Sztuka flirtu

[bebe.lapin]

Czyli pytanie do Was, jako kobiet emanujacych pewnoscia siebie i sexappealem ;)

Jak to sie robi? Czy tego mozna sie nauczyc i stosowac, nawet jak sie nie ma
za grosz pewnosci siebie, czy tez to ostatnie jest niezbedna? Czy po prostu
trzeba sie z tym urodzic?

Ja niestety nie potrafie nawet wyobrazic sobie siebie prowadzacej lekka,
blyskotliwa i pelna wdzieku rozmowe z osobnikiem plci przeciwnej (zwlaszcza
takim, ktory mi sie w jakis sposob podoba), choc glupia przeciez nie jestem, a
wprowadzic w czyn to juz w ogole. Gorzej, ostatnio wrecz uciekam jak widze, ze
taka sytuacja moglaby miec miejsce, do tego stopnia mnie to stresuje.

Prawde mowiac, jak czytam Wasze rozne historyjki swiadczace o tym, jak
jestescie kobiece i przebojowe, i porownuje to z soba, to amm wrazenie, ze
mnie nigdy nie bedzie na cos takiego stac..

[daslicht]

"Ja niestety nie potrafie nawet wyobrazic sobie siebie prowadzacej lekka, blyskotliwa i pelna wdzieku rozmowe z osobnikiem plci przeciwnej"

Bo niestety wielu chłopaków, zwłaszcza tych młodszych, nie ma nic specjalnego do powiedzenia. Potrafią powtarzać jakieś hasełka wyczytane na onecie, obgadywać różnych ludzi, gadać o niedawnej imprezie... i nic poza tym.
Przykład: zaczynam gadać z jakimś nieznajomym typem spotkanym na koncercie. Skoro koncert, to pytam się czego słucha, jaką muzykę lubi, takie tam. Gość coś mamrocze, blablabla, właściwie to on wszystkiego słucha, a ten-i-ten-zespół, ponoć jego ulubiony, to on tak ogólnie kojarzy i w ogóle. Pytam się jaką książkę ostatnio czytał, ten gada że nie ma czasu na czytanie, a gazety są drogie. I wtedy wiem, że taki gość to strata czasu, bo on tylko umie pitolić o imprezach ehehehe i w ogóle ładna jesteś :/

A jak np. jadę sobie pociągiem i czytam "Politykę" lub inną gazetkę w tym stylu, dosiądzie się gość i zainteresuje go co tam czytam. No i się fajnie gada, a potem się okazuje, że typ jest z Młodzieży Wszechpolskiej (mam już kilku takich na koncie).

Dobra, co właściwie chciałam przekazać ^^ : Nie ma sie co bać facetów, to tylko facety, co ci taki może zrobić? Lekka, błyskotliwa i pełna wdzięku rozmowa to naprawdę rzadkość, bo coraz trudniej o błyskotliwego faceta. A jak już się trafi, to rozmowa sama poleci i już.

I żeby nie było: nie emanuję seksapilem i stuprocentową kobiecością, nie jestem słodka ani delikatna, kobieca i przebojowa też nie. A facetów się nie boję, bo to w sumie jak uznanie ich wyższości, a ja nie mam zamiaru rozmawiać "z niższej pozycji". To jest tylko facet, nie wszechwładne i wszechwiedzące bóstwo! Chichoty i rumieńce tez zaliczam do "niższej pozycji", nie wykonuję ich, nie umiem nawet zresztą.

[bebe.lapin]

Ja juz w takich najmlodszych to znowu nie celuje, wiec powinni miec o czym
porozmawiac i nie w tym problem. Ja po prostu nie potrafie nawiazac i
poprowadzic takiej rozmowy, zwlaszcza jak ktos jest dla mnie choc ciutke
interesujacy (fizycznie albo intelektualnie). Na poziomie rozmowy "kumplowej"
jeszcze ok, ale np. nie wyobrazam sobie siebie w tancu.

A rumienie sie w takich sytuacjach niejako w brew sobie, zamiast zaprezentowac
pelna wdzieku, lekkosci i pewnosci siebie postawe.

[daslicht]

Ehehehe, ja siebie w tańcu też sobie nie wyobrażam. Albo prezentującej pełnię wdzięku i lekkości :)))))

Ale w sumie chętnie bym się dowiedziała jak to zrobić z tym wdziękiem, więc czekam z niecierpliwością na kolejne posty ^^

[yaga7]

Heh, ja też nie jestem lekka, zwiewna i kobieca i zgadzam się, że jak się spotka błyskotliwego faceta, rozmowa sama leci.
I zgadzam się, że facetów nie można się bać, bez przesady.

Natomiast wydaje mi się, że flirt to mieszanka doświadczenia / jakiegoś talentu w tym kierunku / asertywności / samoakceptacji / wiary we własne siły / znajomości siebie.

W czasach licealnych gdy byłam zahukaną intelektualistką, nie miałam pojęcia o flircie. Natomiast w czasach studiów, gdy do intelektualistki dołączyła samoakceptacja, już było znacznie lepiej.

Aczkolwiek wydaje mi się, że obecnie coraz mniej osób wie, czym jest flirt i do czego służy.
Miałam swego czasu rozmowę ze znajomą 20-parolatką, która mnie uświadomiła, że teraz to się nie flirtuje, bo po co? Jak ktoś się komuś podoba, to się tyle nie gada, tylko idzie do łóżka i już :)) I ponoć większość tak robi ;))

Też wynika to na pewno z tego, że ludzie mają coraz mniej zainteresowań i nie ma nic do powiedzenia - tak jak pisze wyżej Daslicht.

[bebe.lapin]

Też wynika to na pewno z tego, że ludzie mają coraz mniej zainteresowań i nie m
> a nic do powiedzenia - tak jak pisze wyżej Daslicht

A jak poprowadzic "zwykla" rozmowe na jakies banalne tematy, zeby bylo lekko,
uroczo i niezobowiazujaco?

> W czasach licealnych gdy byłam zahukaną intelektualistką, nie miałam pojęcia o
> flircie. Natomiast w czasach studiów, gdy do intelektualistki dołączyła samoakc
> eptacja, już było znacznie lepiej.
Czyli albo naprawde uwierze w siebie,zamiast sobie wmawiac, ze wierze, albo z
flirtowania nici, :p

[yaga7]

Myślę, że wiara w siebie pomaga nie tylko we flircie, tylko ogólnie w życiu, dlatego sądzę, że warto po prostu w siebie uwierzyć i zaakceptować :) Nic złego z tego nie wyjdzie.

A co do zwykłych rozmów, to tu akurat jestem kiepska - z racji pracy w domu mam dość ograniczony kontakt z żywymi ludźmi ;))
Ale tak na serio, to myślę, że czasem wystarczy się po prostu nie bać - drugi człowiek nas przecież nie zje ;)
Oczywiście łatwiej to napisać, niż wprowadzić w życie, ale myślę, że nie ma innych recept. A może są? Jak są, chętnie się dowiem.

[daslicht]

Z mojego (nędznego, ale zawsze) doświadczenia: najbardziej chwytliwy temat to komunikacja miejska, w tonie śmiesznych historyjek lub narzekania. Ale każdy o tym pogada :)

Ja jestem aspołeczny typ i nigdy nie wiem jak zacząć. No bo co, podejdę do jakichs nieznanych ludzi i powiem: "hej, pogadacie o komunikacji miejskiej/muzyce industri/polityce/upadku ludzkości/stanikach/innych?".
Przerażające jest to, że teraz wszyscy przychodzą na imprezy czy koncerty ze swoim towarzystwem (skąd się takie towarzystwo bierze?) i specjalnie im nie zależy żeby z kimś nowym pogadać.

[yaga7]

daslicht napisała:

> Przerażające jest to, że teraz wszyscy przychodzą na imprezy czy koncerty ze sw
> oim towarzystwem (skąd się takie towarzystwo bierze?) i specjalnie im nie zależ
> y żeby z kimś nowym pogadać.
>

To chyba macie dziwne imprezy, niestety.
U nas na imprezach / koncertach można poznać tonę osób, niezależnie od tego w
ile osób się przyszło. Nie mówiąc już o tym, że jak się idzie grupą, to się
nagle okazuje, że ktoś zna kogoś z tamtej grupy i już 20 osób siedzi przy stoliku.
A towarzystwo "pierwotne" można brać np z internetu - przez forum Lacrimosy
poznałam dziewczynę, która teraz stanowi trzon naszego towarzystwa, a przez
allegro drugą taką :)

[daslicht]

No właśnie nie chodze grupą niestety :(

[yaga7]

Ja też na początku nie łaziłam grupą (bo ja i mój Luby to żadna grupa ;)) i te
dziewczyny z netu poznałam solo i dopiero potem się rozkręciło jakieś większe
towarzycho.

Myślę że na różnych forach jest sporo pojedynczych osób, z którymi można się
poumawiać :)

[daslicht]

Po czym poznać, że dana osoba należy do tych pojedynczych?
(podobno nie ma głupich pytań :P )

[yaga7]

No ale z drugiej strony, jak poznasz osobę nie pojedynczą, tylko taką, co chodzi
na imprezy w grupie (podwójnej czy większej) i ona nie będzie mieć nic przeciwko
temu, zebyś dołączyła, to gdzie problem? :)
Na pewno te imprezy, które są u Ciebie w mieście, mają strony internetowe (na
last fm czy fejsbuku czy inszych), mają wątki na jakichś forach i tam się
wpisują ludzie, którzy idą na te imprezy, nie? No to można się z kimś umówić :)

[daslicht]

Ych, żeby to takie proste było ^^

[kk345]

> Z mojego (nędznego, ale zawsze) doświadczenia: najbardziej chwytliwy temat to
komunikacja miejska, w tonie śmiesznych historyjek lub narzekania. Ale każdy o
tym pogada :)
>

A to już zależy, w jakim wieku jest target...Ostatnio miałam do czynienia z
komunikacją miejską parę lat temu, więc mnie byś na to nie poderwała:)

[daslicht]

Nie pisałam o podrywaniu, tylko że każdy na ten temat gada ^^

Na podrywaniu to sie w sumie nie znam, nie praktykuję :P

[kk345]

Wykazuję w ten sposób, że temat trzeba dopasować do wieku obiektu zagadywanego :)

[daslicht]

"Miałam swego czasu rozmowę ze znajomą 20-parolatką, która mnie uświadomiła, że teraz to się nie flirtuje, bo po co? Jak ktoś się komuś podoba, to się tyle nie gada, tylko idzie do łóżka i już :)) I ponoć większość tak robi ;))"

No bo serio tak jest. Nawet taki aspołeczny typ jak ja nie ma specjalnych trudności, żeby z kimś do łóżka iść w razie konieczności ;)

Ale znaleźc sobie kogoś do sensownego pogadania to już nie takie proste. A żeby sie zakumplować... ojaaaa! Ciężka sprawa!

[kotwtrampkach]

e tam. Wśród dwudziestoparolatków się nie flirtuje - ok. Ale wśród
trzydziestoparo, gdzie dużo ludzi jest w związkach flirt jest bardzo przyjemną
rozrywką. A wśród emerytów młodszych i starszych można flirtować do woli i nawet
za dużo. :-)

[fanka_tomcia]

łooo to ja mam jakieś średniowieczne towarzystwo, bo większość znajomych (18-32
lata ;) ) jednak flirtuje i nawet jeśli ktoś stosunkowo szybko idzie do łóżka z
drugim osobnikiem, to jest to poprzedzone chociażby minimalnym flirtem. jakoś
nie wyobrażam sobie sytuacji, że facet mówi dziewczynie (zakładam oczywiście, że
się już znają) "niezła jesteś, chodźmy do łóżka" albo rzuca się na nią
niewybadawszy uprzednio terenu (a można się naciąć ;) ) i vice versa.
no ja o sobie mogę powiedzieć, że jestem staromodna, ale to dotyczy też
większości moich znajomych i nie, oni nie są grzeczni i świętoszkowaci, część ma
o wiele większe doświadczenia niż ja, ale do łóżka raczej nie idą bez
wcześniejszego gadania xD (a skąd wiem? ;) bo się rozmawia na takie tematy w tym
towarzystwie, a jak się przebywa w większej grupie na wyjazdach łikendowych, to
można zaobserwować to i owo hehe)

[kk345]

bebe,mam dwie wiadomości:
-zła: bez pewności siebie będzie trudno, jeśli nie będziesz miała w oczach
napisu "jestem fantastyczna, czy Ty też to widzisz" to flirt kuleje
- dobra: pewność siebie nie musi być prawdziwa, może być wyćwiczona, udawana,
wmówiona sobie na przekór, wiem, co mówię:-)) Więc wystarczy nieśmiałość
przykryć sztuczną pewnością siebie i w drogę:)
W głębi duszy jestem okropnie nieśmiała, zauważyłaś?

[bebe.lapin]

Nie, to ja jestem niesmiala :p

nie wiem, jak Wam, ale mnie jest trudno zachowac pewnosc siebie i uwazac sie za
ach i och, jesli nie widze informacji zwrotnej od otoczenia potwierdzajacej
takie mniemanie o sobie. A pewnie nie widze, bo nie zakladam w ogole, ze to moze
miec miejsce, zwlaszcza w kontaktach z plcia przeciwna (wybaczcie mi ten ton
naiwnej nastolatki, ale chyba sie cofam w rozwoju wraz z biegiem czasu).

[kk345]

Bebe, ale to naprawdę da się wyćwiczyć- ja tak długo powtarzałam sobie, że się
lubię i jestem OK i taka śmiała, że w końcu w to uwierzyłam:)

[kotwtrampkach]

flirt to coś, czego trzeba się nauczyć. Tak jak asertywności, jak tabliczki
mnożenia, jak życia z drugą osobą.. No samo nie przyjdzie. i nie da się trenować
"na sucho". Ale tak jak z tabliczką mnożenia - dobrze treningi zaczynać od
łatwiejszych rzeczy.
czyli: peszą Cię faceci, którzy Ci się podobają? - zacznij od takiego, który nic
a nic Ci się nie podoba (choćby staruszek) -byle wykazywał zainteresowanie.
Małymi kroczkami, powolutku i przerywając w najciekawszym momencie. Znajdź
faceta, w którego wzroku zauważysz chociaż cień "podobania".

[kotwtrampkach]

yy, piszę oglądając film - chciałam jeszcze dodać, że ciężko na sucho tak
pisać.. NAjłatwiej byłoby zwerbować koleżankę flirciarę i poprosić o wsparcie
(czyli ocenę zachowania, pomoc w wejściu w relacje etc)

[bebe.lapin]

Bariera jest niestety wlasnie to podobanie sie, tak na codzien staram sie
trenowac, np. podtrzymywac rozmowe na blahe tematy w pociagu albo autobusie,
byle nauczyc sie swobodnie rozmawiac z obcymi; przy interesujacym facecie glupieje.

A jak dostrzec ten cien "podobania sie" u kogos? Czym to sie objawia (wiem, ze
zadaje podstawowe pytania, ale nigdy tego nie potrafilam, a po czasie
dowiedzialam sie albo domyslilam, ile to szans przeszlo mi kolo nosa).

[beniutka_bo]

A może zacznij od uśmiechania się do samej siebie w lustrze?
mi pomogło-byłam przez długi czas "wypłochem" w wielkim swetrze z "wielkim
75dee"pod spodem(a koleżanki się śmiały- z zazdrości?) i mamą "dłubiącą" pod
moją wystającą łopatką. Pyskata byłam,ok,zostało mi. Łopata nie wystaje, pogadać
potrafię,a ostatnio mój bdb kolega stwierdził,że ja po prostu ONIEŚMIELAM
facetów. SZOK!
Bo nie mam garba i noszę dekolty,a do tego mam dość donośny głos? Trochę
poza,trochę praca nad sobą- grunt,żeby obcy ludzie nie wiedzieli,gdzie leży
granica między jednym a drugim.

[pierwszalitera]

Bebe.lapin, sztuka rozmawiania z mężczyznami może być bardzo, bardzo prosta. Nic nie musisz przygotowywać, nie musisz starać się i nie musisz powalać błyskotliwością. W sumie, to nawet dobrze, że jesteś nieśmiała. Otóż większość ludzie lubi opowiadać o sobie, a większość facetów to wręcz uwielbia. Naucz się więc słuchać. Zadawaj od czasu do czasu tylko pytanie animujące do dalszego monologu, a faceci będą się do ciebie lepić jak muchy, i będę cię uważać za doskonałą konwersatorkę. Po prostu odpręż się, nie myśl, że musisz powiedzieć cś mądrego i słuchaj. Wykazuj życzliwe zainteresowanie, uśmiechaj się i jak facet ci się podoba, to możesz nawet śmiać się z jego dowcipów. A jak byś palnęła przez przypadek coś głupiego, to się w ogóle nie przejmuj. Większość mężczyzn jest tak zajętych swoją prezentacją, że czegoś takiego nawet nie zauważy. Przy okazji nazbierasz sporo informacji o swoim rozmówcy i łatwiej ci będzie ocenić, czy w ogóle jest warty twojego zainteresowania. A jak jesteś bardzo zdenerwowana i onieśmielona, to myśl, że on czuje się podobnie. Zwykle jak pozwolisz mu najpierw opowiadać o sobie, to twoje napięcie trochę opadnie i na pewno przyjdzie ci do głowy coś sensownego. A jak nie, to zadaj mu następne pytanie. ;-)

[bebe.lapin]

Droga pierwszalitero, sluchac to ja umiem swietnie, wiele osob mi to mowi,i
czerpac informacje, z tego, co slysze rowniez, ale nie potrafie rozmawiac. A
przeciez jakos rozmowe trzeba nawiazac, prawda?
i jakos elegancko zarzucic nowym tematem, jak pierwszy sie konczy.

I wdziek. Wdziek to problem :)

[juannita]

O, wlasnie to samo chcialam napisac co pierwszalitera!
To rzeczywiscie doskonale dziala, i, ze tak powiem, mozna osiagnac dosc dobre
rezultaty przy niewielkim nakladzie pracy.

I jak radzily dziewczyny wczesniej, warto te technike przecwiczyc na kims, kto
jakos szczegolnie Cie nie interesuje i w zwiazku z tym nie peszy. Oczywiscie,
delikwent musi byc choc troche atrakcyjny, bo inaczej trudno flirtowac ;)

[kk345]

bebe, ale przecież TY masz całe pokłady wdzięku, tyle, że nieco (tak troszeczkę)
nieśmiałego. Nie trzeba go tworzyć od zera, wystarczy wydobyć ten, który już w
sobie masz:)

[sarahdonnel]

Przepraszam, że tak podpinam niechlujnie pod ostatni.

Przyszła mi do głowy, po lekturze całego wątku, jedna 'pomoc naukowa'. Albo i
dwie ;).
Nieźli w tematach ogólnych (i to takich trudniejszych, wymagających
zaanagażowania intelektualnego) są koledzy-filozofowie. Tacy totalnie bez
zobowiązań. Może być jeszcze zaprzyjaźniony gej, a najlepiej dwa w jednym ;).
W kwestii gejów - oto ci panowie mają trochę inne postrzeganie dystansu
fizycznego i cielesności. Wcale nie kobiece, ale po jakimś czasie przestaje Cię
w ogóle krępować ('rumienić') to, że ktoś jest o dwa cm za blisko Twojego
ramienia, albo w ogóle uświadamiasz sobie, gdzie jest Twoje 'o dwa cm za blisko'
(ja jestem wybitnie terytorialna, i rozmówca 'włażący' na mnie bez mojego
przyzwolenia po prostu mnie rozdrażnia - przy tym tej świadomości nabrałam
właśnie jak odwiedzałam znajomego, kulturoznawcę, aktora i geja jednocześnie). I
jeszcze - od tamtej pory odróżniam facetów zainteresowanych pogadaniem od
zzainterresssowanych czymś więcej trochę lepiej. Przy czym - mam skłonności
mizoginiczne: znaczy nie sprawia mi problemów tak po prostu wejście w jakąś
gadkę-szmatkę z mężczyznami, a już do kobiet tak z niczego zagadać... nie
bardzo, chyba, że typ podobny do mojego.

W ramach kolejnego eksperymentu - zobacz np. jaki alkohol (zakładam, że jesteś
pełnoletnia i świadoma wszystkich zagrożeń, które niesie, np. tego, że nie jest
cudownym lekiem na nieśmiałość) i w jakiej ilości daje Ci 'cięty język', ale
tak, żebyś jeszcze mogła się kontrolować (u mnie to wcale nie jest jakoś
strasznie dużo, z 'pół porcji' alkoholu na pół godziny?).
Bezpieczniejsze pod tym względem są imprezy 'stane'/bufetowe (ale nie takie,
gdzie muzyka jest perwersyjnie głośna!), bo nie dość, że jesteś bardziej mobilna
towarzysko z założenia, to jeszcze musisz zachować wysoki poziom samokontroli
nad ciałem. W moim wypadku szklaneczka czegokolwiek (teraz jedynie soku)
służy(ła) jeszcze do zamaskowania nerwowej zabawy rękami - przynajmniej mam się
czego trzymać. (Na 'trzymanie się' szklanki 'Jaśka na skałkach' złapało mi się
sporo ciekawych typów.)

Ja tak naprawdę jak już zabieram się za flirtowanie, to potrafię stać się jakąś
karykaturą stereotypowej 'panienki' - więc sobie darowuję, i potrafię np. w
wianuszku facetów opowiedzieć sprośny żart. Mogą być trochę zaskoczeni, ale za
tzw. 'suczkę' do zabawy mnie nie biorą. A zakładam, że wartościowe relacje
międzyludzkie muszą opierać się przede wszystkim na szacunku.

[bebe.lapin]

> Nieźli w tematach ogólnych (i to takich trudniejszych, wymagających
> zaanagażowania intelektualnego) są koledzy-filozofowie. Tacy totalnie bez
> zobowiązań. Może być jeszcze zaprzyjaźniony gej, a najlepiej dwa w jednym ;).
> W kwestii gejów - oto ci panowie mają trochę inne postrzeganie dystansu
> fizycznego i cielesności. Wcale nie kobiece, ale po jakimś czasie przestaje Cię
> w ogóle krępować ('rumienić') to, że ktoś jest o dwa cm za blisko Twojego
> ramienia, albo w ogóle uświadamiasz sobie, gdzie jest Twoje 'o dwa cm za blisko
> '
> (ja jestem wybitnie terytorialna, i rozmówca 'włażący' na mnie bez mojego
> przyzwolenia po prostu mnie rozdrażnia - przy tym tej świadomości nabrałam
> właśnie jak odwiedzałam znajomego, kulturoznawcę, aktora i geja jednocześnie).
> I
> jeszcze - od tamtej pory odróżniam facetów zainteresowanych pogadaniem od
> zzainterresssowanych czymś więcej trochę lepiej. Przy czym - mam skłonności
> mizoginiczne: znaczy nie sprawia mi problemów tak po prostu wejście w jakąś
> gadkę-szmatkę z mężczyznami, a już do kobiet tak z niczego zagadać... nie
> bardzo, chyba, że typ podobny do mojego.

Mam roznych kolegow, gejow tez, ale niestety, zawsze wiem, z kim rozmawiam, tj.
z kolegami jestem bardziej na luzie, bo wiem, ze to _koledzy_. jak tylko chodzi
o cos innego, luz znika.

Co do kwestii dystansu i stosunku do fizycznosci, to zgadzam sie, geje sa
straszni :D Ostatnio moj przyjaciel ze swoim "kolega" gryzl mnie w ramie, bo
akurat taka byla tendencja w towarzystwie (no i odpowiednia ilosc zlocistego
trunku, dodajmy :p):D Ale to tez inaczej, bo jedyna fascynacja, jaka mozemy
wobec siebie odczuwac, to ta intelektualna.

[kotwtrampkach]

oj, ale to nie tak. Rozmowa to rozmowa, flirt to flirt.

Do ROZMOWY trzeba być przygotowanym - znać ładne słowa, jakiś temat mieć dobrze
opanowany (żeby rozmawiać o czymś), trochę się rozluźnić- wtedy można łatwiej
przechodzić z tematu w temat. ROzmawiać można z koleżanką, przypadkowym
człowiekiem, matką, profesorem, wykładowcą, babcią klozetową - no ze wszystkimi,
którzy się nie wgapiają w telewizor ;-)

FLIRT - to coś innego. Tam nawet nie potrzebujesz słów. Możesz rozmawiać z
koleżanką, siedząc przy stoliku w kawiarni i jednocześnie flirtować z facetem
siedzącym na drugim końcu sali.
Flirt to dłuższe i krótsze spojrzenia, mrugnięcia, uśmiechy, uśmiechanie się
samymi oczami, wytrzymanie spojrzenia, spuszczanie wzroku, zagryzanie ust,
dotykanie swojego ciała (takie przypadkowe, jak bawienie się włosami czy
gładzenie łydki) i różnych przedmiotów. Jak już rozmowa, to aluzje,
dwuznaczności, urywanie w pół słowa, kokietowanie.. Przydaje się strój - np
ramiączko, które trzeba poprawić, wystająca koronka z dekoltu, kosmyk włosów,
szal na ramionach, rękawiczki, szminka..
WAŻNE!! We flircie łatwo jest przesadzić - sztuką jest nienasycenie i
podniecanie, nie kończenie (nawet gestów, słów - to te aluzje). A zaspokajanie i
przesyt mijają się z celem. Flirtować można bez żadnego końca (jak czujesz, że
flirtem do czegoś się zobowiązałaś, to posunęłaś się za daleko) - każdy gest czy
słowo w flircie musi być takie, żeby móc się wyprzeć jego drugiego znaczenia :):)

------------------------
> A jak dostrzec ten cien "podobania sie" u kogos?
kurcze - no jak facet patrzy na Twój biust, to się ślini, albo jego wyraz twarzy
można określić jako "zniesmaczenie". Najlepiej przechwycić "to" (podobanie) we
wzroku - trzeba patrzeć dosyć intesywnie ;-) no i zawsze można zapytać wprost,
jak się nie jest pewnym :-)

[pierwszalitera]

kotwtrampkach napisała:

> > A jak dostrzec ten cien "podobania sie" u kogos?
> kurcze - no jak facet patrzy na Twój biust, to się ślini, albo jego wyraz twarz
> y
> można określić jako "zniesmaczenie". Najlepiej przechwycić "to" (podobanie) we
> wzroku - trzeba patrzeć dosyć intesywnie ;-) no i zawsze można zapytać wprost,
> jak się nie jest pewnym :-)

No już przestańcie z tym ślinieniem na widok biustu, bo to jest atwistyczna, u wielu facetów automatyczna reakcja na dosyć prostą stymulację, szczególnie gdy jest ona wyraźna. Jak facet ślini się na widok naszego biustu, albo w ogóle na widok naszego odkrytego ciała, to jeszcze nie znaczy, że mu się podobamy. Jak facetowi się podobasz, to patrzy ci w oczy. Poza tym najlepszym testem jest obserwacja jego ruchów. Jeżeli powtarza bezwiednie twoje gesty, doytka na przykład twarzy, po tym jak ty to zrobiłaś, albo zakłada nogę na nogę, po tym jak ty założyłaś, albo dotyka przedmiotów, których ty przedtem dotykałaś, na przykład szklanki itp. to jest zainteresowany. Można patrzeć też jaką przyjmuje postawę, jeżeli siada zdecydowanie męsko, z szeroko rozstawionymi nogami, pokazując "klejnoty", to czuje się przy tobie mocno facetem, podobasz mu się.

[kk345]

Więc to takie proste? Jeśli facet nie patrzy mi w oczy, tylko na bok, albo w
stół, to nie dlatego, ze jest nieśmiały, tylko znaczy to, ze mu się nie podobam?
Jeśli nie dotyka swojej twarzy/mojej szklanki, to definitywnie nie jest
zainteresowany? Jeśli zsunie kolana razem to z flirtu nici? Jeżeli zaciska
pięści to nie dlatego, ze mu dłonie drżą z nerwów, tylko dlatego, ze nie chce
powtarzać moich gestów by mnie nie łudzić?
Muszę sprawdzić, jak siada mąż w mojej obecności, to mi dużo powie o naszym
związku:)
Mowa ciała to potęga, pod warunkiem, że się jej nie przecenia...

[pierwszalitera]

kk345 napisała:

> Więc to takie proste? Jeśli facet nie patrzy mi w oczy, tylko na bok, albo w
> stół, to nie dlatego, ze jest nieśmiały, tylko znaczy to, ze mu się nie podobam
> ?
> Jeśli nie dotyka swojej twarzy/mojej szklanki, to definitywnie nie jest
> zainteresowany? Jeśli zsunie kolana razem to z flirtu nici? Jeżeli zaciska
> pięści to nie dlatego, ze mu dłonie drżą z nerwów, tylko dlatego, ze nie chce
> powtarzać moich gestów by mnie nie łudzić?
> Muszę sprawdzić, jak siada mąż w mojej obecności, to mi dużo powie o naszym
> związku:)

O, wyciągasz wnioski na podstawie zaprzeczeń, a to tak nie działa. Ja napisałam tylko, które sygnały świadczą o wyraźnym zainteresowaniu. Jeżeli tych sygnałów nie ma, to nie musi to znaczyć nic. Zresztą te sygnały funkcjonują w obie strony. Ludzie, którzy na siebie wzajemnie działają, synchronizują się podczas flirtu. Dlatego nieco doświadczonemu oku bardzo łatwo taką parkę rozróżnić wśród innych ludzi, nawet jak starają się, by nikt nie zauważył ich wzajemnej sympatii. Do tego dochodzi jeszcze modulacja głosu. Mężczyznom głos się obniża, kobietom nieco podwyższa. To jest automatyzm, trudno czymś takim sterować. Obserwacja męża wiele nie pomoże, bo za długo go już pewnie znasz, ta chemiczna magia na początku znajomości trwa nie dłużej niż 8 miesięcy, potem w budowaniu związku kierują nami inne rzeczy.

[kotwtrampkach]

pierwszalitera napisała:

> No już przestańcie z tym ślinieniem na widok biustu, bo to jest atwistyczna, u
> wielu facetów automatyczna reakcja na dosyć prostą stymulację, szczególnie gdy
> jest ona wyraźna.

A mnie się wydaje, że do prostego treningu wystarczy właśnie taki facet.
Flirtowanie jak juz wyżej pisałam można zacząć od trzech spojrzeń i zobaczyć jak
działają. I poczuć "takie coś" u siebie. I nie przezwyciężać tego uczucia tylko
je dokładnie zbadać.
A zeby odróżniać reakcje zainteresowanych nami osób, trzeba ich dużo obserwować
:-) Oczywiście możemy się nauczyć reguł mowy ciała i dostrzegać pary
zainteresowane sobą, ale to NAM flirtu nie ułatwia.

[pierwszalitera]

kotwtrampkach napisała:

> A mnie się wydaje, że do prostego treningu wystarczy właśnie taki facet.
> Flirtowanie jak juz wyżej pisałam można zacząć od trzech spojrzeń i zobaczyć ja
> k
> działają. I poczuć "takie coś" u siebie. I nie przezwyciężać tego uczucia tylko
> je dokładnie zbadać.

Niedoceniasz ludzkiego strachu przed nieznanymi emocjami. ;-) Tobie przychodzi coś takiego łatwo, inni mają totalną blokadę i dla nich trzy spojrzenia to rzut na głęboką wodę, bo nie potrafią ocenić konsekwencji takiego działania. Ty się świetnie kontrolujesz, dla innych to kompletna terra incognita. Dlatego niektórzy muszą się najpierw oswoić z sytuacją, zacząć banalną rozmowę, nabrać śmiałości, pozwolić temu obezwładniającemu napięciu, by trochę opadło. Bez tego się nie da. A dlaczego poznanie reguł ciała nie miałoby ułatwiać nam flirtu? Jeżeli zauważamy, że komuś się podobamy, to czujemy się bezpieczniej i na więcej sobie pozwalamy. Rozkręcamy się i stajemy się swobodniejsi, a o to przecież chodzi, prawda? To z wykorzystaniem ślinienia się na widok biustu ciągle nie uważam za dobry pomysł. Ale to może być osobista preferencja, mnie mężczyźni reagujący w ten sposób nigdy specjalnie nie interesowali. To takie jakieś bezpośrednio seksualne, kawa na ławę, facet w sieci, wywołuje u mnie nawet odruch obronny, bo dalsze moje zainteresowanie może być fałszywie zrozumiane jako przyzwolenie i propozycja, a flirt to gra polegająca na niedomówieniach i nie powinien mieć jednoznacznego celu.

[kotwtrampkach]

zakładam, że wiele lobystek nie będzie zachwyconych śliniącym się facetem (z
wyjatkiem tych oswojonych, domowych:) ) - a zainteresowanie biustem łatwo
dostrzec (i wywołać).

> Niedoceniasz ludzkiego strachu przed nieznanymi emocjami. ;-)
Doceniam :-) proponowałam zacząć treningi od facetów zupełnie poza
zainteresowaniem (bo łatwiej) i zacząć od kilku spojrzeń - niestety jedno to za
mało, potrzeba drugiego, żeby takiego faceta zaintrygować i wywołać jakąś
reakcję z jego strony (np. zerkanie częstsze niż przypadkowe w naszym kierunku)
i trzeciego, żeby zobaczyć tę reakcję..

> niektórzy muszą się najpierw oswoić z sytuacją, zacząć banalną rozmowę, nabrać
śmiałości,
> pozwolić temu obezwładniającemu napięciu, by trochę opadło
hmm, a mnie się wydaje, ze proponujesz już wyższą szkołę jazdy - flirtować w
czasie rozmowy i pilnować żeby to nie była prowokacja - to dopiero sztuka! :) ja
pisałam - kilka spojrzeń w kierunku osoby, z którą wcale nie rozmawiamy! no i
bebe.lapin pisała, że zwyczajna rozmowa jej wychodzi - flirtu nie :-)

[jul-kaa]

bebe.lapin napisała:
> nie wiem, jak Wam, ale mnie jest trudno zachowac pewnosc siebie i uwazac sie za
> ach i och, jesli nie widze informacji zwrotnej od otoczenia potwierdzajacej
> takie mniemanie o sobie.

Pisałam już o tym w innym wątku - rzeczywiście jest łatwiej, jeśli kiedykolwiek
doświadczyło się w oczach rozmówców zachwytu - nawet w "młodości". Ja
doświadczyłam i choć ten już w sumie nie występuje, to umiem i lubię prowadzić
luźne, dowcipne i błyskotliwe rozmowy. Czy to jest właśnie flirt? Nie wiem. W
każdym razie teraz nie mogę już polegać na wyglądzie, polegam na intelekcie i
błyskotliwości. I tak się też da :)

Szokuje mnie to, że tak niewiarygodnie zmienili się młodzi ludzie - bo co do
tego jesteście zgodne. Ja studiowałam nie tak dawno temu, wcześniej jeszcze było
liceum, które świetnie pamiętam i w sumie nie mogę narzekać na brak
stymulujących, rozwijających rozmówców - w tym głównie facetów, bo tę płeć
stanowczo bardziej lubię. Drugie studia zaczynałam będąc na III roku pierwszych,
więc ludzie trochę młodsi (wtedy to jeszcze była różnica) - podobnie - rozmowy
do białego rana, wciągające, fascynujące, rozwijające. Nawet w liceum tak było -
do dziś moi najlepsi przyjaciele to właśnie ci licealni. Jedyne miejsce, gdzie
rozmowy były płytkie, kretyńskie, gdzie nikt nie interesował się nawet tym, co
studiował, to był... Wydział Psychologii UW. Jeśli miałabym oceniać kondycję
intelektualną pokolenia po studentach W.Psych., to też byłabym załamana.

[agafka88]

jul-kaa napisała:

> Szokuje mnie to, że tak niewiarygodnie zmienili się młodzi ludzie - bo co do
> tego jesteście zgodne. Ja studiowałam nie tak dawno temu, wcześniej jeszcze był
> o
> liceum, które świetnie pamiętam i w sumie nie mogę narzekać na brak
> stymulujących, rozwijających rozmówców - w tym głównie facetów, bo tę płeć
> stanowczo bardziej lubię.

Ja się muszę nie zgodzić. Nie, "młodzi ludzie" się nie zmienili, tylko trzeba
wiedzieć, gdzie takich interesujących ludzi szukać. Wśród bliższych i dalszych
znajomych mam masę osób, z którymi mogę prowadzić długie rozmowy na bardzo
interesujące tematy. Dotyczy to osób w moim wieku, jak i trochę młodszych i
starszych. Moim zdaniem trzeba szukać aż do skutku, czasami zmiana towarzystwa
naprawdę pomaga.

Zresztą ja sama do młodych chyba się zaliczam - rocznik 88 i zaręczam, że można
ze mną porozmawiać na bardziej interesujące tematy niż tipsy i wizyty w
solarium, o których to nie mam najmniejszego pojęcia ;)) Poza tym - wiele
młodych Lobbystek, które poznałam dzięki forum przeczy tezie, że młodzież jest
taka płytka.

[daslicht]

Anooo. Idę sobie czasem korytarzem, widzę co niektórych i mruczę sobie pod nosem "kultura, k...!" :/

Ciężko jest porozmawiać w inny sposób niż pitolenie o pogodzie, komunikacji miejskiej i potrawach świątecznych. A do białego rana... etam. A w naturalny sposób, "po swojemu" - w życiu!

[jul-kaa]

daslicht napisała:

> Anooo. Idę sobie czasem korytarzem, widzę co niektórych i mruczę sobie pod nose
> m "kultura, k...!" :/
>
> Ciężko jest porozmawiać w inny sposób niż pitolenie o pogodzie, komunikacji mie
> jskiej i potrawach świątecznych. A do białego rana... etam. A w naturalny sposó
> b, "po swojemu" - w życiu!

Jedyna rada - zmienić otoczenie. Już pisałam, ze na moich pierwszych studiach
(elitarnych, ze och i ach!) też same tępe bezrefleksyjne głowy (celowo
uogólniam!), ale gdzie indziej towarzystwo wymarzone :)

[bebe.lapin]

Z jednej strony daslicht ma racje, ja zawsze mam wrazenie, ze wyjde na ostatnia
naiwna idealistke, jesli chce rozpoczac rozmowe na jakies powazniejsze tematy, a
z drugiej strony nie dalej jak tydzien temu milo sie zdziwilam, odkrywajac w
dziewczynie, ktorej bym o to w ogole nie posadzala (nie dosc, ze Francuzka, to
jeszcze funkcjonariusz publiczny pracujacy w ministerswie rolnictwa :p) pokrewna
dusze. Z tym, ze inicjatywa kontaktu musiala wyjsc od niej, sama bym sie nie
odwazyla.

[moniach_1]

Ja jestem na II roku i trochę bym obroniła swoje pokolenie - z ekipą z liceum
miałam wszystko to co ty tu:
w sumie nie mogę narzekać na brak
> stymulujących, rozwijających rozmówców - w tym głównie facetów, bo tę płeć
> stanowczo bardziej lubię.
i tu:
rozmowy
> do białego rana, wciągające, fascynujące, rozwijające

Na studiach praktycznie same baby, więc nie jest już tak fajnie, ale to też nie
jest kwestia stricte ludzi, tylko nadmiernej feminizacji. może drugi kierunek
będzie miał większy potencjał. Generalnie nie tracę wiary w ludzi i uwierzcie,
że naprawdę są jeszcze ciekawi młodzi ludzie :)

[moniach_1]

> nie wiem, jak Wam, ale mnie jest trudno zachowac pewnosc siebie i uwazac sie za
> ach i och, jesli nie widze informacji zwrotnej od otoczenia potwierdzajacej
> takie mniemanie o sobie.

Wiem, ze łatwo tak gadać, ale odwróć sobie tą relację w głowie: Trudno jest
otoczeniu uważać cię za och i ach, jeśli nie widzi w tobie potwierdzenia, że też
tak uważasz.

[kotwtrampkach]

moniach_1 napisała:
Trudno jest
> otoczeniu uważać cię za och i ach, jeśli nie widzi w tobie potwierdzenia, że też
> tak uważasz.

oj, racja, racja..

[zarin]

E. Jak już flirtuję, to dla własnej przyjemności i rozrywki. Jakbym to miała robić na siłę i zastanawiać się, czy jestem wystarczająco zwiewna i kobieca, to cała przyjemność poszłaby się walić :>.

[fanka_tomcia]

raczej nie umiem flirtować. kiedy robiłam to całkowicie świadomie, to po
pierwsze nie przynosiło to zamierzonych skutków w większości przypadków, po
drugie wydawało się chyba dość sztuczne. natomiast czasem jak się zachowuję
naturalnie i rozmawiam z facetem w moim odczuciu normalnie i przyjacielsko, bez
podtekstów, to zostaje to odczytane jako chęć "czegoś" z mojej strony (patrz ->
inny wątek, gdzie pisałam o desperatach)
a poza tym nie tylko faceci - niektóre dziewczyny moją zwykłą rozmowę uważały
już za flirt, bo akurat rozmawiałam z osobą, z którą wcześniej było coś na
rzeczy :/ to już rozmawiać nie wolno? :/

[bebe.lapin]

Dzieki Wam, dobre kboiety, za rady.

Sprobuje wcielic je w zycie, chociaz myslenie o sobie jako interesujacej na
tyle, zeby ktos chcial wlasnie na mnie zwracal uwage, to niejako gwalt na moim
umysle :D

Jak zrobie z siebie idiotke za duzo razy, to poprosze o jakies bezposrednie
lekcje pod okiem mentorki :p

[pierwszalitera]

bebe.lapin napisała:

> Sprobuje wcielic je w zycie, chociaz myslenie o sobie jako interesujacej na
> tyle, zeby ktos chcial wlasnie na mnie zwracal uwage, to niejako gwalt na moim
> umysle :D

No co ty? To już chociaż w myśl reguły "Każda zmora trafi na swego adoratora" nie możesz mieć ze swoimi myślami racji. ;-) A, że z pewnością zmorą nie jesteś, to twoje szanse na wielbiciela stoją bardzo dobrze. :-)

[jul-kaa]

> No co ty? To już chociaż w myśl reguły "Każda zmora trafi na swego adoratora"

Ja znam: "Każda potwora znajdzie swego amatora" :)

[pierwszalitera]

jul-kaa napisała:

> > No co ty? To już chociaż w myśl reguły "Każda zmora trafi na swego adorat
> ora"
>
> Ja znam: "Każda potwora znajdzie swego amatora" :)

No, mniej więcej tak, czy cóś w ten deseń. ;-)))

[juannita]

> Sprobuje wcielic je w zycie, chociaz myslenie o sobie jako interesujacej na
> tyle, zeby ktos chcial wlasnie na mnie zwracal uwage, to niejako gwalt na moim
> umysle :D

A ja mysle, ze czesto sie niedoceniamy, jestesmy wobec nas samych bardziej krytyczne niz inni.

Wiesz - bardzo zaskoczyly mnie po paru latach wyznania kolegow z pierwszych lat studiow, ktorzy opowiedzieli mi, ze sie we mnie podkochiwali ale nie mieli smialosci sie do mnie zblizyc. Ja zupelnie tego nie podejrzawalam, a niektorzy byli calkiem calkiem ;)

Wlasciwie to niczego nie zaluje, bo poznalam mezczyzn bardziej interesujacych i bardziej pewnych wlasnej wartosci.

Ale warto, zeby madre i atrakcyjne babki uswiadomily sobie, ze mezczyzni czasami sa rownie mocno przekonani, ze absolutnie nie maja czego szukac u tak wyjatkowych kobiet...

[fanka_tomcia]

bebe.lapin ----> bo to trzeba grać ;) ja czasem gram, że jestem pewna siebie i
niektórzy to kupują. w sumie tak napisałam wcześniej, że beznadziejnie z tym
flirtem, ale jak sobie pomyślę, to AŻ TAK źle nie było, niektóre osobniki
załapywały haka. tylko to konkretny typ.
w każdym razie w rozmowach z facetami na ogół udaję pewną siebie, wyobrażam
sobie też że wyglądam super (i w kiblu obciągam dekolt w dół XDD). myślę, że
TERAZ nie miałabym większych problemów, żeby poderwać faceta (pomijając fakt, że
mógłby okazać się totalnym palantem). za to w liceum załapywałam same porażki i
robiłam z siebie idiotkę ;) być może teraz łatwiej mi zwalić winę na faceta
twierdząc, że jest palantem, a wtedy winą obarczałam siebie.
a tak na dobrą sprawę zastanawiam się na ile jestem "tru" jak rozmawiam z nowo
poznanymi facetami... ile procent to gra, a ile prawdziwa osobowość. a może
myśląc że gram, zachowuję się właśnie prawdziwie? ;) (któraś z was czytała może
2 tom mangi Ouran High School Host Club? ;) chodzi o bonusową historię na końcu
tomu ;) )

[maith]

Wiesz, wydaje mi się, że kluczem jest tu coś innego. Rozmawiając z
ludźmi pytaj sama siebie, czy dobrze się bawisz, czy fajnie Ci się z
nimi rozmawia :) Tobie :)
Rozmowa nie będzie lekka, jeśli będziesz się zastanawiała, jak
wypadasz. I staraj się przerzucać piłeczkę, sprawdź czy ten facet,
który Ci się podoba potrafi jeszcze coś z siebie wykrztusić :)

Swoją drogą to co piszesz bardzo przypomina mi moją przyjaciółkę.
Prześliczna, mądra dziewczyna, ale nie docierały do niej żadne
pozytywne informacje.

Nie musisz umieć oczarowywać każdego. I nie musisz robić za boginię
seksu. Musisz po prostu nie bać się rozmawiać. A wtedy jak trafisz na
fajnego rozmówcę, to będzie Ci się z nim naprawdę dobrze rozmawiało
:)

[fanka_tomcia]

och maith - ja poznałam takiego, z którym mieliśmy sporo wspólnych tematów,
zainteresowań, jeszcze kilka innych wspólnych cech. niestety wszystko się rypło,
bo facet coś teges, a nie wiedział że jestem zajęta... i potem nie potrafił
przejść nad tym do porządku dziennego. straciłam na samym starcie potencjalnego
kumpla.
a są też inne sytuacje - jedna osoba zaczyna przejawiać objawy zainteresowania
nie_tylko_rozmową, a druga
kompletnie_nie_jest_zainteresowana_intymną_stroną_znajomości i często ta druga
zaczyna unikać rozmów, spotkań. byłam w takich sytuacjach i to nie zawsze ja
byłam stroną poszkodowaną, czasem też świadomie ukrócałam znajomość z kimś, kto
był fajnym rozmówcą, kolegą, dopóki nie zaczynał się zachowywać w pewien sposób
;/ może to uciekanie, ale nie umiem postępować inaczej w pewnych przypadkach.

[kasia_grubasia]

Bebe, przełam się i spróbuj, a potem to już samo jakoś pójdzie. To jest coś
podobnego do występu na scenie albo publicznego przemówienia. Trzymam kciuki :)

A tak na marginesie to ja zawsze flirtuję z TŻ-tem i celowo podkręcam atmosferę.
Uwielbiam to robić ^^

[bebe.lapin]

Probuje, ale na razie nie wychodzi :/ Ani flirt, ani rozmowy, choc to ostatnie
to pewnie dlatego, ze barze z glosna muzyka trudno sie zrozumiec, zwlaszcza po
francusku.