Trójca Święta

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090623.htm
"Tajemnica Trójcy lepiej niż jakakolwiek inna ukazuje nam naszego
Boga jako „Boga żywego”, i życie Jego istotowo i nieustannie tak
płodne, że Ojciec daje Synowi całą swoją naturę i istotę, Ojciec zaś
i Syn przekazują ją Duchowi Świętemu, nie pozbawiając jej siebie,
lecz posiadając razem w tym samym stopniu i doskonałości
nieskończonej. „W Trójcy tej nie ma nic późniejszego ani
wcześniejszego, nic większego ani mniejszego, lecz są trzy Osoby w
pełni równe i współwieczne” (Symbol pseudo-atanazjański).

Tajemnica Trójcy lepiej też niż jakakolwiek inna objawia
nieskończoną dobroć Boga, czyli mówi, że Bóg jest dobry nie tylko
jako dobro nieskończonej lecz także dlatego, że daje całe swoje
dobro: Ojciec Synowi, a Syn razem z Ojcem Duchowi Świętemu. Życie
Trójcy jest wzajemnym i nieustannym udzielaniem się w doskonałej
łączności: Ojciec daje się całkowicie Synowi, Syn zaś daje się
całkowicie Ojcu, a przez ten Ich dar wzajemny pochodzi Duch Święty,
Dar istotowy, który ze swej strony daje się Ojcu i Synowi. Wynika
stąd, że „Ojciec jest cały w Synu i cały w Duchu Świętym; Syn jest
cały w Ojcu i cały w Duchu Świętym; Duch Święty jest cały w Ojcu i
cały w Synu” (sobór florencki). Jest to tajemnica Boga żywego, „Boga
prawdziwego, jedynego w Trójcy i troistego w Jedności” (LG).

Opierając się na Objawieniu i na nauce Kościoła, człowiek może
poznać tę wzniosłą tajemnicę, lecz nie może jej pojąć. Wobec niej
odczuwa bardziej niż kiedykolwiek nieskończoną nieproporcjonalność
między rozumem ludzkim a tajemnicami Bożymi, zauważa bardziej niż
kiedykolwiek niepojętą odległość, jaka zachodzi między stworzeniem a
Bogiem, nieskończonym Bytem, Najwyższym, Bogiem jedynym w Trójcy.
Lecz jeśli głębokość tajemnicy oślepia rozum ludzki, to rozum
oświecony wiarą nie pobłądzi: upokarza się uznając własną
niewystarczalność, wierzy i uwielbia. „Im bardziej jakaś tajemnica
przewyższa porządek przyrodzony — pisze św. Teresa od Jezusa — tym
mocniej w nią wierzę i tym głębszą wzbudza we mnie pobożność;
tłumaczę ją sobie wszechmocą Boga, który może czynić wszystkie te
wspaniałe rzeczy” (Ż. 19, 9)"

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 310