Wielka Sobota

[kaczy.i.indyczy]

Jezus złożony do grobu

[kaczy.i.indyczy]

liturgia.wiara.pl/?grupa=6&art=1038927848&dzi=1115658633
Sobota: Nie w tym przypadku

Wydawało się, że wszystko się już skończyło. Bo zazwyczaj śmierć kończy
wszystko. Ale nie w tym przypadku. Trzeciego dnia Jezus powstaje z grobu.
Pokazuje, że nadzieje w Nim pokładane nie były daremne.
Co więcej, pokazuje, że spodziewać możemy się znacznie więcej, niż nam się
wydawało. Chrystus, zwyciężywszy śmierć, nam też obiecuje zmartwychwstanie... Te
prawdy przeżywamy podczas Liturgii Wigilii Paschalnej, sprawowanej w sobotni
wieczór, lecz liturgicznie należącej do Niedzieli Wielkanocnej Zmartwychwstania
Pańskiego.
Wigilia Paschalna w Wielką Noc


Wigilia Paschalna - obrzęd po obrzędzie:.

Przez cały dzień trwała w kościołach adoracja Jezusa przy Bożym Grobie. Jak
zwykle ludzie stali w kolejkach do spowiedzi. Jak zwykle wielu przychodziło, by
poświęcić wielkanocne pokarmy. Ale to, co w tym dniu najważniejsze, rozpoczyna
się dopiero wieczorem.

Liturgia sprawowana w Wielką Sobotę (formalnie należąca do liturgii Niedzieli
Zmartwychwstania Pańskiego) nie jest typową Mszą, gdyż oprócz Liturgii Słowa i
Liturgii Eucharystycznej mamy w niej jeszcze Liturgię Światła i Liturgię Chrzcielną.

Całość rozpoczyna się przed kościołem. Do rozpalonego ogniska podchodzą kapłani
i służba liturgiczna. Po krótkich słowach zachęty następuje poświęcenie ognia, a
potem prowadzący kreśli na paschale znak krzyża, litery Alfa i Omega oraz na
polach między ramionami krzyża cyfry bieżącego roku, a potem umieszcza w
paschale pięć symbolicznych gwoździ w formie krzyża. Bo "Chrystus wczoraj i
dziś, Początek i Koniec, Alfa i Omega. Do niego należy czas i wieczność. Jemu
chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków". Następnie kapłan podnosi
zapalony Paschał i śpiewa: "Światło Chrystusa", a wszyscy odpowiadamy: "Bogu
niech będą dzięki".

Z zapalonym paschałem procesja wchodzi do ciemnego, nieoświetlonego kościoła.
Ci, którzy doświadczyli w swoim życiu lęku przed ciemnością, wiedzą, czym dla
człowieka jest światło. Rozprasza nie tylko ciemności, ale także nasze lęki i
obawy. Chrystus jest tym, który swoim zmartwychwstaniem rozprasza ciemności
grzechu i śmierci, który na powrót wlewa w nasze serca radość życia, Bo przecież
nie musimy się już bać naszego największego wroga, śmierci, skoro On ją pokonał.
Od tamtego wydarzenia nawet najsmutniejsze wydarzenia nie są w stanie zgasić
płomienia nadziei, jaki pali się w sercach uczniów Chrystusa...

"Światło Chrystusa" - śpiewa po raz drugi kapłan, a wtedy zapalamy od Paschału
swoje świece. W kościele robi się jeszcze jaśniej. Mrok jest już w zasadzie
przezwyciężony. A gdy kapłan po dojściu do ołtarza trzeci raz pokazuje nam
światło Chrystusa, my po raz trzeci dziękujemy za nie Bogu i wtedy zapalają się
w kościele wszystkie światła. Tak. Przez swoje zmartwychwstanie Chrystus
opromienił nasze życie. Nie bez powodu został kiedyś przez Zachariasza nazwany
Wschodzącym Słońcem...
Symbolikę światła wyjaśnia śpiewane teraz orędzie Wielkanocne. "Weselcie się już
zastępy aniołów w niebie. (...) Raduj się Ziemio opromieniona tak niezmiernym
blaskiem, a oświecona jasnością Króla Wieków poczuj, że wolna jesteś od mroku,
co świat okrywał. (...) Oto są bowiem święta paschalne, w czasie których zabija
się prawdziwego Baranka, a Jego krew oczyszcza domy wierzących. Jest to ta sama
noc, w której niegdyś ojców naszych, synów Izraela, wywiodłeś z Egiptu, (...) a
teraz ta sama noc uwalnia wszystkich wierzących w Chrystusa na ziemi od zepsucia
pogańskiego życia i od mroku grzechów, do łaski przywraca i gromadzi w
społeczności świętych. Tej właśnie nocy Chrystus, skruszywszy więzy śmierci jako
zwycięzca wyszedł z otchłani. (...) O, jak niepojęta jest Twoja miłość: aby
wykupić niewolnika, wydałeś Swego Syna (...)."...

Liturgia Słowa jest dziś wyjątkowo rozbudowana. Może się składać na nią aż
dziewięć czytań, które pokazują całą historię Zbawienia: od początku świata,
poprzez wyprowadzenie Narodu Wybranego z Egiptu, aż do czasu, gdy Jednorodzony
Boży Syn stał się Barankiem, by zbawić grzechy świata, a zabity za nasze grzechy
trzeciego dnia powstał z martwych. Relację z odkrycia pustego grobu przedstawia
dziś św. Mateusz. Bardzo ważne jest też pouczenie, którego w przedostatnim
czytaniu udziela nam Święty Paweł. Pokazuje, że mamy udział w owocach śmierci i
zmartwychwstania Jezusa dzięki sakramentowi chrztu, który zanurzył nas w Jego
śmierć i pozwolił razem z Nim zmartwychwstać do Nowego Życia...
Do tych treści nawiązuje kolejna część dzisiejszej celebracji - Liturgia
Chrzcielna. Dawniej większość chrześcijan w tej właśnie chwili przyjmowała
chrzest. Dziś najczęściej odnawiamy chrzcielne przyrzeczenia i modlimy się za
tych, którzy chrzest przyjmują...

Rozpoczyna ją (liturgię) odśpiewanie Litanii do wszystkich świętych. Przyjmowani
przez chrzest do Kościoła, a także my, nędznicy, uświadamiamy sobie, w jak
szlachetnym gronie znaleźliśmy się przez chrzest, do jakiego Kościoła zostaliśmy
włączeni. To Kościół Apostołów, męczenników, wyznawców i dziewic; to Kościół
ludzi uczonych i prostych. A wszystkich łączy w nim jedno: wspólny udział w
zbawieniu i wspólna miłość do naszego Odkupiciela.

Po odśpiewaniu litanii następuje błogosławieństwo wody chrzcielnej. W dłuższej
modlitwie kapłan wyjaśnia symbolikę wody: wspomina się wody, nad którymi unosił
się Duch przy stworzeniu świata, wody potopu, które uratowały Noego, a były
przyczyną zagłady dla pozostałych, wody Morza Czerwonego, które dały ucieczkę
Izraelitom, a zalały ścigających ich Egipcjan; przypomina wody chrztu Jezusa nad
Jordanem i wodę, która wypłynęła z przebitego boku Chrystusa. Następnie prosi,
aby Bóg raczył otworzyć nam wszystkim źródło chrztu świętego, aby "wszyscy przez
chrzest pogrzebani z Chrystusem w śmierci, z Nim też powstali do nowego życia".

Jakże głęboko uroczyście brzmią dziś słowa odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych,
gdy z zapalonymi świecami w ręku wierni wyrzekają się grzechu, wszystkiego, co
prowadzi do zła i szatana, głównego sprawcy grzechu, a następnie wyznają wiarę
Ojca, Syna i Ducha Świętego, Kościół, obcowanie świętych, odpuszczenie grzechów,
zmartwychwstanie ciała i życie wieczne. Chciałoby się, aby już na zawsze w
naszych sercach była ta sama gorliwość, co w tej właśnie chwili.

Jako święci i umiłowani przez Boga przystępujemy do kolejnej części dzisiejszej
celebracji, Liturgii Eucharystycznej. Ten, który za nas się ofiarował w zbawczej
ofierze, który dla nas powstał z martwych i dał nam udział w swojej łasce przez
chrzest, daje nam także możliwość spożywania Jego Ciała i Jego Krwi. Ta Święta
Uczta daje nam możliwość ciągłego czerpania z owoców Chrystusowego krzyża; Jego
Ciało i Krew są dla nas pokarmem na życie wieczne...

W niektórych parafiach na zakończenie obrzędów odbywa się jeszcze procesja
rezurekcyjna. Chrześcijanie całemu światu (tym, którzy pozostali w domach)
ogłaszają radosną wieść: możecie już otrzeć swoje łzy, śmierci już nie ma. Przez
Chrystusa jest dla nas życie wieczne. Ta procesja może mieć też miejsce
następnego dnia rankiem, przed pierwszą Mszą Świętą. Gdy wschodzi słońce, jakże
wyraziście brzmią słowa wczoraj usłyszanego Wielkanocnego Orędzia: "Niech ta
świeca płonie, gdy wzejdzie słońce nie znające zachodu: Jezus Chrystus, Twój Syn
Zmartwychwstały, który oświeca ludzkość swoim światłem i z Tobą żyje i króluje
na wieki wieków" . Amen.

[kaczy.i.indyczy]

www.goscniedzielny.pl/artykul.php?id=1017160021
''Zstąpił do piekieł''
Obserwacje – Zmartwychwstanie



Czas między śmiercią Chrystusa a zmartwychwstaniem określa prawda wiary o Jego
zstąpieniu do krainy umarłych. W wyznaniu wiary mówimy: „Zstąpił do piekieł”.

Zstąpienie Chrystusa do świata zmarłych, określanego też jako otchłań, znajduje
potwierdzenie w Piśmie Świętym. Św. Paweł pisze o wyprowadzeniu Chrystusa ze
świata otchłani (Rz 10,7), podkreśla też zstąpienie Zbawiciela do „niższych
części ziemi” (Ef 4,8). „Poszedł ogłosić zbawienie nawet duchom zamkniętym w
więzieniu” (1P 3,19).

Z kontekstu wynika, że chodzi o miejsce, w którym dusze oczekiwały na przyjście
Mesjasza. Św. Cyryl Jerozolimski (IV wiek) podkreślał, że Zbawiciel „zstąpił do
podziemia, by stamtąd sprawiedliwych odkupił… był tam Dawid i Samuel, i wszyscy
Prorocy…”.Jezus, jak ludzie, doświadczył śmierci.

Chociaż nieśmiertelny, zechciał poddać się prawom śmierci i Jego dusza dołączyła
do dusz ludzkich w krainie umarłych. Zstąpił tam jednak jako Zbawiciel i ogłosił
nadejście czasu odkupienia. „Piekło” to stan potępienia, w którym nie ma
możliwości oglądania Boga. Przed odkupieniem tej możliwości były pozbawione
również dusze sprawiedliwych.

Chrystus zstąpił do otchłani nie po to, „by wyzwolić potępionych, ani żeby
zniszczyć piekło potępionych”, ale by wyzwolić sprawiedliwych, którzy umarli
przed przyjściem Zbawiciela.

[kaczy.i.indyczy]

liturgia.wiara.pl/?grupa=6&art=1038930121&dzi=1115658633
Wielka Sobota: Błogosławienie potraw wielkanocnych

W Wielką Sobotę błogosławi się pokarmy na stół wielkanocny. Wierni przynoszą w
godzinach popołudniowych do kościoła tzw. święcone. Święcenie pokarmów
świątecznych jest starym zwyczajem w Kościele. Spożywanie posiłku jest też
czynnością świętą, dlatego modlimy się przed i po jedzeniu, a na największe
święto Zmartwychwstania święcimy także pokarmy.
Przepełnieni wielkanocną radością, zasiądziemy po Mszy rezurekcyjnej do
świątecznego stołu i podzielimy się wzajemną życzliwością przy składaniu sobie
życzeń. Nowe życie Zmartwychwstałego Pana symbolizuje poświęcone jajko, którym
także dzielimy się wzajemnie.

Kapłan: Prośmy Chrystusa Pana, zawsze obecnego wśród tych, którzy Go miłują, aby
pobłogosławił te pokarmy na stół wielkanocny. Wszyscy modlą się przez chwilę w
ciszy. Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom
przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie
dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do
Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą
przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień
Twojego zwycięstwa, abyśmy, mogli się radować z udziału w Twoim życiu i
zmartwychwstaniu.

Chlebie żywy który zstąpiłeś z nieba i w Komunii św. dajesz życie światu,
pobłogosław ten chleb i wszelkie świąteczne pieczywo na pamiątkę chleba, którym
nakarmiłeś lud słuchający Ciebie wytrwale na pustkowiu, i który po swym
zmartwychwstaniu przygotowałeś nad jeziorem dla swoich uczniów.

Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to
mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka
paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej
Wieczerzy Pobłogosław także naszą sól, aby chroniła nas od zepsucia.

Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego
życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny, bliskich i gości, mogli się
także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim
dojść do wiecznej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki
wieków. W. Amen.

Następuje poświęcenie pokarmów wodą święconą. Po skończonym obrzędzie wypada
udać się do Grobu Pańskiego na krótką adorację Najświętszego sakramentu.

[kaczy.i.indyczy]

www.mateusz.pl/czytelnia/mp-s.htm
Błogosławienie pokarmów wielkanocnych
Kontekst paschalny i postny

[kaczy.i.indyczy]

brewiarz.pl/iv_09/1104-2/czyt.php3
Teksty liturgii Wigilii Paschalnej

[kaczy.i.indyczy]

kosciol.wiara.pl/index.php?grupa=6&cr=0&kolej=0&art=1238667413&dzi=1229505188
Dzień Wielkiej Ciszy
Tajemnica Wielkiej Soboty
Agata Combik

W ciemnej pieczarze widać dwoje ludzi. Wokół nich kłębią się przedziwne stwory –
jaszczurka, pająk, obślizgłe robale, zagadkowe gady pokryte łuskami. Do pieczary
wpada z góry ognisty promień. Scena z nieznanej baśni? Nie, to opowiedziana na
witrażu tajemnica Wielkiej Soboty.
Wielki Czwartek, Wielki Piątek niosą ze sobą bardzo konkretne treści. A co jest
„treścią” Wielkiej Soboty? Przecież nie kolorowe koszyczki ze święconką. Może
liturgia Wigilii Paschalnej? Też nie. Ona należy już do Wielkiej Nocy, do
Niedzieli Zmartwychwstania. Adoracja leżącego w grobie Chrystusa? Grób nie
wyczerpuje tajemnicy tego dnia. Wielka Sobota to dzień pełen ciszy, ale w tej
ciszy dzieje się bardzo wiele. I o tym właśnie opowiada witraż we wrocławskim
kościele pw. św. Macieja przy ul. Szewskiej.

Zajrzeć do piekieł
– Polski Kościół w okresie Triduum Paschalnego żyje bardzo mocno symbolem grobu
Pańskiego – mówi ks. Mirosław Maliński („Malina”), duszpasterz DA „Maciejówka”.
– Ma to swoje uzasadnienie historyczne. Grób był dla naszych rodaków bardzo
ważny w czasach, gdy Polski nie było; utożsamiali go wtedy często z grobem
Ojczyzny. Skoncentrowanie się jednak na samym grobie niesie niebezpieczeństwo
niezrozumienia tajemnicy Triduum Paschalnego. Dzieci zapytane, co Pan Jezus
robił w Wielką Sobotę, odpowiedzą: leżał w grobie. A to nie do końca prawda... W
niektórych krajach istnieje zwyczaj, że w ten dzień kościół jest zupełnie
ogołacany z kwiatów, obrusów, z wszelkich dekoracji i otwarty na oścież. To
ogołocenie ma skłonić do refleksji, do pytania: „Gdzie jest Chrystus?”.

A gdzie On jest w Wielką Sobotę? Credo, zanim powie o zmartwychwstaniu, mówi, że
„zstąpił do piekieł”, czyli do krainy zmarłych. Nie chodzi tu o piekło
potępionych, ale o miejsce przebywania dusz sprawiedliwych, którzy poprzedzili
Zbawiciela i w tym tajemniczym miejscu oczekiwali na wyzwolenie. – Na
prawosławnych ikonach widzimy zwykle Chrystusa u wejścia do mrocznej czeluści,
który „chwytem ratowniczym” wyciąga Adama – mówi ks. Mirosław. – Wyzwala
pierwszych rodziców, wyrywając ich ze stanu zawieszenia, odrętwienia. Chrystus
ukazuje się tu jako absolutny fascynat życia. Dociera wszędzie, nawet w
najmroczniejsze otchłanie wprowadza życie. Jego zstąpienie do „piekieł” jest
całkowitym wypełnieniem ewangelicznego głoszenia zbawienia. Witrażowy tryptyk to
owoc mojego marzenia, by wizualnie ukazać rzeczywistość Wielkiej Soboty.

Robaki, pająk i nadzieja
A jaka jest właściwie wymowa szklanego dzieła? – Widoczny w centrum snop
światła, strumień ognia, to zstępujący do otchłani Chrystus – tłumaczy ks.
Mirosław Maliński. – W tym strumieniu dostrzec można ręce i nogi, noszące ślady
męki – ślady tego, co przeżywamy na ziemi, pozostaną w nas także w przyszłym
życiu. W smudze światła widać również wyobrażenie twarzy Chrystusa pochodzące z
tzw. chusty z Manoppello, noszącej na sobie prawdziwe „odbicie” oblicza Jezusa.
Fascynuje mnie, że na tej chuście Chrystus nie wygląda bynajmniej jak Elvis
Presley. To raczej twarz zwyczajnego chłopa, co może być wyrazem głębokiego
ewangelicznego przesłania – Syn Boży chciał być zwyczajnym, przeciętnym człowiekiem.

Do rąk zstępującego do otchłani Chrystusa tulą się Adam i Ewa. Wokół nich
widzimy mnóstwo baśniowych stworów. „Malina” tłumaczy, że wywodzą się one ze
średniowiecznych bestiariuszy (dzieł zawierających opisy realnych i baśniowych
zwierząt, wraz z ich symbolicznym znaczeniem), ale nawiązują także do
współczesnej kultury, w której dużą rolę odgrywa fantastyka, klimaty rodem z
utworów Tolkiena. Każde ze stworzeń na witrażu niesie ze sobą określone treści.
Jest tam feniks – symbol oczyszczenia z grzechów, gryf oznaczający zwycięstwo
światła nad ciemnością, jednorożec mówiący o tęsknocie do Jedynego, jaszczurka
symbolizująca tęsknotę za światłem. Stadko jaskółek budzi tych, którzy
przetrwali. Wijąca się u dołu śliska syrena to symbol pokus doczesnych, a robaki
– znak upadku i poniżenia. Widzimy także kota – symbol ciemności, psa, pająka. –
Pajęczyna tego ostatniego oznacza rozmaite zniewolenia, uzależnienia. Ich lekkie
nitki wydają się łatwe do zerwania, niegroźne, ale jeśli się ich nie zrywa,
omotają człowieka tak, że traci wolność – mówi ks. Mirosław. – Widzimy tu także
pieska. To mityczny Cerber z Hadesu, który miał pilnować, by nikt nie wyszedł z
otchłani. Na witrażu łasi się do stóp Jezusa. Oznacza także każdego z nas. To my
mamy być „Bożymi psami”, „domini canes”.

[kaczy.i.indyczy]

kosciol.wiara.pl/index.php?grupa=6&cr=1&kolej=0&art=1238667413&dzi=1229505188&katg=
Moja ciemność przemieniona
Cała ta mroczna otchłań to obraz upadku człowieka, ale i wielkiego pragnienia
wyzwolenia, pełnej nadziei tęsknoty za Zbawicielem. Nawet budzące niechęć
insekty na witrażu garną się do Chrystusa. – Witraż mówi, że On przychodzi do
nas takich, jacy jesteśmy – tłumaczy ks. Mirosław Maliński. – Chce penetrować
najgłębsze pokłady naszego serca, nawet te, których sami się wstydzimy – gdzie
zalega popiół i zgnilizna, gdzie cuchnie. Chce wejść w otchłań naszej
samotności, opuszczenia. Nie niesie zniszczenia, ale ocalenie. Jego zstąpienie w
mroczną krainę jest pełne pokoju, łagodności. Widząc przeróżne stwory, zdaje się
mówić: „Pozwólcie rosnąć obojgu aż do żniwa...”. Nie sieje wśród nich
zniszczenia, niesie jedynie ocalenie. Pokazuje ślady męki, ale nikogo nie
obwinia. W obszary martwoty naszego serca wprowadza życie. To widać u osób,
które się nawracają. Ci ludzie ożywają. Rozkwitają w nich rozmaite talenty,
rodzą się inicjatywy.

Witraż przy ul. Szewskiej to dobry cel wielkosobotniej wyprawy. Warto tu przyjść
w dzień Wielkiej Ciszy i pomilczeć. Oderwać wzrok od kolorowych koszyków i dać
się porwać w mroczne czeluście. I tam spotkać Zbawiciela.

Biblia światłem opowiedziana
Witraże w kościele św. Macieja mają ukazywać pięć kluczowych momentów historii
zbawienia – Zwiastowanie (transept północny), Zesłanie Ducha Świętego
(prezbiterium) i Wniebowstąpienie (okno zachodnie), Ostatnią Wieczerzę (na
podstawie ikony szkoły nowogrodzkiej – „Mistyczna Wieczerza”) oraz Zstąpienie do
Otchłani (transept południowy). Jedno okno wypełnia ponadto przedstawienie
patrona kościoła św. Macieja. Witraże ukazujące Zwiastowanie, Zstąpienie do
Otchłani i Mistyczną Wieczerzę (ten ostatni dopiero czeka na realizację,
uzależnioną od znalezienia sponsora) to właściwie rozbudowane artystyczne
komentarze do ewangelicznych wydarzeń. Każde z tych okien to wielka, barwna
opowieść.

Witraże są owocem dyskusji między tym, co współczesne, a tym, co tradycyjne.
Tam, gdzie występuje gotycka ornamentyka, zastosowano najnowszą technologię,
tzw. fusing. Z kolei przy witrażach wykonanych w tradycyjnych technikach, z
ołowianymi spojeniami, wprowadzono współczesną formę. – Jestem przekonany, że
każde pokolenie ma prawo w dawnych kościołach pozostawić coś po sobie – mówi
duszpasterz „Maciejówki”. – Tak było przez wieki. Do romańskich budowli
wprowadzano elementy gotyckie, potem do gotyckich barokowe, itd. I tak jest u
św. Macieja. Artysta szanuje przeszłość, ale kocha też teraźniejszość, docenia
sztukę współczesną. Autorką projektu jest Beata Stankiewicz-Szczerbik,
absolwentka wrocławskiej ASP. Brała udział także w realizacji witraży w pracowni
Sławomira Oleszczuka.

[kaczy.i.indyczy]

liturgia.wiara.pl/index.php?grupa=6&cr=0&kolej=0&art=1038930566&dzi=1115658633&katg=
Liturgia: Wigilia Paschalna w Wielką Noc

[kaczy.i.indyczy]

Liturgia na dziś

Czytania

www.opoka.org.pl/dzis/index.php

[kaczy.i.indyczy]

www.katolik.pl/index1.php?st=dzienne&typ=komentarz
Komentarz na dzień 11-04-2009

Nastała cisza Wielkiej Soboty. Umilkł stukot młota wbijającego gwoździe w
Jezusowe ręce i nogi. Wybrzmiało echem w ludzkich sercach wołanie umierającego
Boga – Człowieka: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego (Łk 23,46). Nastała
cisza w cieniu Jezusowego Grobu. Cisza oczekiwania.

Nadchodzi Wielka Noc. Noc świętowania Wigilii Paschalnej. Na jej początku z
głębi serca Kościoła uniesie się okrzyk: „Exultet!” - „Weselcie się już, zastępy
Aniołów w Niebie...Weselcie się, słudzy Boga...Raduj się ziemio, opromieniona
tak niezmiernym blaskiem...Raduj się, Kościele święty, Matko nasza...”, gdyż
„tej właśnie nocy Chrystus skruszywszy więzy śmierci, jako zwycięzca wyszedł z
otchłani. Nic by nam przecież nie przyszło z daru życia, gdybyśmy nie zostali
odkupieni. O, jak przedziwna łaskawość Twej dobroci dla nas! O, jak niepojęta
jest Twoja miłość: aby wykupić niewolnika, wydałeś swego Syna. O, zaiste
konieczny był grzech Adama, który został zgładzony śmiercią Chrystusa! O,
szczęśliwa wina, skoro ją zgładził tak wielki Odkupiciel!" (z hymnu "Exultet")

Jakże odważne to słowa: „Konieczny był grzech Adama...” albo „O, szczęśliwa
wina...” Wina, grzech nigdy nie była, nie jest i nie będzie szczęściem, bo nie
tak było na początku.

Na początku, gdy Bóg stworzył świat był on doskonały. Księga Rodzaju ujmuje to w
sposób przepięknie prosty: „A Bóg widział, że wszystko, co czynił, było bardzo
dobre.” (Rdz 1,31) Jednak gdy za sprawą szatana ten doskonały ład i harmonia
zostały zakłócone, gdy wydawało się, że już wszystko stracone – Bóg przez całe
dzieje zbawienia pokazywał i pokazuje, że to On jest Panem historii. W tę
Świętą, Wielką Noc Kościół zastawiając obficie Stół Słowa Bożego, przypomina
przez nie tę właśnie prawdę. Że świat od Boga wyszedł i do Boga zmierza. Że to
On – i tylko On- ma moc przemienić nawet zło w dobro. I że Jego miłość nie ma
granic.

Z drżeniem słucham o ofierze Abrahama: Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do
niego: «Abrahamie!» A gdy on odpowiedział: «Oto jestem», powiedział: «Weź twego
syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w
ofierze na jednym z pagórków, jaki ci wskażę».(...) A gdy przyszli na to
miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i
związawszy syna swego Izaaka położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem sięgnął
ręką po nóż, aby zabić syna swego. Ale wtedy anioł Pana zawołał na niego z
nieba: «Abrahamie, Abrahamie!» A on rzekł: «Oto jestem». Powiedział mu: «Nie
podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem że boisz się
Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna». Abraham, obejrzawszy się
poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego rogami w zaroślach. Poszedł więc,
wziął barana i złożył go w ofierze całopalnej zamiast swego syna (Rdz 22,1; 9-13).

Co czuł Abraham, gdy podnosił nóż, by dokonała się ofiara z jego syna? Bóg
jednak wstrzymał jego dłoń. Zamiast Izaaka ofiarowany został baranek uwikłany w
zaroślach na górze Moria.

Boże Serce jest najczulsze ze wszystkich... Co więc Ono mogło czuć, gdy na
wzgórzu Golgoty ręce oprawców wzniosły się z młotem, by przybić do drzewa Krzyża
Baranka Bożego - Jego Jednorodzonego Syna? Już nie uwikłanego w zaroślach, ale z
koroną cierniową wtłoczoną na głowę. Tych rąk nikt nie wstrzymał. Ofiara się
dokonała. Najświętsza Ofiara.

Dzięki tej Ofierze wszyscy, którzy pozostawali w niewoli grzechu – zostali z
niego uwolnieni. Jak Izraelici, których Bóg uwolnił z niewoli egipskiej i
przeprowadził suchą nogą przez Morze Czerwone: Powracające fale zatopiły rydwany
i jeźdźców całego wojska faraona, które weszło w morze ścigając synów Izraela.
Nie ocalał z nich ani jeden. Synowie zaś Izraela szli po suchym dnie morskim,
mając mur z wód po prawej i po lewej stronie. W tym to dniu wybawił Pan Izraela
z rąk Egipcjan (Wj 14, 28-30a).

Słuchając tego, jak Bóg działał w historii zbawienia...może jednak przyjść taka
myśl: ‘Bóg zaprawdę jest potężny, działający cuda i znaki...Czy jednak w tej
historii jest miejsce i dla mnie? Czy w tym nieprzebranym tłumie ludzkości Boże
oczy mnie dostrzegają? Czy Bóg mnie naprawdę kocha...wiedząc, jakie jest
naprawdę moje serce...wiedząc, że jest tak słabe i grzeszne?’

W tę cudowną noc Bóg pragnie dać odpowiedź i na taką wątpliwość udręczonego
człowieka. Ustami Proroka Izajasza przekonuje: W przystępie gniewu ukryłem przed
tobą na krótko swe oblicze, ale w miłości wieczystej nad tobą się ulitowałem,
mówi Pan, twój Odkupiciel.(...) Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale
miłość moja nie odstąpi od ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju,
mówi Pan, który ma litość nad tobą. (Iz 54, 8;10)

Ta miłość jest BEZWARUNKOWA. Została dana każdemu z nas z osobna ZA DARMO. Nigdy
nie zostanie cofnięta. Bóg nigdy nie powie ‘Już cię nie kocham...’ Przeciwnie.
Bóg dzień po dniu będzie powtarzał ‘Kocham cię coraz mocniej...i coraz bardziej
tęsknię za dniem spotkania z tobą w Moim Królestwie.

Aby tam jednak dotrzeć trzeba i nam – każdemu z osobna – przejść przez bramę
śmierci. Kształt tej bramy jest nieznany, ale droga do niej została już
przetarta. Przeszedł ją Chrystus. Jak przypomina św. Paweł w Liście do
Rzymian:Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim
złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne
zmartwychwstanie. To wiecie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz
człowiek został razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w
niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu. Otóż jeżeli
umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc,
że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma
już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla
Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w
Chrystusie Jezusie(Rz 6, 5-11).

Ludzka codzienność pełna jest zmagań. Niejednokrotnie ogarnia nas mrok Wielkiego
Piątku i przygniata ciężar osobistego krzyża. Czasem nie tylko marzenia, plany,
ale i nadzieje zostają pogrzebane. Serce zaś przykrywa kamień zwątpienia.
Zawodzimy samych siebie i ludzie nas zawodzą. Czasem też Bóg wydaje się być
jakby nieobecny...Tak łatwo wtedy opuścić ręce i powiedzieć ‘Tu już nic nie da
się uczynić...’, czy nawet powtórzyć za prorokiem Eliaszem Wielki już czas, o
Panie! Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków (Krl 19,4).

Grób Jezusa znajdował się w ogrodzie (por. J 19,41). Ogród – to miejsce
owocowania, życia. Grób – miejsce naznaczone powagą śmierci. Gdy serce zdaje się
umierać z bólu, z braku nadziei i wiary, wtedy trzeba udać się do własnego
‘ogrodu śmierci’. A choćby serce zdawało się być jak grób – nie należy się
lękać, ale do niego wejść. Jak niewiasty, które wczesnym rankiem zamartwiały
się, kto im odsunie kamień:

Weszły więc do grobu i ujrzały młodzieńca, siedzącego po prawej stronie,
ubranego w białą szatę; i bardzo się przestraszyły. Lecz on rzekł do nich: «Nie
bójcie się! Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego; powstał, nie ma Go tu.
Oto miejsce, gdzie Go złożyli. Lecz idźcie, powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi:
"Idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie, jak wam powiedział"» (Mk 16, 5-7).

„Idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie...” Jezus idzie przede mną do
Galilei Niebieskiej. Każda ścieżka mojej osobistej historii zbawienia nosi ślady
Jego stóp. On przeprowadza mnie przez Morze Czerwone