Doswiadczylem galopu na wielkopolanie............!

[Gość: Gryf]

Kochani jakie nieprawdopodobnie piekne uczucie przejsc ze stepa w klus a
pozniej w galop.Moj kon a wlasciwie klacz siedemnastoletnia (to dla tego ze
mialem dluga przerwe) bardzo inteligentna i malo zwracajaca uwage na jezdzca
aczkolwiek bardzo posluszna powiozla mnie na swoim grzbiecie w plener lesno
lakowy.Oprocz wsponianego galopu (a moze nawet cwalu - kto to wie?)
przepieknym uczuciem byly wszelkiego rodzaju podjazdy na wzniesienia to
zespolenie konia i czlowieka jest trudne do opisania slowami - kto przezyl
cos takiego to wie jakie to piekne.
Czy na forum sa milosnicy hippiki? Piszcie o swoich rajdach, koniach, o ich
(koni) inteligencji itd itp tematach.





Prawda,dla czlowieka jest tym,co czyni z niego czlowieka.

[wizytka1]

Koń jaki jest - każdy widzi.
Gryfciu, a gdzie Ty słonko kiedyś jeździłeś ? Bo jeżeli było to daaawno temu to
może my razem ? Czy mówią Ci coś nazwiska braci Rozczynialskich, Zalewski,
Mioduszewski ... ?
Jeździłam konno przez wiele lat i stajnia jest miejscem, w ktorym nadal czuję
się najlepiej.Dawno nie siedzialam w siodle :(
A wiesz, że miałam konia, który wypijał piwo z butelki i uwielbiał jak sie go
czyściło odkurzaczem ? Serio .

[kurde.felek]

Piękny wątek...
Moja rodzina po stronie mamy, to klasyczne polskie ziemiaństwo, a więc i
miłość do koni. Mama w płockim gimnazjum miała lekcje hippiki a ja w domu w
efekcie - stare przedwojenne zdjecia uroczej panny Jadzi na koniu z laurami
zwycięźczyni.
Moją pierwszą zabawką jaką pamiętam był ...koń na biegunach z najprawdziwszym
siodłem, któr tata przywiózł mi z jakiegoś zakątka świata. W czasie nauki
polskiego, każde dyktando musiało się zaczynać od zdania "koń stoi koło kuźni".
Potem, w ocalałym po wojnie majątku dziadków (prosperuje obecnie w rękach
rodziny jako ośrodek pałacowo-wypoczynkowy z kołem jeździeckim) i pobliskim
Łącku uczyłem się jeżdzić konno. Mój "pierwszy" koń to przepiękny ...arden,
Tommy.
Dzisiaj na stare lata raczej nie dosiadam konia (dyskopatia), ale nieźle
powożę i jak tylko mam okazję a jest jakaś stajnia w okolicy - na pewno mnie
tam będzie predziej czy później odnaleźć.
Z miłości do koni ...pozostały mi jeszcze rysunki i szkice, bo oprócz
tego "konia koło kuźni" w dykatndach, drugim warunkiem sine qua non mojej
szkolnej edukacji było rysowanie konia przy każdym temacie. W zachowanych
zeszytach - takich szkiców i rysunków jest mnóstwo, nawet w starej książce z
lat dzieciństwa - "Dziadek do orzechów" z rysunkami Szancera ...na wolnych
przestrzniach galopują moje rumaki.
Gdzieś ten koń polski i jego tradycje, wyssany z mlekiem matki tkwi mi w
genach.

[wizytka1]

Kurde na ardenie ?! Toż to kanapa dla całej rodziny, a siła taka, że tylko się
bać. Ale dziadkowie musieli mieć widocznie wielkie zaufanie do Tommiego :)
Powoziłam w życiu tylko kilka razy, czego teraz bardzo żałuję. Muszę się
przyznać, że powód był tylko jeden - strach. Nie należałam i nie należę do
strachliwych bladolicych, uprawiałam w końcu jeździectwo i najlepiej czułam sie
na crosie, ale przyznam Ci się szczerze, że powożenia zawsze sie bałam. Siedząc
na koniu byłam w stanie (swego czasu oczywiście) wyczuć każdy jego zamiar,
czułam całym ciałem każde jego drgnienie, każdy najmniejszy mięsień,
stanowiliśmy jedność ciała i umysłu. Natomiast z lejcami w ręku czułam sie
okaleczona i bezbronna i tak naprawdę dopiero wtedy zdałam sobie sprawę z siły
konia.

[kurde.felek]

Fakt, Tommy był jak kanapa i piekielnie łagodny. Miał pęciny z "grzywką" w
loczki, krótko strzyżoną grzywę i przcięty ogon (też falujący) a maści był
płowej. Przepiękny koń, służył z reguły do prac leśnych, ale był też ułożony
pod siodło. Co ciekawsze zawsze jeździły na nim wyrostki rodzinne i kobiety.
Były też tzw. "cuganty", dwa kare konie (rasy nie pamiętam), które zaprzęgało
się do bryczki jak rodzina udawała się do kościoła albo do sąsiednich majątków
na podwieczorki(było coś takiego!).
W czasie największego komunizmu w Polsce, można było mieć gospodarstwa do 50
ha. Wuj wykładał nadto na jakiś uczelniach rolniczych, prowadził jakieś
szkółki itp.
Zady koni z tej okazji szczotkowało się w ...szachownice, kopyta nacierało
naftą by błyszczały, grzywy miały plecione w ...warkoczyki a przy uprzęży
czerwone "chwościki" czy "kutaski" , bat też był z takimn "chwościkiem".
Jak chciałem powozić, to nie wolno było mi bić batem koni ale umieć strzelać z
bata!
Cała uprzęź czarna jak smoła, skórzana, czyszczona do połysku, jak te konie
zresztą a okucia w srebrzystym odcieniu. Bryka też musiała być odczyszczona na
glanc. Dziadek nie żył, ale wuj był pod tym względem pedant jakich mało. Więc
frajda powożenia była zawsze odkupiona swoistą harówką!
Do moich wyczynów mogę zaliczyć pewne żniwa, gdy z furą snopków wjeżdżałem
wozem do stodoły. Miałem wtedy 18 lat. Wuj uznał, że już umiem powozić i
pozwolił mi popracować przy żniwach na poważnie. Do tego czasu jeżdziłem w
czasie wakacji na wsi na grabiarce (konnej) przy pokosach łąk lub na
ścierniskach. Lub robiłem za konnego gońca dla wuja.
To i tak było duże wyróżnienia dla mieszczucha takiego jak ja!

[Gość: wizytka]

Felek zazdroszczę Ci tych wspomnień ! Czyz może byc piękniejszy zapach od
zapachu stajni (utrzymanej w czystości) zmieszanego z zapachem dobrze
natłuszczonej uprzęży ? No, może jeszcze zapach ciasta drożdżowego ze
śliwkami :)Czynnie uprawialam jeździectwo około 10 lat. To wtedy poznalam męża
i moich najwspanialszych przyjaciół, z którymi do teraz często się spotykam i
przy każdej nadarzającej sie okazji wypijam zdrowie konia. Wiem, wiem drzewiej
tylko panowie tak pijali, ale czasy mamy bardziej demokratyczne. Wiecie jak to
sie robi ?

[Gość: andreas]

no ja z koniem, a właściwie to koń mnie wykąpał w jeziorku...
chyba chciał mnie utopić...
ostały mi sie jeno buty!
Takie bez gwoździa, oficerki

[Gość: wizytka]

Andreas, do jednej kąpieli je kupiłeś ? Kąpielówki byłyby tańsze :)

[Gość: andreas]

nie no jeszcze pare razy szpanowałem!
Wiesz jak wzuje te buty i jak ide, taki stukot wydają...
Tylko konie tego nie kapuja, że takie buty...

[Gość: wizytka]

Krok prężny, pierś do przodu, głowa dumnie uniesiona ...
Hej,hej ułani malowane dzieci - nie jedna panienka za wami poleci.
Nie jedna panienka i nie jedna wdowa za wami ułani poleciec gotowa !

z koni, najbardziej lubię kabanosy

[Gość: H56]

ihahaha. Żartuję. Konie to piękne zwierzęta, ale nie lubię ich zapachu.

ten zapach ... dla mnie

[Gość: wizytka]

Heniu, to najpiękniejsze wspomnienia, to wiatr, deszcz,słońce i mróz, to
ziemia,prędkość,uczucie jedności,posłuszne mięśnie,ogniska,ból,galopady po
łąkach i lasach,stare dworki ze stajniami,ludzie jakby z innego świata,zapach
siana, owsa,kurz w ustach,świeża woda w stumieniu,przyjaźń,najpiękniejsze
chłopaki :) Ale się rozmarzyłam ...

a mnie mówił

[Gość: andreas]

a mnie mówił ten co mnie te buty...
to mnie mówił, ze przy koniach to najpiekniejsze, ale kobiety zawsze...

[Gość: wizytka]

A jak ! W końcu to tam, przy koniach, poznałam męża i jakoś nas trzyma to
uczucie już ładnych pare lat.
A byłeś kiedyś w stajni nocą ?

[Gość: H56]

siedziałem tylko ze trzy razy w życiu na wielbłądzie pozujac do zdjecia.Zawsze
czułem przed dużymi zwierzętami respekt, wole jednak mechaniczne a wspomnienia
też mam fajne. Kiedyś byłem w zimie z synem w Rabce i chciałem mu zrobic frajdę
jazdą na saniach, drańcia nie przejechał nawet połowy zapłaconej trasy bo
płakał, że śmierdzi i musiałem wysiąść.

[Gość: Janicki]

Chamidło zomowskie musiało jak zwykle spieprzyć piękny wątek.

[Gość: suwak]

Dosadnie, ale jak przyjemnie trafnie. Brawo Janicki!
- chyba że... H56 to ten po którego grzbiecie kurde.felek wchodził na Tommego!

[Gość: H56]

suwak zoofil

[Gość: H56]

burak

[kurde.felek]

Droga Wizytko, zdrowie konia na pewno wypiję niebawem, stajnie odwiedzę, pyski
końkie poprzytulam, bo majątek dziadków nadal jest w rękach rodziny i
funkcjonuje jako zespoł dworsko-pałacowy świadczący usługi m.in. hotelowo-
rekreacyjne.
Są konie, można pojeździć.
Poszukaj w internecie - Cierszewo (pod Płockiem).
Spotkasz mnie tam za jakieś 20 dni. Zawoże partię pamiątek - stare,
przedwojenne zdjęcia, dokumenty rodzinne, jakieś stare dzbanki.
Tylko Tommiego już dawno nie ma....
Nie byłem tam ponad 30 lat.

[Gość: wizytka]

To będzie sentymentalna podróż. Nie obawiasz się ? Ja mam takie miejsce pod
Warszawą i grób taki, cały czas sobie obiecuję i nie mogę, strasznie się boję
konfrontacji moich wspomnień z rzeczywistością...
Mam nadzieję, że rodzinne pamiątki nie w całości zostaną wywiezione do rodowego
siedliska i coś bliskie swemu serca jednak pozostawisz przy sobie.
Chętnie bym zagościła w Cierszewie, dziękuję bardzo za namiary, tym bardziej,
że okazja poznania Felka kusząca jest bardzo :)Tylko cóż ja pocznę z remontem,
mężem rozwalającym ściany ... Podrap proszę te końskie pyski i ode mnie,poklep,
pogadaj czule...
A wiesz, że ja tez warkoczyki w grzywie zaplatałam i szchownicę na zadzie
robiłam. Moj trener nauczył nas takiego "ordungu", że juz teraz to skrzywiona
jestem i chora bardzo jak widzę brudną stajnię lub konia, o niechlujnym jeźdzcu
nie wspominając !

[kurde.felek]

Pamiątki rodowe powinny być w mateczniku, bo tam ich miejsce. W sercu są
zawsze!....
Czy się boje wspomnień? Ależ nie! Tam kiedy bywałem na wakacjach, byłem młody,
szczęśliwy i radosny. Groby bliskich mam tutaj, w Szczecinie, tam - wspomnienia
owiane historią rodu i młodzieńczych głupot wakacyjnych.
Pyski końkie podrapię, pogadam czule, nawet przypomnę sobie jak się czesze
szachownicę na zadzie...Masz to jak w banku.
Ciekawy jestem tylko konfrontacji tego co pamieć zachowała z tym, co zrobili z
posiadłością kuzynowie. Ze zdjęć wygląda to imponująco.

Łąck i Łobez

[Gość: Lisica]

Wizytko, kurde.felku! Jednak brać koniarska nie wymarła! Nawet nie wiecie jak
cieszy! Choć nie ukrywam, że tą radość mąci stan dzisiejszy mojego ukochanego
PSO Łobez. Tak, Mioduszewski, Zalewski to czasy świetności Stada i Zakładu
Treningowego. Co bowiem nie mówić o Marku, to za jego czasów stado kwitło, a i
do Bonina trafiały świetne konie. A poza tym te nasze obozy jeździeckie, ci
ludzie, którzy przyjeżdżali na próby dzielnośći... STADA W ŁOBZIE BALAZSOWI NIE
ODDAMY!!!!. A tobie kurde.felku w drodze do rodzimego gniazda polecam zajechać
do Stada Ogierów w Łącku. Byłam tam kilka dni temu po długiej (8 letniej)
przerwie i nie poznałam. Ile tam zmian i to co ciekawe na lepsze! Pewnie to
zasługa Michała Wojnarowskiego, który broni majątku przed prywatyzacją. Tylko
jak długo jeszcze wytrwa? Szkoda, że Łobez nie miał tyle szczęścia. Mam jednak
nadzieję, że w Zachodniopomorskim znajdzie się prawdziwy koniarz z wpływami,
który przywróci naszemu Stadu świetność. Pozdrawiam wszystkich koniarzy.

[kurde.felek]

Arden, Tommy, o którym pisałem wyżej był właśnie z Łącka, bywałem tam mnóstwo
lat temu, jeżdziłem, i na pewno wstąpię. Tam zresztą po raz pierwszy zobaczyłem
ardeny... pod siodłem.
Bywałem na obozach studenckich w Zdworzu koło Łącka i też wpadałem "na koniki".
Być może konie, które są w Cierszewie mają też łącki rodowód, kto wie?....
***
Poza Łobzem mamy przeceż na naszych terenach i Bielin (jeżdziłem tam
na ...porysować konie, zwłaszcza klacze ze źrebiętami)) i w Nowielicach.
Dawno nie widziałem tych stadnin i stad.

[Gość: Lisica]

A widziałeś kiedyś kilka(naście) Ardenów w galopie. Będąc w Łobzie musieliśmy
je jeżdzić, bo masztalerze szli do żniw. Dwa,trzy szlachetne, po jednym ślązaku
i po dwa Ardeny. Żeby było weselej wymyśliliśmy Wielką Łobezką czyli wyścigi
Ardenów po kole. Najszybsze były dwa Granat (ale ponosił) i Kajak. O nie
walczyliśmy. Wyścig wyglądał następująco Koło stępa(na odkrytej dużej
ujeżdżalni), koło kłusa, a potem komenta Koniuszego Mazura skróconym galopem...
Nie muszę chyba dodawać jak ten"skrócony"wyglądał ;)))Dość powiedzieć, że
kiedyś kolega nie wyrobił zakrętu na Ursusie , pojechał prosto do strumioenia,
po drodze kosząc cztery żerdzie. Ech....cudne czasy! Jak Szwedzi Zaleskiego nas
podejrzeli to też chcieli. Ale tylko prosta z hamowaniem na żywopłocie ;))) A
dalej... Bielin znam go jeszcze z czasów ChersoniaXX i Klanu Kalkowskich. Z
tego co słyszałam już "sprywatyzowany". Co do Nowielic nie mam wiadomości, ale
nastawiam się na najgorsze:(((

Lisica, czyżby AKJ ?

[Gość: wizytka]

Bo coś mi te imiona koni mówią :)

[Gość: :)]

Gość portalu: Lisica napisał(a):

. Najszybsze były dwa Granat (ale ponosił) i Kajak. O nie
> walczyliśmy

Najszybszy był Jowisz...Hi, hi, ale zatrzymanie ardena, to bylo coś - wyzwanie...Jak kilkanście poszło w galop, to był huk!

toczek w szafie

[Gość: wizytka]

Palcat w butach (za małych juz niestety) i nie popuszczę jak widzę sklep ze
sprzętem jeżdzieckim. Boże ! Cóz oni teraz za wybór wspaniały mają, te
wodze,derki wyszywane ... I pomysleć, że moje pierwsze buty do jazdy to były
stare kozaczki, a potem dumna byłam z butów kupionych od ruskich sałdatów, co
prawda bez sztywnika, ale zawsze mocne i niezawodne.Za pierwsze oficerki
zapłaciłam cała swoją wypłatę i były szyte właśnie w Łobzie.Marek był przez
wiele lat moim trenerem i jego powiedzenie - warcaby to też sport ! do teraz
przetrwało wśród nas i przydaje się w wielu innych sytuacjach życiowych. Na
końcu wylądował z żoną w Zbrosławicach.
Na próby dzielności oczywiście jeździłam, a Bonin pokochałam najprawdziwszą
miłością. Nie wspomnę już o pogoniach za lisem i p.Kruku. Nowielice i owszem
parę razy. Zawsze wracając z nad morza wstępuję. Obecne konie to wnuki tych,
które ja pamiętam i na których miałam czasami niewątpliwy zaszczyt jeździć.Poza
tym wszystkie miejsca w okolicy, gdzie tylko stajnie były - Dobra, Bielin,
Kołbacz ... Ale najbliższy memu sercu jest Łobez.Lisiczka, spałaś pod trybunką ?
Słuchajcie kochani, to my może i razem onegdaj galopowaliśmy przez lasy ?

Ano AKJ !

[Gość: Lisica]

Zgadłaś Wizytko. Stary dobry AKJ, Sny na metalowych pryczach pod trybuną i w
starej stajni klaczy. Hubertów nie jeździłam z Krukiem, tylko już z Markiem
Zaleskim.I pamiętam ruskie oficerki i te eleganckie nadzwyczaj bryczesy
kupowane za flaszkę albo piwo od masztalerzy. I rozklekotane siodła i łaźnię
ogólną dwa razy w tygodniu i tą ATMOSFERĘ bezinteresowności, szczerości
koleżeństwa. I przede wszystkim tego, że najważniejszy był koń. A jak zaczęły
się pieniądze i komercja to skończyła się ta atmosfera, którą tak kochałam.
Przestałam się bawić w AKJ,choć ze znajomymi jeszcze się spotykam. A w łobzie
za moich czasów z bardziej znanych koni wymienię Tangera i Alwara, które
chodziły pod siodłem, a później poszły do zaprzęgu Brzoskowskiego i zdobyły
złoty medal, Nikifona, Brata,Lida. W Łącku moimi uubionymi do jazdy był Genius
i Wellington.Oba hanovery.

[Gość: wizytka]

To my prawie te same czasy jesteśmy, choć ja najwyraźniej nieco :) starsza.A w
Łącku nie byłam, nic straconego, zawsze jeszcze jest nadzieja. Ale za
to "parówki" na ardenach i ślązakach i owszem i rodzina Mazurów takoż.Marek
Markiewicz, Remek Wierzbowski, a i masztalerz był jeden taki z dzikim
spojrzeniem :)No tak ...
A teraz cholibka czasu mało i tyłek duży i mięśnie nie te, ale dusza nadal ta
sama (!). Pamiętasz co w Boninie było napisane nad wjazdem - "kto nie tarzał
się w piachu ..." ? Nas nikt o pieniądze nie pytał, wyczyściłaś pare koni,
posprzątałaś, jak trzeba było to i do zniw poszłam, ale najbardziej lubiłam
sianokosy i wieczorne ogniska, i spanie w stajni. Słyszałam wtedy stukot ich
kopyt, pomruki,chleptanie wody,równe oddechy i myszy rajcujące w sianie ...

[Gość: Lisica]

Ciut, ciut młodszy, choć na pewno nie za bardzo! O ludziach, koniach i czasach
mówimy bardzo bliskich. Na pewno się spotkałyśmy, bo I Marek Markiewicz i Remek
Wierzbowski. A Mioduszewski pierwszy rok prowadził próbę dzielności w Stadzie,
bo dopiero następne były w Boninie. I wtedy był mój pierwszy obóz w Łobzie.
Pamiętam, że Mioduszewski gonił wszystkie baby ze stajni, bo "młode ogiery" są
niebezpieczne. Poić mogli tylko chłopacy. To mu zresztą zostało do końca. Moim
pierwszym i ukochanym ogierem w Łobzie był kary innochodziec ZUCH. On nauczył
mnie skakać. Od początku kochałam kare konie. Pamiętasz Czarnego piotrka z AKJ?
A Drakona, Idena, GraFinę? Zrobiło mi się dziwnie, być może dlatego, że tylko
Piotrkowi się udało! Do dziś boli!
Kurde.felku. Zapomniałam Ci napisać, że Maja Wojnarowska organizowała kiedyś
plenery malarskie w Łącku, bo sama pięknie maluje. Jej końmi ozdobione są
stajnie i biuro, a u Michała wisi portret Dakoty jej pędzla. Polecam
obejrzenie, a jako koniarze-malarze na pewno znajdziecie wspólny język. Mam
kilka jej koni- o cudownych oczach. Pozdrawiam

[Gość: vicek]

..nic ująć nic dodadć..
- pogadajcie Państwo sobie jeszcze trochę; wizytka do kurde.felka, kurde.felek
do lisicy lisica do wizytki i jeszcze raz w kółko. Marzyć można za minionym
czasem.
Gryf to wie; kobieta i koń to jest relacja!!
Bo my bąki to tylko ujeżdżać, dociskać, zniewalać pokazywać swoją wyższość.
.. koń tak górą w rywalizacji o płeć piękną!!!

[Gość: Gryf]

Co jeszcze dodac po waszych pieknych wpisac? Dodalbym jeszcze i to ze nawet po
krotkim anglezowaniu na podoku i tym euforystycznym stanie podniecenia ba nawet
szescia kontakt z koniem nie urywa sie,tak jak to sie dzieje np po wyjsciu z
samochodu czy zejsciu z motocykla.Kon po wprowadzeniu do stajni (w nagrode?)
zostaje wyszczotkowany,kopystka usuwamy wszelkie zanieczyszczenia ze spodniej
wrstwy kopyt, sypiemy owies lub podajemy sianko poimy a przede wszystkim
poklepujemy z miloscia do woli po szyji (to najczesciej) ocieramy sie swoimi
policzkami o delikatne jak dziewczece uda konskie chrapy.To jest ta poezja ten
raj obcowania z tymi kochanymi zwierzetami.





Prawda,dla czlowieka jest tym,co czyni z niego czlowieka.

[Gość: :)]

A kto z was pamięta Wołczkowo? Dzieci tam na ogół zaczynały przygodę z końmi, albo jak kto woli - tam wpadały w nałóg...

[kurde.felek]

Vicku i Gdryfie - miłość do koni nie kończy się z zejściem z konia, ani po
latach nie zglądania do stajni.
To zostaje na zawsze, tak samo jak żeglarstwo i miłość do morskiego żywiołu.
Jest, tak sądzę, w nas zakotwiczony jakiś bakcyl, wewnętrzna kotwiczka, która
raz na zawsze pozwolila nam, ludziom którzy ten bakcyl połnęli - wytworzyć w
sobie nierozerwalną wieź z naturą, bo czymże jest ten galopujacy koń, czy
morksie fale i wiatr, które korygują kurs jachtu?!....
Jesteśmy członkami przyrody, jej ewidentnym elementem, z intuicją,
irracjonalnym odbiorem Natury.
Zarówno koń pod siodłem czy łódka na wodzie - nauczyly nas szacunku do
zwierzęcia i żywiołu.Żaden prawdziwy koniarz nie skrzzywdzi żadnego zwierzaka,
żaden prawdziwy zeglarz także, nie zlekceważy sił natury.
Zarówno koń, jak i fala czy wiatr nauczyły nas pewnego rodzaju
odpowiedzialności, a tego przecież nie gubi się z dnia na dzień.
Drogi Vicku,
bezmyślne narzucanie woli koniowi zawsze kończy się nie najlepiej. Natomiast w
sytuacjach krytycznych, zawierzenie jego intuicji nie raz i nie dwa ratowało
komuś życie.
Nie tak dawno po latach wszedłem na jacht przyjaciół. Ręka sama spoczęła na
rumplu i sam nie wiem kiedy wyprowadziłem bezbłędnie jakch z przstani na
jezioro Dąbie. Każdy ruch, każdą czynność miałem głęboko zakodowaną, tak,że
nieświadomie wiedziałem co mam robić. Sam byłem zdziwiony.
W stajni jest tak samo. Po latach niebytności nie odczuwam żadnego leku przed
zwierzakiem, dość szybko nawiązuję z nim osobisty kontakt i nie mam problemu by
się z nim "dogadać".
Im wcześniej w życiu, człowiek zaczyna obcować z końmi,plywać na jachtach - tym
mocniej zakorzeniaja sie w nim pewne nawyki, odruchu i nastawienia. Potem to
owocuje.
Miłości do koni uczyła mnie matka, szacunku do żywiołu morskiego ojciec,
żeglarstwem zaraził mnie mój młodszy brat, kiedy byliśmy jeszcze dzieciakami.
Wszyscy już nie żyja - a jak wiele mi pozostawili!....

[Gość: wizytka]

Felku dziękuję Ci pięknie za to co napisałeś wyżej.
Teraz, po latach juz wiem, że wiele rzeczy w swoim zyciu robilam z przekory.
Chciałam całemu światu udowodnić, że ja też mogę i potrafię, tym bardziej, że w
domu nikogo to nie interesowało.Konno zaczęłam jeździć dzieki pewnemu
chłopakowi ... on z tzw dobrej rodziny - tenis,wyjazdy zagraniczne,basen, konie
a ja z biednej rodziny robotniczej, lata 70-te.On ma wszystko a przy tym piękne
loczki i oczy jak węgle i uśmiech jak anioł wolności, a ja mam tylko
kompleksy :)No i pojechałam na konie. Czasami było cięzko. Musiałam okłamywać
mamę, ktora próbowała mi zakazywać tych "fanaberii", musiałam dojeżdżać dwoma
lub trzema podmiejskimi autobusami, musiałam sama zapracować na opłaty i
sprzęt. Czy uwierzysz, że moi rodzice nigdy, przez tyle lat mojego czynnego
uprawiania jeździectwa nie widzieli mnie na koniu i nigdy nawet nie próowali
tego zmienić ?
Jak widzisz jeżdziectwu zawdzięczam nie tylko wielką nakę pokory i miłości, ale
także poczucie własnej godności, wiary w siły, odpłacenia za determinację i
upór ... Nikt, kto nie zmagał się z naturą i nie poczuł jej piekna i siły nie
bedzie w stanie zrozumieć tego co napisalam.Nie ma drugiego takiego sportu,
gdzie człowiek musi stanowic jedność ze zwierzęciem od niego większym i
silniejszym, gdzie umysł i ciało spotykają się w tym jednym punkcie.
Można mieć dyskopatię, chore nogi,zwiotczałe mięsnie ... ale ten punkt
pozostaje niezmienny i zawsze możesz sie do niego odwołać.

[Gość: Lisica]

Skąd ja to znam... Może tylko bez chłopaka i z rodzicami, którzy byli na nie.
szczególnie mama i babcia, które twierdziły, że śmierdzę końmi. A ja byłam
szczęśliwa... Dzięki koniom wyszłam na ludzi...

Doswiadczylem galopu na wielkopolanie............!

[Gość: Gryf]

Jedna z legend rodzinnych ale ze strony zony jest opowiesc o "Siwuli" ktora to
spiacego dziadka (nadmiar procentow) mojej zony ,do domu ze Szczecina do jednej
z podszczecinskich miejscowosci szczesliwie dowiozla.Droga nie byla taka prosta
jak w tym dowcipie; ...ze tylko w lewo i w prawo... a wiodla tez przez
las.Konie slyna z fenomenalnej (oczywiscie jak na zwierzeyta) pamieci.





Prawda,dla czlowieka jest tym,co czyni z niego czlowieka.

[Gość: wizytka]

Bo to Gryfciu jest tak, że każdy znajdzie drogę do domu ...

jezeli

[Gość: andreas]

jeżeli sie ten dom ma.... ;-(

Pamiętam, kiedy dla wielu z AKJ stajnia była domem

[Gość: Lisica]

Pamiętam małą klaczkę Receptę, której jej matka Baśka nie chciała karmić i
nasze całodobowe wachty, nawet w święta. I zawsze stajnia była dobrym domem. Bo
zawsze można było się przytulić do końskiego pyska, a one nigdy Cię nie
odepchnęły. Dla koniarza stajnia zawsze będzie drugim domem, a jeżeli tego
pierwszego nie ma... to jest pierwszym :)))

[Gość: :)]

Recepta, jak już podrosła uwielbiała przechadzki po okolicznych budowach...
A Baśka, to wredne stworzenie było...Takie niby nic, a złośliwość duża...

[Gość: wizytka]

No tak, jednak parę lat różnicy między nami jest. Ponieważ ja pamiętam Baśkę z
kilku zawodów. Może i była trochę nerwowa, ale czasami potrafiła zadziwić
swoimi możliwościami. Zresztą co tu Baśce się dziwić.Pomyślćie iluż ona
jeźdzców miała na sobie, a każdy inny, początkujący sportowiec z ambicjami :)
Nie wiem czy ktoś z Was pamięta konie ze stajni z Wołczkowa. Ten kto zaczynał
tam swoją naukę przeszedł najprawdziwszą szkołę obcowania z końmi narowistymi.
Do niektórych z nich było bardzo trudno wejść do boksu, waliły z zadu,
przyciskały do bandy, a przyciśniętego potrafiły dotkliwie ugryźć. Wyjście z
boksu także było wyczynem. Niektórzy salwowali się ucieczką po bandach i
żłobach. Pamiętam Ciernia, Nortona ... Nie ma się co im dziwić, tyle ludzi na
grzbiecie, prawie każdy nic nie umie, instruktorzy z łapanki, a Pan Paweł
sprawiał wrażenie, że nie ogarnia tego bałaganu. Pamiętam swoją pierwszą wizytę
w stajni sportowej. Wszyscu byli już na ujeżdżalni i trener kazal mi iśc do
stajni i osiodłać konia. Boże, ale miałam stracha ! Jak to? Mam sama tam iść i
wleźć do boksu ?! Wtedy byłam przekonana, że wszystkie konie zachowują się tak
jak te z Wołczkowa. Nie miałam pojęcia, że koń może zareagować już na moje
podejście do boksu i elegancko zrobić mi miejsce z lewej strony. Mój tak
zrobił, a ja dalej stałam i zastanawiałam się co on kombinuje :) Pamiętam
trenera jak wjechał do stajni i z wysokości konia patrzył się na mnie jak stoję
z tym siodłem i pyta - I co ? Szach mat, strach w dupie ? No i wlazłam,
osidłałam,pojechałam i był to dla mnie jeden z najpiękniejszych dni w moim
życiu. Usłyszałam od mistrza - Będą z ciebie ludzie, tylko się uśmiechaj
częściej ...

[Gość: :)]

Cierń! Skrzyzowanie muła ze szczotką kominiarską! W stajni złośliwy był Orkan, potrafił przycisnąć do ściany...
A powiedz mi, wizytko, pamiętasz Gonta?

[Gość: wizytka]

Jasne ! Chociaż Gonta nie bardzo. Nie przypominam sobie,czy to tylko zasłyszane
opowieści były czy fizycznie on sam. Natomiast napewno Orkana. Tak, Orkan byl
chyba najgorszą "cholerą" :)

Baśka nie była wredna, tylko Grafina i Cz.Piotrek

[Gość: Lisica]

Nie była wredna, tylko jak jeszcze stała w Wołczkowie to ją młodszy Jarecki
Skubał w zad. Sam mi się kiedyś do tego przyznał. Dlatego biła zadem. Wołczkowa
nie pamiętam niestety, ale Ty gościu :) dziwnie znajomo gadasz. Powiedz coś o
sobie bliższego. A czy któreś z Was pamięta na Osowie duet Grafina i Czarny
Piotrek? Grafcia stała po lewej, a Piotrek po prawej. Tylko w tym boksie można
było rozczyszczać konie stojąc pupą do wyjścia. Ci którzy chcieli to robić tak
jak się należy, zazwyczaj po pierwszym razie rezygnowali. A ślady zębów Grafi
albo Piotrka utrzymywały się co najmniej dwa tygodnie:)))

[Gość: Gryf]

A Swarozyc na konikach w AKJ-cie bywal?




Prawda,dla czlowieka jest tym,co czyni z niego czlowieka.

[swarozyc]

a co to jest akj?
Wiem co to jest AKM..

[Gość: Gryf]

swarozyc napisał:

> a co to jest akj?
> Wiem co to jest AKM..

Co to jest AKM to wszyscy wiedza???
;-)))

Prawda,dla czlowieka jest tym,co czyni z niego czlowieka.

[Gość: :)]

Żeby nie powiedzieć coś za bliskiego - Piotrek mial rozedmę płuc. Dobrze mu robił pobyt na Wolinie. Grafina miała problem ze ścięgnami...Lubiło sie Idena i Szafę...Nie lubiło Kretona ( o sobie mówię, a nie, że ogólnie..)
Kochało Dembca. Piotrusia uwielbiało i szanowało, bo on tak chciał ;)
Bliżej jeszcze moge powiedziec, ze jakbym była lisem, to też lisicą :)

[kay36]

aby ją poczuć trzeba ją doświadczyć. Ale w naszym życiu tak nie ma, bo są
ograniczenia. Wolności, wiatr we włosach, ciepło ciała, koncentracja umysłu,
tylko można doświadczyć w galopie. I ta ufność partnera. A Wam co się kojarzy z
wolnością?

[kurde.felek]

Co mi się kojarzy z wolnością?
Żywioł natury - wiatr, sztorm, tornado, powódź, trzęsienie ziemi itp. Natury
nie bardzo da się okiełać. Jest wolna i niezależna, choć człowiek, najgorszy
jej wytwór, usiłuje ją sukcesywnie niszczyć.
Głos skowronka świtem, motyl na łące, majestat góry i ogrom oceanu. Choć i one
podlegaja prawom natury i poza te granice nie wykraczają.
Na pewno - niebo i bezkres Kosmosu. Nawet domowy kot.
Jeśli mam sprowadzić pojęcie wolności w kategoriach symbolu - to chyba wiatr,
ptaki oraz bezkres oceanów i Kosmosu. Bardziej dotykalnym - kot i niezależność
jego charakteru.
Natomiast to co uważam za wolności - to m.in. nienaruszlane prawo do wolności
myśli i wypowiedzi.
Wolności myśli nikt nie jest mi w stanie skrępować, choć próby ograniczania jej
form uzewnętrznionych i penetracji - są mi doskonale znane.

[Gość: wizytka]

Oderwałam sie na chwilę od gotowania obiadu ...
Wolność ... najmniej mam jej chyba teraz, masa obwiązków matki,żony. Myśli
zniewolone problemami dzieci,obawa o nich. Poszli, gdzie są,wrócili ? Mama
chora,lekarze, rozmowy, remont w domu, wiertarki,
farby,kleje,rury,dziury ...Jakoś ostatnio trudno jest skupić mi się na
chmurach,motylach,trudno wyjśc na spacer do lasu, wsiąść na rower i jechać
przed siebie. Ciągle ktoś na mnie czeka, mam coś do zrobienia, muszę z kimś
porozmawiać, wszystko to bardzo mnie ogranicza. Nawet jak nagle okazuje się, że
mam chwilę czasu to nie potrafię z tego korzystać, jestem wtedy mało
zorganizowana i zagubiona. Tak więc kochani dla mnie wolność to chyba niestety
tylko wspomnienia :) Wspomnienie galopu, spania na sianie,rozmów do bladego
świtu, braku troski o jutro, leżenia na łące i obserwowania chmur ...
A teraz :) ...teraz to juz chyba tylko z wolności pozostał mi seks ...

[Gość: Lisica]

Toś Ty Młodsza gościu :) niż ja. Czasy Kretona i rozedmy Piotrka to już czasy
mojego pobytu w Łobzie, a może już Łącku. A a'propos Łącka. Byłam tam kilka dni
temu po ośmiu latach przerwy. Tyle tam się zmieniło na lepsze, ładniejsze.
Wdepnęłam też na kawę do dyrektora MW. I wiecie co, zatkało mnie, jak zapytał
czemu tak łatwo oddaliśmy Łobez. Odpowiedziałam, że jeszcze nie oddaliśmy. I co
Wy na to Koniarze? Chcecię się poddać, czy powalczymy? Pozdrawiam Was
wszystkich. Lisica

[kurde.felek]

Po 1 sierpnia i ja zawitam do Łącka po drodze na urlop! Cieszę sie, że
istnieje, rozwija się, pięknieje. Ciekawe czy są tam jeszcze ardeny, które do
końca życia chyba będę kojarzył z Łąckiem...
Pierwszy koń, pierwsza jazda - mój pierwszy arden Tommy, jak pierwsza miłość -
pozostał na zawsze w sercu. I chociaż dosiadałem potem pięknych koni
szlachetnych ras, to ten potężny płowy arden, łagodny jak baranek zakorzenił mi
się w mózgu raz na zawsze.
Chyba skuszę się jednak i po latach znowu pójdę kłusem w las i pola....
Jak wrócę, opiszę, bo sam jestem szalenie ciekaw jak to spotkanie po latach z
siodłem wypadnie.

Łobez

[Gość: wizytka]

Jak Lisica wyobrażasz sobie walkę o Łobez ? Zapewne mogłabym o niego powalczyć
posiadając na koncie kilka mln zł. Mam zrobić "Rejtana" ? :)
Tam są moje wpomnienia, stukot kopyt,żniwa,ogniska,przyjaciele,zamglone poranki
i widok zagrabionych ścieżek wokół stajni,wiele końskich grzyw,oczu,noce
spędzone pod trybunką lub w stajni,poranne "parówki" z Mazurem, ciekawskie oczy
masztalerzy, ich dowcipy, stary Zalewski na ujeżdżalni ...
Nie wiem jak Ty, ale ja osobiście jestem bardzo zmęczona walką. Nie jest mi
obojętne co stanie się ze Stadem Ogierów, nigdy nie bedzie, ale jakoś czuję, że
akurat ta "walka" ... o cóż mamy walczyć ? Aby ktoś nie kupił, czy kupił inny,
a jak nie kupił - to co dalej ?

Ja jednak powalczę !:)))

[Gość: Lisica]

Wiesz Wizytko, jak Cię czytam, to jakbym czytała o sobie. To zniechęcenie, brak
czasu i pięne wspomnienia :))). Ja dodatkowo, to kobieta po czterdziestce, z
niespełna rocznym dzieckiem ;))), bez pracy ( podziękowano mi w trakcie ciąży)
bez perspektyw (?!).Ale chce walczyć o Łobez. Pytasz jak...bez pieniędzy? Brała
mnie tępa wściekłość na to co się dzieje, ale Łobez i okradanie
najbiedniejszych w tym samotnych matek (kiedyś byłam w takiej sytuacji)przelało
czarę. Zapisałam się do jednej z partii. Prawdopodobnie uda mi się wystartowac
w wyborach :). Z takim zapleczem łatwiej będzie mi przekonać samorządowców by
JESZCZE RAZ WYSTĄPILI DO ANR w SZCZECINIE, O PRZEKAZANIE STADA GMINIE ŁOBEZ. A
TAKIE MOŻLIWOŚCI ISTNIEJĄ, tylko KTOŚ usilnie się stara by do tego nie
dopuścić. Ale mam nadzieję, że wraz z kolegami z partii, którym tez nie jest
obojetny los Stada uda nam się nie dopuścić do sprzedaży, a ponownie
reaktywowac PSO Łobez by tak samo jak nam służyło naszym dzieciom. Trochę
górnolotnie napisałam, ale tak naprawde myślę. A co do ś.p. Wacka Zaleskiego
też go pamiętam.Człowiek z wielką charyzmą i kultura. Pochwalił mnie kiedyś za
jazdę na Arlekinie. jaka byłam dumna... Szkoda, że Marek nie poszedł w jego
slady i zatracił sie w pogoni za gotówką. Ale cóż...nie do końca to jego wina.
A ty teraz wiesz gościu :) ile mam lat. Jeździłam w AKJ w latach 80-tych.
zaczęłam późno, bo wcześniej nie potrafiłam tego"załatwić". Ani moi rodzice.
Dopiero jak zdałam na studia :)))... Potem szkoła zycia w AKJ ( najpierw parę
ton siana i godzin pracy społecznej, potem 15 min. na koniu :))) ) A w wakacje
Łobez i dopiero tam jazda do bólu. Dosłownie...Pozdrawiam wszystkich Koniarzy.
Lisica

[Gość: wizytka]

To my jednak wiekowo mocno zbliżone a i dusze niepokorne :) Intencje naiwne
(?),klarowne i proste wiodą mnie przez już ładnych parę lat pracy społecznej na
rzecz dzieci.Stąd to moje zmęczenie walką.Ale kurna ja twarda baba jestem ! I
nie poddam sie bez walki...A jak czasami żal przychodzi i zmęczenie to mam
(dzieki Bogu?) do kogo sie przytulić i wyżalić. Cieszę się, naprawdę,że Ty tam
na tym przyczółku będziesz.Widzę, że charakterek u Ciebie silny jak na amazonkę
przystało - stara szkoła sie kłania. Pilnuj więc Łobza i niech moc będzie z
Tobą ! Będziesz miała tu w Szczecinie sporą grupkę kibiców.
Co do pracy ... ja ją straciłam po 20 latach i trzy lata nie mogłam wyjść z
osłupienia i niemocy.A potem posypały się oferty, że nawet wybierać
mogłam.Wybrałam i jest OK, czego i Tobie z całego serca życzę :)
Pisząc o Marku miałam na myśli Roszczynialskiego, to on był moim trenerem, moim
guru i autorytetem niepodważalnym.To powiedzenie o szachach to jego. Komputer
mam teraz przeniesiony na poddasze, siedzę między folią i cegłami i wiesz co
stoi obok biurka ? Oficerki, a w cholewach palcat.Ostatnio siedziałam na koniu
jakiś rok temu, ale sprzęt zawsze w pogotowiu. Buty za małe,ale wypastowane,
toczek wyczyszczony :)Kolanami mocno i pięta w dół Lisiczka !

[Gość: Lisica]

Ty dobrze wiesz Wizytko, że tylko twarde kobitki miały szansę wśród tym męskich
szowinistów zwanych "prawdziwymi koniarzami". Rozczynialskiego nie pamiętam,
ale za to miałam okazje poznać "kwiat" polskiego jeździectwa, choć przyznaję,
że szczególną estymą darzyłam zaprzęgi. Kaziu Anrzejewski,Rajmund Wodkowski,
Czesiu konieczny, Romek Kusz itp. O Andrzeju Matławskim nie wspomnę:) Tak
piękne czasy!!! Dlatego chcę, żeby inni też mieli szansę np za pracę pojeździć
konno. Niech wróci coś co nie było komercją. A moje buty, toczek są na
pięterku, ogłowie wśród portretów koni wysi na drewnianym filarze (te wiejskie
domy). W moje stare bryczesy na razie nie włażę :(((, ale może już
niedługo ;))). Tak, my AKJ-otki nie poddajemy się losowi. A kiedy rozpocznę
prawdziwą batalię o Łobez zadmę w róg o pomoc:))) Wiem, że prawdziwy AKJ
przybędzie:)))

[Gość: :)]

Niekoniecznie młodsza...W siodle od 9 roku życia. Łobez swoją drogą, ale raczej wakacyjnie, jednak to daleko. Poza tym było parę miejsc poza AKJ...Osowo to późniejszy etap, że tak powiem...