Jeszcze raz o esencji herbacianej.

[qubraq]

Powtarzam ten wątek na "Kuchni" gdyż chyba jest tu mimo definicji więcej
herbaciarzy niż w napojach! Proszę zatem o łaskawe wybaczenie mi tego
nietaktu.
Chyba grzeszę bardzo przeciw zdrowiu. Od lat robię sobie herbatę z wcześniej
przygotowanej esencji i wrzątku lub dostatecznie gorącej przegotowanej wody.
Esencję robię typowo, bez specjalnego nabożeństwa. No i potem ta esencja stoi
w czajniczku porcelanowym lub szklanym aż sie wyczerpie czyli około doby.
Żona mi ciągle głowę suszy, że to samobójstwo, że herbatę się zaparza na
jeden raz, że trzymanie jej nawet godzinę już jest błędem, żeby nie
powiedzieć przestępstwem! Nie jest chemikiem, biotechnologiem czy
żywieniowcem, ale zwykłą przemądrą kobitą, której racja zawsze musi być na
wierzchu! Qurde - ale może ona faktycznie ma rację, co?! Powiedzcie tak
szczerze - jak to jest naprawdę z tą esencją, co takiego z niej się wydziela
że już po godzinie nie wolno jej pić, czy jest w tym jakaś mądrość ludowa czy
biotechnologiczna czy też "to takie ino babskie gadanie". Czekam z niepokojem
na Wasz wyrok
Andrzej

[wedrowiec2]

W miarę parzenia herbaty (przebywania jej listków w wodzie) ulegają
rozpuszczeniu różnego rodzaju garbniki (tanina) i herbata staje się gorzka.
Czas parzenia herbaty to kwestia smaku, a nie jej potencjalnej szkodliwości.

[Gość: życzliwa]

Twoją żonę denerwuje czajniczek. Nie chodzi jej o Twoje zdrowie. Piję samą
esencję herbaty zielonej, również następnego dnia po zaparzeniu. Jezt bardziej
gorzka, ale nie jest szkodliwa.

[Gość: Wszystko zależy]

jeszcze od tego czy po zaparzeniu herbaty (2 - 5 min) odcedzasz esencję, czy
też nie.
Jeżeli odcedzasz - to pijąc herbatę zrobioną z takiej esencji tracisz "tylko"
na walorach smakowych, no - może jeszcze na ilości substancji odżywczych
(witamin), soli min., związkach nieorganicznych itp., czyli reasumując zamiast
zdrowego napoju pijesz napój neutralny ( oczywiście wyłączając z tych rozważań
sprawy wiążące się z tym, co określiłeś mianem "specjalne nabożeństwo" :)).
Jeżeli nie odcedzasz - HA! - wtedy sprawa ma się gorzej bo: herbata w
pierwszych 2 min. parzenia oddaje do roztworu całą zawartość kofeiny (teiny) a
w następnych minutach uwalniają się sukcesywnie garbniki, które wiążą kofeinę.
Czyli w tym wypadku tracisz jeszcze orzeźwiające, pobudzające walory naparu
herbacianego, co do garbników w dużym stężeniu spotkałam się z różnymi
opiniami - od twierdzenia, że to czysta trucizna do twierdzenia, że po prostu
niesmaczne.
Ja osobiście, bez specjalnego nabożeństwa, parzę wedle obowiązujących reguł i
piję Herbatę każdorazowo świeżo zaparzoną - taka jest wg mnie najlepszą. Staram
się kupować herbaty świeże i dobre gatunkowo. Jest to trudne, bo mieszkam na
wsi ale gdy jestem w mieście staram się zaopatrzyć w dobre herbatki, jest to
też w moim domu mile widziany prezent. Myślę, że to tak jak z potrawami
(szczególnie tymi pachnącymi)- większość jednak najlepsza jest, gdy świeża, bo
walory zapachowe i olejki eteryczny ulatniają się jako pierwsze.

[krasnowo]

To byłam ja - Agata, zapomniałam sę zalogować.

[qubraq]

Dzięki serdeczne za to co już ...
A.

[j_u]

Barbarzynstwo! Herbate nalezy parzyc, w zaleznosci od koloru i gatunku, od 3 do
5 minut, nie dluzej. Potem robi sie swinswto, aromat ulatuje, zostaje sam
ciezki, gorzki osad na zebach... bleee. Radze ze szczerego serca zmienic
zwyczaje, a nauczysz sie szybko spostrzegac, ze herbata moze byc cudownym
regenerujacym i aromatycznym napojem. Wielu ludzi niestety tego nie wie,
zalewaja fusy w szklane albo w czajniczku na esencje i traca cale bogactwo
herbaty...

[qubraq]

j_u napisała:

> Barbarzynstwo! Herbate nalezy parzyc, w zaleznosci od koloru i gatunku, od 3
> do 5 minut, nie dluzej. Potem robi sie swinswto, aromat ulatuje, zostaje sam
> ciezki, gorzki osad na zebach... bleee. Radze ze szczerego serca zmienic
> zwyczaje, a nauczysz sie szybko spostrzegac, ze herbata moze byc cudownym
> regenerujacym i aromatycznym napojem. Wielu ludzi niestety tego nie wie,
> zalewaja fusy w szklane albo w czajniczku na esencje i traca cale bogactwo
> herbaty...

Piję dużo herbaty, napewno ponad 2 litry dziennie, nie dam rady co godzinę
zaparzać sobie filiżankę tego "cudownego regenerującego i aromatycznego
napoju". Chcę Ci Juve wierzyć ale nie sądzę żebym pijał świństwo myśląc, że to
herbata. Owszem robię różne "świństwa" z ziół i żytniówki, których dżentelmen
do ust nie wziąłby a koleżanki mojej żony wpadają do mojego królestwa i
zwędziwszy ze schowka omszałą butelczynę wyrywają ją sobie nawzajem. Rozumiesz,
co kto lubi; ja na ten przykład nie potrafię pić herbaty niesłodzonej. Od 5 lat
słodzę miodem.
Pozdrawiam
Andrzej

[krasnowo]

Zagotować świeżą wodę, przelać czajniczek, nasypać herbatę do zaparzaczki, bądź
do imbryczka i zalać wrzątkiem, jak nie ma zaparzaczki, można poprostu herbatę
po zaparzeniu odcedzić (żeby przerwać proces parzenia), a zaparzaczkę się
wyjmuje. Cała czynność trwa (bez czasu gotowania wody) minutę + czas parzenia i
naprawdę warto ten czas poświęcić, bo wiele przyjemności człowiek w zamian
otrzymuje, ale coś mi się zdaje drogi Qubraqu, że nie zamieściłeś tego wątku po
to, by dać się przekonać :o)))

[abere8]

A ja sie zgadzam z qubraqiem, bo tez pijam herbate litrami (kawy wcale) i nie
nadazylabym z myciem czajniczka i zaparzaczki. A jesli smakuje mi parzona moim
sposobem - fusy do szklanki i na to wrzatek (i nie jest szkodliwa, jak
twierdzicie), to czemu nie? Co nie znaczy, ze nie doceniam fachowo zaparzonej
herbaty w herbaciarni z prawdziwego zdarzenia :-)

[j_u]

Buuu... do ciebie i kubraka... marnujecie wspaniale dary boze... chlip.

[j_u]

Aha, ja pije do 8 szklanek dziennie. Nie zauwazylam, zeby mi parzenie jakos
rozbijalo dzien...

[Gość: Pichciarz]

herbata po angielsku:
www.majkowscy.neostrada.pl/kuchnia/polska/b3.html
kobieca.linia.pl/mniam9.html
www.e-drinks.com.pl/herbata/herbata8.htm\
herbata po rosyjsku:
www.kuchnia.3miasto.pl/5684.htm
www.gimnazjum5.krakow.pl/images/rosja/500/Obraz%20084.jpg
herbata po polsku (?):
www.acm.konin.lm.pl/html/teksciory/herbata.htm

[j_u]

Brakuje herbaty po arabsku :(
Pija glowie czarna i zielona, zaparzane podobnie: Zalewaja w czajniczku (a
wlasciwie w takim metalowym garnuszku, zapomnialam jak sie nazywa) herbate
wrzatkiem i po chwili te wode z pierwszego parzenia wylewaja (zalanie wrzatkiem
zielonej herbaty czyni ja strasznie cierpka, ja w domu zamiast wylewania 1
parzenia po prostu zalewam odrobine przestudzona woda, jak Chinczycy). Drugie
parzenie odbywa sie przez taki lejek z filtrem, w ktorym jest mnostwo cukru.
Cukier rozpuszcza sie, a liscie pozostaja. Leje sie wode bardzo wolno, aby
zdazyla naciagnac. Dodaja miety, cynamonu lub marabiji.
Ten sposob rzeczywiscie jest czasochlonny, ja po prostu zwyczajnie zaparzam i
nie sloze herbat, ale zielona rzeczywiscie zalewam lekko wystudzona woda i
dodaje do herbat roznych wymyslow: miety, suszonych owocow, marabiji, cynamonu,
kardamonu i roznych takich.

[ampolion]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12124&w=11603723

[Gość: rozpita]

Ja właściwie piję tylko herbatę. Piję mało płynów (niestety), bo płyny mi jakoś
nie smakują. A herbatę lubię. Jej gorzkawy smak z odrobiną cukru - to jest to.
Czy mróz, czy upał. Herbatę parzę w małym porcelanowym czajniczku, który starą
metodą ustawiam na czajniku z wodą. Zapas czajniczków poczyniłam i może na
razie zmiana mody parzenia mnie nie dotknie. Czajniki mam zwykle całkiem
nienowoczesne z dużą dziurą u góry na mały czajniczek z esencją. Reszta kuchni
z innej epoki a czajnik starożytny.
Herbata plujka mi nie smakuje, bo fusy stale pracują w filiżance i każdy łyk ma
inny smak i moc. Herbata na sznurku daje szansę przerwać proces parzenia w
porę, ale jakoś nie odpowiadają mi gotowe propozycje mieszanek herbacianych. Ja
kupuję różne liściaste herbaty, wśród których dominuje assam, bo daje ciemny
kolor bez ekstremalnej goryczy. Lubię w osobnym pudełku zrobić sobie mieszankę
wg mojego gustu. Szkoda, że herbata na wagę jest jednak droga. Przy moim
zużyciu byłaby to mocna pozycja w budżecie.
A parzę herbatę niestety raz na dobę. Czasem jak zaczyna mi nieładnie pachnieć -
częściej. Mam esencję, z którj z przyjemnością w domu korzystam. W pracy
pozostaje mi tylko sznurek....

[qubraq]

W tym co piszecie, moi mili i drodzy herbaciarze, dostrzegam dla siebie jakąś
szansę. Chciałbym Cię zapewnić Agato, że nietrudno mnie przekonać pod warunkiem
przedstawienia argumentów technicznych (pomijam ekonomiczne no bo coś jednak od
życia mi się należy - baby mają wszystko, urodę, modę, kosmetyki, elegancką
bieliznę, królestwo ciuchów, królestwo kuchni, są boginiami miłości, mają dar
macierzyństwa - najpiękniejszy z darów niebios! - mają ploty, mają dzieci, domy
i ogrody, słowem mają wszystko!!! Czyż stary człowiek nie może sobie w takim
razie choć kupić dobrej-drogiej herbaty?!)
Mama moja całe życie zaparzała herbatę w czajniczku do bezpośredniego picia,
żona robi to samo. Ja przez lata pracy w biurze projektów (40 lat!) wyrobiłem
sobie zwyczaj zaparzania raz na dzień z samego rana i trzymania dzbanka
szklanego z esencją (i - niestety - farfoclami) pod wełnianym kapturem i
pijania herbaty z duzych kubków lub półlitrowych filiżanek przywożonych wtedy z
zagranicznych delegacji. Zostało mi więc to do dziś. Ale może słodka Juwe ma
rację, że marnuję takie dobra. Różnych herbat, ziółek i suszu wszelkiego
autoramentu mam kilkadziesiąt rodzajów takoż i z imbryczkami więc może zacznę
tak jak radzicie - na jeden raz. Chociaż zona się ucieszy że na jej wyszło!
Wytłumaczcie mi jednak, svpl, jeszcze jedno: zawsze miałem wrażenie że esencja
z piórkami zostawionymi w roztworze jest jakas bardziej "esencjonalna"; czy to
tylko złudzenie czy też oszukiwanie zmysłów. Pytam dlatego, że biochemia
kuchenna jest niesamowita! Niewierzących odsyłam do filmów "Discovery Science"
na kanale Discovery w TV.
Pozdrawiam serdecznie
Andrzej

Andrzeju!

[Gość: Liska]

I ja Cię będę gorąco namawiać do namaszczeniowego picia herbaty, a jestem
pewna, że któregoś dnia stwierdzisz, że inna Ci nie smakuje.
Myślę, że podstawą jest dobra herbata, której nie da się po prostu zalać na 24
h. Jeśli miałabym kogoś nauczyć pić herbatę, zaproponowałabym Darjeeling First
Flush, parzony 3-3,5 min w porcelanowym czajniczku, w papierowym filtrze.
Zapewniam Cię, że porcja takiego naparu pita z filiżanki z cieniutkiej
porcelany jest rozkoszą dla podniebienia. Aha - i koniecznie bez cukru, cytryny
i innych dodatków.
Albo taka herbata zielona czy też jeszcze lepiej biała: parzona 2 minuty i pita
z japońskich, ręcznie robionych filiżanek bez uszek ustawionych na drewnianych
spodeczkach.
A może po prostu spróbuj przez kilka dni pić tak, a potem porównasz...
:-)

[qubraq]

Gość portalu: Liska napisała:

> I ja Cię będę gorąco namawiać do namaszczeniowego picia herbaty, po prostu
spróbuj przez kilka dni pić tak, a potem porównasz...
> :-)
Już dziś od rana piję tak jak kazałyście, drogie dziewczyny (jak sądzę)!
Ile Wam zawdzięczam!
Odnosiłem kiedyś wrażenie, że herbata plujka, po jakimś czasie, choć nie tak
gorąca (do dziś nie potrafię pić ani jeść gorących rzeczy, chyba, że działo się
to na przełęczy Czang La na wysokości ciut poniżej 24 000 ft gdzie trzeba
gotować w szybkowarach bo woda wrze w 60 st!) - wiec nie tak gorąca jak na
początku po zaparzeniu w garnuszku, była jak gdyby smaczniejsza, szczególnie że
była jak zwykle lekko osłodzona! (jak mówiłem - nie umiem pić niesłodzonej).
Celowały w tym herbaty indyjskie granulowane np. Nataraj. Jak sądzicie skąd to
się brało?
Andrzej

[j_u]

Sprawiasz mi radosc tymi slowami :)))
Najlepiej jest miec w domu zapas kubkow lub malych dzbanuszkow z siteczkami do
parzenia. Wowczas nie musisz za kazdym razem myc kubka, tylko wysypywac z sitka
zaparzone liscie i wrzucac swieze tego samego gatunku.

Przydatne linki do poczatku zabawy z herbata:
www.herbaciarnia.pl/rodzaje.html
herbata.4me.pl/artykuly.php?id=co_w_herbacie
herbaty.w.interia.pl/wstep.html
Kilka podstawowych zasad parzenia:
czarna - zalewac wrzatkiem, do 3 min. naciagania
czarna herbate mozna aromatyzowac suszonymi owocami, kardamonem, olejkiem
bergamotowym, cytryna, wanilia, rumem, karmelem.
czerwona - tez wrzatek, w zaleznosci od rodzaju od 3 (pu-erh) do 5 min.(oolong)
czerwona herbata, zwlaszcza pu-erh, ma ziemisty aromat i posmak, dlatego czesto
sprzedaje sie ja aromatyzowana (cytryna, mandarynka, olejek bergamotowy,
jasmin - same slodkie zapachy)
zielona - woda ok. 80 stopni, 2-3 min. naciagania.
zielona herbata jest delikatna, dlatego uzywa sie tez delikatnych zapachow:
miety, cytryny, kardamonu, w wersji arabskiej marabiji (takie zielsko), jasminu.

No i przyznam sie - ja tez kiedys pilam zalewane fusy, ale od kiedy nauczylam
sie pic herbate jak nalezy, zalane fusy napelniaja mnie wstretem.
Zycze milego uzalezniania sie od boskiego napoju i jego celebracji ;)))

[krasnowo]

Zarówno "esencjonalność esencji" jak i jej gorszy smak zawdzięczasz właśnie
olbrzymiej ilości garbników w tak zaparzonej herbacie, temperaturze wody oraz
temu, że wraz z ostygnięciem ulatniają się resztki olejków eterycznych w kt.
napój ten jest niezwykle zasobny - część doznań smakowych - jak nam się wydaje
zawdzięczamy zmysłowi węchu (o czym najłatwiej się przekonać, gdy mamy katar).
Co do temperatury wody, którą zalewamy poszczególne gatunki herbat, nie
polegałabym do końca na wiadomościach ze stron www - często korzystają z
informacji z innych stron i tak niejeden błąd idzie w świat.[...Pod pojęciem
wrzątek rozumiemy zwykle wrzącą wodę o temperaturze 100 C. Proces wrzenia wody
jest jednak bardziej złożony i składa się z trzech etapów. Pierwsze stadium
rozpoczyna się odrywaniem pęcherzyków powietrza od dna i ścian czajnika i
zaczynają się one pojawiać na powierzchni wody. W drugim stadium wrzenia
pęcherzyki masowo unoszą się ku górze powodując lekkie zmętnienie a nawet
zabielenie wody. Jest to tzw. "białe wrzenie", które trwa bardzo krótko i
szybko przechodzi w trzecie stadium - wrzenie burzliwe i intensywne. Pojawiają
się duże pękające pęcherze powietrza i bryzgi wody. Oznacza to, że woda zbytnio
się przegotowała i straciła dużo tlenu...] - chciałeś naukowo... - Wbrew
powszechnym opiniom herbaty w ogóle nie zalewa się tzw. przegotowaną wodą,
która znacznie pogarsza jakość napoju (gdyż zawiera zbyt mało tlenu), natomiast
woda niedogotowana (pierwsze stadium wrzenia) obniża jedynie ekstraktywność
herbaty, nie przyczyniając się zbytnio do obniżenia jakości naparu jak woda
PRZEgotowana. W przypadku niektórych herbat (herbaty białe i zielone) używa się
niedogotowanej wody o temp. 60-70 C. W ogromnej większości przypadków - dotyczy
to przede wszystkim herbaty czarnej - powinno się używać do zaparzania wody
będącej w trakcie drugiego stadium, tzw. stadium "białego wrzenia". Dlatego na
wschodzie często do gotowania wody używa się otwartego kociołka i dlatego ważne
jest zagrzanie imbryczka w kt. będziemy parzyć herbatę, by temperatura wody nie
uległa gwałtownemu obniżeniu.
Tyle o teorii. Muszę przyznać, przeważnie parzę herbatę na oko i nie zawsze
ściśle wg. powyższych wskazówek - nie można dać się zwariować :) ale gdybyś był
zainteresowany - consky.republika.pl/allegro/dodatki.html (poz.8).
Dzbanek do zaparzania herbaty proponowany przez Pichciarza nie spełni do końca
swego zadania w przypadku herbaty - po pierwsze szkło nie trzyma temperatury,
tak jak porcelana, czy nawet fajans i temperatura wody spadnie już podczas
procesu parzenia, po drugie wraca problem fusów, które po parzeniu powinno się
usunąć. Pozdrawiam Agata

[qubraq]

krasnowo napisała:

> Zarówno "esencjonalność esencji" jak i jej gorszy smak zawdzięczasz właśnie
> olbrzymiej ilości garbników w tak zaparzonej herbacie, temperaturze wody oraz
> temu, że wraz z ostygnięciem ulatniają się resztki olejków eterycznych w kt.
> napój ten jest niezwykle zasobny - część doznań smakowych - jak nam się
wydaje
> zawdzięczamy zmysłowi węchu (o czym najłatwiej się przekonać, gdy mamy
katar).

Przepraszam ale napisałem, że po jakimś czasie herbata plujka z farfoclami na
dnie wydawała mi się smaczniejsza a nie "o gorszym smaku".

> Co do temperatury wody, którą zalewamy poszczególne gatunki herbat, nie
> polegałabym do końca na wiadomościach ze stron www - często korzystają z
> informacji z innych stron i tak niejeden błąd idzie w świat.[...Pod pojęciem
> wrzątek rozumiemy zwykle wrzącą wodę o temperaturze 100 C.
> Proces wrzenia wody
> jest jednak bardziej złożony i składa się z trzech etapów. Pierwsze stadium
> rozpoczyna się odrywaniem pęcherzyków powietrza od dna i ścian czajnika i
> zaczynają się one pojawiać na powierzchni wody. W drugim stadium wrzenia
> pęcherzyki masowo unoszą się ku górze powodując lekkie zmętnienie a nawet
> zabielenie wody. Jest to tzw. "białe wrzenie", które trwa bardzo krótko i
> szybko przechodzi w trzecie stadium - wrzenie burzliwe i intensywne.
> Pojawiają się duże pękające pęcherze powietrza i bryzgi wody. Oznacza to, że
> woda zbytnio się przegotowała i straciła dużo tlenu...] - chciałeś naukowo...

No skoro naukowo no to naukowo! Nie jestem herbatologiem ale fizykę znam
stosunkowo nienajgorzej. Zacznijmy więc od tych pęcherzyków. Przecież to nie
jest powietrze (czyli głównie mieszanina cząsteczkowego tlenu O2 i
cząsteczkowego azotu N2) tylko nasycona para wodna, no gazowa forma H2O.
I to wszystko co Ci zaczyna szumieć, "zabielać" wodę i w końcu bulgtać w
klasycznym wrzeniu to nie jest powietrze (bo niby skąd?!) czy nie daj boże tlen
tylko PARA WODNA. Zapewniam Cię że gotowanie wody nie jest sposobem na
uzyskanie gazowego tlenu ( no i wodoru w konsekwencji!)
No więc ustalamy, że gotująca sie woda wcale nie jest uboższa w tlen a ta
drobna ilość powietrza rozpuszczonego zazwyczaj w wodzie przwdopodobnie nie gra
roli w tym procesie.

> - Wbrew powszechnym opiniom herbaty w ogóle nie zalewa się tzw. przegotowaną
> wodą, która znacznie pogarsza jakość napoju (gdyż zawiera zbyt mało tlenu),
> natomiast woda niedogotowana (pierwsze stadium wrzenia) obniża jedynie
> ekstraktywność herbaty, nie przyczyniając się zbytnio do obniżenia jakości
> naparu jak woda PRZEgotowana.

Dalej, tlenu w wodzie jest tyle ile ma być: 16 gramów na każde 18 gramów wody.
Jej "ekstraktywność", jak piszesz naukowo, czyli zdolność do przeprowadzenia
fizycznej operacji odprowadzenia od listków ziela (herbaty) pewnych substancji -
związków chemicznych, zależy oczywiście od temperatury ekstrakcji ale w
pierwszym rzędzie, jak sądzę zależy od tzw. "twardości wody" tzn. od stopnia
nasycenia jej głównie glinokrzemianami wapnia i sodu. Spróbuj wypłukać włosy
ciepłą ale twardą nieprzegotowaną wodą (w Warszawie bywa i 120 stopni
niemieckich podczas kiedy w Niemczech spada ona poniżej 30 - jest bardzo miękka
niemal deszczówka!)
Moim zdaniem tu o to właśnie chodzi.
Dlaczego teraz większość herbat POWINNO się zalewać "białym wrzątkiem" to już
jest mądrość herbaciarzy, do których zapewne należysz i za co Ci SŁAWA!


> W przypadku niektórych herbat (herbaty białe i zielone) używa się
> niedogotowanej wody o temp. 60-70 C.
> W ogromnej większości przypadków - dotyczy to przede wszystkim herbaty
> czarnej - powinno się używać do zaparzania wody
> będącej w trakcie drugiego stadium, tzw. stadium "białego wrzenia".
> Dlatego na wschodzie często do gotowania wody używa się otwartego kociołka i
> dlatego ważne jest zagrzanie imbryczka w kt. będziemy parzyć herbatę, by
> temperatura wody nie uległa gwałtownemu obniżeniu.
> Tyle o teorii.

Teoria to na pewno jakaś jest tyle że z tlenem w wodzie ma to niewiele
wspólnego. Sądzę, że ma tu znaczenie szybkość wytrącania z wody glinokrzemianów
w fukcji temperatury roztworu wodnego. Zobacz jak zimna esencja rozpuszcza się
w ostudzonej przegotowanej wodzie a jak w surowej!
Tu chyba leży istota procesu ale nie znam się na tym absolutnie i chłonę Wasze
mądrości całym swoim prawie dwumetrowym ciałem.

> Muszę przyznać, przeważnie parzę herbatę na oko i nie zawsze ściśle wg.
> powyższych wskazówek - nie można dać się zwariować ...
> Dzbanek do zaparzania herbaty proponowany przez Pichciarza nie spełni do
> końca swego zadania w przypadku herbaty - po pierwsze szkło nie trzyma
> temperatury, tak jak porcelana, czy nawet fajans i temperatura wody spadnie
> już podczas procesu parzenia, po drugie wraca problem fusów, które po
> parzeniu powinno się usunąć. Pozdrawiam Agata
Dzięki Ci Agato za tyle dobrego serca, że i dla mnie trochę starczyło!
Uściski
Andrzej

[Gość: Pichciarz]

A czy znasz takie coś do parzenia kawy i herbatY? Bardzo francuskie i doskonałe.
www.kitchen-unique.com/french_press.htm

[qubraq]

Gość portalu: Pichciarz napisał(a):

> A czy znasz takie coś do parzenia kawy i herbatY? Bardzo francuskie i
doskonałe
> .
> www.kitchen-unique.com/french_press.htm
Zupelnie nie znałem tego choć moja żona mówi, że chciała sobie je kupić w
kwietniu na imieniny (Ilona).
Dzięki A.

[linn_linn]

Doskonale? Tylko kawa robiona pod cisnieniem.

[Gość: Pichciarz]

Powiadasz,że Francuzi nie wiedzą jak robić kawę? Bo to przyrząd fracuski.
Zresztą chodzi tutaj o herbatę. A kawę robi się na różne sposoby i to doskonałą
i nie tylko pod ciśnieniem.

[linn_linn]

Francuzi nie wiem, ale przyrzad nie najlepszy. Wymyslony do oddzialania fusow
od reszty, a kawa robiona ta metoda...

[Gość: Pichciarz]

Niestety, to nie tak jak ty to sobie wyorażasz. Niczego się nie oddziela bo
fusy są oddzielone zawczasu, jeszcze przed dodaniem wody. Najpierw
kawa/herbata, potem gęste siteczko, w końcu woda. Tak więc fusy zawsze są
oddzielone.

[krasnowo]

A jednak dobrze sobie wyobrażam, a właściwie to nawet nie muszę, bo mam taki
zmyślny dzbanuszek, którebo czasem używam do parzenia kawy śniadaniowej, gdy
więcej gości zjedzie. Fusy są oddzielone od cieczy poprzez sitko - mają jednak
z nią kontakt, gdyż inaczej by się herbatka nie zaparzyła - czyż nie? Są tak
samo oddzielone, jak poprzez każde inne sitko - chociażby sitko zaparzaczki (z
czegokolwiek nie byłaby ona wykonana) a jednak kluczowym momentem w procesie
parzenia herbaty jest wyjęcie zaparzaczki lub odlanie herbaty do innego
nagrzanego naczynia w przypadku gdy takowej nie używamy. Generalnie chodzi o to
by definitywnie odseparować fusy od naparu czyli wyjąć/odcedzić i wyrzucić.
Wyjątkiem są herbaty zielone, żółte i białe, z których można, a nawet należy
sporządzić drugi (a czasem i trzeci) napar.

[Gość: Pichciarz]

Wygląda na to, że ty mówisz o esencji, podczas gdy ja miałem na myśli gotową
heratę, a nie esncja+wrzątek. Oczywiście, jest to raczej uproszczony spsób
zaparzania herbaty. Osobiście za najbardziej wyrafinowany uważam styl rosyjski,
samowarowy oraz jego namiastkę: esencja robiona w małym czajniczku umieszczonym
w otworze dużego czajnika z gotującą się wodą.

[krasnowo]

Zarówno esencja, jak i gotowa herbata (którą ja określam mianem naparu) powinna
zostać po zakończeniu procesu parzenia zostać definitywnie pozbawiona fusów,
tego kryterium "nasz" dzbanek (kt. ja określam w domu jako kawowy - wybacz
Linn:) nie spełnia. Też lubię herbatkę z samowara i nie mam nawet nic przeciwko
piciu jej w szklance, w szklaneczce osadzonej w pięknym, dziewiętnastowiecznym,
rosyjskim, srebrnym koszyczku a wyobraź sobie są tacy którzy uważają ten sposób
za profanację herbaty i to wcale nie ze względu na szklankę :)) tylko na sposób
parzenia - [... w trzecim stadium ( forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=77&w=13392053&a=13456971 ) wrzenia wody pojawiają się pęcherze powietrza i
bryzgi wody, dźwięki nasilają się, zostaje zakłócona ich równomierność i
narastają w sposób chaotyczny. I właśnie te cechy stały się podstawą do
konstrukcji samowara - rosyjskiej "maszyny herbacianej"...itd.] - ciekawe - co
(szcz. wpływ dźwięków - może ktoś to wyjaśni?)

[linn_linn]

Kazdy jest kucharzem swojego losu: takze pod wzgledem parzenia / kawy i
harebaty /.

[qubraq]

krasnowo napisała:

> ...mam taki zmyślny dzbanuszek, którego czasem używam do parzenia kawy
> śniadaniowej, gdy więcej gości zjedzie. Fusy są oddzielone od cieczy poprzez
> sitko - mają jednak z nią kontakt, gdyż inaczej by się herbatka nie zaparzyła
> - czyż nie? Są tak samo oddzielone, jak poprzez każde inne sitko - chociażby
> sitko zaparzaczki (z czegokolwiek nie byłaby ona wykonana)...
Agatko miła, zrozum, Tobie chodzi głownie o uniknięcie kontaktu cielesnego, że
się tak wyrażę, mokrego gorącego i cieknącego zielska z otrzymanym dopiero-co
naparem i dobrze!
To nie jest tak, że woda przecieka przez zmieloną na grysiczek kawę lub gąszcz
suszu herbacianego czy innego zielska, zabiera z niego to co ma zabrać i ścieka
grawitacyjnie do umieszczonego pod sitkiem naczynia na napar. Tak naprawdę
nośnikiem tego co idzie z zielska do naczynia z naparem jest przecież
przegrzana, pod wpływem zwiększonego ciśnienia w maszynce, para wodna, która
się tam skrapla a z nią wszystkie składniki przejęte z kawy czy suszu
herbacianego lub innych ziółek (np. lawendy, o!). Naprawdę nie ma zadnego
"ściekowego" kontaktu między zielskiem a skroplonym naparem. Napar wylewa się z
innego naczynia niż wyciąga się tzw. fusy. Żeby było śmiesznie to napar jest na
górze a fusy zostają w siatkowym pudełku na dole! Mam takie coś produkcji
kubańskiej. Jest inna rzecz: mianowicie po jakimś czasie w naczyńku na napar
pojawia sie jakiś ciemny osad, coś takiego jak przy destylacji samogonu, taki
fuzel, bardzo bardzo drobny; nie wiem co to jest - coś się wytrąca z samego
naparu bo na samym początku napar jest klarowny nie widaś żeby coś w nim
pływało!
Ale to już jest problemem dla kawiarzy i herbaciarzy a nie dla nas maluczkich!

>...a jednak kluczowym momentem w procesie
> parzenia herbaty jest wyjęcie zaparzaczki lub odlanie herbaty do innego
> nagrzanego naczynia w przypadku gdy takowej nie używamy.
> Generalnie chodzi o to by definitywnie odseparować fusy od naparu czyli
> wyjąć/odcedzić i wyrzucić.
> Wyjątkiem są herbaty zielone, żółte i białe, z których można, a nawet należy
> sporządzić drugi (a czasem i trzeci) napar.

...i tu Cię rozumiem - chodzi o to żeby już nic więcej z zaparzanych farfocli
nie przeciekło do naparu bo to co może przeciec to jest jakieś wredne świństwo
mimo, że niekiedy sprawiało wrażenie podnoszenia walorów smakowych naparu, czy
tak?
I jeszcze jedno: nie upieraj się przy tym odtlenianiu wody w samowarze. Mam
samowar tulski z 1871 roku ale nie chce mi się z nim chrzanić i go rozpalać
butem z cholewą. Przed laty rozpocząłem proces przezbrajania go na"napęd"
elektryczny ale nie dokończyłem dzieła z lenistwa. Może jednak mi się to uda
przed śmiercią.
Miłaja Agato Krasnowa i JU VENERO, piję już od wczoraj herbatę odprawiając
herbaciane nabożeństwo, żona sie naśmiewa ze mnie ale w sumie jest Wam
wdzięczna za odciągnięcie mnie od grzechu.
Pozdrawiam
Andrzej

[Gość: krasnowo]

Nie zlituję się :)) nie chciałabym wyjść na tępaka - więc uściślijmy - Mam tego
typu urządzenie w domu i jeżeli dobrze odczytałam zdjęcie do którego prowadzi
link to chodzi o to samo, jeżeli chodzi o to samo to nie jest ono tak
skomplikowane jak to opisujesz - nie ma żadnego oddzielnego w siatkowego
pojemnika na fusy itd. Opisujesz coś w stylu włoskiego ekspresu do kawy a ja
mam na myśli to - www.kitchen-unique.com/french_press.htm . W tym
dzbanku nic tak skomplikowanego się nie dzieje, jest to dzbanek, jakich wiele,
zalewasz w nim gorącą wodą suchą herbatę (z czym chcesz), udogodnienie tego
urządzenia polega na tym, że do pokrywki przymocowany jest tłoczek-sitko, które
po zaparzeniu kawy/herbaty naciskając od góry na tą kulkę przemieszczasz na dno
dzbanka a pod nim fusy.
To urządzenie które Ty opisujesz też nie nadaje się do parzenia herbaty, gdyż
("nośnikiem tego co idzie z zielska do naczynia z naparem jest przecież
przegrzana, pod wpływem zwiększonego ciśnienia w maszynce, para wodna, która
się tam skrapla a z nią wszystkie składniki przejęte z kawy czy suszu
herbacianego lub innych ziółek (np. lawendy, o!).") - przecież wiesz już :)),
że herbata powinna parzyć się przynajmniej 3 min. w stałej temperaturze ?
A co do samowara - wprost przeciwnie - uwielbiam (- chyba nie czytałeś mojego
listu) tylko zacytowałam fragment książki.
Cieszę się, że świeżoparzona herbata Ci Qubraqu smakuje ! Idę zrobić filiżankę
sobie i mężowi! Pa

[qubraq]

Gość portalu: krasnowo napisał(a):

> Nie zlituję się :))

Jesteś cudowna! Twój mąż ma wspaniałą dziewczynę!
A.

[krasnowo]

:)))

[linn_linn]

Oddzielone, ale w stalym kontakcie.

[qubraq]

Agato, miałem przywidzenie! Przed chwilą poszukując wątku z 16.06. o kaszy
gryczanej wpadłem na swój wątek o herbacie, po którym zacząłem jak człowiek pić
herbatę; spojrzałem na ostatnie wpisy i przez sekundę, nawet przez jej ułamek,
zobaczyłem Twoją twarz, niesamowite! Wrażenie takie jak po śnie o ludziach,
którzy mieli twarze przecież ale ich nie pamieta się - szczególnie po
spojrzeniu w okno! Nie pamietam szczegółów ale był szeroki uśmiech jak gdybyś
szła parzyć filiżankę herbaty swojemu mężowi; czary jakieś... zatrzymałem się w
odruchu natychmiastowego zadzwonienia do Ciebie (mam Wasz telefon przecież z
Internetu) bo pomyślałem, że to może być niezbyt grzeczne a przecież nie każdy
musi tolerować świrnietego dziada! Bo, że świrnięty jestem to pewne, może nie
bardzo zagrażąjąco dla otoczenia ale zawsze...
Ale heca! ( A Heca to była nasza ukochana jamniczka szorstkowłosa, która rok
temu po 14 latach spędzonych z nami odeszła na moich kolanach na niebieskie
łąki).
Andrzej

[Gość: No proszę !]

Najwidoczniej wędrowaliśmy tymi samymi ścieżkami ! Wczoraj robiłam zapiekankę z
kaszy gryczanej wg. przepiu z wątku na ten temat. Potem parzyłam herbatę dla
niespodziewanych gości, którzy przywieźli mi prezent z pobliskich Łoździej (z
łitwy) - malutką buteleczkę nastawu na Trojankę Litewską ! Podobno jest tam w
każdym sklepie za jedyne 9 litów ! Od razu pomyślałam sobie o Twoim sentymencie
do tej naleweczki :o))

[Gość: krasnowo]

To oczywiście ja - jak zwykle zapomniałam wpisać loginu :o))