Rozwód, a dziecko-pytanie do eksperta

[Gość: na zakręcie]

Mam pytanie do eksperta ewentualnie do osób "doświadczonych
tematem". Chodzi mi o dość trudną, przynajmniej dla mnie sytuację.
Myślę o rozwodzie - z różnych przyczyn-ale nie to jest głównym
tematem postu. Oczywiście boję i samotności i tego czy sobie poradze
i wychowawczo i finansowo, jak przygotować dziecko itp- to jakby
normalne lęki. Ale jest coś czego boje sie najbardziej i to w
zasadzie hamuje mnie przed podjęciem tego kroku. Mianowicie- ojciec
dziecka- nie jest ojcem biologicznym - ojcem jest anonimowy dawca.
Moj mąż niestety nie może mieć dzieci, więc zdecydowaliśmy się na
taka metodę. Nikt z rodziny o tym nie wie, a dla dziecka to jest po
prostu ojciec. Obawiam się-i są to dość uzasadnione obawy- że
jeżeli dojdzie do rozprawy - nie dość, że wszystko wyjdzie na jaw to
dziecko straci ojca w sensie dosłownym. Ojca takiego jakiego zna i
bedzie pamiętał. Nie wiem jak o tym w przyszłości powiedzieć
dziecku, w jaki sposób i kiedy rozmawiać, kiedy zapyta. Chciałabym
go w jakiś sposób przygotować, nawet na głupie docinki-
jezeli "pójdzie" to dalej (a dzieci niestety bywają okrutne -
chociaz mam nadzieję, że nic takiego się nie wydarzy) tyle, że nie
wiem jak.

[justyna_w24]

nie jest ten rodzicem, ktory splodzil, ale ten kto wychowal.
ile lat ma Wasze dziecko?
a co do tego czy sie wyda, czy nie to chyba zalezy od was, jezeli
dojdziecie do porozumienia w kwestii rozwodu to nikt nie musi sie o
tym dowiedziec.
Porozmawiaj o tym z mezem.

[justyna_dabrowska]

Myslę że nie potrzebnie martwi sie PAni na zapas. Na razie ważne
jest by zająć się tym co dzieje się "tu i teraz" czyli kewstia
konfliktu między PAnia a mężem. Radziłabym poszukac pomocy
doświadczonego mediatora który albo pomoże sie dogadać albo
przygotuje obie strony do rozwodu.

Zbyt daleko wybiega Pani mysla wprzód...

Pozdrawiam
JD

[Gość: na zakręcie]

troszczkę 'zawirowań" chorobowych- nieobecnośc na forum,
przemyślenia... stąd moja późna odpowiedź
To nie jest tak, że wybiegam, ja po prostu staram
się "poukładać" ... To co pani nazywa "tu i teraz" jest już dla mnie
przeszłością... To juz wszystko było.. Próby dogadywania się,
korzystanie z pomocy doświadczonego terapeuty.. To już było,
niestety bezowocnie.. No "owoc" jeden był... Zobaczyłam wyraźnie to
co widziałam już wcześniej: mój mąż umie bardzo ładnie i
przekonywująco mówić, jak to mu zależy, jak chce żebysmy spróbowali
raz jeszcze...Zwłaszcza w obecności osób trzecich w tym psychologa..
I niestety na słowach się kończy, bo wszystkie nasze wspólne
ustalenia (podkreślam WSPÓLNE) spisane w obecności terapeuty poza
gabinetem traciły racje bytu... Nic , ŻADNE jego zobowiązanie nie
bylo zrealizowane, łacznie z obietnica zerwania przynajmniej na czas
terapii "niewinnych" i "nic nie znaczących" dla niego kontaktow z
pewną koleżanką... Dlatego mam prawo mieć obawy, mam prawo nie mieć
zaufania... Ani terapeuta ani mediator nie ma mocy sprawczej.. To
nie nakaz sądu, który nalezy egzekwować na mocy prawa, to niestety
TYLKO wspólno ustalenia, a wydawać by sie mogło, że AŻ..