Nieskończoność w jednej dłoni

[j.wierny]

To tytuł książki, w której astrofizyk i buddyjski filozof próbują
odpowiedzieć na postawione w opisie forum pytania:

www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/page.php?id=3

jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[procontra]

Dziękuję za link.Do książki zajrzę,jak tylko "wpadnie mi w ręce"Ale napisz
proszę jakie jest twoje zdanie.Chętnie przeczytam co na powyższe pytania,odpowie
buddysta.

[j.wierny]

procontra napisał:

> Dziękuję za link.Do książki zajrzę,jak tylko "wpadnie mi w ręce"
> Ale napisz proszę jakie jest twoje zdanie.Chętnie przeczytam co
> na powyższe pytania,odpowie buddysta.
>
Temat bardzo szeroki, a niestety nie dysponuję aż taką ilością wolnego czasu,
żeby chociaż w ogólnym zarysie rzetelnie odnieść się do tych pytań. Na
szczęście jest na rynku kilka dobrych książek, do których mogę odesłać
zainteresowanych, m.in. wspomniana "Nieskończoność w jednej dłoni"
www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/page.php?id=3
oraz:

"W obronie szczęścia"
www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/page.php?id=795

"Forma i Pustka"
www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/page.php?id=815

"Mnich i filozof"
www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/page.php?id=5

"Emocje destrukcyjne"
www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/page.php?id=17

"Sen, śnienie, umieranie"
www.merlin.com.pl/frontend/towar/285692

"Emocje destrukcyjne"
www.merlin.com.pl/frontend/towar/329358

Niedługo ukaże się również "Nowa fizyka i kosmologia"
www.jsantorski.pl/zap.php?mg=zap&id=nr086

Informacje z tych książek mogą być podstawą do prowadzenia ewentualnej dalszej
dyskusji, dlatego zachęcam do lektury.

jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

"Nieskończoność w dłoni", czyli ssanie z palca.

[abmiros]

W ostatnim wydaniu czasopisma popularno-naukowego "Discover" (Vol. 27, No.2)
zostal pochwalony Dalaj Lama za to, ze "mowi jezykiem nauki". Napisalem do
redakcji z kwestionujacym powatpiewaniem. Wg mnie wszelkie poszukiwanie zwiazku
pomiedzy nauka a duchowoscia jest nieporozumieniem. Na czym polega moje
kwestionowanie sprobuje wyjasnic na podstawie listu i odpowiedzi na ten list
zameszczonych w tym samym numerze Discover.

Czytelniczka Duane LaMoreaux, na tle pewnego artykulu w Discover zauwaza, ze
skoro naukowcom brakuje 96% materii aby zrozumiec wszechswiat, ten brak
nazywaja "ciemna materia", i szukaja jej intensywnie, to najwyzszy czas aby
przestali i wszystkie swoje zabiegi wyciagneli z szufladki "nauki scisle", i
wlozyli je do jednej szufladki z naukami humanistycznymi, gdzie znajda sie one
obok koncepcji "inteligentnego planu" wysuwanej przez religie.

Naukowiec, Corey S.Powell, odpowiada jej, ze przy pomocy hipotezy "ciemnej
materii" naukowcy probuja zrozumiec wyniki szeregu obserwacji. Natomiast
koncepcja "inteligentnego planu" po prostu zalatwia wszystko co jest
niezrozumiale przez przypisanie jakiemus nieznanemu projektantowi, konczac w
ten sposob wszelkie dalsze proby zrozumienia. Koncepcja "inteligentnego planu"
jest odpowiedzia przez uzycie sloganu zamykajacego dalsze myslenie.

Dalaj Lama zaleca badania naukowe i religie jako rownowartosciowe sciezki do
prawdy. Troche to lepiej niz u innych religii, ale daleko aby bylo dobrze. Jak
dlugo istnieje ludzkie myslenie, religia zawsze dawala "ostateczne odpowiedzi",
czyniac dalsze badania niepotrzebne, zamykajac sciezke do prawdy. Natomiast
nauka odpowiedziawszy na zadane pytania stawiala nowe, dzieki czemu korygowala
bledy w dotychczasowych odpowiedziach i odkrywala nieznane przedtem prawdy. Te
dwie sciezki nie sa rownowartosciowe.

Buddyzm jest tak samo niebezpieczny dla nauki jak wszystkie inne religie, tyle
ze bardziej tolerancyjny, ale w ten sposob moze okazac sie najbardziej
niebezpieczny. Niektorzy naukowcy daja sie uwiesc tym syrenim spiewem Dalaj
Lamy, ale inni zadaja sluszne i potrzebne pytanie, co ma do roboty w nauce
postac religijna ze swoja koncepcja medytacji, a wiec dochodzenia do prawdy bez
empiryzmu. Zaprojektowane doswiadczenie jest punktem wyjscia kazdej, nazwijmy
to na chwile dla potrzeb tego tekstu, "naukowej medytacji", a matematyka jest
drugim kolejnym etapem tej "naukowej medytacji", czyli naukowego sposobu
dochodzenia do prawdy. Religia nie ma ani jednego ani drugiego z tych dwoch
narzedzi. Zrodlem religijnej medytacji jest ssanie z wlasnego palca.

Nauke charakteryzuja obserwacje otoczenia, eksperymenty na tym otoczeniu, i
obliczenia sprawdzajace. W buddyzmie, ani w zadnej innej religii, nic z tego
nie ma. To ze buddyzm laskawie akceptuje religie i stawia obok siebie moze
przyniesc korzysci jedynie buddyzmowi, nie nauce. Dalaj Lama i buddyzm nie
wnosi nic do metod nauki.

Gdyby buddyzm zastapil wszystkie inne religie moze naukowcy mieliby
swobodniejsze warunki pracy, bez tych atakow ze strony innych, szczegolnie
fundamentalistycznych religii, z jakimi spotykaja sie obecnie, ale na to sie
nie zanosi.

Banaly Karnapy.

[abmiros]

XVI Karnapa-postac z buddyzmu-napisal:

>Wszystkie zjawiska istnieją jedynie w sposób zależny, uwarunkowany. Ani przez
>chwilę nie posiadają one odrębnej, realnej egzystencji.

Komunal, banal. Rzecz nieustannie powtarzana.

>Nasze życie jest szczególnie nietrwałe, jak pęcherzyk powietrza w wodzie, i
>jest pewne, że kiedyś nadejdzie śmierć. Wtedy ani nasi bliscy, ani materialne
>bogactwa nie będą mogły nam pomóc.

Rowniez komunal, banal, rzecz nieustannie powtarzana. Dlaczego nie zwrocic
uwagi, ze na nasze zycie sklada sie zycie tych pokolen ktore byly przed nami i
ktore beda po nas? Czy nasze zycie kiedy jest fragmentem czegos co trwa tysiace
lat nadal wyglada jako cos, co jest szczegolnie nietrwale?

Czy w czasie tych milionow godzin medytacji nigdy buddystom nie przyszlo na
mysl, ze robia rzecz charakterystyczna dla wszystkich religii, raz odkrywszy
jakies prawdy zatrzymuja sie na nich i ani rusz dalej.

Dlaczego zamiast medytacji prowadzacych do rezultatow z ktorych ani kroku dalej
nie zajac sie fizyka, chemia, mechanika, czy jakas inna z setek dziedzin ktore
oferuje nauka, zastosowac metody naukowe zamiast nieplodnych medytacji, i
wniesc cos niebanalnego do wiedzy ludzkosci? Albo dzialac naukowo rownolegle z
respektowaniem tradycji religijnych i nie mieszac tych dwoch rzeczy ktore
zmieszac sie nie daja, (chociaz jakze czesto znajduja sie w konflikcie a zawsze
przeszkadzaja sobie nawzajem). Jezeli to jest to, co proponuje Dalaj Lama, a
bedac buddysta o tyle moze, ze buddyzm stosunkowo chyba najrzadziej znajduje
sie w konflikcie z nauka, chociaz w zamian zabiera mnostwo czasu i marnuje go
na medytacje, to niechby te prosta propozycje wyrazil prosto i jednoznacznie.

nie mieszać

[j.wierny]

abmiros napisał:

> nie mieszac tych dwoch rzeczy ktore
> zmieszac sie nie daja
>
Oczywiście, całkowicie się z tym zgadzam. Domeną nauki jest świat zewnętrzny,
buddyzmu - sam człowiek, jego subiektywnie pojmowane funkcjonowanie w tym
świecie, to jak przeżywa ten świat i jak ów sposób przeżywania można zmienić.
Ponadto buddyzm jest na tym polu tylko jedną z wielu propozycji.

W dialogu pomiędzy nauką a buddzymem (m.in. www.mindandlife.org ) nie
chodzi o zmieszanie naukowej eksploracji zewnętrznego świata z buddyjską
psychologiczną introspekcją i przekształcaniem własnej osobowości (bo taki jest
cel praktyki medytacyjnej). Chodzi o to, żeby człowiek mógł umiejętnie
korzystać z obu tych podejść dla własnego dobra i dobra społeczności w jakiej
przyszło mu żyć.

jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[abmiros]

Dziekuje za sympatyczna, znacznie mniej agresywna odpowiedz od mojego postu.
Merytorycznie ustosunkuje sie gdy poczytam nieco wiecej o buddyzmie, ale juz
sam fakt poswiecenia sie introspekcji medytacyjnej uwazam za wart
zakwestionowania jezeli nie jest stosowany w przypadkach koniecznosci
podleczenia samego siebie.

[procontra]

Mam wrażenie że wszystkie modlitwy to psychoterapia,coś w rodzaju
"protezy"psychicznej.

[abmiros]

procontra napisał:

> Mam wrażenie że wszystkie modlitwy to psychoterapia,coś w rodzaju
> "protezy"psychicznej.

Chyba tak. Szukajmy zrodel tych chorob ktore trzeba leczyc modlitwami.

choroba i zdrowie

[j.wierny]

abmiros napisał:

> Chyba tak. Szukajmy zrodel tych chorob,
> ktore trzeba leczyc modlitwami.
>
Zwrócę tylko uwagę na to, że istotą medytacji nie jest modlitwa skierowana do
jakiejś zewnętrznej siły. Nie jest też ona tożsama z intelektualnymi
rozważaniami. Aczkolwiek używa się technik medytacyjnych, w których na wstępie
przeprowadzana jest konceptualna analiza zjawisk, albo praktykujący zwraca się
do obiektu, który z poziomu tegoż praktykującego można uznać za zewnętrzny
(jednak ostatecznie jest tylko subiektywną projekcją medytującego).

Słowo "medytacja" używane do określenia buddyjskiej praktyki nie jest
najtrafniejsze. Pochodzi ono z łaciny (meditatio) i oznacza zagłębianie się
myślach, rozmyślanie. Być może bardziej odpowiednim słowem
byłaby "kontemplacja" (łac. contemplatio = przypatrywanie się), która odnosi
się raczej do intuicyjnego, bezpośredniego postrzegania.

Generalnie podczas medytacji chodzi o uspokojenie umysłu. Używa się przy tym
różnorodnych technik, z których najbardziej rozpowszechnioną jest koncentracja
na procesie oddychania. Uspokojony, przytomny umysł może nabarać pewnego
dystansu do własnych problemów i przeszkadzających emocji. Nie chodzi tutaj
o "wyparcie" się ich, zapomnienie o nich, ale o przyjrzenie się im z innej,
szerszej perspektywy, ponieważ można wtedy dostrzec więcej warunkujących je
czynników i znaleźć bardziej satysfakcjonujące rozwiązanie.

Można powiedzieć, że buddyzm jest w ogólności pewną teorią dotyczącą
funkcjonowania umysłu, a medytacja ma na celu jej subiektywną weryfikację. W
przypadku, kiedy dotyczy to większej grupy ludzi można powiedzieć o weryfikacji
intersubiektywnej.


Oczywiście można na koniec zapytać: czym jest zdrowie psychiczne? Czy zdrowy
człowiek, to ten, który nie potrzebuje pomocy psychologicznej lub
psychiatrycznej? Czy może w zdrowiu psychicznym chodzi o coś więcej, nie tylko
o brak oznak chorobowych, ale o w pełni intensywne i szczęśliwe funkcjonowanie?

Z punktu widzenia buddyzmu wszyscy jesteśmy w jakimś sensie chorzy, ponieważ
wszyscy ulegamy przeszkadzającym emocjom typu: gniew, zazdrość, duma,
przywiązanie. Stanów tych doświadczają nie tylko ludzie chorzy psychicznie.
Prawdopodobnie nie są one obce żadnemu człowiekowi? Praktyka medytacyjna ma na
celu wyrobić inny nawyk podchodzenia do tych przeszkadzających stanów. To jest
już temat rzeka, dość dobrze opisany w zlinkowanych wcześniej książkach "W
obronie szczęścia" i "Emocje destrukcyjne".

Również zachodnia psychologia skupia się na tej kwestii. Mam tu na myśli tzw.
psychologię pozytywną, która nie zajmuje się typową terapią psychicznych
problemów, ale pomaga niejako wynieść się człowiekowi na wyższy poziom
funkcjonowania niż tzw. "normalny". Polecam tu książkę "Przepływ. Psychologia
optymalnego doświadczenia":
www.jsantorski.pl/inf.php?id=nr234


jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[abmiros]

Doswiadczenie ktore zdobylem na sobie samym uczy mnie, ze nie powinienem
reagowac ad aperturam, ale zaryzykujmy jeszcze raz zgodnie z temperamentem:

Katolicyzm w istocie stara sie zostawic mnie sam na sam z Bogiem. Czyzby
buddyzm staral sie zostawic mnie sam na sam ze soba? Z natury jestem osobnikiem
gatunku gromadnego!

[procontra]

Ha,ha samotność to jedna z tych chorób,które "leczy"się modlitwą.Jest ich o
wiele więcej.Strach,brak akceptacji,poczucie winy itd.

[j.wierny]

procontra napisał:

> Ha,ha samotność to jedna z tych chorób,które
> "leczy"się modlitwą.Jest ich o wiele więcej.
> Strach,brak akceptacji,poczucie winy itd.
>
Ale niekoniecznie trzeba od razu kupować sobie klęcznik ;-) Można też zasiąść
na wygodnej kozetce u jakiegoś psychoterapeuty ;-)


jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[j.wierny]

abmiros napisał:

> Katolicyzm w istocie stara sie zostawic mnie sam na sam z Bogiem.
> Czyzby buddyzm staral sie zostawic mnie sam na sam ze soba?
> Z natury jestem osobnikiem gatunku gromadnego!
>
Jeśli już korzystamy z tej metaforyki, to raczej powiedziałbym, że chodzi o
pozostawanie sam na sam ze WSZYSTKIM, tyle że bardziej świadomie: w oparciu o
zrozumienie tego, czym jest to nasze "sam na sam" i czym jest to "wszystko".
Chodzi o naukę spoglądania w głąb siebie, ale nie w sensie egocentrycznego
samozainteresowania, lecz w sensie czysto poznawczym. Nie chodzi o całkowite
pogrążenie się w sobie samym, bo z buddyjskiego punktu widzenie "ja" nie jest
niczym ostatecznym, nie istnieje samo w sobie jako autonomiczny byt. Jest tylko
mentalnym konstruktem, tworem zależnym od wielu czynników, wyodrębniającym
pewien fragment rzeczywistości, którą wszyscy razem współtworzymy. To
zrozumienie pozwala rozwinąć bardziej altruistyczne podejście do świata i
innych ludzi.

Często buddyzm jest rozumiany jako system oparty na odrzuceniu świata.
Prawdopodobnie pogląd ten spowodowany jest stereotypem mnicha-buddysty, który
odcina się od społeczeństwa, mieszka w jakimś nieodstępnym klasztorze i odżywia
się korzonkami albo energią kosmiczną :-)

Faktycznie w buddyzmie istnieją tradycje, które kładą nacisk na tego rodzaju
wyrzeczenie. Jest to jednak jedno z wielu buddyjskich podejść. Buddyzm nie jest
systemem jednorodnym, a jego różnorodność pozwala czerpać z niego ludziom o
odmiennych predyspozycjach te nauki, które najlepiej odpowiadają ich
indywidualnym uwarunkowaniom.

Ostatecznie z punktu widzenia najbardziej zaawansowanych buddyjskich nauk życie
nie jest problemem do rozwiązania, lecz doświadczeniem o niewyczerpalnym
bogactwie i twórczej energii. Chodzi tu o rozwijanie wrażliwości na korzystne
aspekty wszystkiego, co istnieje. Pytanie jednak na ile potrafimy ciągle
doświadczać życia w taki sposób?

Odnośnie życiowych sytuacji i sposobów reagowania na nie, warto rozróżnić
konstruktywną spontaniczność, która prowadzi do obranego celu, od
nieprzewidywalnej impulsywności, która pakuje człowieka w jeszcze większy
galimatias.

Impulsywność może nawet wskazywać na emocjonalne rozchwianie osobnika, co w
skrajnych przypadkach prowadzi do zaburzeń osobowości. Ale jeśli nasze
rozumienie zewnętrznych uwarunkowań (w tym może nam pomóc np. naukowa
eksploracja) oraz zrozumienie naszej roli w tych okolicznościach są sukcesywnie
pogłębiane oraz nauczymy się traktować ów układ "ja - świat" z większym
dystansem (a tutaj pomaga nam indywidualna introspekcja), wtedy może wyłonić
się z tego konstruktywna spontaniczność działania. Przeżywanie świata przestaje
być związane poczuciem oddzielenia i zaczyna opierać się na poczuciu głębokiej
więzi i świadomości tego, że stanowimy z nim nierozerwalną całość.


Pozdrawiam i dziękuję za tak interesującą dyskusję,

jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[abmiros]

I ja dziekuje za interesujaca dyskusje. Wykorzystalbym niektore z Pani
spostrzezen gdybym wyliczal moje przekonania. Pozdrawiam.

Diagnoza.

[abmiros]

Religie modlitwami, nabozenstwami, rozwazaniami, lagodza bole ktore same z
premedytacja wywoluja swoimi naukami, ceremoniami, obrzedami. Fala na ktorej ta
psychopatia sie roznosi charakteryzuje sie strachem przed pozagrobowym i -
albo - nadzieja na pozagrobowe.

Wielka epidemia psychoz religijnych jaka szaleje na swiecie atakuje religijna
wyobraznie czlowieka. Religijna wyobraznia czlowieka jest z premedytacja
rozwijana przez duchownych, ktorzy sami maja ja wysoce rozwinieta i zarazona
tymi psychozami.

Gatunek ludzki, ktory obecnie zmierza do zaglady z powodu troski o pozagrobowe
i beztroski o to co zywe, szczegolnie z powodu nadmiaru przyrostu naturalnego
czlowieka i niszczenia naturalnego srodowiska czlowieka, cierpi i ginie na
nadmiar nosnikow religijnej wyobrazni i na niedomiar nosnikow filozofii
naturalizmu. Jeden Dawkins to za malo. Ludzkosc popelnia blad po bledzie, a
wszystkie sa religijnymi bledami poznawczymi.

[procontra]

Świetne.Bardzo trafna diagnoza.Ale czy istnieje jakaś recepta na te
przypadłości?Perswazja nie skutkuje.

Fragment recepty.

[abmiros]

Religie propaguja blad poznawczy, jest wiec powod aby im to wytykac, ale
ostatecznie jezeli ktos nie chce byc nawet na tyle szczesliwy jak byli
starozytni Grecy, dzieki temu ze patrzyli na swoich bogow z przymruzeniem oka,
to mozna powiedziec ze to jego sprawa. Niech bierze boskie sprawy na serio i
zazywa tabletki przeciwbolowe w postaci modlitw.

Jest jednak wazniejszy powod aby wskazywac, ze ostrzezen nauki nie powinno sie
ignorowac. Tym wazniejszym powodem sa zupelnie nowe, nieogarniane lub bardzo
zle ogarniane czynniki, zagrazajace nam wszystkim, i tym religijnym i
niereligijnym, i tym uczciwym i skorumpowanym, i tym moralnym i niemoralnym, i
tym na wolnosci i w wiezieniach, i tym z religii x i tym z religii y,
wszystkim. Te nowe czynniki to bronie masowej zaglady, przeludnienie, i
dewastacja srodowiska naturalnego. Wszystko co tradycyjne, a szczegolnie
ociezale, i przekonane ze maja duzo czasu religie, nie ogarnia tego zagrozenia,
dlatego wsrod religii korzystnie wyrozniaja sie dwaj ludzie.

Jednym z nich jest JPII z jego nawolywaniami do pokoju i pojednania. Chociazby
to, chociazby w pewnym stopniu osiagnawszy, moznaby zaczac uzgadniac dzialania
aby odwrocic zaglade ktora nam wszystkim grozi. Amerykanski fundamentalistyczny
protestantyzm kladzie sie tutaj ciezka kloda.

W innych sprawach trapiacych ludzkosc JPII nie wyszedl poza tradycje
rzymskokatolicyzmu, czyli nadzieje pokladana w Bogu, ktory wg mnie i wielu
innych nie istnieje, wiec dzialalnosc JPII na rzecz miedzyludzkiego pojednania
nie upowaznia rzymskokatolicyzmu do immunitetu przed krytyka jego bledow
poznawczych.

Drugim jest Dalaj Lama z jego zwroceniem uwagi na znaczenie nauki. JPII rowniez
zerkal w kierunku nauki, ale posrednio, Dalaj Lama ma przewage bo mowi wprost.

Na ile ja cokolwiek wiem o buddyzmie, kiedy mowa o szczegolach Dalaj Lama nie
wyszedl poza rodzaj psychoterapii, na temat wartosci ktorej od ostatnich
wyjasnien j.wierny nie mam opinii, poprzednio bylem sceptyczny. Ale sa sprawy w
ktorych buddyzm wiem glosi bledy poznawcze, wiec rowniez nie ma immunitetu od
krytyki.

Dobre i to co mamy ze strony tych dwoch przywodcow religijnych, to jest
wlasnie fragment recepty na nasze aktualne, totalne, wywolane przez czlowieka
zagrozenia-uslyszec i to jak najszybciej, co na ten temat mowi nauka. Na tych
gluchych natura ma swoja radykalna recepte, jest nia zaglada. Ale wlasnie
chodzi o to aby ona nie zadzialala i wykorzystac rozum nie do dociekan co jest
poza grobem lub gleboko w psychice czlowieka, jezeli jest cokolwiek, lecz
przesunac do dociekan jako najwazniejsze co zrobic aby kontynuowac zycie tutaj,
na ziemi, w kolejnych pokoleniach, czyli wydac potomstwo i zapewnic mu byt.

Szkoda ze poza katolicyzmem i buddyzmem nie mamy innych przywodcow religijnych
chociazby zerkajacych na nauke. Zreszta czy nadal mamy w katolicyzmie?

Wolność

[j.wierny]

abmiros napisał:

> Gatunek ludzki, ktory obecnie zmierza do zaglady
> z powodu troski o pozagrobowe i beztroski o to co zywe
>
Jest tu zawarta jakaś część prawdy, ale uzupełniłbym powyższą refleksję o
jeszcze jeden powód: niepohamowany, masowy konsumpcjonizm. Odarty z
odpowiedzialności wobec przyszłych pokoleń, bezmyślny i skrajnie egoistyczny
hedonizm.

Oczywiście nie chodzi mi tutaj o pochwałę jakiegoś umartwiania się. Świat może
być źródłem wielu przyjemnych i pięknych doświadczeń, ale należy pamiętać o
tym, że jest to źródło ograniczone i zależne od naszych poczynań, dlatego
należy czerpać z niego z rozwagą a nie ze ślepą zachłannością.

Być może w zlaicyzowanej zachodniej kulturze ów konsumpcjonizm niesie z sobą
większe zagrożenie niż zinstytucjonalizowane religie z ich psychozami, od
których ludzie coraz bardziej się odwracają. Problem polega na tym, że
zamieniają jedną psychozę na inną, nie odnajdując prawdziwej wolności, która
wiąże się z odpowiedzialnością. Wolności człowieka rozumiano jako jakieś
anarchistyczne rozpasanie, przyzwolenie na każde impulsywne działanie, jest
tylko kolejną formą zniewolenia, zniewolenia przeszkadzającymi emocjami.

Wolność zawsze wiąże się z odpowiedzialnością za własne czyny i dość łatwo to
uzasadnić: jeżeli efekt mojego działania okaże się ewidentnie szkodliwy, mogę
zacząć wypierać się odpowiedzialności za to, co zrobiłem. Takie odcinanie się
od odpowiedzialności jest poniekąd wypieraniem się własnego działania, a w
konsekwencji własnego wyboru, a co za tym idzie własnej wolności.

Zatem prawdziwie wolny człowiek, to człowiek świadomy swoich działań,
odpowiadający za ich rezultaty, starający się postępować mądrze i kierujący się
empatią, ponieważ zdaje on sobie sprawę, że nie jest jakimś odosobnionym
bytem, lecz częścią większej układanki złożonej z różnych zależnych od siebie
zjawisk.


jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[abmiros]

j.wierny napisała:

> Zatem prawdziwie wolny człowiek, to człowiek świadomy swoich działań,
> odpowiadający za ich rezultaty, starający się postępować mądrze i kierujący
się
>
> empatią, ponieważ zdaje on sobie sprawę, że nie jest jakimś odosobnionym
> bytem, lecz częścią większej układanki złożonej z różnych zależnych od siebie
> zjawisk.

Na konsumeryzm jako fragment diagnozy oczywiscie zgoda. Narody zachodnie swoim
ujemnym przyrostem naturalnym kompensuja w jakims stopniu szkody ktore
wyrzadzaja swoim konsumeryzmem.

Natomiast oczekiwanie aby kazdy korzystal rozsadnie ze swojej wolnosci jest
nierealne, bo podstawowa, instynktowna warstwa ludzkiej psychiki nie ma zadnych
mechanizmow uwzgledniajacych niebezpieczenstwa konsumeryzmu. Kiedy ta warstwa
sie ksztaltowala, wyobrazam sobie ludzie nie mieli nadmiaru niczego.
Mechanizmy uruchamiajace powsciagliwa konsumpcje nie byly im potrzebne.

Mam na liscie do przeczytania ksiazke na temat homocentryzmu: The Pathology of
Man, A Study of Human Evil (Charles C. Thomas, 2005), ale kiedy sie do niej
zabiore? Jestem w polowie pasjonujacej ksiazki o Celtach, (buddysci pewno
znalezliby w nich przeciwienstwo swoich zalecen), no i po Thomasie jednak cos o
buddyzmie, tak jak Pani poleca, bo skroty w encyklopediach to za malo.

Przywlokl nam judaistycznego Boga.

[abmiros]

Wyszukalem na Forum "j.wierny" i znalazlem 1178 wypowiedzi. przeczytalem szereg
z nich i zwiazane z nimi watki, a takze wypowiedzi innych na tych watkach.
Jestem z uznaniem za swobode tych rozmow i za dobre maniery, to jest
niebagatelne cos, ale tresciowo to chyba buddyzm jest nie dla mnie.

Chyba trudno byc do buddyzmu ustosunkowanym nieprzyjaznie, ale tez i latwo
dojsc do wniosku ze jest bez tresci, ze jest "picus-glancus", ze te
wszystkie "glebie" to sa plycizny, zabawa w beztresciwe slowa. Np. kiedy
buddysci mowia o absolucie, to o czym mowia? Pewno o tym samym, o czym mowia
wszyscy inni kiedy mowia o absolucie, czyli o niczym, albo inaczej-o czyms, o
czym nic nie mozna powiedziec.

Ale jeszcze poczekajmy, jeszcze sie nie spieszmy, jeszcze cos o buddyzmie
przeczytam. Poki co ma u mnie punkty za maniery (sporo), za propozycje
odpowiedzialnego korzystania z wolnosci, i za propozycje zwrocenia uwagi na
osiagniecia nauki. Jak juz pisalem j.wierny ma u mnie punkty za szereg
spostrzezen, ale te chyba sa jej, a nie byddystyczne.

Chcialoby mi sie wrocic do wlasnych przedchrzescijanskich tradycji, ale nie
moge to zrobic tak jak moga to zrobic np. Celtowie, bo z ich sporo sie
zachowalo, z naszych-bardzo niewiele, a i to niewiele nie jest kultywowane lecz
zepchniete w zapomnienie przez narzucony nam katolicyzm, ktory przywlokl nam
judaistycznego Boga. Buddyzm pewno nie zrobilby nam tego swinstwa. Jezeli by
nie zrobil, mialby u mnie jeszcze jeden punkt na plusie.

absolut itp...

[j.wierny]

abmiros napisał:

> Wyszukalem na Forum "j.wierny" i znalazlem 1178 wypowiedzi.
>
O Przenajświętszy Buddo! ;-))) Chyba się trochę zagalopowałem ;-) Chociaż jak
na ponad trzy lata bytności na forum Gazety, wychodzi średnio niewiele ponad 1
post dziennie.



> Np. kiedy buddysci mowia o absolucie, to o czym mowia?
> Pewno o tym samym, o czym mowia wszyscy inni kiedy mowia
> o absolucie, czyli o niczym, albo inaczej-o czyms, o czym
> nic nie mozna powiedziec.
>
Dokładnie tak :-) Jak zauważył Wittgenstein: "O czym nie da się powiedzieć, o
tym trzeba milczeć". Podobnie uważa David Bohm, fragment jego wypowiedzi tutaj:
www.buddyzm.edu.pl/pytania/2002/054.html
Buddyści rówież są tego świadomi, dlaczego zatem porywają się na słońce z
motyką? Słowa jakich używają buddyści na opis absolutu, są TYLKO słowami, PRÓBĄ
opisu niewyrażalnego. Absolut z definicji jest nieograniczony i
wszechobejmujący, nie może być zatem ograniczony kilkoma pojęciami. Jednak z
drugiej strony pojęcia te mogą być przydatną wskazówką, dzięki której można
nakierować się na bezpośrednie poznanie absolutu - w buddyzmie uważa się, że
takie doświadczenie jest możliwe. Jest taka metafora mówiąca o palcu
wskazującym na księżyc. Chodzi o to, żeby nie mylić palca z księżycem.


> Jak juz pisalem j.wierny ma u mnie punkty za szereg
> spostrzezen, ale te chyba sa jej, a nie byddystyczne.
>
JEGO nie jej :-) Poza tym myślę, że te spostrzeżenia wypływają bezpośrednio z
mojego "buddyjskiego" światopoglądu. Za punkty dziękuję - szkoda tylko, że nie
można wymienić ich na jakiś rabat w hipermarkecie ;-)


> jeszcze cos o buddyzmie przeczytam.
>
"Nieskończoność w jednej dłoni" - obszerne fragmenty książki + wywiady z
autorami + recenzje w wydaniach magazynu:

www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/list.php?c=mag017
www.buddyzm.edu.pl/cybersangha/list.php?c=mag018

Odnośnie pojawiania się buddyzmu w różnych kręgach kulturowo-religijnych, to
dochodziło raczej do współegzystencji i wzajemnego przenikania (np. w Tybecie z
szamanistyczną tradycją bon, w Chinach z taoizmem, w Japoni z religią szinto)
niż do rywalizacji. Właściwie jedynie tam, gdzie pojawiał się islam (Azja
Centralna, Afganistan, Pakistan) buddyzm nie miał szans na koegzystencję. Nie
należy jednak tutaj zbytnio idealizować obrazu buddyzmu, ponieważ kiedy stawał
się on zbyt zinstytucjonalizowany, zbyt silnie powiązany ze świecką władzą,
również ze strony buddystów dochodziło do nadużyć. Niestety władza potrafi
zdeprawować każdego: buddystę, ateistę, chrześcijanina...



> Natomiast oczekiwanie aby kazdy korzystal rozsadnie
> ze swojej wolnosci jest nierealne, bo podstawowa,
> instynktowna warstwa ludzkiej psychiki nie ma zadnych
> mechanizmow uwzgledniajacych niebezpieczenstwa
> konsumeryzmu. Kiedy ta warstwa sie ksztaltowala,
> wyobrazam sobie ludzie nie mieli nadmiaru niczego.
> Mechanizmy uruchamiajace powsciagliwa konsumpcje
> nie byly im potrzebne.
>
Natomiast teraz konieczność ich wypracowania jest niezbędna dla cywilizacji
rozumianej w globalnej skali. Myślę, że jest możliwe rozwinięcie tego rodzaju
bardziej świadomego podejścia. Trudne, ale możliwe.


jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl

[abmiros]

j.wierny napisal:

>Natomiast teraz konieczność ich wypracowania [mechanizmow uruchamiajacych
>powsciagliwa konsumpcje, przyp. ab.] jest niezbędna dla cywilizacji
>rozumianej w globalnej skali. Myślę, że jest możliwe rozwinięcie tego rodzaju
>bardziej świadomego podejścia. Trudne, ale możliwe.

Trzeba byloby zobaczyc szkic programu, los Kioto ustawia pesymistycznie.

Odnosnie absolutu. Wszystko co wyimaginowane jest zlozone z elementow tego co
istnieje, mozliwe ze za wyjatkie pojecia absolutu

Bylo interesujaco, ale uciekam, moja Pani wrocila, z przyjemnoscia musze sie
wylaczyc. Pozdrawiam Pana i Procontra.

Czy nauka jest w stanie wyjasnic nam wszystko?

[eliza42]

Nie moja intencją jest przekonywanie o wyższości poznania świata, jego
rozumienia tylko poprzez empirię / nauka/ czy też dochodzenie do " prawdy "
droga duchową.
Nie moja intencją jest wartościowanie, co jest lepsze, co jest gorsze i to czy
jedno z drugim jest do pogodzenia.
Chciałabym tylko zwrócić uwagę na pewne realia.
Wydaje mi się, że duchowość jest w powyższych rozważaniach mylona z
religijnoscią.To napewno nie to samo. Duchowość nie musi oznaczać ucieczki,
szukania lekarstwa przed psychozami ktore produkuje życie.
Chciałabym dorzucić kilka refleksji odnośnie stawiania nauki na piedestale,
jako jedynego żródła poznania. Skupię się na najbliższej mi dziedzinie jaką
jest medycyna. Wiek XX/XXI jest wiekiem ogromnego postępu w medycynie. Ostatnie
tylko lata to czas ogromnych zmian, nowych możliwości leczenia. Nauka, technika
jednocześnie pomagając kapitalnie w diagnostyce medycznej oddala jednego
człowieka od drugiego, pacjenta od lekarza, lekarza od pacjenta. Chory pacjent
zostaje sam na sam otoczony maszynerią. Smiem twierdzić, że osobowość lekarza
jest obok farmakoterapii wspomaganej techniką czymś bardzo ważnym w procesie
leczenia. Jego osobowość jest wręcz lekiem łagodzącym cierpienie , chorobę.
CZŁOWIEK TO NIE TYLKO ISTOTA BIOLOGICZNA.życie biologiczne, psychiczne
społeczne nawzajem się przenikają, zazębiają, stwarzając wzajemne
uwarunkowania. Popadamy w zachwyt nad zdobyczami nauki XX/XXI wieku. Przed
nauką było, jest i ciągle będzie duzo do odkrycia! Uwzględniając cudowne
zdobycze nauki musimy przyjąc do wiadomości, że wielu pacjentów nie odpowiada
właściwie na ordynowany lek. U wielu z nich leki powodują cięzkie i trudne dla
pacjenta skutki uboczne.
Z punktu widzenia bioetyki pomagamy ludziom, ale jednocześnie często przy
pomocy chemii " zabijamy" ich człowieczeństwo. Farmakoterapia przyszłości nie
może doprowadzać do tego, że człowiek jest wyleczony, ale jednocześnie odarty
ze swojej godności, stłamszony, wyciszony ponad miarę, nie wiedzący na jakim
świecie żyje!
Okazuje się, że im więcej mamy współcześnie do dyspozycji leków TYM MNIEJ
JESTEŚMY ZDROWI. Wzrastająca ilość medykamentów, a to na depresję a to na
nieśmiałość, a to na nadmiar kilogramów, na nadmiar witalności, względnie jej
brak może obrócić się przeciwko człowiekowi. A wielkie koncerny farmaceutyczne
przy pomocy finansowanych przez siebie wielkich laboratoriów naukowych pracuja
wciąż intensywnie nad tym aby wyprodukować nam kolejną tabletkę szczęścia,
abyśmy mogli więcej, dłużej, intensywniej pracować, abyśmy byli " szczęśliwi"
oszukując naturę, niweczac naturalne siły człowieka, w tym jego duchowość.
Bioetyka mówi, że człowiek z natury swojego człowieczeństwa jest istotą
cierpiącą, a uciekanie od cierpienia przy pomocy pigułki może być rozwiązaniem
na dłuższą metę niebezpiecznym. Pokusa wzięcia pigułki po której człowiek czuje
się szczęśliwy, spełniony może być bardzo silna.
Pamiętajmy też, że błyskawicznemu postępowi nauki towarzyszy także szereg
negatywnych zjawisk. Powstają nowe problemy związane np. ze stosowaniem metod
tak zwanej prokreacji medycznie wspomaganej, rozwojem technik przedłużających
trwanie fazy terminalnej życia człowieka, transplantacjami, zmianami płci
itd.Wszystko to pociąga jednocześnie powstawanie wielu problemów na styku
etyki, filozofii, psychologii, medycyny, prawa.
W powyższym kontekście myślę, że odpowiedzi na nurtujące nas pytania musimy
szukać nie tylko i wyłącznie poprzez czysto empiryczno - naukowe doświadczenie,
bo innaczej zamienimy się w roboty sterowane przez komputery - roboty.
Wielki nieżyjący już humanista - lekarz prof Julian Aleksandrowicz powiedział
kiedyś,że " gdy medycyna traci kontakt z filozofią, etyką , to dotyka ją los
rośliny odciętej od korzeni,- usycha"

Ogladanie doktora to tez empiria.

[sceptyk14]

[procontra]

Rozumiem,że "jeżeli medycyna traci kontakt.......",Ale jest o wiele gorzej
jeżeli "puste miejsce"po medycynie zajmują"specjaliści"od duchowości.czyli
różnej maści uzdrawiacze.Być może,że medycyna alternatywna ma jakieś
znaczenie,ale jeżeli o mnie chodzi to wolę medycynę klasyczną,mimo jej wad.

[eliza42]

Re: do Prokontry
Nie zrozumieliśmy sie. Absolutnie nie chodzi o to aby medycyna przestała być
rzetelnie udokumentowaną nauką słuzacą swoimi naukowymi zdobyciami człowiekowi
i aby ustępowała miejsca różnej maści uzdrowicielom.Chodzi o to, aby tego
chorego człowieka nie zostawić sam na sam z techniką i lekarzem naukowcem -
robotem widzącym w pacjencie przedmiot do technicznej obróbki.
Niech nam Polakom / do których się zaliczam/ nasza Służba Zdrowia
jaknajzdrowsza będzie, bo dużo w niej symptomów ciężkiej choroby. Niech ją
wspomaga nauka, a nie politycy - znachorzy!
pozdrawiam wszystkich niewidzialnych dyskutantow

[procontra]

Teraz już wszystko rozumiem.Uważam też,że u nas nie jest najgorzej pod
względem,podejścia lekarzy do pacjentów.Tak przynajmniej wynika z mojego
doświadczenia i obserwacji.A jeżeli chodzi o całą służbę zdrowia to potrzebuje
tylko trzech rzeczy:pieniędzy,pieniędzy,pieniędzy.I tu największą rolę mają do
spełnienia politycy ludzie odpowiedzialni za rozdział funduszy.Dziękuję za
pozdrowienia i również pozdrawiam.

Neurofizjologia oświecenia - "Świat Nauki" 03/2006

[j.wierny]

Najnowszy "Świat Nauki" (marzec 2006) opublikował na str. 9
tekst "Neurofizjologia oświecenia" dotyczący wystąpienia Dalajlamy podczas
ubiegłorocznego zjazdu Society for Neuroscience w Waszyngotnie. Jak zauważa
autor: zostało ono przyjęte przez naukowców z uznaniem. Natomiast w
dziale "Listy" znalazł się list od "Cyber Sanghi", nieco skrócony, ale zachował
swój sens.


jw

=================================
CyberSangha - buddyzm w Polsce
www.buddyzm.edu.pl