Waldemar Milewicz zginął w Iraku

[Gość: XYZ]

BYł trochę pompatyczny, ale lubilem go. Smutek.

[Gość: rzeźnik]

Szkoda chłopa. Ciekawie gadał. Na jego miejsce proponuje, aby pojechał Mario
Min Kielonek. Będziesz miał weselej:)

[Gość: XYZ]

Maxa Irakijczycy odstrzelili by natychmiastowo, tak się chłop zamerykanizował

[Gość: rzeźnik]

A możeby tak tą metodą wysłać irakijczykom w prezencie kilku innych
dziennikarzy! Np. kogoś ze Szczecina:))) Tylko bez nazwisk!

[Gość: XYZ]

A kov-o masz na myśli? ;)

[Gość: rzeźnik]

Ty już wiesz najlepiej!:) Ale nawet, i tak nie bedzie tak dobry/a jak Waldek.
A może kwaterka?Hi,hi,hi:)))

[Gość: XYZ]

A masz jeszcze coś na stanie "grabarzu"? ;)

[Gość: rzeźnik]

Np Jasne Błonia im. Jana Pawła II:)

Zachodniopomorskie zlustrowane i wydrukowane.

tysiace ludzi zginelo w Iraku n/t

[skuter70]

[Gość: H56]

masz racje skuter, ale to była osoba medialna. Powiem szczerze ,że nieraz mnie
wkurzał ale go lubiłem. Szkoda człowieka.

[skuter70]

wartosc zycia osoby medialnej jest wieksza niz innych?

[Gość: Aga]

Tak niestety jest-im czlowiek bardziej znany tym wieksza zaloba:((((((((((((((

[enancjo]

.. szkoda czlowieka :(( ..
.. wojna to chaos, a on chyba nie mial kamizelki ..
.. niby nikt nie zawinil, ale i tak mam takie
wrazenie ze ktos jest winien tej niepotrzebnej smierci,
Enancjo

[Gość: Pismak]

To bardzo smutne. Profesjonalista. Pasjonat. Ludzki człowiek.

Miał to wkalkulowane, bo kalkulował ryzyko.

Miał szczęście bywać tam, gdzie chciałby być każdy pismak. Miał szczęście robić
to, co chciałby robić każdy z nas. Wielu z nas bez wahania zamieniłoby się z
nim miejscami. Nawet wiedząc, jak to się skończy. Ale pewnie niewielu z nas
robiłoby to tak dobrze jak on. Być może żaden. Bo był tylko jeden Waldemar
Milewicz. Cześć jego pamięci...

[e-mail]

[Gość: Marian Pażdzioch]

jeżeli uważasz to za szczęscie? to miejsce jest wolne, możesz jechać. wtedy ci
się spełni. i nie p.głupot o szczęściu przebywania w miejscach niebezpiecznych.
każdy się boi, boi się górnik zjeżdzając w dół kopalni, także marynarz w chwili
ciężkiego sztormu, jak również pilot samolotu w wypadku awarii silników. nie
boi się tylko idiota skaczący z wieżowca, i to nie jest do końca pewne. nie
wiem czy pan milewicz miał czas się bać. jedno jest pewne był człowiekiem
twardym, ale nie samobójcą. więc nie mów że wielu bez wahania zamieniło by się
miejscami. niewielu raczej stać byłoby na pracę korespondenta wojennego w stylu
śp.waldemara milewicza. skoro więc wierzysz w to co piszesz, to sugeruję
wyjazd w jego miejsce. od wczoraj jest wolne.

[Gość: Pismak]

Spokojnie, Marianie. Nie piszę o strachu. Tylko głupiec się nie boi, ale tu nie
chodzi o strach.

Każdy dziennikarz chciałby robić to co Pan Waldemar, choć nie każdy się na to
zdobędzie. To niesamowite wyzwanie i praca, która naprawdę jest potrzebna. Czy
może być większe zawodowe szczęście? Ja bym tak chciał. Bałbym się, ale bym
chciał. To jest naprawdę esencja dziennikarstwa. Pokazywać prawdziwe,
tragiczne, ludzkie oblicze takich konfliktów, jak Irak. Pokazywać brutalną i
okrutną prawdę o wojnie. Uczyć czegoś, wstrząsnąć znieczulonym narodem świata.
To jest misja. Niebezpieczna, ale czysta i ważna. Dla czegoś takiego warto
nawet zginąć...

Dlatego wszyscy tak podziwiamy tego Faceta! Dlatego, tak nam będzie go teraz
brakowało. Ktoś tam napisał powyżej o jego pompatyczności. A czy mógł być inny,
skoro wziął na siebie takie ważne brzemie? Skoro próbował obudzić w nas
sumienie?
Nie mogę go zastąpić, nie będę miał tego szczęścia. Pomijając to, czy w ogóle
bym potrafił. Będę musiał dalej szukać sposobu w mojej zawodowej
rzeczywistości, by jakąś potrzebną, przydatną, w miarę ważną misję pełnić.
Każdy pismak ma ten problem. A Ci, którzy nie mają - zapomnieli po co pracują.
Może śmierć Waldemara Milewicza im przypomni?

[e-mail]

[Gość: Marian Pażdzioch]

nie mam pojęcia co powinien robić dziennikarz, mnie to nie dotyczy. ale jestem
czytelnikiem, słuchaczem, widzem czy telewidzem i potrafię odróżnić dobrą
pracę od złej jak również ocenić jej wartość. nie chciałbym jednak oceniać
ciebie na tym forum ponieważ robisz to osbiście zmieniając swój punkt widzenia
w zmieniającej się sytuacji na znany temat. jeżeli zaś chodzi o dziennikarstwo
najwyższego lotu, pozwolę nie zgodzić się z twojego autorstwa stwierdzeniem że
esencją i dopełnieniem dziennikarstwa jest pokazywanie okropności wojny.
dowodem tego są protesty telewizyjnych stacji po opublikowaniu zdjęć zabitego
waldemara milewicza w jednym ze znanych dzienników. pozwolę również nie zgodzić
się z tezą, tu cytat; "dla czegoś takiego warto nawet zginąć...". wojna w iraku
nie nasza przecież, popierana przez milera, kwaśnieskiego i spółkę nie jest
warta życia żadnego polaka. życie straciło już czterech żołnierzy dziennikarz
i montarzysta. powiedz to ich rodzinom że warto było zginąć.

[piotr33k2]

napewno nie warto było zginąć,nie zapominaj jednak o jednym ,że pojechali tam z
własnej nie przymuszonej woli,zarówno dziennkarze jak i każdy żołnierz polski.

[Gość: Pismak]

Oj, Marian, Marian.
Piszę jako pismak. Dla mnie ta śmierć ma szczególny wymiar. Być może nigdy tego
nie zrozumiesz.

Dziennikarz to nie jest zawód typu murarz, czy kanar w tramwaju. To raczej
misja, powołanie, obowiązek, powinność w społecznej służbie. Nie zrozumiesz
tego, dopóki nie napiszesz tekstu interwencyjnego, który autentycznie coś
zmieni, pomoże ludziom w ludzkiej sprawie, wywoła czyiś uśmiech, zmieni
rzeczywistość na trochę lepszą. Jest wiele wymiarów tej pracy - korespondent
wojenny to wymiar niezwykły, można rzec najwyższy. Ale też ekstremalny, który
wymaga wielkiego poświęcenia, ogromnej pasji, wiary i odwagi. Niby rzetelna,
sucha relacja - ale też ileż w tym emocji, zaangażowania, jaka siła przekazu,
jaka potężna nauka. Na wojnę nie jedzie się, by pokazywać krew, szukać
sensacji, taplać się w wojennych zwyrodnieniach. Milewicz potrafił pokazywać ją
tak, by nie nagrywać spektaklu, lecz lekcje. Poświęcił się temu zupełnie,
zapłacił za to krwią. Czy jego śmierć nie przemówiła do Ciebie, Marianie? Czy
Cię niczego nie nauczyła? Na przykład, tego jak bezsensowna może być śmierć. Na
wojnie, wśród obcych ludzi, którzy Cię nienawidzą a nic im przecież złego nie
zrobiłeś. Na drodze, na której przed chwilą spokojnie przejeżdżali zwykli
ludzie, a nagle przejechała nią śmierć. Tylko dlatego, że masz litery TV na
plecach, albo być może dlatego, że jesteś Polakiem. Zapytaj operatora, dlaczego
ranny i ledwie żywy ze strachu włączył kamerę i filmował. Myślisz, że z powodu
poszukiwania sensacji? Myślisz, że zrobił te zdjęcia po to, by potem dupki
z "Super Ekspresu" opublikowali je sobie na pierwszej stronie, by sprzedaż tego
numeru wreszcie pobiła sprzedaż "Faktu"?

Co Ty mi tu pieprzysz o wojnie Milera, czy Kwaśniewskiego. Wybacz, ale w takiej
chwili mało mnie obchodzi polityka, propagadna i całe to gówno. Zginął
człowiek, który pokazywał nam jak okrutna jest wojna, agresja, zło. Pokazywał,
jakie to nieludzkie. Nie pytał, czy to wina Kwacha, Busha, Saddama. Jeździł po
świecie i nie zastanawiał się, czy polityk X miał moralny obowiązek rozpętać
wojnę, w której zginęło tylu i tylu ludzi. Pokazywał za to ludzi, którzy
zginęli, ucierpieli w pożodze, wojennym dramacie. Pokazywał, jak jest naprawdę -
z punktu widzenia ulicy, schronu, polowego szpitala. Jak to widzi krwawiące
dziecko; matka, której zabito syna; stary zmęczony wojną człowiek; zaślepiony
nienawiścią fanatyk. Daj spokój, Marianie. Tu chodzi o coś więcej. Ten facet
zginął robiąc coś bardzo ważnego i uniwersalnego.

Jakiś palant w wątku obok napisał, że Kupczyk to najemnik i inne brednie.
Powiedz, to jego rodzinie. Kupczyk też wykonywał swój zawód, też miał misję i w
nią wierzył. I gdzieś miał politykę, moralną odpowiedzialność jakiegoś Busha,
czy rację stanu jakiegoś Milera.

Każdy pismak chciałby pojechać tam i robić to co Waldek Milewicz. Każdy, który
jeszcze pamięta na czym polega ta praca. Nie każdy może, potafi, ma tyle
odwagi. Dlatego szukamy swojego frontu, swojego sposobu relacjonowania i
uczestniczenia w tej walce. A kiedy ginie jeden z nas - ten, który miał odwagę,
umiejętności i siłę, by robić tę robotę w jej najwyższym wymiarze - to jakby
zginął wielki wojownik. Cześć jego pamięci.

Czy wyraziłem się dość jasno?
[e-mail]

z własnej nie przymuszonej woli ?

[Gość: H56]

Piotruś ! chyba teraz Ty przesadziłeś, bo rozmawiałem z kilkoma żołnierzami
krakowskimi i wcale nie chcieli jechać, ale nie mieli wyboru. Na zawodową
słuzbę w wojsku jest duzo chętnych ,tak im powiedziano.

[Gość: H56]

Pismak ! nie rób z dziennikarzy takich znowu bohaterów, bo jednak przede
wszystkim liczy się kasa i jeszcze raz kasa. Działał sam, bo pod ochroną wojska
trzeba by było za tą ochronę zapewne zapłacić a przy tym stosować sie do nakazów
wojskowych a taka znakomitość tego nby nie zdzierżyła.

[Gość: Marian Pażdzioch]

wywód że tak powiem obszerny, aczkolwiek przeczący poprzedniemu. no, bo jakże
to tak. w poprzednim poście piszesz "dla czegoś takiego warto nawet zginąć".w
ostatnim natomiast odnajduję takie słowa " na przykład,tego jak bezsensowna
może być śmierć". gdzie jest tu spójność myśli które chciałeś przekazać,
czytając wszystkie twoje posty w tym wątku mam wrażenie że pisze je
przynajmniej kilku pismaków. nie chciałbym urazić twojej niewątpliwej
dziennikarskiej inteligencji, ale mógłbyś pisząc następny post sprawdzić czy z
połączeniu z poprzednim obie treści trzymają się kupy, mówiąc prostym
językiem. na koniec, będąc zapewne pod wpływem patriotycznego uniesienia,
upajając się mądrością własnych słów,zapomniałes dodać. czy to górnik idąć na
tak zwaną szychtę, czy dziennikarz jadąc w niebezpieczne rejony, nie są pewni
powrotu, ale robią to nieubliżając nikomu, dla pieniędzy i ptriotyczne
uniesienia są tu mniej istotne. dotyczy to również śp. kupczyka.

Twój patos jest niestrawny

[Gość: nożyce]

Pismak napisał:

Każdy pismak chciałby pojechać tam i robić to co Waldek Milewicz. Każdy, który
> jeszcze pamięta na czym polega ta praca. Nie każdy może, potafi, ma tyle
> odwagi. Dlatego szukamy swojego frontu, swojego sposobu relacjonowania i
> uczestniczenia w tej walce. A kiedy ginie jeden z nas - ten, który miał
odwagę,
>
> umiejętności i siłę, by robić tę robotę w jej najwyższym wymiarze - to jakby
> zginął wielki wojownik. Cześć jego pamięci.
>
> Czy wyraziłem się dość jasno?

Wyrażasz się pompatycznie, mętnie, ględzisz- a przez to - brzmisz fałszywie.
Milewicz wykonywał swoją pracę, miał świadomość ryzyka, zginął przy pracy.
Szkoda człowieka - tak jak szkoda każdego pracownika, który ginie tragicznie i
przedwcześnie. Nie rób z niego wielkiego wojownika, bohatera Związku
Radzieckiego. Pewnie by sobie tego nie życzył. I nie pieprz, że każdy pismak
wykonuje misję. Pismak - ty także, jeśli rzeczywiście nim jesteś - usiłuje
przetrwać w tej rzeczywistości zarabiając szmal. Przeważnie pisząc na zlecenie
pracodawcy. Żadna misja, żadne bohaterstwo. Praca TAKA SAMA jak praca kanara,
murarza, hydraulika. Pod warunkiem, że wykonywana dobrze i uczciwie , tzn. bez
krzywdzenia niewinnych ludzi. I tyle.

Mój patos jest niestrawny

[Gość: Pismak]

No, i znalazłem się w kropce. Wpadłem w pułapkę każdego pismaka.

Com napisał, napisałem. Podpisałem się i nie zamierzam się ani o krok wycofać.
Patos - owszem. Moim zdaniem, sprawa pewnego patosu wymaga. Zginął człowiek,
dziennikarz - dla mnie to ważne. Nie dziwcie się, że ponoszą mnie emocje.
Idealizuję, bo tak czuję. Dla wielu z Was - jak czytam tutaj - Waldek to po
prostu facet, który jak murarz robił swoje, a potem brał prysznic, kasował
szmal i szedł spać z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Jakie to proste i
jakie życiowe. Ale przecież Waldemar Milewicz taki nie był. On to traktował jak
misję i jak to rozumiem.

Ja wiem, że pełno jest pismaków na świecie, którzy traktują swój zawód, jak
klejenie cegieł zaprawą. Którzy po prostu obrabiają informacje na swoim
dziennikarskim warsztacie, dbając bardziej o wierszówkę, niż swój społeczny
obowiązek. Są tacy, którzy dbają tylko o linię programową redakcji lub nakazy
wydawcy. Bo to im przynosi spokojny, bezpieczny szmal. Przecież pisałem o tym
wielokrotnie na forum.

Nie zgadzam się z tym, że każdy pismak musi tak pracować, bo jest sytuacja
ciężka na rynku, a trzeba coś jeść. Zawsze jest wybór, zawsze można to
poukładać. Można zarabiać i nie zapomnieć o zawodowej misji. Znam kilku
pismaków, którzy się nie zeszmacili i żyją; robią to, co lubią i w co wierzą.
Osobiście wolałbym, żeby każdy pismak, który nie czuje tej misji, lecz robi
tylko dla kasy - wziął się za murowanie domów. Przynajmniej robiłby coś
pożytecznego. Ale to, rzecz jasna, niemożliwe. Bez względu jednak na to, jaka
jest rzeczywistość w mojej branży - tam, w Iraku, czy w innym miejscu świata,
gdzieś na wojnie, gdzie kule świszczą i możesz w każdej chwili zginąć - te
wszystkie sprawy nabierają innego znaczenia, innego wymiaru. Tam się nie jedzie
tylko dla forsy. Tam się nie jedzie robić dobrze wydawcy albo linii programowej
redakcji. Tam się nie jedzie tylko dla sławy. A jeśli komuś zależy na kasie i
sławie to siedzi w tym rok-dwa, a nie lat kilkanaście. W każdym razie, myślę,
że nie po to pojechał tam Waldemar Milewicz. To było widać w jego relacjach i
programach. Mówił o tym w "Monitorze Wiadomości" Firlej - kiedy wszyscy
wjeżdżali od wschodu, Milewicz od zachodu itd.

To moje idealizowanie to taka zawodowa tęsknota. Takie gonienie za marzeniem.
Też taka pismakowa pułapka. Z jednej strony rzeczywistość rynkowa, która
określone zachowania wymusza. Z drugiej - misja. Jak to pogodzić? Jak być
powinno? Czy powinniśmy pisać tylko dla szmalu? Czytam sobie czasem Prawo
prasowe, żeby nie zapomnieć. W rozdziale 2 pisze: "Zadaniem dziennikarza jest
SŁUŻYĆ społeczeństwu i państwu". Możecie mi zarzucać, co chcecie. Że nadymam
się; że ten zawód idealizuję; że mój patos jest niestrawny itd. Ale dla mnie to
są ważne sprawy. Traktuję poważnie zawodową etykę - na moim poletku, na moim
froncie zawodowym czuję, że mam do spełnienia misję. Oczywiście, lubię przy tym
zarabiać szmal i pilnuję, by dobrze zarabiać. Ale trzeba przy tym w coś
wierzyć. Coś robić słusznego. Bo inaczej, to wszystko nie ma sensu.

Sprowokowaliście mnie do wyzewnętrznień. Pewnie teraz znów Marian elokwentnie
mnie spuentuje. Że coś tam niespójne, że się pogubiłem itd. To wszystko nie
jest proste i nie jest jednoznaczne. Powinno być, ale nie jest. Marzy mi się
białe, ale jest szare. Czarne potępiamy wszyscy jednogłośnie. Milewicz był dla
mnie przedstawicielem, symbolem tego co dobre w tym zawodzie. Pozytywne,
właściwe i prawdziwe. Dzień jego śmierci jest tak tragicznym dniem, jak
wspaniałym świętem (tryumfem dzienikarstwa w służbie społeczeństwu) był dla
mnie dzień, w którym przyznał się do winy główny "łowca skór" z Łodzi. Choć
smutne było to, że potem popełnił samobójstwo.

Pozdrawiam
[e-mail]

Wybaczcie - nie "pisze", lecz "jest napisane"

[Gość: Pismak]

[Gość: Marian Pażdzioch]

jak dla mnie wystarczy. widzę że jesteś zakochany w swoim zawodzie. a miłość
jak to mówią zaślepia. jednak warto by było niekiedy spojrzeć na swoje dzieła z
pozycji czytelnika. pozdrawiam.

JAK "HIENY ROKU" z tvp 1 super/express zawstydzają

[Gość: poeta pamięta]

polskie media od wielu lat nie uznaja żadnych reguł ani granic."róbta co
chceta, drukujcie co chceta i pokazujcie co chceta".jakiekolwiek uwagi na ten
temat odbierane sa jako zamach na wolność prasy czy sztuki.mozna
wszystko.zdjęcie zasztrzelonegow. milewicza na okładce s/e wywołalo protest
m.in. dziennikarzy i pytanie gdzie jest granica stało sie znów aktualne.Mnie
tez zniesmacza,ąle jednoczesnie oburza mnie to że w pierwszy szeregu stanęli
tacy "moaraliści i etycy mediów" jak dziennikarze z tvp 1 uznani za "hieny"
za swoją jakże mało etyczną twórczość.podobnież ma sie rzecz z politykami
sld, którzy nigdy nie potępili ani" nie "urbana ani "trybuny "za plugawe
artykuły n/t ojca świetego ani żony urbana za tematykę
wobskurancko-wulgarnym "zły" . Mamy więc kolejną odsłonę wyjątkowej
hipokryzji niektórych nieetycznych dziennikarzy a także polityków/siwiec i
prrześmiewczo-prymitywne zachowanie na lotnisku w krotoszynie.do jakiego
jeszcze zakłamania sa zdolni "nasi nauczyciele moralnośći" z sld czy tvp 1?

Inne fotografie

[Gość: antyknajak]

serwisy.gazeta.pl/swiat/1,34216,1591930.html

[enancjo]

.. strasznie mnie ich szkoda .. ale jako refleksja to czy
nie przecenili sytuacji ...
.. tak sobie pomyslalem, ze jednak dla Irakijczykow nie
byl neutralnym obserwatorami, jak gdy raportowal nam z
roznych innych ognisk zapalnych na Swiecie, tylko tym
razem reprezentowal Panstwo ktore jest aktywnie
i bezposrednio zaangazowane w to co sie dzieje w Iraku
i dla jednych jego mieszkancow jest to 'misja stabilizacyjna',
a dla innych okupacja, a dla jeszcze innych agresja ...
.. szkoda ...:((
Enancjo