FORUMOWA BIBLIOTEKA

TWILIGHT SINGERS "Blackberry Belle" - aislinn

[hawkshaw]

Przesłuchałam tę płytę dopiero kilkanascie razy, więc ta moja próba (próba,
podkreślam, to moja inicjacja w tym względzie) recenzji jest taka bardzo
wstępna, jeśli tak można to określić. Wiadomo przecież, że niektóre
płyty „odnajdujemy” dopiero po długim czasie. Niemniej jednak pokusiłam się o
próbę spisania moich spostrzeżeń po tych kilkunastu razach.
A, i proszę wziąć pod uwagę że to moja pierwsza recenzja w życiu i kulawa
wyszła ona mocno, ale jakos tak chciałam ją napisać....

I tu Mieciu nie czytaj dalej ...... no bo jednak jest to płyta moim zdaniem
gorsza od "Twilight As Played By....".
Jest przede wszystkim inna - nie ma takiego fajnego klimatu, jest mniej
refleksyjna, a bardziej przebojowa. Na pewno ma większą szansę zaistnieć w
mediach, ale to nie jest to , co ma dla mnie jakieś znaczenie. Inaczej jest
też zrealizowana, inaczej zagrana - na Twilight instumentarium jest dość
pieczołowicie dobrane, instrumenty w pisenkach pojawiają się oszczędnie,
tworząc szczególny klimat. A tutaj to po prostu zgrabnie zagrane i zgrabnie
zaaranżowane piosenki, których miło się słucha, gdy płyta leci "w tle". Wielu
osobom płyta może spodobać się bardziej od "Twilight...", bo jest bardziej
przystępna, ponadto "Twilight..." korzystało w dużej mierze z
muzyki...hmm...w sumie tanecznej, czy jak to tam nazwać - a tu w ogóle
elektroniki jest jakby mniej (co jednak nie znaczy że płyta jest rockowa, bo
nie jest), i nie ma też żadnych odniesień do "czarnych" brzmień, które ja na
poprzedniej płycie widziałam (słyszałam) w wielu miejscach. Przede wszystkim
jednak brak ten nieco ponurej (czy może raczej melancholijnej) zadumy,
wszystko jest jakby radośniejsze – co nie znaczy , że jest to płyta wesoła i
optymistyczna. Kompozycje są dobre, ale brak na płycie takich perełek jak na
przykład "King Only" czy "Last Temptation" z "Twilight As played By...",
któer mnie osobiście przyprawiająo dreszcze . Na razie żadna z piosenek
nie została mi w pamięci - a szkoda, bo przecież Pan Dulli potrafi napisać
melodie naprawdę magiczne. Tym razem są na płycie kawałki dobre, wpadające w
ucho, przebojowe nawet, ale nic z magii w nich nie ma. Niemniej jednak i tak
na pewno będę tej płyty słuchać często, jest mimo wszystko ładna. I na pewno
mogę ją polecić, bo to jest jednak dobra płyta. Tyle, że moim zdaniem gorsza
od poprzedniej, i mniej urokliwa. Ale kto wie, może za miesiąc odnajdę w niej
magię albo drugie dno? Będę jej słuchać na pewno w drodze do pracy, ale
prawdopodobnie także przy sprzątaniu – i o ile pierwsze miało być
komplementem, o tyle drugie...no raczej nie

To tyle. No ale to tylko moja subiektywna, wczesna opinia.

HELENA VONDRACKOVA "Platynowa Helena" - vulture

[hawkshaw]

Helena Vondrackova to bogini muzyki środkowoeuropejskiej. Jej płyty cieszą
się wielkim powodzeniem wśród publiczności w wieku różnym. Ostatnio
Vondrackova stała się artystką niszową, gdyż jej płyty nie docierają do
masowego odbiorcy tak, jak kiedyś, ale to jeszcze bardziej podnosi jej
atrakcyjność.

Helena Vondrackova wydała właśnie w Polsce album „Platynowa Helena”, będący
kontynuacją „Złotej Heleny’ sprzed paru lat. Tamten album zawierał wielkie
przeboje artystki, ten – nowsze kompozycje, głównie z lat 2001-2003.
Podstawowy repertuar albumu to czternaście utworów, są też dwa bonusy.

Po kolei:

„Śmiej się ze swych lat” – zaśpiewana po polsku piosenka z tekstem
niezawodnego Jacka Cygana. Autoironiczne podejście artystki do swojej
kariery. Kawałek przyzwoitej muzyki, o jaką od dawna trudno w mediach.
Selektywność brzmienia, wyrafinowana aranżacja i cudowny mezzosopran
Vondrackovej, która śmieje się ze swych lat.

„Długa noc” – oryginał hitu sprzed dwóch lat znajduje się na
albumie „Vodopad”. Polskie słowa do tego świetnego tanecznego kawałka napisał
Jacek Cygan. Jest to prawie tak fantastyczny numer, jak „Stron Enough” Cher.
Wszystkim powinno się podobać.

„Życie podrywa mnie” – znów polska wersja piosenki w oryginale
zatytułowanej „Sundej kravatu”. Jacek Cygan po raz kolejny udowadnia, że w
szczytowych momentach dorównuje nawet Beacie Kozidrak. Oto próbka:
„Nie wiem, co zrobić mam, kochani,
Co powiedzieć mam – tak czy nie,
Jeśli powiem mu tak, przestanie
O me względy tak starać się.”
Dawno nikt tak subtelnie nie pisał o rozterkach uczuciowych – Jacek Cygan
jest mistrzem pióra, co udowodnił już wielokrotnie w przeszłości i udowadnia
nadal.

„Kochaj ludzi” – w oryginale „Tvou vuni citim dal” – to wspaniały utwór, w
którym główną rolę odgrywa liryczna gitara akustyczna. Jacek Cygan powala na
kolana swymi metaforami: „Łąka jak kot przeciąga się”, „kochaj ludzi póki są
w zasięgu serca”. Gdyby kręcono nowe odcinki „Szpitala na peryferiach”, ta
piosenka mogłaby być jego leitmotivem.

„To tehdy padal dest” otwiera przedostatni album Vondrackovej. Zdecydowane
gitarowe brzmienie i mocna aranżacja czynią z tej piosenki arcydzieło,
dorównujące drapieżnością nawet ostatnim propozycjom Maryli Rodowicz.

„Karneval” sprzed dwóch lat jest rewelacyjnym kawałkiem do tańca. Latynoskie
brzmienia i nowoczesna aranżacja poderwą do tańca nawet największych
ponuraków.

„Nebudete sedet doma” to jedna z tegorocznych propozycji Vondrackovej.
Słyszymy tu znów rytmy latynoskie, sambę i cza-czę, ale wszystko podlane
nowoczesnym sosem, a więc powinno się spodobać nie tylko rówieśnikom
Vondrackovej, ale i młodzieży, która lubi wyszaleć się przy dobrej muzyce.
Nebudemy sedet doma, a budem tancovat. Tak właśnie.

„Hadej” jest na wskroś współczesnym utworem dance’owym, którego nie
powstydziliby się mistrzowie techno, Scooter czy Mr. President. Ten utwór
powinien stać się karnawałowym przebojem na całym świecie. Czekamy na
teledysk Heleny z tańcem synchronicznym, do którego ta piosenka została
stworzona.

„Nekde jinde nekdy inny” to w oryginale „Kiss And Make-Up”; również wspaniały
utwór do wyszalenia się na parkiecie. Aż dziwne, że nie został hitem na
miarę „malovanego dzbanka”. Nogi same rwą się do tańca...

„Vodopad”, tytułowy utwór z albumu milenijnego artystki, to przykład tego, że
w Europie Środkowej R&B jest tak wiarygodne, jak na obu wybrzeżach Stanów
Zjednoczonych. Helena z soulową manierą wyśpiewuje słowa tego pięknego
utworu.

„Zajem”, piosenka sprzed dwóch lat, stanowi doskonałą syntezę rytmów
orientalnych i współczesnej rapowej rymowanki. Tu podziwiamy Helenę nieznaną –
tajemniczą, ale i bardzo na czasie.

„Zmamena” – doskonały utwór do dyskotek; gdyby Helena śpiewała po angielsku,
nikt nie zorientowałby się, że powstał w tej części Europy. Elektroniczne
intro na miarę Depeche Mode wspaniale rozwija się w kawałek, który mógłby się
nie kończyć.

„Sladke mameni 2001” – jak warto czasem odświeżyć starą piosenkę! Ta wersja
nie dość, że przebija oryginał, to przyćmiewa kilka innych przebojów
światowych, które pojawiły się w tym samym okresie.

„Stin nas dvou” – czyli czeska wersja „My Heart Will Go On” z
filmu „Titanic”. Przy tej wersji interpretacja Celine Dion staje się
bezbarwna i bez polotu. Dopiero w zeszłorocznym wykonaniu Heleny Vondrackovej
ta piosenka nabrała prawdziwych barw. Ten kawałek stanowi świetne zamknięcie
podstawowej części składanki.

Na tym jednak nie koniec: fani otrzymują w prezencie aż dwa unikalne bonusy!
Jeden z nich jest starszy, sprzed ponad dwudziestu lat, i jest kowerem utworu
Bee Gees „Rest your Love On Me”, który pod czeskim tytulem „Kazda trampota ma
svou mez”, Helena nagrała w duecie z Jirim Kornem, prekursorem nu-metalu, od
którego nazwiska wziął nazwę zespół Korn.
Drugi bonus to czadowy kawałek z dęciakami, „Tak jdem”, nagrany rok temu z
Karelem Gottem. Płyta CD zawiera dodatkowo teledysk do utworu „Vodopad”.



Dla fanów dodam, iż polska wersja różni się znacznie od wydania czeskiego.
Wierni wielbiciele artystki będą musieli się udać do kraju Żwirka i
Muchomorka w celu nabycia tamtejszej wersji płyty, której repertuar wygląda
następująco:
Sundej kravatu - Déja vu - Neuč slunce hřát - Dlouhá noc - To tehdy padal
déšť - Tam, kde jsi ty - Bulhaři - Sprint - Ještě světu šanci dej - Svaly -
Je to malý svět - Vzhůru k výškám - To je štěstí - Každá trampota má svou
mez - Tanečnice Kitty - Když zabloudíš, tak zavolej - Znala panna pána -
Fanfán - Archiméde - Pátá - Směs písní:Rytmus, Kam zmizel ten starý song,
Pátá, Archiméde, Málo mám lásky tvé, Lásko má, já stůňu, Růže kvetou dál,
Múzy, Léto je léto, Sblížení, Rytmus. Szczegóły na stronie
www.helenavondrackova.cz/albam4.html
Miłego słuchania!

ENIGMA "Voyageur' - hawkshaw

[hawkshaw]

Własnie miałem wątpliwą przyjemność posłuchać nowego wydawnictwa Cretu & Co.
Jedyne słowo jakie mi się ciśnie na usta to BRYNDZA. Po pierwsze płyta jest
cholernie krótka (cos koło 45 minut). Po drugie sprawia wrażenie jakby panu
Crtu skończyły się pieniądze i pomysły. Pierwsze trzy płyty Enigmy, MCMXC
a.d., The cross of changes i Le roi est mort vive le roi, nawet mi sie
podobały. Tworzyły jakąś całość, zarówno każda płyta z osobna, jak i
wszystkie razem. Każda nastepna była jakby kontynuacja, nawiązaniem do
poprzedniej. Tym razem niestety nie udało się. Może pan Cretu stwierdził, że
przydałoby sie podbić serca (i portfele) 13 letniej publiczności...
Prawdę mówiąc ta płyta bardziej mi przypomina ostatnie dokonania Sary
Brightman. Chociaż nie, własciwie to zbyt duzy komplement. Jedynie 2
piosenki, Voyageur i Page of cups nadaja się do słuchania. O reszcie można
smiało zapomnieć. Muzyka jest wtórna, przewidywalna. Pan Cretu chciał
pokombinować. Nawet używał wokodera i innych zabawek, ale niestety zamiast
czegoś ciekawego wyszła nędzna, nudna płyta. Byłbym zapomniał,
kolejną "mocną" strona tego albumu są teksty. Najgłebszym z nich chyba
jest "boom boom goes my heart...". Jeśli chodzi o mnie, to Voyageur będzie
spełniać funkcje podstawki pod kwiatki. Do słuchania sie niestety nie
nadaje...

[Gość: Paweł]

Najgorsza płyta Enigmy. Jednakże paradoksalnie właśnie na tej płycie jest najwspanialszy utwór, jaki kiedykolwiek w życiu Cretu popełnił - Following The Sun. Arcydzieło.

HEATHER NOVA "Oyster" - hawkshaw

[hawkshaw]

Z nudów zebrało mi się na pisanie recenzji. W końcu co ma robić człowiek na
chorobowym Ta płyta nie jest nowością, wyszła w roku 1995, ale myślę, że
warto zwrócić na nią uwagę.


Po pierwsze należy zwrócić uwagę przy prezentacji tej płyty, że nie jest ona
utrzymana w klimacie promującego "Walk this world". Po drugie - i bardzo
dobrze. Większość utworów jest znacznie wolniejsza, spokojniejsza i
mniej "radiowa" niż wspomniane "Walk this world". Mozna powiedzieć, że album
żyje głosem Heather. I to jakim głosem... silnym, pełnym ekspresji. Kiedy
trzeba Heather sie wydrze, kiedy trzeba coś wyszepcze. Kolejna mocna stroną
tej płyty sa teksty. Zazwyczaj smutne. Po pierwszym przesłuchaniu ma sie
dziwne uczucie, jakby sie przeczytało czyjś pamiętnik. Mimo, że cały album
przedstawia różne rodzaje, powiedzmy, miłości i związków Heather Nova nie
przekazuje tego w stylu tak popularnym ostatnimi laty, czyli "ja cię kocham,
ty mnie nie kochasz więc się chyba zabiję". Dzięki Bogu.

Z ciekawszych utworów należy na pewno wymienić "Island". Piosenka
przedstawiająca zwątpienie osoby przebywającej w tzw. toksycznym związku.
Poza tym "Doubled up", ostatnia piosenka z płyty. Chyba najbardziej
optymistyczna. Po prostu piosenka o miłości. Może nieco przypomina "Twinkle"
Tori Amos z płyty "Boys for Pele".

"Oyster" jest bardziej smutna, nastrojowa od późniejszych wydawnictw Heather
Nova "Siern" i "South". Niektórzy moga mieć problem z przyswojeniem tej płyty
po pierwszym przesłuchaniu. Nie szkodzi, to jeden z takich albumów, do
których trzeba się przyzwyczaić. Po kilku razach na pewno uda sie docenić
inteligentne teksty doprawione ciekawą mieszanką muzyki pop, rock i folk.

STING "Sacred love" - vulture

[hawkshaw]

Trudno wypowiadać się na temat albumu muzyka, który po pierwsze jest uznanym
wszem i wobec artystą. Trudno pisać o kimś, kto kiedyś stanowił przykład
sprawnego muzyka i kompozytora, a kogo obecne dokonania stanowią przedmiot
sporów i dysput.
Przyznaję, że ostatnie nagrania Stinga wprawiały mnie mocno w zakłopotanie –
mimo iż artystę tego wcześniej ceniłem i lubiłem – ale czas płynie i każdy
szuka jakiejś drogi, jakichś rozwiązań, które pozwolą mu nie stać w miejscu.
Być może nie wszystkim wybór Stinga odpowiada (np. autorowi tej recenzji),
ale ostatecznie jest to jego wybór. Życie się toczy, płyta się kręci...

Nie jest tak źle. Wręcz powiedziałbym, że jest zaskakująco przyzwoicie, ale
przyzwoicie jak na Stinga AD 2003 – nie ma tu co oczekiwać rewelacji. Płyty
nieźle się słucha po prostu w niektórych momentach. W innych nie.

Pilotujący płytę singiel „Send Your Love” nie nastrajał optymistycznie, ale
całość „Sacred Love” robi nieco lepsze wrażenie. Album otwiera nastrojowa
kompozycja „Inside” z poważnym raczej tekstem. Sting śpiewa o rzeczach
oczywistych, ale robi to w sposób, który naprawdę porusza. „Miłość jest
dzieckiem niekończącej się wojny, miłość jest świeżą, otwartą raną...” –
artysta nie ukrywa, że powstanie płyty zainspirowały wydarzenia z 11 września
2001 oraz fakt, że na świecie toczą się nieustanne wojny. Sting śpiewa o
miłości, której ludziom brakuje, która zagubiła się gdzieś we współczesnym
świecie, pełnym agresji i innych negatywnych czynników. Podobne przesłanie ma
znane już z singla „Send Your Love”, niestety niezbyt udane pod względem
towarzyszącej słowom muzyki.
„Whenever I Say Your Name” to duet z Mary J. Blige – niestety, artystka, mimo
wspaniałego głosu, stara się śpiewać jak najmniej melodyjnie, co trochę psuje
ten utwór.
Kompozycja „Dead Man’s Rope” nieco się kojarzy ze starszymi kompozycjami
Stinga, ale ewidentnie brakuje jej czegoś, co na dłużej przykuwałoby uwagę
słuchaczy.
„Never Coming Home”, utwór o kobiecie, opuszczającej mężczyznę, który ją
zawiódł (opowiedziany z dwóch narracji), niestety, jest łupanką automatu
perkusyjnego i jest raczej niestrawny w odbiorze -dopiero pod koniec, gdy
odzywa się pianino, robi się nieco lepiej. Znacznie lepszy jest następny
kawałek, „Stolen Car”, z rzeczywiście śliczną melodią i wyrafinowaną
aranżacją. Chciałbym, żeby został wybrany na singiel, bo naprawdę przyjemnie
się go słucha.
„Forget About The Future” burzy nieco nastrój – mimo, że spokojne, niestety
nie ma już ani ładnej melodii, ani pomysłowego opracowania. Pełni niechlubną
funkcję wypełniacza, takie niby-jamowanie z bardzo syntetycznie brzmiącą
perkusją. Za to znów następujący po nim „This War”, chyba najbardziej
dynamiczny i rockowy na płycie, jest połączeniem udanej muzyki i tekstu -
Sting zadaje na końcu zwrotki to samo pytanie: „And you may win this war
that's coming but would you tolerate the peace?” na kilka różnych sposobów.
Znowu zaangażowany tekst, trochę moralizatorski, ale bardzo prawdziwy.
„The Book Of My Life” przynosi nagle wyciszenie; dźwięki orientalnych
instrumentów rozpoczynają ten utwór o przemijaniu, stanowiący jakby
podsumowanie czyjegoś życia. Bardzo smutny tekst i piękna melodia.
Płytę „Sacred Love”, a raczej jej postawową część, zamyka utwór tytułowy,
będący pochwałą miłości w warstwie tekstowej, a w warstwie instrumentalnej
będący całkiem przyzwoitym kawałkiem, może nieco za monotonnym (trwa sześć
minut, a niewiele się w nim dzieje).

Tyle, jeśli chodzi o zawartość podstawowej części albumu. Niestety, albo
artyście nie starczyło pomysłów na wypełnienie płyty, albo wytwórnia
zażyczyła sobie większej ilości utworów... dość, że po „Sacred Love”, po
którym już nic nie powinno nastąpić, rozlegają się dźwięki „Send Your Love” w
paskudnym utanecznionym remiksie. Chyba gorszego zderzenia nastrojów nie
można sobie było wyobrazić. Próbują jednak sytuację załagodzić takty
nagranego na żywo „Shape Of My Heart” – i zagranego bardzo ładnie, to trzeba
przyznać. Gorzej, że potem słychać utwór „Like A Beautiful Smile”, dość
nijaki, z funkującymi klawiszami w podkładzie. Bez żalu można było się go
pozbyć z tej płyty.

Podsumowując: mogło być strasznie, jest całkiem, całkiem - czasem gorzej,
czasem bardzo dobrze. Jedna sprawa: to nie jest płyta rockowa. Sting dawno
swoje kontakty z rockiem pogrzebał i trudno, niech tylko nagrywa dobre
kompozycje. Gdyby z tej płyty usunąć niektóre wypełniacze i rąbanki, byłaby
na pewno o wiele lepsza, ale takie czasy...

Voivod "Dimension Hatross" - As

[mellodi]

Ponieważ postanowiłem przesłuchiwać płyty w kolejności chronologicznej, po
zapoznaniu się ze świetną najnowszą płytą sięgnąłem po "Dimension Hatross".
Pierwsze parę przesłuchań nie zrobiło na mnie wrażenie - ot, drugoligowy
thrash-metal z lat '80 o nieciekawym brzmieniu. Ale wkrótce zaczęły się
wyłaniać ciekawe rzeczy. A to dziwne harmonie w których gra basista
(Chaosmongers), a to zmiany rytmiczne bardziej zaskakujące niż to bywa w takim
graniu, a to fajne kilkunastosekundowe przejścia pomiędzy utworami
tworzące namiastkę klimatu. Gitary tu brzmią normalnie, dużo też "wywijackich"
solówek jak to w traszu, ale np. linie melodyczne są kompletnie "od czapy"
(Cosmic Drama), no i wokalista Snake śpiewa takim fajnym, pozornie beznamiętnym
głosem. Perkusista gra fajnie i gęsto, ale ma chyba trochę zbyt lekką rękę, a
może to wina brzmienia. No właśnie - brudne i nieprzejrzyste brzmienie też ma
tu chyba swoją logikę. Jak na muzykę metalową, to sądzę że sporo tu awangardy,
a ponoć na późniejszych płytach jest jej jeszcze więcej.
Ogólnie to trochę mało melodyjna płyta i brak zapadających w pamięć utworów,
dlatego najchętniej płyty słucham w całości. Najbardziej melodyjny jest utwór
ostatni pt. "Batman" ale jak się można domyślać po tytule jest on jajem
(zresztą jego tekst ogranicza się tylko do tego jednego słowa).
Kiedyś też muszę się wczytać w teksty, coś mi się wydaje że znając moje
zamiłowanie do science-fiction to mogą mi się spodobać , swoją drogą to
fajnie że są zespoły metalowe wyłamujące się z żenującej diabelsko-
satanistycznej konwencji ...
Teraz będę się wsłuchiwał w "Nothingface". Czuję że zacząłem przygodę z
ciekawym zespołem ...

Wątek o Voivod: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=5855519&v=2&s=0

Voivod "Nothingface" - As

[mellodi]

W porównaniu z poprzednim albumem "Nothingface" to ZUPEŁNIE inny muzyczny
świat. I bardzo dobrze, lubię zespoły zmieniające swoją formułę
muzyczną. "Nothingface" to w zasadzie płyta hardrockowo-progresywna, o naprawdę
profesjonalnym brzmieniu. Z thrash-metalem nie ma nic wspólnego. Ten album nie
posiada dużego gitarowego ciężaru ale mimo to brzmi potężnie - mocna perkusja
(charakterystyczne brzmienie werbla) i rządzący bas, gitary raczej "przycinają"
ostrym dźwiękiem w wyższych rejestrach. No właśnie, to przy okazji brzmienia
śmiem zauważyć że na tej płycie słychać sporą inspirację grupą Rush - właśnie
te tnące gitarki np. w "Missing Sequences" są rodem wzięte z "Red Barchetta"
lub "Yyz" Rusha. Ale również połamana rytmika utworów nosi piętno gry Neila
Pearta. W grze gitarzysty d'Amour'a słychać chyba nawet jazzowe harmonie, więc
może moje pytanie o jazzmetal które tu kiedyś zadałem nie było całkowiecie
bezzasadne ??
Płyta ma niesamowity klimat, pełno jest zaskakujących zmian tempa - podziały
rytmiczne jakie wygrywa sekcja są po prostu niesamowite. Pierwszy utwór "The
Unknown Knows" na początku sprawia wrażenie "zwykłej" przebojowej rockowej
piosenki, ale mniej więcej od połowy zaczyna się w nim coś "psuć" ) I bardzo
dobrze, bo panowie starają się chronić swoją twórczość
przed banałem. Fajny jest kower "Atronomy Domine" Pink Floyd, a ponieważ
wczesnych Flojdów nie lubię więc nie muszę dodawać że voivodowa wersja podoba
mi się znacznie bardziej. Są może ze dwa słabsze utwory - "Pre - Ignition"
i "Sub - Effect", ale ogólne wrażenie całości bardzo pozytywne.
Ktoś kiedyś niepochlebnie wypowiadał się o wokalu, a mi się wydaje że sposób
śpiewania wokalisty Belangera idealnie pasuje do muzyki Voivod, ciekaw jestem
jakie są późniejsze albumy Voivod nagrane z innym wokalem.
Może komuś wydawać się dziwne że chce mi się recenzować stare płyty
zapomnianego zespołu, ale po prostu już od dłuższego czasu nic na mnie nie
zrobiło takiego wrażenia, znam 3 płyty tej grupy i wszystkie mi się baaaardzo
podobają - przy moim malkontenckim nastawieniu do muzyki to naprawdę rzadkość.
Może ktoś też się zainteresuje ?
Następny w kolejności jest "Angel Rat", muszę sobie przegrać na kasetę do
walkmana ...
Aha, i takie jeszcze pytanie do Jaśka i Ugu żeby napisali którą płytę tej grupy
lubią najbardziej - po prostu jestem ciekaw.

Wątek o Voivod: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=5855519&v=2&s=0

Voivod "Angel Rat" - As

[mellodi]

Przyznam że z tym albumem miałem pewien problem. Przy pierwszym przesłuchaniu
wydał mi się nudny, mdły i nieciekawy. Ale już jak słuchałem drugi raz to
utwory wpadły mi w ucho, co przy znajomości poprzednich płyt mnie strasznie
zdziwiło. Otóż okazało się, że panowie zmęczyli się eksperymentowaniem i
nagrali płytę piosenkową, melodyjną, wręcz przebojową. Pewnym minusem jest
trochę zbyt łagodne brzmienie, bliższe "zwykłego" rocka niż metalu. Ale można
się przyzwyczaić. Jak już wspomniałem, płyta jest melodyjna i przebojowa, ale
jednocześnie istotne elementy stylu Voivod zostały zachowane -
specyficzne "dżezujące" brzmienie gitar, spora ilość psychodelii (chociażby w
kawałku tytyłowym), istotna rola basu i nietypowe linie wokalne
(refren "Panoramy" mnie kompletnie zaskoczył). Ciekawostką natomiast jest to,
że gdy słuchałem po raz pierwszy to nie rozpoznałem od razu głosy wokalisty -
brzmi on tu trochę inaczej, a np. w utworze "Golem" jest ewidentnie przez
coś "przetworzony". Jeśli chodzi o warstwę aranżacyjną, to w niektórych
utworach słychać nieśmiałe użycie instrumentów klawiszowych - np. w "The Prow"
brzmią one w "kościelny" sposób co dodaje nieco gotyckiego klimatu (fani gotyku
nie śmiać się ). Także jeśli chodzi o teksty ta płyta odstaje od
Voivodowej tematyki - zamiast science fiction jest to bardziej album w
konwencji "fantasy", muzycy w jednym z wywiadów mówili że inspirowali się
różnymi legendami i podaniami pisząc teksty na ten album i tak chyba faktycznie
jest. Jest to trochę mniej "cybernetyczny" i zimny album niż poprzednie,
ale za to ma taki fajny ponury, przygnębiający klimat, czego najlepszym
przykładem utwór ostatni "None Of The Above". Najlepsze utwory to moim
zdaniem "The Prow", "Angel Rat", "Golem" i "None Of The Above".
Reasumując - kolejna bardzo udana płyta Voivod. Równie przyjemna w słuchaniu
jak poprzednie, choć pewnie pod względen artystycznym troszkę mniej istotna ...
Od jutra będę zgłębiał "The Outer Limits". Tak w ogóle to się zastanawiam, czy
oni mają w swoim dorobku słabe płyty

I jeszcze uwaga do Jaśka. Moim zdaniem twierdzenie że nowa płyta Voivod jest
podobna do "Angel Rat" to nieporozumienie. "Angel Rat" jest płytą wygładzoną,
dosyć spokojną i pozbawioną agresji, natomiast nowy album brzmi ciężko, i ma
bardzo "brudne", przesterowane brzmienie, na pewno jest też mniej melodyjny. Ja
te dwa albumy stawiam na przeciwległych biegunach
Swoją drogą to dziwne że akurat "Angel Rat" słuchasz najczęściej, według moich
szacunków to nie powinieneś w ogóle lubić tej płyty ))

Wątek o Voivod: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=5855519&v=2&s=0

Voivod "The Outer Limits" - As

[mellodi]

Płyta "The Outer Limits" z początku wydawała mi się dosyć monotonna. Ale
ponieważ kilka osób mi ją poleciło, to postanowiłem podejść do jej słuchania w
sposób niebanalny Będąc w wakacje na działce późnym wieczorem wziąłem
walkmana, udałem się na starorzecze Pilicy, położyłem się na trawie
i z oczami utkwionymi w rozgwieżdżone niebo (jak to poetycko zabrzmiało)
zacząłem słuchać. A był to okres występowania tzw. perseidów (deszczu
meteorów) - co parę minut można było dostrzec spadającą gwiazdę. Trudno o
lepszą oprawę do kosmiczej muzyki Voivod No i zadziałało, od tego
pamiętnego przesłuchania płyta podobała mi się bardziej i bardziej.
Dość zwierzeń osobistych, teraz troszkę o muzyce. Oczywiście pierwsze na co
zwróciłem uwagę to brzmienie całości - sterylne i czyste, przypominające mi
brzmienie grupy Therapy? (perkusja). Ogólnie bardzo fajne i mocne, uwypuklające
gęstą grę perkusisty. Płyta nie zaczyna się "psychodelicznym" intro tak jak
albumy poprzednie, tylko od razu słyszymy całą orkiestrę w akcji, co przyznam
że jest miłą odmianą To chyba najbardziej dojrzała muzycznie i dopracowana
aranżacyjnie płyta Voivod (z tych co znam). Wygląda na to, że nagrywając ten
album panowie chcieli połączyć przebojowość i przystępność "Angel Rat" z
ambitniejszą formą muzyczną znaną z "Nothingface" i myślę, że udało im się to w
pełni. Jest to chyba najlepsza kompozycyjnie płyta Voivod, wszystkie wątki
muzyczne logicznie wynikają z siebie i nic nie sprawia wrażenia tworzonego
na siłę. Głos Snake'a w wielu miejscach jest poddany obróbce i przetworzeniu co
przyznam, że brzmi intrygująco. W ogóle chyba dojrzał jako wokalista, np. w "Le
Pont Noir" śpiewa niskim, nastrojowym głosem co brzmi bardzo fajnie.
Najlepsze utwory moim zdaniem to "Le Pont Noir", "The Lost Machine" z ciekawym,
psychodeliczno - rozmytym riffem gitary, "Wrong Way Street" i najszybciej
wpadający w ucho, niewamowicie melodyjny "We Are Not Alone" który świetnie
zamyka album (kapitalne zakończenie utworu z przechodzeniem słów "we're not
alone" w "welcome aboard").
Na osobne wyróżnienie zasługuje oczywiście siedemnastominutowa
suita "Jack Luminous" w której nie brak szybkich, galopujących fragmentów,
klimatycznych, nastrojowych momentów, artockowego przeciągania niektórych
wątków melodycznych i zmiennych temp - jest to po prostu wyśmienity przykład
progresywnego rocka. Jedynym drobnym zgrzytem jest tu dla mnie kolejny kower
Pink FLoyd "The Nile Song" - wersja Voivoda nie odbiega specjalnie od
oryginału, i nie przenosi go "w inny wymiar" jak to było z "Astronomy Domine" z
albumu "Nothingface". W ogóle nie przepadam specjalnie za tym utworem.
Po wysłuchaniu tej płyty nie mam wątpliwości że można Voivod zaliczyć do grona
przedstawicieli nurtu progresywngo metalu, i to z tej najwyższej półki.
Jeszcze słówko o tematyce płyty. W większości utworów dominuje science -
fiction, są to takie opowieści o przybyszach z kosmosu widziane oczami prostych
ludzi, zainspirowane starym serialem telewizyjnym o podobnej tematyce (nadał on
zresztą tytuł płycie, jak przeczytałem w starym numerze Tylko Rocka sprzed 10
lat gdzie znalazłem wywiad z gitarzystą formacji).
Jednym słowem, kolejna bardzo udana płyta Voivod. Chyba najbardziej uniwersalna
i najbardziej godna polecenia komuś kto nie zna twórczości grupy, i gdyby nie
mój sentyment do "Nothingface" i "Dimension Hatröss" to nawet rzekłbym że
najlepsza.
Kolejną (i ostatnią) jaka mi została do przesłuchania jest "Negatron" i już
jestem zaniepokojony, gdyż wiem że jest ona nagrana bez wokalisty Snake'a
którego bardzo polubiłem za jego głos, zaś nowy wokalista ponoć preferuje
wrzaskliwo - ryczany śpiew za którym niespecjalnie przepadam. No ale nie
uprzedzajmy faktów ...

Wątek o Voivod: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=5855519&v=2&s=0

Catherine Wheel "Wishville" - mellodi

[mellodi]

Płyta dość kontrowersyjna - kolejna próba odkrywania nowych muzycznych ścieżek
przez weteranów brytyjskiej alternatywy. Krytycy zmieszali ją z błotem podczas
gdy wśród ocen przeciętnych słuchaczy przeważa opinia iż jest to świetny
rockowy album. Osobiście miałam ogromny problem z oceną "Wishville". Nie
chciałam napisać przesiąkniętej jadem recenzji skupiającej się na samych
słabych punktach. Nie pozwalało mi na to zarówno sumienie jak i parę bardzo
przyjemnych momentów na tej płycie. Niestety, chcąc być obiektywną muszę
stwierdzić iż płyta jest przygnębiająco średnia i z każdym słuchaniem nudzi
coraz bardziej. Mocną jej stroną są piękne melodie w które można się
zasłuchać. Mamy tu też oszczędne aranżacje i umiarkowane, wyważone użycie
gitar wspomaganych przyjemnymi przeszkadzajkami typu skrzypce czy jakieś
dzwoneczki. Mocną stroną jest wokal Roba Dickinsona - trochę rozmarzony i
nostalgiczny, doskonale oddający atmosferę albumu i cudownie podkreślający
lekkość melodii. Niestety płyta rozmywa się pośród mocno bezsensownych tekstów
i monotonii brzmienia.

Zaczyna się od mocniejszego akcentu energicznym utworem "Sparks Are Gonna
Fly". Ostre (jak na taką płytę) gitary podkreślają dobrą melodię. Całość
troszkę psują bezsensowne chórki wspomagające wokalistę w dość nieoczekiwanych
momentach. Następny utwór "Gasoline" kojarzy mi się z Trójkowym Ekspresem
gdzie się często pojawiał będąc zresztą ciekawym akcentem pośród innych
sezonowych przebojów. I znowu kawałek bardzo chwytliwy ale z bezsensownym
tekstem który psuje nastrój. I dalej płyta sobie tak płynie bez niespodzianek,
łagodnie i konserwatywnie. Cały początkowy impet zanika gdzieś przy piosence
numer 4 i potem są już jakby wariacje na temat jednego utworu. Chociaż
podobają mi się zarówno utwór numer siedem "Mad Dog" jak i numer osiem "Ballad
Of A Running Man" to ciągle przypominają one bardziej szkice niż skończone
utwory. Zawsze gdy słucham tej płyty mam wrażenie że jako singiel każdy
kawałek mógłby być przebojem. Zwłaszcza na współczesnej żałosnej scenie
muzycznej gdzie zapomniano o melodii i śpiewie na rzecz stękania Catherine
Wheel byliby rewelacją. Może nawet dałoby się muzykom zarzucić pewną
przebojowość i schlebianie publice gdyby album był bardziej dopracowany.
Piosenki, urocze podczas gdy słuchamy ich pojedyńczo, zestawione razem na
płycie tracą swój unikatowy charakter i jak na dłoni widać ich słabe punkty.
Przede wszystkim budowa utworów jest strasznie schematyczna tekstowo i
muzycznie, przez co płyta sprawia wrażenie jakby cytowała samą siebie.
Właściwie gdyby przysnąć słuchając "Wishville" po obudzeniu się myślelibyśmy
że to ciągle ten sam utwór tylko tempo trochę się zmieniło. A już wielkim
minusem jest ogromny ładunek emocjonalny zawarty w tekstach i sposobie
kompozycji prowadzący do patosu i strasznego lukru. Teksty brną w typowo
rockowe banały o miłości i poszukiwaniu własnej tożsamości co w najlepszym
wypadku wywołuje uśmiech politowania. Spójrzmy tylko na fragment "All Of
That": "And soon the time will come, When everybody's somebody, And nobody is
anybody". Przykre dla ucha jest też powtarzanie w nieskończoność refrenów
które zazwyczaj nie są zbyt sensowne i logiczne. Miernotę tekstową tej płyty
bardzo dobrze podsumowują dwie linijki z "Gasoline": "I know it makes no
sense, But here we go again". Nie chciałabym się przyczepiać do tego że płyta
jest wtórna i nie nie ma tu żadnej rewolucji muzycznej. Za to bardzo
przeszkadzają mi mielizny brzmieniowo-tekstowe które zaniżają poziom całego
albumu. Płyta jest po prostu średnia - ani bardzo zła ani szczególnie dobra co
też utrudnia jej ocenę i wpływa negatywnie na jej odbiór.

"Wishville" brzmi tak jakby ktoś zasłuchał się w grunge a potem trochę
niechcący nagrał britpopowy krążek. A przecież po zespole z takim stażem jak
Catherine Wheel który już kilkakrotnie pokazywał że potrafi żonglować stylami
spodziewamy się więcej niż tylko przyzwoitego albumu nieudolnie balansującego
na granicy popu i rocka. W skali piczforkowej dałabym tej płycie 4.8 czyli ma
więcej minusów niż plusów. Dobra płyta jeśli szuka się jakiegoś podkładu do
pogaduszek ze znajomymi - przynajmniej wiadomo że nie zagaduje się nic
ciekawego a w tle brzmi doskonale.

Dyskusja o płycie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=78&w=8474881&a=8474881