Duch Święty a cichość

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20071008.htm
"„Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię” (Mt 5, 5).
Cisi, o których mówi Jezus, są jedno z ubogimi i tymi, którzy płaczą; Jezus
już ogłosił ich błogosławionymi, oni bowiem nie burzą się wobec utrapień, nie
odpowiadają gwałtem na gwałt, lecz poddają się sercem cichym i pokornym.
Jezus, którego Duch Święty namaścił, aby spełniał na świecie misję cichości,
dobroci (Łk 4, 18), objawił się ludziom jako wzór cichości (Mt 11, 29), ma
więc wszelkie prawo żądać od swoich uczniów, aby uczyli się od Niego i
naśladowali Jego przykład. Aby zaś mogli to czynić, udzielił im namaszczenia
Ducha Świętego.

Człowiek nie potrafi nigdy zgasić w sobie całkowicie wszystkich pobudek i
odruchów gwałtowności bez pomocy Ducha, którego działanie, w sercach
posłusznych, rodzi niezwykły owoc cichości (Ga 5, 22). Człowiek cichy,
ukształtowany przez Ducha Świętego na wzór Chrystusa, umie panować nad
wszystkimi nieuporządkowanymi objawami swojego ja: porywczością,
obraźliwością, złością, duchem zazdrości lub zemsty. To człowiek, który
wyrzekł się pokusy narzucania czy wynoszenia się, panowania nad innymi
przemocą. Ale to przedsięwzięcie trudne dla natury zranionej grzechem, w
której egoizm i pycha usiłują stale się zaznaczać i podkreślać swe prawa.
Dopóki żyjemy, zwycięstwo nie będzie nigdy całkowite. Chrześcijanin jednak nie
powinien składać broni, lecz każdego dnia ochotnie podejmować wysiłki wzywając
pokornie Ducha Świętego, aby zniszczył w nim wszystkie pozostałości
porywczości, obraźliwości i zmiękczył każdy ślad twardości. Przybądź, Duchu
Święty, ugnij, co oporne, zroś to, co jest oschłe, uśmierzaj wszelki gniew,
złagodź wszelką twardość. To właśnie Boski Pocieszyciel, Duch słodyczy, nagina
wewnętrznie i słodko wolę człowieka, skłania ją do dobroci, pokory, cichości.
Kto posiada Ducha, działa ze słodyczą, powiedziałby św. Paweł (Ga 6, 1)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 284