dziwko marchewko :))

[zgrzytka]

Lubię Cię

Jesteś jak błysk światła w mroku ...

[tropem_misia1]

No nieźle.

[kolorowa_skarpetka]

lubienie fajne jest

[tropem_misia1]

Noooooooooooo....

[zgrzytka]

Tak...lubienie fajne jest, nawet gdy ten lubiany ktoś robi wszystko by przestać
go lubić... to taki wtręt, nie o Marchewce.

Marchewkę lubię, bo zadziwia mnie...

[kolorowa_skarpetka]

a dlaczego ktos mialby celowo robic wszystko aby przestac go lubic?
warto go w takim ukladzie dalej lubic?

[wei.wu.wei]

Moim zdaniem należy dokonać subtelnego rozróżnienia osoby faktycznej od naszego osoby wyobrażenia. Wyobraża nam się, że jest to osoba wspaniała i warta lubienia (ba, nawet i więcej czegoś). Tymczasem osoba faktyczna zachowuje się jak się zachowuje i niekoniecznie tak, jak zachowywało by się ucieleśnione wyobrażenie tej osoby.
Trudno więc powiedzieć, że ktoś celowo robi wszystko, by przestać go lubić. On po prostu jest sobą a nie tym, kogo lubimy a kto istnieje tylko w naszej wyobraźni.
Tak właśnie Julia w białym kapeluszu nie była Julią lecz okazałą się być harlekinowatą Baśką. Roman na oczy przejrzał i przestał lubić. Ale jak kto nie przejrzy, jak nadal uważa, że ktoś jest NAPRAWDĘ do lubienia tylko tak "na złość Niemcom" robi wszystko, żeby go przestać lubić - to oczywiście uważa, że warto nadal lubić, że pod ogromem naszego lubienia przestanie palić głupa i okaże, że jest taki, jak sobie go wyobraziliśmy.

[kolorowa_skarpetka]

to ma sens
moze to M jak milosc
i pod jej wplywem idealizuje i znieksztalca rzeczywistosc

[wei.wu.wei]

Załóżmy się, że MjM jest młodsze od tego zjawiska?

[rybka_zwana_wanda]

To pułapka, w którą wpada wiele osób: zderzenie wyobrażenia, misternie
budowanego w głowie wizerunku jakiejś osoby z rzeczywistością - niekoniecznie
szarą, czy brutalną, ale po prostu rzeczywistością - bywa nie do przyjęcia.
Poza tym co to znaczy "lubić" czy "nie lubić"? Albo się kogoś akceptuje z całym
dobrodziejstwem inwentarza, dziwactwami, narowami, plusami i minusami, albo nie.

[wei.wu.wei]

A ja potrafię kogoś akceptować ale nie lubić. Po protu wariat ze mnie.

[rybka_zwana_wanda]

Ale to zupełnie inny temat.

[wei.wu.wei]

Chyba tylko drugie zdanie

[kolorowa_skarpetka]

czy drugie wynika w jakis sposob z pierwszego? Bo jesli chodzi o pierwsze to tez
tak mam. Co do drugiego to myslalam, ze mnie trochu podleczyli.

[rybka_zwana_wanda]

Nie wynika.

[wei.wu.wei]

Jakbym był normalny (w sensie normy statystycznej) to bym akceptował tylko tych,
co ich lubię. Ergo: wynika!

[wei.wu.wei]

To tylko remisja

[kolorowa_skarpetka]

to mnie pocieszyles
bo juz sie wystraszylam, ze zdrowieje na amen

[wei.wu.wei]

A na amen (po wieczne odpoczywanie racz dać Panie) to i owszem.

Zadziwionym również

[hrabia.kaczula]

To w końcu Orła cień czy Loży Szyderców?
No chyba, że jak zwykle mamy 2w1. To rozumiem. To lubię.

[tropem_misia1]

No nieźle,

[krokodyl_13]

zakręciło mi sie w głowie

[kolorowa_skarpetka]

az sie fota krokodyla rozjechala

he,he

[zgrzytka]

O rany ! ileż filozofii dla jednego "lubię".
Gdybym napisała, że lubię ogorki to też by to znaczyło, że to tylko moje
wyobrażenie o ogórkach ?

Marchewki wcale sobie nie wyobrażam. Lubię ją bo w dwu słowach napisze to na co
ja potrzebowałabym dziesięciu zdań.... tyle mi wystarcza do lubienia.

A dlaczego ktoś robi wszystko by go nie lubić ? bo taki jest.
Taki jest (żadne tam wyobrażenie) a mimo to lubi się go, bo lubienie jest fajne.

[rybka_zwana_wanda]

Bo sam siebie nie lubi, więc uważa, że również nikt inny lubić go nie może. W
związku z tym robi wszystko, aby to potwierdzić.

[zgrzytka]

Tak. Teraz już to rozumiem.
Niemal od początku widziałam, że osoba jest bardzo nietypowa, ale zrozumienie
tej intensywności nielubienia siebie zajęło mi parę lat.
Zrozumiałam. Teraz nawet rozumiem dlaczego bywa, że tak bardzo chce mnie
rozzłościć, dokuczyć mi..... i co gorsza nerwy mi czasem na życzenie osoby
popuszczą, kropla przeleje ... ale rozumiem.

... może kiedyś zrozumiem do końca, może nie...

[wei.wu.wei]

Obawiam się, że nie zrozumiałaś. Za to zbudowałaś sobie właśnie kolejne
wyobrażenie tamtej osoby...

[wei.wu.wei]

A faktycznie, czytałem, że są ludzie (w tej grupie szczególnie duuuży parytet
kobiet), którzy lubią, gdy się nimi nawet pomiata. Więc co tam drobne robienie
rzeczy, za które nie da się lubić.... Byle coś się działo, byle można sobie
nazbierać "talonów żalu" i móc z czystym sumieniem od czasu do czasu pognębić
innych.

[wei.wu.wei]

Aha. Lubię tego, co się go nie da lubić. Kobieca logika. Tys piknie.

[kolorowa_skarpetka]

kobieca logika bywa czasem zawila

[wei.wu.wei]

Znam, znam. Ale to taka ogólna złośliwość.... Wole praktykę

[rybka_zwana_wanda]

Brak logiki? Być może? Ale faceci w typie "zły chłopiec" zawsze będą mieć
branie... A przecież lubić się ich nie da.

[wei.wu.wei]

Mienie brania a lubienie to inne kategorie.
Uff, logika uratowana.

[rybka_zwana_wanda]

A skąd. Ten brak logiki jest kluczem do tajemnicy - coś w stylu: o rany, jaki on
jest paskudny i wredny, ale i tak mnie do niego ciągnie. Źle mu z oczu patrzy,
to drań i dlatego nie mogę przestać o nim myśleć. Tak strasznie go nie cierpię,
ale go lubię........

[wei.wu.wei]

Tu nie ma żadnej tajemnicy. Fachowo to się zwie sublimacją popędu płciowego.

[rybka_zwana_wanda]

Nie zgrywaj fachowca i nie mieszaj do tego Freuda.
Tajemnica jest.
I nie zawsze i nie do końca musi chodzić o seks.

[wei.wu.wei]

Sublimuj nadal

[rybka_zwana_wanda]

A w jakim celu?

[wei.wu.wei]

I to jest właśnie tajemnica prawdziwa: w jakim celu kobieta nie znosi logiki?

[rybka_zwana_wanda]

Ależ nie masz racji. Zna, stosuje w życiu codziennym i wie, że jest potrzebna.
Ba, wręcz niezbędna.
Ale... potrafi z niej zrezygnować. Wybrać inaczej. Ot tak sobie. Dla hecy. I
żeby mieć co wspominać na starość.

[wei.wu.wei]

Och tak, zakupy, ogródek i takie tam przyziemności to do bólu logiczne.
Ale jak
przychodzi do materii bardziej subtelnej...

[rybka_zwana_wanda]

Zapomniałeś jeszcze o szydełkowaniu i gotowaniu kaszy dla potomstwa.

[wei.wu.wei]

rybka_zwana_wanda napisała:

> Zapomniałeś jeszcze o szydełkowaniu i gotowaniu kaszy dla potomstwa.

I znów logika się kłania: jak zapomniałem jak napisałem: "i takie tam
przyziemności". O szydełkowaniu faktycznie żem nie pomyślał, ale co do potomstwa
to już była decyzja przemyślana, bo o ile można kobiecie sugerować oszalenie od
feromonów to już niepochlebnie o potomstwie pisać - samobójstwo.

[kolorowa_skarpetka]

sublimacja?
a takie wybory "zlego chlopca" nie wynikaja raczej ze wzorcow wyniesionych z
domu? Tatus powiedzmy idealem nie byl. Syn zazwyczaj identyfikuje sie z ojcem i
staje sie podobnym charakterkiem, a corka szuka nieswiadomie partnera "lajdaka"
W Polsce dominowal raczej model rodziny gdzie rodzic, zazwyczaj facet rzadzi, a
kobitka i dzieci nie maja wiele do gadania.
Teraz zdaje sie wpadamy w druga skrajnosc, dzieci rzadza

[wei.wu.wei]

"facet ma branie" - tak określiła to na początkui Wanda.
Łajdak w stylu Brando, po prostu zwierzę. Czysty popęd seksualny.
Wanda do tego dorobiła "tajemnice lubienia".
A Ty - wybór partnera życiowego określony przez rodzinę i całe społeczeństwo.
Wzorcowa sublimacja!

[kolorowa_skarpetka]

Ja bym powiedziala, ze to chodzi o tajemnice milosci, a nie lubienia. Nienawidzimy jakis cech ale kochamy ta osobe nadal.
Moze sie nieprecyzyjnie wyrazilam. Piszac lajdak mialam na mysli wlasnie faceta w typie „zlego chlopca“, ktory logicznie rzecz biorac nie powinien sie kobiecie podobac bo ma jakis tam podly charakter, nie szanuje jej, jest niekulturalny, opryskliwy itp - ogolnie ma cechy nie akceptowane spolecznie. Mimo to kocha go. Nieswiadomie wybiera go i w nim sie zakochuje bo w jakims tam sensie przypomina jej ojca. Czesto buduje relacje podobna do tej, ktora zna, ktora istniala miedzy rodzicami.
Sublimacja to przeniesienie popędu, potrzeb, motywów z celu, którego nie można osiągnąć zgodnie z przyjętymi zasadami, na cel akceptowany społecznie. Tu cel jest wlasnie nie akceptowany spolecznie.

[wei.wu.wei]

Co Ty powiesz? Kobieta która kocha mimo wszystko - drania, łobuza, ba -
damskiego boksera - nie jest akceptowana społecznie?
Może jeszcze powiesz, że jest mniej akceptowana niż taka, co by się po prostu
dała dobrze, po zwierzęcemu wytarmosić rzeczonemu facetowi a potem znalazła
sobie następny obiekt do "brania"?

[kolorowa_skarpetka]

tutaj celem, nieakceptowanym spolecznie jest on, nie ona.
Gdyby miala zachodzic sublimacja wybralaby innego, ulozonego, akceptowanego
spolecznie, korego wszyscy podziwiaja, aby zaspokoic swoj poped seksualny

[wei.wu.wei]

Wrong - ona czuje pociąg właśnie do niego.
Żeby zrealizować ten pociąg w sposób akceptowalny społecznie musi go pokochać, a
przynajmniej polubić.
O takiej sublimacji mówię.
Nie o logicznym wyborze dobrego partnera z całej puli.

[kolorowa_skarpetka]

A dlaczego czuje pociag wlasnie do niego, skoro widzi, ze jest be?

Przy takim ujeciu jakie sugerujesz to kazda milosc i lubienie to bylaby sublimacja popedu i nie wyjasnia to wyboru w tym przypadku? No i dalej nie sadze zeby to byla w ogole sublimacja, bo ta (wg wiki) polega na przemieszczeniu celu popędowego na zgodny z akceptacją społeczną. W Twoim rozumieniu nie widze tego przemieszczenia. Ale moze niedowidze albo moja logika funkcjonuje nie bardzo

[wei.wu.wei]

> Przy takim ujeciu jakie sugerujesz to kazda milosc i lubienie to bylaby
sublimacja popedu

No i tak właśnie jest. Widzisz gdzieś akceptację społeczną dla przygodnego bzyku
bzyku? Ot spotykamy się w parku i idziemy do łóżka? Następnego dnia w pubie
spotykamy kogo innego i z nim idziemy do łóżka. A następnego dnia z kim innym?
Owszem, są pewne środowiska które właśnie tak żyją, ale nie jest to norma. W
normie trzeba do tego dołożyć potrzeby wyższego rzędu, jak to akceptacja,
bliskość, poczucie bezpieczeństwa itd - czyli stworzyć stabilny, przynajmniej
na jakiś czas - związek.
Teraz widzisz?
I dopóki ta sublimacja dotyczy kogoś, kto da się lubić - gra muzyka.
A jak się nie da - wtedy zaczynają się te wszystkie fikołki umysłowe: lubię ale
nie lubię, lubię bo ojciec taki był, lubię bo on na pewno w środku jest dobry i
się zmieni pod mym wpływem; najpewniej po ślubie itd. W ten sposób udaje się
stworzyć chociaż iluzję sublimacyjnego ideału.

Errata

[wei.wu.wei]

Bo niedoczytałem Miłość jest sublimacją. Oczywiście to, co się potocznie
określa miłością (och ach ten i on właśnie jedyny mój ukochany), a nie Miłość w
sensie biblijnym. I takoż lubienie nie jest sublimacją, bo lubienie jak pisałem
jest osobną kategorią. Lubimy wesołych, lubimy utwory Rammsteina, lubimy kremówki.

[rybka_zwana_wanda]

Ile jest kobiet, które tkwią w chorych związkach, bo "skoro bije, to kocha"?
Takich małżeństw jest wiele i niestety są one akceptowane, a raczej przymyka się
oko na "sprawy rodzinne". Ciche przyzwolenie sąsiadów, otoczenia na taką
sytuację sprawia, że temat nie wychodzi na wierzch. Kobiety obawiają się rzucić
oprawców nie tylko z lęku przed tym, że sobie nie poradzą finansowo, ale właśnie
dlatego, że boją się utraty akceptacji społecznej. Bo "co ludzie powiedzą", że
odeszła od męża... Wcale nie bił jej tak często, raptem raz w tygodniu... A ona
zerwała święte więzy małżeńskie. Na pewno to zła kobieta jest... I choć o tym
problemie mówi się i pisze obecnie więcej niż przed laty, to jednak on nadal
istnieje. Szczególnie w małych miejscowościach.

[wei.wu.wei]

To raz,
a dwa to: lepszy taki niż samotność
a trzy to: większość ludzi obraca się w pewnym określonym środowisku, tak więc
Kulczykówna wyszła za Lubomirskiego, inteligenci żenią się z inteligentkami a
dzieci z rodzin patologicznych mają największe szanse na poznanie innych osób
patologicznych.
W efekcie moim zdaniem to nie jakieś wydumane "poszukiwanie podobnego do ojca",
nie świadomy wybór - ale raczej właśnie brak możliwości wyboru skazuje niejako
na powtórzenie wzorca rodzicielskiego.

[rybka_zwana_wanda]

Niestety masz rację, ale na szczęście zdarzają się zaskakująco pozytywne (w
grupie trzeciej) odstępstwa od tej reguły. Zazwyczaj co prawda zgodnie z zasadą
ślepej kury i ziarna, czasami jednak splot okoliczności albo większa liczba
szarych komórek pozwalają wyrwać się z zaklętego kręgu pokoleniowych wzorców.

[wei.wu.wei]

Zapewne nawet całkiem często. Mnie tylko chodzi o to, że ludzie chcą mieć
lepszego partnera niż rodzica tylko niestety okoliczności temu nie sprzyjają.

[rybka_zwana_wanda]

Moim zdaniem, żeby mieć szansę na wybór partnera innego niż typ rodzica, trzeba
wiedzieć, kogo się szuka, nazwać swoje potrzeby i oczekiwania i uświadomić sobie
różne niedostatki z dzieciństwa i umieć odróżnić, kiedy w potencjalnym partnerze
szuka się rekompensaty za brak miłości rodziców, a kiedy naprawdę chodzi o tego
konkretnego drugiego człowieka. Takie proste, a najtrudniejsze.

[wei.wu.wei]

No i proszę, a jeszcze wczoraj nieuświadamianie, gmatwanie, lubienie tego, kogo
się nie da lubić nazywałaś cudowną tajemniczością.
La donna mobile.

[rybka_zwana_wanda]

Mylisz pojęcia. Bo to dwie różne sprawy. To że się wie, kogo się chce na
partnera życiowego nie wyklucza faktu, że można czasami z przyjemnością zawiesić
oko na jakimś Ericu Northmanie.
Czy mężczyźni nie robią podobnie? Z jakiego filmu to niedosłowny cytat: Oдних
любят, а на других женятся... ?

[wei.wu.wei]

Aż zwątpiłem, Jednak nie, to nie ja mylę pojęcia.

"o rany, jaki on jest paskudny i wredny, ale i tak mnie do niego ciągnie. Źle mu
z oczu patrzy, to drań i dlatego nie mogę przestać o nim myśleć. Tak strasznie
go nie cierpię, ale go lubię........ "

Więc ja własnie cały czas o tym. A nie o oglądaniu się za jakąś laseczką.

[rybka_zwana_wanda]

Strasznie chcesz mi udowodnić, że jestem niekonsekwentna. Fakt, bywam.
Ale jednak zbyt dosłownie potraktowałeś moje słowa, które uprzejmie cytujesz
Jest w wielu kobietach taka część, którą wbrew zdrowemu rozsądkowi będzie
ciągnęło do tych niefajnych facetów (patrz Brad Pitt w filmie Thelma&Louise.
Tyle że kobieta mądra puści do takiego oko i uśmiechnie się pod nosem, gdy i on
na nią łypnie i na tym koniec. Kobieta głupia wplącze się w pokręconą znajomość,
która prędzej niż później wyjdzie jej bokiem, a bad guy pójdzie szukać kolejnej
"wielkiej miłości". W innym wariancie - ukochany chodzić na boki będzie
nieoficjalnie, a oficjalnie małżonkę będzie okładać w imię miłości i żeby jej
wątroba nie zgniła.

[wei.wu.wei]

Tu nie o to chodzi, żebyś posypała głowę popiołem. Po prostu jak wczoraj kobieta
jest cudownie tajemnicza a dzisiaj zwyczajnie głupia - to cała dyskusja traci
sens Bo nie można dyskutować z dwoma odmiennymi poglądami na raz.
Przynajmniej ja nie umiem.

[rybka_zwana_wanda]

Jest cudownie tajemnicza, gdy wie czego chce i zna granice - gdziekolwiek one leżą.
Głupia - patrz wyżej.

Może być i tak i tak. I jeszcze na pięćdziesiąt innych sposobów. I czego Ty nie
rozumiesz, hę?

[wei.wu.wei]

O pięćdziesięciu sposobach rozmawiać nie będziem

[rybka_zwana_wanda]

Zdecydowanie nie będziem.

[ave.duce]

Miło przeczytać coś takiego o przyjaciółce

Pozdrawiam bez zgrzytu, Zgrzytko

[invalid.cursor]

Ja też lubię Marchewę
Pozdrowionka Siostro Marchewko!