Prawdziwa miłość

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20071020.htm
"Sobór Watykański II mówiąc o powszechnej świętości, do której powołani
zostali wszyscy wierni, ukazuje ją jako pełnię świętości osobistej, a zarazem
i apostolskiej. „Na osiągnięcie tej doskonałości [miłości], wierni obracać
powinni swe siły otrzymane według miary obdarowania Chrystusowego, aby idąc w
Jego ślady i upodabniając się do wzoru, jakim On sam jest dla nich... z całej
duszy poświęcali się chwale Bożej i służbie bliźniemu” (KK 40). Upodabniać się
do Jezusa, żyć według Jego wzoru to osobisty aspekt świętości, z której
wypływa bezpośrednio aspekt apostolski: poświęcać się z całej duszy chwale
Bożej i służbie bliźniego. Aspektów tych jednak nie należy uważać za dwie
różne rzeczywistości i niejako przydane, lecz za ściśle złączone i
nierozdzielne, tworzące jedną rzeczywistość: świętość chrześcijańską.

Chrześcijanin jest święty wtedy, kiedy uczestniczy w jedynej świętości Boga,
która jest miłością. Miłość Boża w człowieku jest zawsze uczestnictwem nie
tylko w życiu wewnętrznym Boga, lecz także w Jego stosunku do stworzeń. Bóg
objawia i udziela swojej miłości ludziom dopuszczając ich do uczestnictwa w
swoim życiu i zapraszając do obcowania z sobą. W miarę jak chrześcijanin
otwiera się na łaskę miłości Bożej i żyje w obcowaniu z Bogiem, ogarnia go moc
tej miłości i dlatego czuje się pobudzony, by przekazywać ją braciom, aby i
oni mieli „uczestnictwo z Ojcem i z Jego Synem Jezusem Chrystusem” (1 J 1, 3).
Miłość chrześcijańska jest z natury swojej rozlewna: albo jest apostolska,
albo zgoła nie jest świętością; pobudka bowiem miłości, z której wypływa, nie
może być ograniczona ani stłumiona. Ona prowadzi do uczestnictwa z Bogiem i
braćmi, do oddania się Bogu i braciom, powtarzając bieg, jaki miłość ma w swym
Bogu i w Jezusie, Słowie wcielonym: miłość na chwałę Boga i na zbawienie ludzi."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 331