przepisy prawdziwe

[brunosch]

i jedynie słuszne

Do rozpoczęcia tego wątku natchnęła mnie lektura "carbonary" i paru innych
dyskusji. Często jest tak, że pada prośba o przepis na jakąś potrawę i
pojawia się ich co najmniej kilkanaście, a każdy z nich inny. I każdy z
przepisodawców uważa, że to jego wersja jest ta jedyna i wzorcowa.
Czy nie jest więc przypadkiem tak, że w ogóle nie ma pojęcia "prawdziwy
polski bigos", bo w każdym domu przygotowywano go inaczej, a każdy z tych
domów w Polsce jednak leży? Czy pytanie o "prawdziwy przepis" nie jest
przypadkiem chybione?
PS Każda z moich potraw smakuje za każdym razem trochę inaczej. Trochę z
powodu roztargnienia, trochę z chęci zaeksperymentowania, a trochę z
przekonania, że nie ma w Sevres pod Paryżem stalowo-irydowego wzorca na
barszcz czerwony ;)

[default]

Święta racja, brunosch.
Też pare razy zwrociłam uwagę na pojawiające się w różnych tutejszych
dyskusjach uwagi typu: tak się nie robi, nie dodaje się tego ale owego, dodanie
owego to zbrodnia itd. Śmieszy mnie to w sumie, bo większość dań to nie
konkretne jedynie słuszne i ściśle określone składniki, ale raczej "typ
potrawy". Np zupa w typie "pomidorowa" będzie miała dziesiątki odmian, bo jeden
woli czystą, inny zabielaną, ten doda pokrojone warzywa, a inny zielony
groszek. I każda odmiana będzie zupą pomidorową. No może takie klasyczne i
stylowe dania jak np. chateaubriand ;) powinny być robione w sposób
ortodoksyjny, ale poza tym nie się o co spierać.

[hania55]

Bruno, co racja to racja, ale carbonara ze śmietaną to alfredo, a nie
carbonara :-)

[Gość: Camille]

Jezeli chodzi o polskie przepisy, to sie zgadzam, ze wszyscy maja prawo miec
swoj sposob robienia tego czegos.....np. bigosu, tak dlugo jak podstawa jest
kapusta z miesem.
Ale denerwuje mnie, ze duzo ludzi/restauracji tez, niestety/ wykonujac
przepisy kuchni innej niz polska, robi to tez po swojemu. Jak steak jest na
karcie i moj maz zamawia krwisty, a pani patrzy sie na niego dziwnie i mowi,
ze to przeciez wieprzowina, to rece opadaja......Bo nie ma steakow
wieprzowych!!! Albo sprawa dodawania salaty z kapusty pekinskiej w sosie
jogurtowym do kazdego mozliwego swiatowego dania/np. meksykanskich burritos/
co bede powtarzac do znudzenia. Stad moja irytacja kiedy widze gdy ludzie
/na tym forum tez/dodaja swoje wlasne "zmiany" do np. carbonary.......

[hania55]

No właśnie - Camille ma rację. Chateaubriand z baraniny, to nie chateaubriand.
Steków nie robie się z wieprzowiny. Rolady śląskie z wieprzowiny, to też nie
rolady śląskie. Szarlotka bez jabłek, tylko np. z gruszkami, to przepyszne
ciasto, ale nie szarlotka. I tak dalej, i tak dalej, i tak dalej.

[brunosch]

Wiem, że gdzieś należy zachować granicę, a nie jak mój ojciec, który wszystko
co gęste nazywa "gulasz", a co rzadsze - "zupa". On sobie takimi drobiazgami
jak nazwa potrawy życia nie zatruwa, tylko raz zapadł w stupor, jak na stole
pojawiła się zupa gulaszowa, znaczy s'ja bogracz :) Ale to była psychiczna
perfidia z mojej strony.

Ale chciałem o czymś innym. Mamy znajomą, która przeżywa męki gdy ma coś
ugotować - i nie chodzi o to, że nie potrafi, nie ma wyczucia, ale czy potrawa
będzie DOKŁADNIE tak smakować jak powinna. Zadręcza się przestrzeganiem
przepisów, w głęboką nerwicę wprawia ją to, że dodała składnik inny, niż każe
receptura. I że to z pewnością już nikomu nie smakuje. Z przerażeniem patrzy na
moją dezynwolutę kulinarną, lekceważące traktowanie składników i ich proporcji,
a także na to, że o ile nie wydarzy się tragedia, to jednak wszystko jest
jadalne i ma swój niepowtarzalny aromat.

[Gość: kaska]

chyba nie istnieje cos takiego jak "jedynie sluszny, prawdziwy przepis".
Ludzie wymieniaja sie przepisami, bo kazdy robi te sama rzecz jakos inaczej.
Np w moim domu krolowaly zupy slodkawe a w domach znajomych slonawe, choc byly
to te same zupy..........