Gdzie w W-wie najlepsze pączki? (najlepiej gorące)

[Gość: Liska]

Ponieważ nikt się nie chce zlitować i podać przepisu na pyszne pączki, to
może oświecicie mnie, gdzie w Warszawce zjem najlepszego na świecie pączka?
Najlepiej gorącego, z ogromną ilością marmolady w środku? Takiego "w starym
stylu", jak jadało się w komunizmie?

[Gość: mmm]

takich to już chyba nie ma, ale dobre sa pączki od Bliklego, tylko że małe i
drogie..

[Gość: Liska]

eeee, Blikle to nie ta klasa... za suche, za mało w środku marmolady, takie bez
charakteru trochę... Na pewno ktoś robi w tym mieście lepsze, a Ktoś inny wie,
kto... ;-)

[Gość: mama]

najlepsze na Grochowie...

[Gość: krystyna_jl]

a mozna prosic dokladniej?

[noida]

Kiedyś takie dobre, grzane pączki były w Białym Domku pod Puszczą Kampinowską w
Łomiankach, ale dawno ich nie jadłam, więc nie wiem, czy jeszcze są tak dobre.

[kags]

plizzzz, tylko nie mow ze na Szembeku!!! jest tam niby duzy wybor wypelnien,
ale sa takie nienaturalnie puchate i czerstwieja juz tego samego dnia :(((
nie wiem czy sa dostepne w inne dni, ale w soboty zawsze jest tam mega
kolejka...
niezle paczki maja na WSSE na Kasprzaka (tam gdzie VIS) w Bufecie. klasyczne,
dobrze przypieczone, czuc drozdze... no moze nadzienia za malo ;P

[Gość: Maria]

Na ul. Grochowskiej u p. Kowalskiego w pawilonach vis-a-vis ul. Wspólna Droga.

[Gość: stary znawca]

to prawda, że dobre są u Kowalskiego tj. Grochowska róg Majdańskiej, także
warto spróbować ul. Górczewska przy Działdowskiej/////nie polecam Blikkego są
przeraklamowane....

[Gość: Liska]

Stary znawco, a gdzie konkretniej na Górczewskiej przy Działdowskiej?
:-)

[xkropka]

W zastępstwie satrego znawcy: jadąc Górczewską od centrum, za Działdowską po
lewej stronie będzie za drzewami (trochę cofnięta od ulicy) kamienica z
czerwonej cegły, chyba jeszcze przedwojenna. I tam na parterze jest coś, co się
nazywa Pracownia cukiernicza. I te pączki to tam, potwierdzam - dobre!

do Starego Znawcy

[Gość: Fly]

czy mowisz o tej 'starej' cukierni kiedys tylko z paczkami na przeciwko placu
Opolskiego? ktorego juz chyba nie ma, miedzy szpitalem na Dzialdowskiej idac w
strone Mlynarskiej?
Bozusiu....ile ja sie tam nabiegalam w dziecinstwie i ile pieniedzy zostawilam
w paczkarni, a ile razy bylo tak ze biegalam tylko popatarzec przez szybe na
paczki z wystawy, bo akurat nie mialam pieniedzy....

[Gość: Basia]

to i ja wiem i potwierdzam że tam najlepsze w Warszawie . Otóż idąc ulicą
Górczewską mijasz Działdowską ( czyli idziesz w stronę dawnego PDT Wola - prawą
stroną ulicy) no i po 100m - musisz zobaczyć cukiernię p. Kowalskiego. W Tłusty
Czwartek kolejka tam bywa diochodzi do Działdowskiej :))
Kiedyś lubiłam pączki z cukierni Solidarności róg Jana Pawła ( to dawniej było
Świerczewskiego róg Marchlewskiego ) ale dawno temu tam byłam i co tam teraz to
nie ręczę
Pozdrawiam wszystkich pączkojadów :)))))

[Gość: Marta]

Oj tam najlepsze zdecydowanie, nadmienie że jak bylam dzieckiem w na
Dzialdowskiej można bylo kupić pącząki zimne, letnie i gorące, ciekawa jestem
czy jeszcze tak sprzedają, dawno tam nie bylam!

Oj te przedszkolne wspomnienia.....

[brunosch]

W jednym z bloczysk za Żelazną Bramą (jak się idzie od pl. Bankowego na
Grzybowski) na parterze jest cukiernia (a właściwie tylko okienko z którego
sprzedają słodycze) Pączki są naprawdę dobre i zawsze świeże, bo długo nie
leżą :)

[Gość: arek]

Na ul. Gorczewskiej w starej kamienicy przed skrzyzowaniem z Płocką.
Zobaczysz po kolejce.
Sa bezkonkurencyjne w Warszawie. Cukiernia robi TYLKO pączki co o czyms
swiadczy.

Arek

a czy u Fukiera?

[Gość: at]

kiedyś dostałam furę pączków "od" Fukiera, było to wiele lat temu (ale nie były
one już komunistyczne ;) i wydaje mi się, że były niezłe. a może mnie pamięć
zawodzi? jak to z nimi jest teraz?

[Gość: limba]

Cukiernię "Pod Krokodylem" i "Fukiera" przejęła P.M.Gessler. Ale ostrzegam
przed jej wyrobami!!! Kiedyś w czasie spaceru po Starym Mieście [w niedzielę, a
więc wtedy, gdy jest największy popyt na ciastka i wydawałoby się, że wszystko
jest świeże] dokonałam u niej zakupu. Okropne gnioty i na dodatek cena
wyśrubowana w górę niemiłosiernie.
Jeśli chodzi o Bliklego, to cena wzrasta - w miarę jak zmniejsza się wielkość
pączków. Jadłam wczoraj - poczęstowana przez koleżankę z okazji jej imienin,
która co roku raczy nas właśnie pączkami od Bliklego - a więc mam porównanie.
Te jego pączki są efektownie podawane [w karbowanej firmowej "foremce", polane
lukrem i posypane skórką pomarańczową] - ale były chyba wykrawane kieliszkiem,
bo nie sądzę, aby tak nie miały czasu na wyrośniecie i były tak małe po
usmażeniu.
Natomiast, jeśli chodzi o cukiernię na Górczewskiej - to dawno już w niej nie
byłam. Ale za czasów, gdy tam bywałam - pączki były wspaniałe. I ponieważ
smażono tam tylko pączki - można było kupić je temperaturze o jakiej tylko się
zamarzyło, tzn. od gorącej [czyli usmażone przed chwilą], poprzez kilka odmian
ciepłych, aż do całkiem wystudzonych pączusiów > z dużą ilością marmolady oraz
z lukrem ze skórką pomarańczową. Mniam mniam - nigdy nie zapomnę ich smaku!

A ponieważ Liska skarży się, że nikt nie chce podać przepisu na pączki - podaję
swój:
° 3 szklanki mąki tortowej lub innej pszennej [tj.ok.1/2 kg]
° 4 dkg drożdży [takie małe kosteczki sprzedawane w Geancie i
Carrefourze] lub torebka drożdży granulowanych DrOetkera [tzw.suchych]
° ok. 1 szkl ciepłego mleka
° 6 – 8 żółtek [zależy od wielkości jajek]
° 1/2 kostki masła extra [tj. 10 dkg] stopionego i sklarowanego [czyli
sam tłuszcz bez serwatki, która oddzieli się podczas rozpuszczania masła]
° 1/2 szklanki cukru pudru
° 2 – 3 łyżki spirytusu [żeby nie chłonęły tłuszczu w czasie smażenia]
° aromat waniliowy lub skórka otarta z cytryny
Z w/w składników wyrabiam ciasto - wg zasad przyrządzania drożdżowego
[najprościej jest przy użyciu drożdży suchych, bo nie trzeba sporządzać
rozczynu – tylko miesza się je z mąką, a potem dodaje resztę składników > czyli
żółtka utarte z cukrem, ciepłe mleko, spirytus, aromat, a na końcu ciepłe
masło].
Po wyrobieniu, ciasto odstawiam pod przykryciem do wyrośnięcia.
Gdy podwoi swoją objętość, ciasto delikatnie rozwałkowuję – podsypując
oczywiście mąką, żeby się nie kleiło – na grubość ok.2 cm i wykrawam szklanką
pączki, które układam na kocyku przykrytym lnianą ściereczką i przykrywam też
ściereczką > do ostatecznego wyrośnięcia.
Potem pączki smażę [zawsze robiłam to na smalcu, ale ostatnio przekonałam się
do oleju SŁONECZNIKOWEGO „BARTEK” i bardzo go polecam – pączki mają piękną
złotobrązową skórkę i są delikatniejsze w smaku, niż smażone na smalcu].
I teraz uwaga - ostatnio usprawniłam sobie pracę przy pączkach, tzn. nie
nadziewam ich przed smażeniem, bo po zawinięciu marmolady w ciasto, nigdy nie
osiągały idealnego kulistego kształtu, a także w czasie, gdy rosły zawsze kilka
z nich pękało i nadzienie wyłaziło w czasie smażenia.
A więc, gdy pączki są już wszystkie usmażone i są jeszcze dobrze ciepłe,
wkładam marmoladę [zwykłą pomieszaną z konfiturą z płatków róży > sama
konfitura ma zbyt intensywny zapach] do szprycy do dekorowania tortów i taką
najcieńszą, długą końcówką [która jest komplecie] wciskam nadzienie do środka
każdego pączka. Po całkowitym wystudzeniu nawet nie widać tego nakłutego
miejsca - chyba, że ktoś będzie skrupulatnie je oglądał.
Lukier:
° szklanka cukru pudru
° skórka otarta [na najdrobniejszych oczkach tarki jarzynowej] z 1
cytryny wyszorowanej i sparzonej gorącą wodą
° sok z tej cytryny
° 3 – 4 łyżki wrzącej wody
Do cukru pudru dodaję sok z cytryny – mieszam – a następnie dodaję wrzątek i
ucieram drewnianą „pałką” lukier, aż zgęstnieje i zbieleje. Dodaję otartą
skórkę z cytryny i smaruję ciepłe jeszcze pączki. Lukier jest kwaskowy i bardzo
aromatyczny.
Pozdrawiam karnawałowo i tłusto-czwartkowo!!!

[a000000]

Najlepsze pączki są we własnej kuchni. Tylko ciasto musi być luźniejsze niż na
drożdżówkę i tak wyrobione koniecznie ręką, że zupełnie się nie przykleja do
dłoni i robią sie takie powietrzne bąble, słychac jak szeleści. Ja preferuję
smalec, ale każdy tłuszcz należy doprowadzać do temperatury bardzo powoli,
czasami ponad godzinę. Ostatnio pączków nie robię, bo coś mi zbrzydły. A te od
Bliklego, wstyd się przyznać - wyrzuciłam.

[Gość: Liska]

Dziękuję bardzo wszystkim, a podwójnie dziękuję Limbie:-)
Co do p. Gessler, to pamiętam jak kiedyś w Słodkim-Słonym kupowałam drożdżówki
na śniadanie, wszystkie chyba po 5,50 zł, a gdzieś wysoko na ladzie leżały
skromniutko takie drożdżówki - jedna na drugiej, a na nich widniała cena: 1,50
zł. Zdziwiłam się, że takie tanie i poprosiłam, żeby pani dołożyła do
pudełeczka dwie. Jakie było moje zdziwienie, że po otwarciu pudełka w domu z
lupą szukałam tych "drożdżówek" po 1,50 zł - były tak malutkie jak mini-
biszkopty z supermarketu. A leżąc jedna na drugiej, wysoko i w przytłumionym
świetle nie wyglądały tak niepozornie. Ech.
Podoba mi się idea pączków o różnej temperaturze... Mniam. "Dziś taki mróz, to
poproszę gorącego" i do tego herbatę z różą.
Muchos gracias raz jeszcze, a jak zrobię pączusie wg Limby, na pewno zdam
relację:-)

[Gość: limba]

Ja też się cieszę podwójnie, bo:
- Po pierwsze - może mój przepis zostanie przetestowany i dowiem się o
wynikach. Nie robię zbyt często pączków, bo czasu coraz mniej - ale zapewniam,
że nawet najlepsze cukierniane nie dorównają domowym, bo domowe są dobre przez
wiele dni [miałam okazję to przetestować, gdy zrobiłam b.dużo pączków - a
goście odwołali wizytę]. Należy tylko pamiętać, aby nie dodawać zbyt dużo
drożdży {drożdże, tak jak każdy środek spulchniający, wysuszają ciasto]. Lepiej
więc dodać tych drożdży mniej i pozwolić ciastu dłużej rosnąć. Pewnie dlatego
pączki z cukierni - praktycznie już na drugi dzień są czerstwe - ponieważ
cukiernik, aby uzyskać większą ilość towaru dodaje dużo drożdży. Moja mama
(ciasto drożdżowe lubiła najbardziej i często je piekła) stosowała (a ja po
niej) takie proporcje: na 1 kg mąki - 6 dkg drożdży.

- Po drugie, cieszę się, że cukiernia na Górczewskiej istnieje.
Nie byłam tam od wielu, wielu lat > od kiedy zmieniłam miejsce pracy i teraz
nie jest mi po drodze. A, że czasu mam coraz mniej - nie chciałam jechać w
ciemno. Ale teraz, kto wie?
Może ktoś da znać, czy tam jeszcze oferują pączki w różnej temperaturze? To
była niesamowita frajda!
Pozdrówka dla wielbicieli pączków!!!

Do Limby:-))

[Gość: Liska]

A więc, Twój przepis został przetestowany i test wyszedł tak, że dyszę z
przejedzenia... Zjadłam chyba z 6 pączków (w sumie wyszło 21). Są/były pyszne:
z wierzchu chrupiąca skórka, a w środku mięciutkie i pachnące. Wilgotne,
maślano-waniliowe.
Pierwsze 6 szt spaliłam, bo za bardzo rozgrzałam olej, ale na szczęście ich nie
wyrzuciłam i zjedliśmy też te spalone... Druga runda smażenia była już bardziej
udana, a trzecia i czwarta to już zawodowstwo;-)
Nie użyłam marmolady, bo w sklepie spojrzałam na etykiety trzech czy czterech i
po przeczytaniu ich składu, czym prędzej odstawiłam na półkę. Wymieszałam dżem
truskawkowy z konfiturą z płatków róży i nadziałam przed usmażeniem, co było
nieco mozolne, ale jakoś się udało.
Jeszcze raz - wielkie podzięki za przepis.

[alex113]

Gość portalu: Liska napisał(a):
> Pierwsze 6 szt spaliłam, bo za bardzo rozgrzałam olej, ale na szczęście ich
nie wyrzuciłam i zjedliśmy też te spalone...

.... poswiecenie godne lepszej sprawy :-))
Skoro takie dobre nawet spalone, to bedzie to dla mnie inspiracja, zeby
sprobowac je zrobic :-))

[Gość: Liska]

Spróbuj, spróbuj:-)

[Gość: GOŚKA]

Jedno słowo : R E W E L A C Y J N E !!!!!!

Do Liski

[Gość: limba]

Bardzo dziękuję za słowa pochwały, miło mi, że przydał Ci się mój przepis.
Podziwiam Cię, że nadziewałaś pączki przed smażeniem – i radzę kup sobie to
urządzenie, o którym pisałam poprzednio. Ja właśnie nabyłam w Leclercu
największą szprycę, jaka była (firmy Fackelmann - za ok.19 zł). W innych
marketach też widziałam takie - wiszą na regałach z przyrządami kuchennymi
typu: noże, tarki, korkociągi, sitka, praski do wyciskania, itp.
Naprawdę to ogromne ułatwienie nadziewanie pączków po usmażeniu wtedy, gdy są
jeszcze dobrze ciepłe – szczególnie, że mieszanka, jaką zastosowałaś była na
pewno świetna, ale chyba dość rzadka po wymieszaniu z dżemem.
Jeśli przepis Ci się spodobał, radzę na przyszły sezon zaopatrzyć się w domowe
powidła ze śliwek.
Ale zainspirowana Twoją wypowiedzią o marmoladzie [rozumiem, że skład jej był
fatalny], dorzucam taki pomysł: myślę, że niezłe byłyby pączki z rodzynkami,
albo śliwkami suszonymi pokrojonymi w paseczki. Ostatnio w marketach bywają
świetne krajowe śliwki bez pestek (na wagę) – dodaję je do piernika. Te
kalifornijskie są większe i słodsze, ale za to – moim zdaniem - bez zapachu i
smaku.
Rodzynki można dodać w czasie wyrabiania ciasta – musi być ich dużo. Robiłam
kiedyś takie smażone drożdżowe racuszki z rodzynkami – były naprawdę bardzo
smaczne – rodzynki były słodkie – a jednocześnie lekko kwaskowe i nadawały
charakter tym ubogim krewnym pączków. Chociaż racuszki - jedzone zaraz po
usmażeniu, jeszcze ciepłe - są naprawdę pyszne.
A gdyby tak jeszcze namoczyć rodzynki w odrobinie rumu, już widzę jakie byłyby
dobre!!!
Pozdrawiam serdecznie!

Do Limby:-))

[Gość: Liska]

Kupiłam to urządzenie, ale zostawiłam w samochodzie, a że było wtedy bardzo
zimno, nie chciało mi się ubierać i zejść na dół, więc trochę z lenistwa
napełniałam pączki przed smażeniem...
Muszę przyznać, że były tak pyszne i tak szybko je zjedliśmy, że znowu o nich
myślę:-)
Nadzienie wyszło mi rzeczywiście rzadkie, powidła śliwkowe własnej roboty
miałam w domu, ale zależało mi na tym, żeby użyć konfitury z płatków róży, a
doszłam do wniosku, że jak wymieszam śliwki z różą to wyjdzie coś niejadalnego.
Pomyślałam, że zapytam Cię o to, jak można je nadziewać wiśniami? Kiedy byłam
mała, mama mojej koleżanki robiła pączki z wiśniami właśnie i były pyszne.
Niestety kilkanaście lat temu wyjechała na stałe zagranicę, a koleżanka nie zna
przepisu:-( No bo nie wiem, czy użyć wiśni mrożonych maczanych w cukrze, czy
wziąć takie z kompotu? Widzę, że jesteś specjalistką w ciastach pączkowatych:-
))) A może mogłabyś mi podać przepis na racuchy? Ja robię wprawdzie takie z
ciasta naleśnikowego zagęszczonego mąką, ale to chyba nie to... Racuchy-poduchy
z konfiturą wiśniową i rumem...
serdecznie pozdrawiam:-)

[Gość: limba]

Jeśli chodzi o pączki z wiśniami, to wiśnie mrożone-surowe raczej nie będą się
nadawały. Wiśnie puszczą zbyt dużo soku, a ponieważ pączki smaży się bardzo
krótko, chyba jednak będą nadal surowe zbyt i kwaśne – tak to sobie wyobrażam,
chociaż przyznam, że z wiśniami takimi pączków nigdy nie robiłam.
Natomiast wiśnie z kompotu [oczywiście muszą być bez pestek i odsączone] > moim
zdaniem jak najbardziej będą właściwe. Mam na myśli taki kompot, który się
gotuje [a raczej tylko pasteryzuje] z owoców zasypanych cukrem – bez dodatku
wody. Chyba te kupowane w sklepach są gotowane z dodatkiem wody i będą miały
smak trochę niezbyt wyraźny, ale z braku innych można też spróbować.
Nie mam też przekonania do dżemów kupowanych w sklepie, bo nawet w przypadku
tych najlepszych, na drugi dzień po otworzeniu słoika masa robi się płynna.
Ja kompotów na zimę już nie robię, bo gdy długo stoją tracą swoje walory
smakowe, a ponadto mam zbyt mało czasu, natomiast robię konfitury z wiśni z
żelfixem. Są gęste i mają wspaniały smak, bo ich się nie smaży, a w związku z
tym nie tracą aromatu świeżych wiśni – ale niektóre osoby są uprzedzone do
wyrobów z żelfixem [nie wiem dlaczego, bo przecież żelfix to pektyny, które
powodują zgęszczenie soku].
Jestem pewna, że tak samo można zrobić nadzienie do pączków z wiśni mrożonych,
bo technologia jest taka: wiśnie podgrzewa się z cukrem i żelifixem [dokładny
przepis na opakowaniu żelfixu] - a po wystudzeniu i zastygnięciu jest gotowa
konfitura. Jest to bardzo szybki sposób, a widziałam w marketach mrożone wiśnie
bez pestek [w opakowaniach 0,5 kg, a więc trzeba kupić dwie paczki] i żelfix
Oetkera też był {torebka wystarcza na 1 kg owoców] > polecam ten „3 : 1”, nie
trzeba wtedy dodawać dużo cukru.

A jeśli chodzi o racuszki, to jest to ciasto z dodatkiem drożdży – podobne do
pączkowego, ale w wersji bardziej oszczędnej oraz mniej słodkie i dość rzadkie
> wyrabia się i nakłada na patelnię łyżką.
I tak : trzeba rozbić 2 jajka z 1 paczką cukru waniliowego – nie musi to być
sztywna piana, wystarczy aby żółtko połączyło się z białkiem. Cukru już więcej
nie dodaję, bo w czasie smażenia szybko się przypalają.
Do tego wlewam 1 szklankę ciepłego mleka, wsypuję szczyptę soli, wrzucam 2 dkg
rozkruszonych drożdży - mieszam, aż drożdże się rozpuszczą. Potem dodaję ok.3
łyżek mąki i 3 łyżki oleju słonecznikowego – mieszam drewnianą łyżką, dodając
dalej mąkę po 1 łyżce, aż ciasto osiąga konsystencję gęstej śmietany. Właściwie
w przypadku racuszków tego się nie robi, ale ja na koniec dodaję także
kieliszek wódki lub spirytusu – nie jest to konieczne, ale – podobnie jak
pączki – racuszki chłoną mniej tłuszczu w czasie smażenia i są delikatniejsze.
Do tej wersji podstawowej dodaję też rodzynki – dość dużo > paczkę ok.20 dkg –
i odstawiam pod przykryciem w ciepłym miejscu > do wyrośnięcia. Można też
zrobić bez rodzynek i podawać z samym cukrem pudrem lub np. z konfiturami, itp.
Gdy ciasto znacznie podrośnie [zwiększy swoją objętość ok. 3 razy], smażę
wykładając płaskie racuszki łyżką na rozgrzany olej słonecznikowy. Ciasto ma
tendencję do przyklejania się do łyżki, ale pomagam sobie wtedy zgarniając z
niej porcję racuszkową nożem. Smażę na złoty kolor, pomagając sobie przy
przewracaniu patyczkami do szaszłyków [wkłuwam je w usmażoną część racucha i
przewracam]. Jednocześnie przy zdejmowaniu z patelni - również przekłuwając
patyczkami - sprawdza się ten sposób, czy ciasto nie jest w środku surowe.
Po usmażeniu, gdy trochę przestygną posypuję solidnie cukrem pudrem [jak
wcześniej zaznaczyłam, samo ciasto nie może być zbyt słodkie, bo się przypala]
wymieszanym z cukrem waniliowym > najdrobniejszy jest cukier waniliowy
marki „Libella” > jest tak miałki jak cukier puder i z łatwością przelatuje
przez oczka sitka i nie zgrzyta między zębami. Najsmaczniejsze są jeszcze lekko
ciepłe i chrupiące. Natomiast na drugi dzień są już sztywne i zdecydowanie
mniej smaczne, dlatego nazywam je ubogim krewnym pączków, które [oczywiście te
domowe] są dobre nawet przez kilka dni.
Natomiast, co do pączków i innych wyrobów z dodatkiem sody, to jestem do nich
uprzedzona, bo za każdym razem, gdy byłam nimi częstowana [jadłam pączki tzw.
serowe, tzw.oponki i „marchwiaka”] miałam wrażenie, że ciasto puszcza bąbelki i
rośnie mi w ustach ... fe!
Życzę udanych eksperymentów i smacznego!

[Gość: limba]

Zapomniałam dodać, że to nadzienie wiśniowe trzeba włożyć w pączki przed
smażeniem, bo niestety owoce nie przecisną się przez końcówkę do nadziewania,
ale chyba się tego domyśliłaś. To tak na wszelki wypadek, bo nie lubię podawać
niedokładnych przepisów. Pozdrawiam serdecznie i służę pomocą, może nie
natychmiastową, ale mam nadzieję, że jeszcze we właściwym czasie!
A przy okazji - a`propos mieszania róży z powidłami - myślę, iż róża ma tak
intensywny smak, że zdominowałaby smak powideł śliwkowych i nie byłoby to złe -
ale to zawsze można sprawdzić, wykonując małą próbkę. A powidła są świetne do
nadziewania, bo są gęste i nie wyływają z ciasta. Pozdrówka!

[Gość: Liska]

Dziękuję baaaardzo:-)))
Racuszki wypróbuję, a pewnie latem będę pytac o przepis na konfitury:-))))

Do Liski

[Gość: limba]

Podciągam temat, poniewaź nie wiem, czy odebrałaś moją odpowiedź na zadane mi
pytania. Pozdrawiam.

[kinamina]

W Szczecinie na Basenie Gorniczym
uwielbiam te z ajerkoniakiem polane czekolada

[kinamina]

najlepsze paczki, malutki i chetliwe
Pączki serowe
Porcje: 30-40 Koszt: 15 zł Trudność: prosty Czas: 5 min. Kalorie:
Składniki:
- 1/2 szkl. mąki,
- 3 jaja,
- 2 serki waniliowe (200 g),
- 1 łyżeczka sody,
- 1 łyżeczka octu.
Jak przyrządzić?
Wszystko razem wymieszać i piec na smalcu (3 kostki).
Potrzebne przybory:
Garnek i łyżka.