burgrabia płocki

[kwisniewski]

Burgrabia
Urząd ten powstał w czasach upadku rzeczywistego znaczenia urzędu
kasztelana, stąd też przejął część jego kompetencji. Jako zarządca
zamku (łac. praefectus castrorum) czuwał nad powierzonym sobie
zamkiem, dbając o bezpieczeństwo miasta. Jego kompetencje w wielu
przypadkach pokrywały się z kompetencjami podstarościego. Burgrabia
przeprowadzał egzekucję sądową, aresztował zakłócających sesje
sądowe, chwytał przestępców. Od 1507 na mocy specjalnej konstytucji
sejmowej do jego kompetencji należało pilnowanie bezpieczeństwa na
drogach.

Burgrabiowie byli mianowani przez starostów, spośród szlachty
zamieszkującej daną ziemię. Nie mogli nimi zostać kasztelanowie ani
urzędnicy ziemscy.


Znani z nazwiska i imienia w Płocku pełniący ten urząd to:

Walenty Hlebicki-Józefowicz h. Leliwa
Piotr Rudowski

[...]

[Gość: GBUR-GRABIA]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[tomploc]

Lepiej ,gdyby ktos wpadl na pomysl uporzadkowania podziemii Katedry
Plockiej i udostepnienia krypt zwiedzajacym,na wzor Krakowa czy tez
innych miast.To bylaby swietna sprawa,i na pewno przyciagnelo by to
zarowno Plocczan jak i turystow-nawet za oplata.

dawne urzędy

[kwisniewski]

Podczaszy (łac. subpincerna później pocillator) – urząd dworski i
ziemski w dawnej Polsce.

Urząd wzmiankowany po raz pierwszy w XIII wieku. Z dokumentów
wystawianych przez Kazimierza I księcia opolsko – raciborskiego w
latach dwudziestych tego wieku wynika, że podczaszy na jego dworze
nie był urzędem nowym, a więc zapewne znany był dużo wcześniej i
powszechnie na dworach piastowskich. Został utworzony jako
pomocniczy dla cześnika. Podczaszy zajmował się w czasie uczt
rozlewaniem napoi do kielichów oraz dbał aby trunków nie zabrakło.
Cześnik podawał kielich władcy. Funkcja cześnika była prestiżowa,
ale podczaszego bardziej odpowiedzialna i ważniejsza. Stąd nastąpiła
ciekawa ewolucja tych godności. Znaczenie podczaszego rosło. Objął
zarząd piwnic królewskich oraz nadzorował służbę królewską
zatrudnioną przy podawaniu napojów. Poza napojami zaczął również
opiekować się deserami. Jemu też powierzono klucz do pomieszczenia,
w którym przechowywane były, bardzo wówczas cenne, korzenne
przyprawy. W hierarchii godności podczaszy wyprzedził cześnika,
któremu pozostała tylko pierwotna funkcja. Pod koniec XV wieku
cześnik nie miał już nawet wyłączności na bezpośrednie usługiwanie
królowi. Robił to również podczaszy. W tym też czasie zmieniła się
nazwa urzędu w nomenklaturze łacińskiej. Aby nie sugerować jakiejś
zależności podczaszego od cześnika, zaczęto go nazywać zamiast
subpincerna mianem pocillator.

Z czasem urząd przekształcił się w honorowy a rzeczywiste czynności
wykonywali dworzanie. Urząd podczaszego nadwornego, koronnego i
litewskiego, oraz podczaszych ziemskich utrzymał się do końca I
Rzeczypospolitej.

znanym z nazwiska i imienia płockim podczaszym był

Bartłomiej Krajewski z Krajewa h. Trzaska

[Gość: ted]

Czyngis-chan, Dżyngis-chan
Był synem Jesügeja Baatura, dowódcy jednej z wielu małych ord
mongolskich i porwanej przez niego, żony jednego z merkickich
wodzów, Höelün a prawnukiem pierwszego chana Mongołów - Kabuł-chana.
Źródła podają różne daty jego urodzenia. W chwili śmierci miał mieć
72 lata, co wskazywałoby na rok 1155.
Gdy miał 8 lub 9 lat, ojciec zeswatał go ze starszą o rok Börte,
córką Deja Mądrego, wodza Ongiratów. Zgodnie z mongolskim obyczajem
Jesügej odwiózł Temudżina do domu jego przyszłego teścia i tam
pozostawił. Jego pobyt u Ongiaratów trwał jednak tylko kilka dni,
gdyż Jesügej zmarł bezpośrednio po powrocie, prawdopodobnie otruty
przez spotkanych po drodze Tatarów. Przed śmiercią zdążył jeszcze
nakazać jednemu ze swych dostojników - Mönglikowi, sprowadzenie syna
do obozu. Temudżin formalnie przejął władzę nad rodem (choć
przypuszczanie, nie był najstarszym synem), rzeczywistą władzę
sprawowała jego matka. Wkrótce na skutek sporów Höelün z wdowami po
jednym z poprzednich chanów - Ambakaju, orda Jesügeja, rozpadła się
i następne kilka lat Temudżin przeżył w biedzie z matką i braćmi. W
wieku 10 lat, zawarł pakt braterstwa ze starszym o rok Dżamuką,
przyszłym wodzem Dżadżiarytów. W tym czasie wraz z bratem Kasarem,
zabił innego ze swoich braci skonfliktowanego z nimi Bektera (był on
jego bratem przyrodnim, przypuszczalnie najstarszym z synów
Jesügeja). Później dostał się do niewoli swoich niedawnych
poddanych, Tajcziutów. Jednak uciekł z niej i dzięki osobistym
relacjom z przedstawicielami mongolskiej elity, powoli odbudował
swoją pozycję. Najpierw poślubił Börte. Następnie zdobył poparcie
władcy Kereitów To'oriła Ong-chana, dawnego sojusznika swego ojca,
który w zamian za dar w postaci futra sobolowego (było ono częścią
posagu Börte), obiecał oddać Temudżinowi jego lud.

[Gość: ______*]

Poddaństwo chłopów


Chłopi byli zawsze najniższą warstwą w społeczeństwie polskim, a ich
prawa przez wieki ograniczano. Apogeum wyzysku chłopa przypada na
XVI i XVII wiek. W okresie istnienia Rzeczpospolitej Szlacheckiej
rozwinęła się gospodarka folwarczno -pańszczyźniana. Tworzone są
gospodarstwa rolne będące własnością szlachty, kościoła bądź króla,
nastawione na produkcję zboża na sprzedaż. Odbywa się ona w oparciu
o pracę pańszczyźnianą chłopów, co prowadzi do tzw. wtórnego
poddaństwa w trzech podstawowych aspektach: osobistym, gruntowym i
sądowniczym.
W dobie folwarków stosunek chłopów do ziemi można określić jako
użytkowanie. Chłop pańszczyźniany nie posiadał już samodzielności
gospodarczej i osobistej jaką mógł się cieszyć gospodarz w XIV i XV
wieku. Pomimo dziedzicznego charakteru użytkowania gruntów od XVI
wieku zdarzały się rugowania ludności wiejskiej z gruntów, głównie w
celu poszerzenia folwarku. Nie nabrało ono jednak charakteru
masowego gdyż panowie byli zainteresowani utrzymaniem w swoich
dobrach jak najbardziej wydajnej siły roboczej.
W miarę rozwoju pańszczyzny sejm szlachecki umacniał poddaństwo
osobiste. Wskutek ustawy z 1543 roku zabroniono ludności wiejskiej
opuszczać ziemie bez zgody pana. Chłop aby ożenić się z kimś z poza
swojej wsi musiał otrzymać pozwolenie pana. Powszechność zależności
osobistej spowodowana była dobrowolnym oddawaniem się w poddaństwo
chłopów osobiści wolnych. Przyczyną takiego stanu rzeczy była bardzo
zła sytuacja wsi w której chłopi wolni nie mieli możliwości
egzystencji i bezpieczeństwa.

[Gość: gburzyński]

Co ten osioł,już teraz wielonickowy,jeszcze wymyśli?Ukrywanie się
pod różnymi postaciami to kolejne stadium zespołu natręctw.Czy
częste korzystanie z forum prowadzi do obłędu?

[Gość: dottore]

Cos w tym musi byc.To juz drugi trudny przypadek.Poprzedni wydawał
się byc zaleczony w bardzo niebezpiecznym stadium,ale niestety na
krótką tylko chwilę.Teraz wrócił jako czas4.Ciekawe dlaczego "4"
właśnie.Przypadek wielonickowca z tego wątku może być jeszcze
grożniejszy ,bo jest samonapędzający się.

[Gość: farciol]

dobre:{

[Gość: dobre]

To smutne w niedużym mieście trafiło się dwóch takich oryginałów.

[Gość: boksio]

Tak to jest grożny przypadek.zaniedbany staje się chroniczny.Czas na
leczenie,mili panowie.