Podróż na północ

[Gość: volny]

Stara, dobra Armia. Ta sama jednak inna. Płyta jest mroczna i niepokojąca, dużo lepsza od poprzedniej, nieco "popowego" Pocałunku Mongolskeigo Księcia. Rarytas dla nielicznych.

[Gość: Fikander]

Świetna płyta, warto mieć, może najlepsza w dorobku zespołu. Okładka z
malarstwem De Chirico jest tak śliczna, że jest to prawdziwe dziełko sztuki
muzyczno-plastycznej, którego nie zastąpi żaden brzydki folder mp3 Armia
jest jednym z najważniejszych zespołów w Polsce od ponad 20 lat, tak mówią
nawet Ci, co nie są jej fanami. Warto kupić i posłuchać, aby się przekonać,
dlaczego tak jest...

[spiral_architect]

No, jesli jest tak jak piszecie, to to lubie. Watpie by przebila Legende, ale
tego nie wykluczam. trza bedzie bezzwzglednie zakupic.

NIEZWYKŁA PŁYTA

[Gość: MICHAŁ]

[Gość: krinn]

Muzyka mnie powaliła, chyba ostatnio na mnie takie piorunujące wrażenie
zrobiła płyta Duch i Triodante. Z jednej strony ostra, drapieżna, surowa a z
drugiej strony malownicza, pastelowa, piękna i chyba najlepsza płyta Armii. Mam
nadzieje, że nie ostatnia, chociaż słuchając jej odnosze neistety takie
wrażenie. Jest w tej płycie również duch legendy! Moimi ulubinymi kawałkami są
Strzały znikąd, ulica jaszczurki, echo i zła krew.

Żałosna grupa żałosnego lidera

[goodsamaritan]

Armia była świetną grupą, przede wszystkim zaś oryginalną i poszukującą. Wraz z
odejściem Roberta Brylewskiego, człowieka o wielkim sercu i wrażliwości
duchowej, ten zespół stał się już tylko żałosną projekcją pseudoartystycznej
wizji niejakiego Budzyńskiego. Trzeba jasno powiedzieć, że odejście Roberta
było wyrazem dezaprobaty i zniechęcenia wobec postępującej schizofrenii
wokalisty, który obecnie uważany jest za lidera. Wprawdzie, Brylewski z racji
swej wielkiej kultury osobistej nigdy nie mówi tego wprost, lecz dla uważnych
obserwatorów sceny jest to oczywiste. Od płyty Triodante prawdziwe oblicze
Budzyńskiego objawia nam się w kolejnych odsłonach, w całej okazałości.
Hipokryzja, obłuda, artystowski kompleks, pustka umysłowa przykryta grafomańską
nibypoezją. Muzyczna impotencja - ciągłe umieszczanie utworów cudzych artystów
(Swans,DAF itd.)- praktyka niestosowana na świecie. Własne kompozycje to tylko
kalka stylu wypracowanego przez Roberta, pozbawiona jednak grama tego
brzmienia, przestrzeni, lekkości, który sprawiał wrażenia ulatywania słuchacza
i przeniesienia w inny wymiar. Najgorsze jednak, co mnie osobiście po prostu
śmieszy, najczęściej jednak brzydzi, to powoływanie się lidera wszędzie gdzie
można, na dzieła i twórców będących jego inspiracją. Gombrowicz, Witkacy,
Beckett, kogóż tam nie ma. Wymienia też grupy Swans, Killing Joke. O, zgrozo!
Zakompleksiony Budzyński próbuje udowodnić, że nawiązuje do najbardziej
otwartych, poszukujących umysłów, którzy w ramach swych poszukiwań docierali do
granic percepcji, często świadomie je przekraczając. Pan Budzyński dotarł za to
do kółka różańcowego, czy może raczej katolickiej sekty neofitów.
Kim jest zatem pan Budzyński, który przy okazji każdej kolejnej płyty wymienia,
że robił ją pod coś i pod kogoś. Ostatnio podniecił się Killing Joke i rzuca
ich nazwę gdzie popadnie. Nie słyszałem nigdy by Jaz Coleman wymieniał jakieś
zespoły przy okazji tworzenia nowych płyt, ale cóż...Killing zawsze tworzy
swoją oryginalną muzykę, często wyznaczając nowe drogi. Pan B. może sobie tylko
podrabiać swoje ulubione zespoły i wczuwać się (a on potrafi), że na scenie
jest prawie jak jego idole.
By nie narazić się na nietolerancję, pominę tu jego żałosną religijność o
mentalności dzieciaków z oazy, którą doskonale ilustruje stare powiedzenie, że
jak trwoga to do Boga. Kto ma oczy widzi, kto ma uszy słyszy, kto myśli
rozumie.
W imieniu fanów Killing Joke proszę Cię panie Budzyński, daj pan już spokój.
Jesteś po prostu żałosny.

[Gość: Jez]

SWIETE SLOWA !!!

[belfastmf]

Armia jest świetna ale to co robi Budzy na płycie z trupią Czaszką to coś
fanatstycznego...Zawiozłem tą płytę koledze mieszkającemu w Paryżu-był
zachwycony...