)
Jeden wniosek z mojej "kariery" naukowej juz wyciagnalem: moje
dziecko bedzie studiowalo za granica, i tak jak wiekszosc tutaj osob
zrobi bardzo dobry doktorat przy okazji pracy zawodowej. Polski
system to strata czasu i karygodne marnowanie talentow. W mojej
grupie (uchodzacej za bardzo dobra) z kilku osob, ktore pamietam
doktoratu nie skonczyl _nikt_! I nawet jesli w niektorych (bo nie
wszystkich) przypadkach wina lezy w wiekszej mierze po stronie
studenta, to powinien byc ktos, kto takie rzeczy rzetelnie
kontroluje. Przy czym musialaby to byc chyba osoba z zewnatrz.

[Gość: none]

"narzekanie na studentow: coraz glupsi przychodza, nic nie potrafia.
To ich k** uczcie! Od tego jestescie" - u znajomej na uczelni na pierwszy rok
studiów interdyscyplinarnych (matematyka-chemia-fizyka) przyszły osoby, które
miały problemy z ułamkami. Trzeba było im organizować zajęcia wyrównawcze.
Oczywiście, uczelnia zdawała sobie sprawę z tego, kogo przyjmuje, ale miała
wybór: albo przyjąć kilkunastu dobrych kandydatów (i kandydatek) i stracić sporą
część budżetu z ministerstwa, albo przyjąć pełen rocznik i potem się
zastanawiać. Wybrali tą drugą opcję. Zorganizowali serię zajęć wyrównawczych
(oczywiście frekwencja była kiepska, bo nikt nie pójdzie przecież na zajęcia
wyrównawcze). Sytuacja rozwiązała się niejako sama - po pierwszej sesji odpadło
90% podchodzących.

[krwawy_krolik]

No ale ta uczelnia (wiem o ktora chodzi) tez okres swietnosci ma za soba.