z2006
11.04.09, 05:35
mateusz.pl/czytania/2009/20090411.htm
"Wielka Sobota jest dniem najbardziej odpowiednim do kontemplowania tajemnicy
paschalnej męki-śmierci-zmartwychwstania Pana, w której zbiega się i
urzeczywistnia cała historia zbawienia. Wzywa nas do tej kontemplacji
liturgia, podając szereg czytań z Pisma świętego ujmujących najważniejsze
okresy tej cudownej historii, by potem skupić się na tajemnicy Chrystusa.
Przede wszystkim pokazuje nam dzieło stworzenia (I czytanie), które wyszło z
rąk Boga, a które potem On sam z upodobaniem ogląda: „A Bóg widział, że
wszystko, co uczynił, było bardzo dobre” (Rdz 1, 31). Od Boga, dobroci
nieskończonej, mogą pochodzić tylko rzeczy dobre. Skoro jednak grzech tak
wcześnie skłócił całe stworzenie, Bóg, wierny w swojej dobroci, ma gotowy plan
odnowy, którego dokona Boski Syn Jego. Izaak którego Abraham ma złożyć w
ofierze z posłuszeństwa dla rozkazu Bożego (II czytanie), jest Jego figurą
prorocką. Izaak został uwolniony, Chrystus zaś, poniósłszy śmierć,
zmartwychwstanie chwalebny. Inne znaczące zdarzenie to cudowne „przejście”
ludu izraelskiego przez Morze Czerwone (III czytanie) dzięki pomocy Bożej. Ono
jest symbolem chrztu, przez który wierzący w Chrystusa „przechodzą” z niewoli
grzechu i śmierci do wolności i życia dzieci Bożych. Następują przepiękne
teksty prorockie o odkupieńczym miłosierdziu Boga, który mimo ciągłej
niewierności ludzi nie przestaje pragnąć ich zbawienia. Ukarawszy grzechy
swojego ludu Bóg wzywa go do siebie z miłością oblubieńca wiernego względem
oblubienicy, która go zdradziła: „Na krótką chwilę porzuciłem ciebie, ale z
ogromną miłością cię przygarnę... w miłości wieczystej nad tobą się
ulitowałem, mówi Pan, twój Odkupiciel” (Iz 54, 7-8). Jest to więc naglące
wezwanie, aby nie pozwolić godzinie miłosierdzia minąć na próżno: „Szukajcie
Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niechaj
bezbożny porzuci swą drogę... Niech się nawróci do Pana, a ten się nad nim
zmiłuje, i do naszego Boga, gdyż hojny jest w przebaczaniu” (Iż 55, 6-7).
Jeśli to wszystko było prawdą dla ludu izraelskiego, tym bardziej jest prawdą
dla ludu chrześcijańskiego, dla którego miłosierdzie Boga doszło do szczytu w
tajemnicy paschalnej. A Chrystus, „nasza Pascha”, Baranek ofiarowany za
zbawienie świata, wzywa wszystkich, aby porzucili grzech i powrócili do domu
Ojca, idąc „w blasku jego światła” z radością, że znamy i czynimy „to, co się
Bogu podoba” (Ba 4, 2. 4)."
O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 417
