problem z synem

[agness-5]

Witam moj syn ma 15 lat choruje na stwardnienie guzowate i epilepsje bierze
leki .Poblem polega na tym ,ze syn wprowadzil istny terorr w domu bije wyzywa
mnie i mlodszego brata ,nie slucha polecen ucieka z domu na podworko mimo ,ze
mu zabraniam .Probowalam juz forme kar i nagrod ,jak powiesilam tablice to ja
zerwal i porwal jest bardzo agresywny rowniez do rowiesnikow.Jest nie lubiany
w szkole ,nikt nie chce sie z nim kolegowac .Potrafi tez grozic ze jak
bedziemy spali to podpali dom .Boje sie wlasnego dziecka (to straszne).Maz ma
taka prace ,ze tylko na wekend przyjezdza do domu .Gdy maz jest w domu syn
jest spokojniejszy ,ale tylko maz zamknie za soba drzwi syn zaczyna wszystko
od nowa.Nie wiem co mam robic ,syn wykancza mnie psychicznie.Rano nawet nie
chce mi sie wstawac bo juz wiem co mnie czeka,ale ja mam jeszcze 5-latka
ktoremu tez musze poswiecic swoj czas ,a syn mnie tak doluje ,ze nie mam
ochoty juz na nic.Prosze o pomoc ,bo dluzej nie dam rady.

[joffer]

straszne, wspolczuje..
moze jest zazdrosny o mlodszego brata, potrzebuje wiecej milosci a w
inny sposob nie potrafi tego okazac.

[ki_czort]

Wątpię, żeby 15-latek tak okazywał zazdrość o młodszego brata. Wątpię, czy w
ogóle jest zazdrosny.

W pierwszym zdaniu autorka napisała, że syn jest chory - i ta choroba dziecka od
razu wyznacza perspektywę.
Matki chorych dzieci często są nadopiekuńcze albo po prostu trochę bardziej
troskliwe, a chłopaki w wieku dojrzewania wykorzystują to bardzo, bardzo brutalnie.
Wydaje mi się, że z powodu choroby syna autorka pozwalała mu na więcej, tzn.
łatwiej go było usprawiedliwić, bo przecież "jest chory".
Czy chłopak z powodu choroby nie może czegoś robić, uprawiać sportu czy czegoś
podobnego co dla chłopaka w tym wieku ma znaczenie? Agresywne zachowania są w
takim wypadku przejawem buntu. Może krępuje go jakoś zażywanie leków (często tak
bywa z nieuleczalnie/długotrwale chorymi) a może to one wpływają na jego
zachowanie?
Może czuje się mniej męski ze swoim ograniczeniem - chorobą? A może uważa, że
powinien się bardziej uniezależnić od matki a ona - na przykład z racji choroby
- czuwa nad nim tak samo intensywnie jak wtedy gdy był młodszy.

Autorko zapytaj lekarza-terapeutę o poradę, bo sytuacja, że ktokolwiek
kogokolwiek w domu bije i wyzywa jest niedopuszczalna. Ojciec powinien wkroczyć,
widocznie ma jakiś autorytet u syna.

W wypadku chorych nastoletnich chłopaków dojrzewanie przebiega niestety
nadzwyczaj burzliwie, zwłaszcza, gdy ciężar wychowania spoczywa głównie na matce.

[burza4]

czy jego zachowania nie są skutkiem choroby? niektóre schorzenia potęgują
agresję, może należałoby porozmawiać z lekarzem? może powinien brać/zmienić
przyjmowane leki?

fatalna sytuacja, bo w przypadku tak chorej osoby nawet ośrodek wychowawczy odpada?

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Oczywiście, że najpierw trzeba sprawdzić czy choroba lub stosowana farmakologia
nasila agresję. Poradzić się lekarzy prowadzących. Epilepsja to choroba
neurologiczna powodująca zmiany w mózgu. Nie wiem jaką formę epilepsji ma syn,
ale zmiany mogą być w częściach mózgu odpowiedzialnych za emocje..
Jeśli tego Pani jeszcze nie zrobiła to warto o to zadbać.
Nie znam znamion tej choroby, ale być może jej skutki powodują, że syn czuje się
niepewnie, niekomfortowo, inny, naznaczony. Może wygląda inaczej.Być może,
skoro ma kłopoty z rówieśnikami, ma też kłopoty z nawiązaniem relacji intymnych,
a to ważne w tym wieku. Nie wiadomo jak choroba wpływa na sferę seksualna, na
jego poczucie rodzącej się męskości. To może powodować ogromne zamieszanie w
nim, które potrafi wyrazić tylko agresją. Dodatkowo brak wsparcia w rówieśnikach
może podwajać niepokój, bo to jest w tym wieku niezmiernie ważne środowisko,
sprzyjające różnym procesom rozwojowym.
Może powinien pójść na terapię. Warto zadbać o naukę kontrolowania przez niego
agresji. Czysty behawior czyli kary i nagrody mogą tutaj nie być wystarczające.
Pani zresztą też przydałoby się wsparcie. Może warto pomyśleć o jakiejś terapii
wspierającej dla siebie. Nie warto na tym oszczędzać, bo dzięki temu może być
Pani z num w lepszym kontakcie. Agnieszka Iwaszkiewicz

[tempestade]

Stwardnienie guzowate w spektrum objawów ma zarówno padaczkę, jak i
zaburzenia neurobehawioralne - od opóźnienia intelektualnego do
zaburzeń typu autystycznego. Czy rozmawiałaś o tej agresji z
lekarzami syna? Może inne ustawienie leków pomoże trochę kontrolować
sytuację. No i konieczny jest instruktaż i wsparcie dla Was, jako
rodziców.

[agness-5]

Lecze syna w CZD w Warszawie na temat jego choroby wiem juz chyba wszystko .Od
roku chodze z synem do psychiatry i jak narazie zaden nie dopasowal dla niego
lekow .Syn bral rozne leki uspokajajace ,ale to nic nie dalo,chyba na niego nie
dzialaja.Rozmawialam z lekarzem na temat jego zachowania i agresywnosci :fakt
niektore jego zachowania mozna przypisac chorobie ,ale tylko niektore.Syn bedac
w internacie byl przez pewien czas obserwowany - opinia psychologa- czeste
wywolywanie bojek ,wyzywanie ,brak szacunku do wychowawcow -robi to z
premedytacja .Mam troje dzieci i nie wyrozniam dzieci kazdemu staram sie
poswiecic tyle samo czasu i daje tyle samo milosci ,fakt moze moj chory syn ma
tego troche wiecej ,ale to z powodu choroby ,bo od urodzenia jest juz
pokrzywdzony przez los borykajac sie z ta choroba.