targają mną

[ellena_cyganka]

dziś uczucia niskie, na skutek pewnych dowodów zdobytych niezbyt
legalnie, a więc przyznac sie do wiedzy zdobytej nie można, a
przejśc obok i zapomniec też się nie da i co tu robić? Zapytać
wprost a tym samym przyznac się do własnej nieuczciwości, niezapytać
i trwać w wątpliwosciach i podejrzeniach? I tak nękac mnie będzie
nieznajomośc faktów pewnych, bo może to banał jakiś, a może
wierzchołek góry lodowej. I czemu tak jest, że jak zostaliśmy
sromotnie raz oszukani to nikomu wcale uwierzyc nie chcemy i tak
długo szukac bedziemy dowodów, że historia się jednak powtarza, aż
znajdziemy.

[ellena_cyganka]

A jeśli prawdą jest, że nikomu nie można ufać?

[ichnia]

ellena_cyganka napisała:
> A jeśli prawdą jest, że nikomu nie można ufać?

A można? Tak bezgranicznie?


Nie można.

[ellena_cyganka]

ichnia napisała:

> ellena_cyganka napisała:
> > A jeśli prawdą jest, że nikomu nie można ufać?
>
> A można? Tak bezgranicznie?
>
>
> Nie można.


Jakie to smutne.

[ichnia]

Trochę można, uważam. Bo gdy za bardzo - w przypadku zawodu zbyt mocno boli...

[ellena_cyganka]

Ale czy można ufać trochę, czy to nie jest jak z ciążą, nie można
być trochę w ciąży, czy tak nie jest też z zaufaniem albo sie komuś
wierzy, albo nie?

[ichnia]

ellena_cyganka napisała:
> Ale czy można ufać trochę, czy to nie jest jak z ciążą, nie można
> być trochę w ciąży, czy tak nie jest też z zaufaniem albo sie komuś
> wierzy, albo nie?

W ciąży nie można być trochę, w innych rzeczach tak ;)
Tzw. ograniczone zaufanie jest bezpieczne (dla mnie)i dlatego wykorzystuję je w
praktyce.

[ellena_cyganka]

A ja tak bym chciała móc ufać komuś, tak całkiem bez bycia targaną
ciągłymi wątpliwościami, żeby tak umieć komuś uwierzyć, a nie knuć
ciagle i doszukiwac się niecnych intencji.

[ichnia]

ellena_cyganka napisała:
> A ja tak bym chciała móc ufać komuś, tak całkiem bez bycia targaną
> ciągłymi wątpliwościami, żeby tak umieć komuś uwierzyć, a nie knuć
> ciagle i doszukiwac się niecnych intencji.

Hmm, ja myślę, że nie trzeba zaraz knuć i szukać czegoś co i tak zawsze się
znajdzie. Zaufanie tak, ale ze świadomością że może jednak zdarzyć się coś,
czego nie przewidzimy (trzeba być przygotowanym na taka opcję). To takie jakby
zachowawcze, uważam jednak że bezpieczniejsze; ufać bezgranicznie potrafią
jedynie dzieci w swej dziecięcej naiwności. Przecież sobie samemu nie da się
zaufać do końca, gdyż zdarzają się sytuacje w których możemy zachować się wbrew
temu, co dotychczas czyniliśmy...

[kefirka.de]

Z tym całkowitym zaufaniem to skomplikowana sprawa. Podobno tak może być tylko w
przypadku relacji matka - dziecko a i to nie zawsze, bywają matki patologiczne.
Ja miałam do swojej 100% zaufania. Moje dziecko też tak ma.
Co do Twojej obecnej sytuacji nic nie mogę napisać , bo nie wiem o co chodzi.
Ale mogę tak ogólnie.
Uczciwość jest bardzo wysoko w mojej hierarchii wartości. Ale jestem tylko
człowiekiem i czasem zboczę z tej drogi z głupoty, wstydu, strachu, małe
śmieszne grzechy, których potem się wstydzę. Na szczęście nigdy nie byłam
wystawiona na mega pokusę, bo znamy się na tyle na ile się sprawdziliśmy.
Ludziom obcym, kolegom, przyjaciołom powierzam bez wahania moje "dobra",
adekwatnie do istniejących relacji, w myśl zasady skoro jestem uczciwa to wierzę
innym. Bardzo rzadko tego żałowałam. Tak jest łatwiej żyć.
Ale jest wyjątek. Po przejściach z mężem, do którego miałam początkowo ogromne
zaufanie i bardzo się zawiodłam, w drugim związku byłam bardzo ostrożna.
Mechanicznie podejrzliwie reagowałam w pewnych sytuacjach, tak jakby obok stał
mój mąż a nie inny człowiek. Robiłam z igły widły, nadinterpretowałam fakty.
Stopniowo, bardzo powoli to uczucie ustępowało, mechanizm się osłabiał.
Jest jeszcze jedna kwestia uruchamiająca lęk i nadmierną ostrożność w relacji z
facetem kiedy zaczyna coś iskrzyć. Podobno ludzie są jak puzlle, łączą się ze
sobą tacy o odpowiednich kształtach osobowości. Kobieta, która rozstała się z
nałogowcem związuje się z kolejnym uzależnionym, ofiara wypatrzy w tłumie i
pokocha kolejnego kata itp. Świadomość tego utrudnia mi życie. Jest dobrze gdy
to kumpel, zaczyna być dziwnie gdy on chce być bliżej. Wtedy zwiewam.
Jeszcze jedno, jest zasada,że po rozstaniu powinno się z rok pobyć samemu aby
wygładziły się myśli i uczucia. Dla własnego dobra.
Trzymaj się. Prześpij się ze swoimi odkryciami, może jutro spojrzysz na te
rewelacje inaczej.

[mskaiq]

Brak zaufania podwaza sens zycia, izoluje, prowadzi do samotnosci
ktorej nie daje sie zniesc na dluzsza mete.
Nie raz bylem kuszony aby aby nie wierzyc w to co ktos mowi czy w
intencje dzialania innej osoby. Przyjalem zasade ze przestaje
wierzyc kiedy mam niezbite dowody ze ktos oszukuje.
Podejrzliwosc potrafi zniszczyc wszystko, zwiazek dwojga ludzi,
przyjazn, znajomosci.
Wiele osob boi sie wierzyc drugiemu czlowiekowi, boi sie byc
oszukanym, byc naiwniakiem. Nie boje sie tego, klamstwo innej osoby
nie jest w stanie mi szkodzic, jest tylko slaboscia drugiego
czlowieka, jego strachem.
Serdeczne pozdrowienia.