Pani Śmierć....

[isiogrze]

Śmierć...
Jak to ktoś napisał taka przez duże "S"...
Kiedyś się jej bałem, obchodziłem ostrożnie i nie wchodziłem w drogę...
Dziś...Dla mnie to jak urzędnik w Izbie Karno-Skarbowej...
Pilnuje terminów, każe za nadużycia i zwłoki...
Profesjonalistka...
Wiedziała dobrze, że nie dałbym Jej odejść tak po prostu,
nie udałoby się jej zabrać Kasi, nigdy bym na to nie pozwolił..
Wyczekała moment.
Odebrała mi szansę na obecność.
Zastawiła pułapkę.
Zagrała na uczuciach i wygrała.
Gdy sam leżałem nieprzytomny, Ona gdzieś tam w szpitalnej
sali spokojnie wysysała z Niej Życie..

Dziś mija 3 miesiąca pustki, bólu i łez..
Nie boję się już Śmierci.Mam dla niej SZACUNEK.
Kiedy kiedyś przyjdzie po mnie - podam Jej rękę i pójdziemy.
Może w zamian nie da mi błądzić i zaprowadzi w to wyczekane miejsce...

ehh...
Siedzę sam..
do krzesla przykuty..
Buty,
spodnie,
kurtka...
Spod spodu niewyraźny...
Ze ściany omamy..
czarna koszula.
proszę o nic..
nic mi dane..
Serce płonie tylko czemu ten ogień ciepła nie daje..
Życie kuje na wskroś sztyletem Przeznaczenia.

Dobrze, że choć Ty Kochanie spokój tam na górze masz...
Z najwyższych miejsc pochylasz twarz,
żeby choć trochę bólu zebrać ruchem rzęs..
żeby choć trochę nadać jakiś sens...

[ls48]

Pieknie. Pieknie i wzruszająco ująles to co nas wszystkich spotkało.Trzy
miesiace to malo, aby móc ze śmiercią się oswoic (jeżeli w ogole to możliwe).U
mnie mięlo 15 m-cy od smierci męza i jakoś nic na lepsze sie nie zmienia. A wiec
to nie jest kwestia czasu. Jestem myslami przy Tobie (szczególnie dzisiaj).
pozdrawiam. Lidia

[justynakm1]

Oczywiscie łyz popłynęły po policzkach.. U mnie minęło 7 mies, a mam
wrażenie, że dopiero zaczyna się najgorsze.. jest fatalnie. i czasem
tylko zerkam na zdjęcia, bo mam wrażenie, że juz prawie nie pamiętam
Go zdrowego, a widzę tylko chudziutkiego wykończonego chorobą, kiedy
wydał odstatni oddech

[ls48]

Justyna, masz rację. Mnie też już sie obraz zdrowego męża zaciera, a na jego
miejsce wchodzi obraz czlowieka wychudzonego, przykutego do łóżka i bardzo,
bardzo słabego. pozdrawiam Cie.

[kasik2222]

i ja sie poryczałam... to już prawie 23 miesiące, prawie 2 lata

[tilia7]

U mnie pól roku.Jak wszyscy wycieram łzy:(

[wiolawarszawa]

Jeszcze nie raz na krześle usiądziesz chwilą zadumy otoczysz się....
Jeszcze nie raz choć w pełni ubrany nie będziesz wiedział dokąd masz
iść....
Jeszcze nie raz Twe serce przytłumione zacznie w tęsknocie jak
oszalałe bić by zatrzymać się w połowie nie wiedząc czy chce dalej
żyć....
Jeszcze nie raz w lustra odbiciu zobaczysz Jej miłość która w Tobie
jest....
Lecz jeśli smutek ogarnie Cię wielki.. do chłopców mocno przytul
się.....Noszą w sobie miłość,która pozwoli przetrwać to co złe....
Dostałeś dar najpiękniejszy, którym życie jest nie pozwól by smutek
i rozpacz złamały Cię....
A dziś.... pozwól sobie na płacz niech łzy po policzkach płynom,
zamknij oczy i wsłuchaj się w rytm własnego oddechu.... a poczujesz
nad sobą Twarz, poczujesz muśnięcie rzęs...poczuj...a ból odejdzie..

[xxxkarolinkax]

5 miesięcy. dokładnie dziś.5 najgorszych, najdłuższych miesięcy...

[jucha32]

Nie ostrzegając, nie dając znaku - śmierć zabrała mojego męża Adama
18 maja 2008 roku o g.18:18. To już półtora roku
samotności,rozpaczy, szarpaniny z własnymi uczuciami, cudzymi, walki
o jutro.Żal do świata, do ludzi, do Boga.
I te wciąż towarzyszące pytania: Dlaczego My? Jak to się mogło stać?

[beattrix120309]

U mnie za kilka dni będzie dopiero 7 miesięcy.....To 7 miesięcy łez, rozpaczy
walki z samotnością...walki o dalsze życie dla Madzi ...dla tej malutkiej
cząsteczki o którą z Jarkiem tak bardzo walczyliśmy i która mi po nim została.
Tak bardzo boje się co dalej.....jak dalej potoczą się nasze losy...czy dam
radę...wiem tylko że będę walczyć, wiem że mam wspaniała rodzinę która mnie
wspiera...no ale nikt z nich nie jest w stanie przeżyć mojego smutku i
rozpaczy...to musze zrobić sama. Moje życie zmieniło się wraz z datą 12.03.09 o
godzinie 15,43.
A Pani śmierć.....??? No cóż boje się jej i to bardzo chociaż wiem że po drugiej
stronie jest mój Jarek ...ale zdaje sobie sprawę że tu mam jeszcze zadanie do
wykonania muszę wychować córeczkę, bo co się z nią stanie jak mnie zabraknie
...Kto będzie ja kochał tak jak Ja....Dla tego tej pani na razie dziękuję.

[ola180809]

Mnie tez Pani Smierc oszukala...kiedy ja szczesliwa w ciazy i 3
letnia coreczka wracalam ze spaceru Jego dopadla w pracy 18 sierpnia
br o godz 17:20. Odebrala nam wszystko nie patrzac na nic.Nie dala
zadnych szans walki jakiejkolwiek. Odebrala cudownego narzeczonego i
wspanialego tatusia prawie juz dwojki dzieci tak bardzo je
krzywdzac...

[sylwiagur]

Isiogrze, pięknie ujęte uczucia... Ja również tej Pani przestałam
się bać, ale to z czasem, stopniowo...I wiecie co? To najszczersza
prawda, że tylko ci zrozumieją sytuację, którzy sami przeżyją taki
dramat... Zadziwiające, jak większość wypowiedzi na tym forum
dokładnie obrazuje uczucia i emocje nas wszystkich...Trzymajcie
się...pozdrawiam

tandeta

[wieczkowwa]

gdybys nie byl facetem, nikt by nie odpowiedzial..

romantyk od 5 bolesci..

[kasik2222]

a znalazłaś na tym forum posty, na które nie ma odpowiedzi??? i
zakładają je kobiety. Jedne romantyczne , inne mniej.
I co to za komentarz wogóle??? nie pomyliło Ci sie coś??

[immunofortis]

Obrzucając błotem też zabłysnąć można.
Ja post Grzesia czytałem ze wzruszeniem i napewno nie dlatego, że
jest facetem.

[wiolawarszawa]

wieczkowwa
Coż za efronteria dobrze, że zupełnie nie szkodliwa - wypowiedziana
przez flustrate życiowego całkowity regres… Zalecam dość sporą dawkę
albendazonu....

[nn-a]

Szkoda słów.Wieczkowa trochę więcej taktu

[tilia7]

wieczkowwa może jest takie forum:"chamstwo i prostactwo",poszukaj, tam Cię
przyjmą z otwartymi ramionami

[isiogrze]

wieczkowwa.. wybaczam i współczuje...

...aaa i tak na przyszłość... boleści było 7..

[b.wicia]

Pięknie napisałeś tam wyżej. Chyba Nas wszystkich oszukała:( On Nas oszukał. Dał
Nam coś najwspanialszego, my się tym zachłysnęliśmy, a wtedy On bez wahania Nam
to odebrał. Zabrał nadzieję, wiarę, uśmiech...zabrał mi wszystkie moje plany na
życie, zabrał chęć życia. Gdyby nie Julia, już dawno by mnie tu nie było!!jest
mi tak źle ostatnio, że nachodzą mnie strasznie złe myśli:(gdybym miała dziś
wybrać, którą stronę obrać...chyba bym była egoistką:(((

[ls48]

Widzę i ubolewam że nawet na naszym forum pojawia się brak kultury.

[nn-a]

Tej pani to nikt nie zaprasza.Ona sama ładuje się z butami w nasze życie i
przewraca wszystko do góry nogami.Zabiera wszystko co dobre i kochane ,a nam
pozostaje życie z jej oddechem na plecach.Nie wiem czy jej się boję,chyba jednak
troszkę mniej ,odkąd wiem,że tam po drugiej stronie jest ktoś pomoże mi przez to
przejść.Trzymaj się Grzesiu.

[isiogrze]

....dziś mija pięć miesięcy...

Pustka...
..tak..to słowo najlepiej chyba opisuje to co się dzieje wokół...
..to.. jak skorupa orzecha..wyrzuconego na suchy brzeg po okrutnym sztormie.
..Pęknięty, sok, sok życia z człowieka już wyciekł, nawet skorupa wytrawiona z zapachu solanką łez...
..twardy, suchy, pusty odgłos wydaje jak miedź brzęcząca...

Chodź wokół tyle się dzieje..
..choć nie brakuje osób, które pomagają, czy to w dniu codziennym, czy też leją balsam z własnego serca na skołowaną duszę..ciągle brak w życiu celu..tego momentu kiedy wszystko staje się jasne.
Gdzie iść, czy pozostać na wyspie i do końca życia słuchać tylko szumu fal..samotnym być i w słoneczne dni, czy kiedy deszcz zaleje mokre od mchu starości skały?
Na plaży stoi tratwa ratunkowa. W niej radiotelefon. Czy sił wystarczy by odpłynąć? Jak będzie na drugim końcu wyprawy?, czy starczy sił?
Zbieram siły...Kochanie, pomóż pokierować tak żeby dobrze wybrać czas na odpłynięcie...Ciągle ..ciężko opuszczać miejsce gdzie wokół kiedyś świeciło zawsze słońce...naszej miłości..wierzę, że decyzja, którą podejmę, będzie dobra..dla nas.. i dla naszych chłopców.
Tęsknię..teraz dwa razy mocniej...

[wiolawarszawa]

Pustka i Tęsknota One jak wiatr nami targają, na każdym kroku nam
przypominają jak bardzo nasze życie zmieniło się. Z każdym dniem
samotnie podążamy starając się omijać wiatry złe...nie zawsze jednak
to udaje się. Sztorm, który nie do okiełznania jest...szarpie
i łamie nasze dusze, które wciąż tak bardzo obolałe są...które tak
boleśnie doświadczył los... Przecież nie da zapomnieć się jak wiele
miłości dostało się...jak wiele pięknych chwil przeżyło się.. jakim
szczęściem było słowo My...
Dziś pustką wypaleni, tęsknotą zranieni, staramy się siłę odnaleźć
by do przodu iść... choć czasem jak we mgle kierunku złapać nie
możemy i w kółko kręcimy się...lecz trzeba próbować nie poddawać się
w końcu kiedyś musi udać się… … jeśli tylko przyjdzie czas i myśl,
że już się nie ma sił... w samotności i tęsknocie na tej wyspie
żyć...
Czy właściwą drogę wyierzemy.. cóż tego się teraz nie dowiemy...
Wierzę, że przyjdzie taki dzień w którym cel odnajdziemy...czego
Tobie i Nam wszystkim życzę....