Cos dla nowych immigrantow i mlodych Kiwi

[adamovski]

adamovski.wordpress.com/50/

[iza42]

a tutaj cos z domowego podworka
inne aspekty emigracji

miasta.gazeta.pl/kielce/1,35255,4566534.html

[kasia763]

Czasami mnie jedno zastanawia (i to nie jest pytanie tylko do was,
lecz do wszystkich narzekajacych) - skoro w jakims kraju jest tak
zle, to dlaczego w nim siedzicie?

[adamovski]

Hej!

Ciekawe i bardzo osobiste pytanie.
Mi sie tu raczej podoba (w lecie bardziej) a siedzę tu dla pieniędzy.

[kasia763]

Uuuu a ja slyszalam, ze pieniedzy to sie tam nie da zarobic? Totez
nie dla pieniedzy tam jade

[adamovski]

Kasiu, zastanów sie co piszesz. Ja pisałem o tym ze zarobki są znacznie niższe
niż w innych krajach anglosaskich, a rynek pracy jest mały. Znam bardzo dobrych
specjalistów którzy potrafili więcej zarobić PL niż tu.

Nie pisałem nigdy ze nie da sie tu zarobić - pisałem ze jest TRUDNO to zrobić.
Znam tez ludzi z Polski którzy odnieśli fantastyczny sukces w NZ, maja własne
firmy i wolny czas dla siebie.

Mam nadzieje ze w końcu rząd NZ przestanie udawać ze wszystko jest OK i karmić
opinie publiczna w NZ "podkręconymi" statystykami.

Pisze o tych problemach by ludzie którzy planują przyjazd i prace do NZ nie
trafiali w oczekiwaniu na raj na ziemi, a raczej by realnie planowali swoje
decyzje i twardo walczyli o swoje od samego początku.

[iza42]

Mam nadzieje ,ze nie do mnie jest Twoja Kasiu zlosc skierowana.
Nie napisalam przeciez slowa o sytuacji w NZ . Cytowany przeze mnie arykul z GW
zwraca uwage na ciekawy dla mnie problem zwiazany z emigracja i dlatego go
zamiescilam . Jest to problem szerszy bo tyczy sie emigracji wogole.
Moze o tyle gorszy tutaj ,ze NZ jest daleko od kraju i trudniej stad wrocic.

[kasia763]

Ale ja naprawde, naprawde nie pisze tego w zlosci. Iza nie bierz
prosze wszystkiego co napisze do siebie.

Dopytuje sie o kraj w ktorym zamierzam spedzic pare najblizszych lat
(a moze wiecej), staram sie zebrac jak najwiecej informacji z
roznych zrodel i dostaje lekkiej schizofrenii. Rzadowe ulotki sa
hurra-optymistyczne, internetowe fora sa w wiekszosci totalnie
dolujace, a dla mojego Kiwiego to po prostu powrot do domu i chyba
patrzy na wszystko przez rozowe okulary...

Mam nadzieje, ze prawda lezy gdzies po srodku. Juz mam troche
praktyki w emigracji i nie uwazam naiwnie, ze gdziekolwiek istnieje
raj na ziemii. Ale ja mam raczej takie podejscie do zycia, ze jak mi
sie cos nie podoba, to to zmieniam, a nie narzekam.

Trudno zmienic caly kraj, ale mozna z jego wyjechac...

Adamowski ja naprawde slyszalam opinie, ze w NZ sie raczej nie da
zbic fortuny. Sa panstwa znacznie bardziej do tego odpowiednie, jak
chociazby UK czy USA. Natomiast slyszalam rowniez, ze NZ jest dobrym
miejscem na spokojne, dostatnie zycie. Zalezy, na czym komu zalezy.

Coz, moje opinie sa typu „slyszalam, widzialam” ale mnie tam nie ma.
Ciezko znalezc na tym, czy innych forach cos pozytywnego o tej
biednej Nowej Zelandii wiec zaczynam sie bac

[beatrix10]

Nie boj sie dziewczyno.To co tu Iza dodala o emigracji i problemach
psychicznych mogacych sie z nia wiazac jest jak mi sie wydaje
wspanialym wytlumaczeniem na wiekszosc negatywnych postow na temat
Nowej Zelandii

[iza42]

To, ze krytyka emigracji do NZ dowodzi choroby psychicznej akurat nie bardzo
przyszlo mi do glowy. Myslac podobnym torem mozna byloby powiedziec ,ze ci co
decyduja sie emigrowac sa nienormalni bo zle im we wlasnym kraju itd , daleko
takie myslenie nikogo nie zawiedzie.
W swojej praktyce spotkalam sie z paroma przypadkami choroby psychicznej
zaostrzonej badz wywolanej przez emigracje. Mialam emigranta z zespolem
paranoidalnym , kilka przypadkow choroby dwubiegunowej oraz dosyc sporo
depresji. Ale nie byli to Polacy bo tych akurat spotykam w pracy dosc rzadko.

[poledownunder]

mysle, ze nie to beatrix miala na mysli. ten artykul potwierdza to
o czym juz tu pisalismy wielokrotnie - ze raz ze emigracja nie jest
dla wszystkich i niektorzy nigdy nie beda szczesliwi mieszkajac z
dala od Polski, a dwa ze jak emigrowac to nie na wariata. do
takiego kroku nalezy sie przygotowac i psychicznie i jezykowo i
kulturowo. to niemoznosc odnalezienia sie w nowym kraju i ulozenia
sobie tam zycia moze prowadzic do zaburzen psychicznych a nie na
odwrot - zaburzenia psychiczne do emigracji. za pierwsza oznake
niemoznosci odnalezienia sie w nowym kraju mozna przyjac ciagle
narzekanie na wszelakie aspekty zycia w nim i szukanie dziury w
calym. przynajmniej ja tak odczytalam ten artykul i wypowiedz
beatrix.

[adamovski]

Kasiu,

Tak samo jak ty slyszalem ze NZ jest krajem gdzie jedzie sie nie dla zbicia kasy
a dla tego by miec troche wolnego czasu i realizowac swoje hobby, np zeglowanie,
surfowanie, tramping, etc. NZ jest reklamowana przez biura immigracyjne jako
kraj gdzie mozna realizowac swoj styl zyica ("lifestyle" ) bez zbednej
biorokracji, totaj jak chesz miac jacht to po prostu go kupujesz i tyle. W
Polsce tzreba miec z pietnascie roznych patentow i dwadziscia pozwolen.

Wszystko to bylo prawda, do niedawna NZ byla niezbyt bogata, ale mozna bylo
spokojnie zyc, za srednia pensje mozna bylo splacic mieszkanie czy maly domek,
szkoly byly i nadal sa na dosyc wysokim poziomie, ludzie byli w miare
sympatyczni i pogodni, i ludzie mieli czas. Przestepczosc byla niska, a NZ mialo
wlasna polityke niezaleznosci politycznej i ekonomicznej.

Niestety wszystko to sie zmienia, i staram sie w swoich postac wytlumaczyc
dlaczego to sie zmienia.

Na pewno warto tu przyjechac, zobaczyc ten piekny kraj (polecam w lrobic to w
lecie), ale tez planujac sprowadzanie sie na stale nalezy brac pod uwage ze
sredni domek w Auckland kosztuje obecnie 500.000 albo wiecej, i w dodatku jest
to czesto budka z desek i dykty, a cena pochodzi od gruntu pod domkiem co czesto
szokuje ludzi z europy.

[kasia763]

Ciesze sie, ze uslyszalam wreszcie, ze to w miare normalne panstwo –
z dobrymi i zlymi stronami, jak kazde. Jakos mi sie lepiej na duszy
zrobilo A w ogole to wszystko sie zawsze zmienia, tak juz jest...
(chociaz wcale nie mowie, ze mi sie to zawsze podoba).

W ksiazce, ktora polecalam, we wstepie autor pisze cos w stylu:
przygotujcie sie na „depresje emigracyjna”, bo w ktoryms momencie
ona dopada kazdego. Ale najwyrazniej mozna to przetrwac, skoro wielu
sie udalo.

[poledownunder]

Adam

Watek zalozony przez Ciebie dzisiaj niczym sie nie rozni od tego,
ktory zalozyles tu jakis czas temu, wiec go wycielam. Prosze nie
spamowac.

Nihil novi sub sole

[mrouzo]

O tym wiadomo już od dawna:

"Próby zastosowania modelu amerykańskiego zakończyły się relatywnym fiaskiem w Australii, a definitywnym niepowodzeniem w Nowej Zelandii. Głównym tego powodem wydaje się fakt, iż gospodarki tych obu krajów są zbyt małe i zbyt mało znaczące w skali globalnej."

"Jeśli przyszłość gospodarki australijskiej można widzieć w raczej ciemnych barwach (głównie ze względu na rosnący deficyt rachunku bieżącego, a więc coraz większy dług zagraniczny oraz wciąż trudną sytuację na rynku pracy), to przyszłość gospodarki nowozelandzkiej wydaje się jeszcze gorsza. Ewentualne połączenie z Australią może tylko odsunąć spodziewany kryzys, jako iż gospodarka Australii przeżywa również poważną recesję od roku 1974. Nowa Zelandia jest zbyt mała, zbyt oddalona od większych rynków zbytu i pozbawiona wizji przyszłości (poza próbami kolejnych pro-rynkowych reform, które, jak dotąd, nie były w stanie powstrzymać powolnego, ale zauważalnego spadku standardu życia Nowozelandczyków), aby można było snuć jakiekolwiek optymistyczne prognozy, co do jej pomyślnego rozwoju w dłuższym okresie czasu. Tak więc jestem zdania, iż próby zastosowania rozwiązań modelu amerykańskiego zakończyły się relatywnym fiaskiem w Australii, a definitywnym niepowodzeniem w Nowej Zelandii. Głównym powodem tego fiaska i niepowodzenia wydaje się fakt, iż gospodarki tych obu krajów są zbyt małe i zbyt mało znaczące w skali globalnej, aby mogły skutecznie finansować swój rozwój na sposób amerykański, to jest poprzez dalsze zadłużanie się za granicą. Ani dolar nowozelandzki, ani też nawet australijski, nie są bowiem walutami o znaczeniu światowym. Tylko globalne supermocarstwo, takie jak USA, może bowiem stosunkowo bezkarnie zaciągać długi zagraniczne, licząc na ich spłatę we własnej walucie (USD), która od czasu zawieszenia jej wymienialności na złoto na początku lat 1970tych jest już tylko symbolem, ale wciąż symbolem niezmiernie silnym. Australia i Nowa Zelandia muszą bowiem spłacać swe zadłużenie zagraniczne w walutach światowych (USD czy też euro), na których kurs nie mają one praktycznie żadnego wpływu. Stąd zadłużanie się tych krajów należy taktować jako typowo strusią politykę: odkładanie trudnych a niezbędnych decyzji na przyszłość (dla następnego rządu czy też pokolenia), ale przecież wiadomo, szczególnie w Polsce, iż za taką krótkowzroczną politykę trzeba będzie kiedyś (raczej wcześniej niż później) zapłacić, i to słono oraz z wysokim procentem."

"W odróżnieniu od USA i Wielkiej Brytanii, gdzie neoliberalne reformy wprowadzili typowi konserwatyści (republikanin Ronald Reagan i przywódczyni torysów Margaret Thatcher), podobne reformy w Australii i Nowej Zelandii (NZ) zostały zainicjowane przez laburzystów, liderów Partii Pracy: Boba Hawke'a i Davida Langego. Jest to dość rzadki przypadek, iż typowo neoliberalne reformy w stabilnych demokracjach typu zachodniego zostały zainicjowane przez partie lewicy, a tłumaczy to się takimi czynnikami jak niemożliwość zainicjowania podobnych reform w Australii i NZ przez partie prawicy (a nawet klasycznego centrum), ze względu na relatywnie sporą siłę związków zawodowych i stosunkowo mocną pozycję partii pracy (laburzystów) w tym regionie."


P.S.
Popraw tylko te "mazenia" na "marzenia".
Tak będzie lepiej.

[antypodnz]

Kilka ostatnich miesiecy pokazalo, ze zaciaganie dlugu w USD to bardzo dobry
interes ...

Poza tym - nie bardzo rozumiem co to jest model amerykanski i jak wyglada fiasko
w Australii (jak rowniez definitywne niepowodzenie w Nowej Zelandii)? Moglbys
przyblizyc?