Odeszła Ewa Demarczyk

[czandra3]

Nauczyła mnie słuchania poezji, strata niepowetowana, cokolwiek bym napisał to i tak nie odda mojego żalu.

[scoutek]

Tak. Kto nie zna jej głosu nic nie wie o kulturze polskiej końca 20 wieku

[man_sapiens]

Okrutny czas. Demarczyk, Wujec...
Byłem dwa razy na Jej koncertach, w '70 i w '80. Do dzisiaj pamiętam każdy moment.

[magdolot]

Piosenki z jej pierwszej płyty mam gdzieś bardzo głęboko w środku odkąd pamiętam. Wśród nich odrastałam od ziemi wsysając w siebie wszystkimi porami najlepszą polską poezję w niesamowitym wykonaniu i muzykę Zygmunta Koniecznego i nie mając o tym wszystkim zielonego pojęcia, gdyż byłam analfabetką. Ta płyta, Błonia i gołębie na Rynku - to był Kraków. Z tamtych czasów pamiętam jeszcze dwie inne płyty: "Dziadka do orzechów" przez którego postanowiłam zostać baletnicą i "Błękitną rapsodię" ukochaną taty.

Ewa Demarczyk pozostanie we mnie póki żyję, a jej piosenki będą żyły jeszcze długo potem, bo wielka poezja jest wieczna, bo wieczna jest piękna muzyka, bo wieczne są ludzkie wzruszenia, a Demarczyk i bryłę świata potrafiła wzruszyć z posad swoim talentem i głosem.

Mam nadzieję, że te długie lata na które zniknęła, to były dla niej dobre lata.

[ave.duce]

• Ewa Demarczyk - Taki pejzaż