Lena

[lena19750223]

mój maż ma syna z poprzedniego małżeństwa. Dziecko jest jedynakiem
(tzn było bo teraz ma przyrodnia siostre - nasza córke), matka nie
poświeca mu za duzo czasu i prawie cały czas siedzi u dziadkow tzn
rodziców męza. obecnie chlopiec ma spedzic z nami 2 tyg wakacji a
mnie aż cierpnie skóra. wiem ze ma prawo i powinien spedzic czas z
ojcem ale on jest taki rozwydrzony i krnąbrny. Wiem ze to tylko
dziecko i proces wychowawczy trwa ale on jest złosliwy i niegrzeczny
i strasznie gra mi na nerwach. jak mam przezyc te wakacje i pewno
nie te tylko? jak nie pokłocic sie z męzem i nie sprawic mu
przykrości (rozmawaiłam z nim i mówiłam mu co czuję) Jak w końcu
sama zmienic swoje nastawienie?

[tully.makker]

Mozna sie dowiedziec, laczego dziecka majace ojca siedzi caly czas u
dziadkow,a nie u owego ojca?

Co do zlego wychowania chlopaca, to chyba wlasciwym adresatem
pretensji jest twoj maz, a jego ojciec, ktory nie zadbal o to, zeby
swoje dziecko wychowac?

[doctor.no.1]

A nie przyszło Ci do głowy, że malec swoim "okropnym" zachowaniem
próbuje w dramatyczny sposób zwrócić uwagę dorosłych na to, że czuje
się zagubiony, PORZUCONY, NIEKOCHANY i nikomu niepotrzebny. Jak
piszesz, ani mama ani tata się nim nie interesują. To DRAMAT w życiu
dziecka.

Może wykazałabyś wiecej emaptii? Okazała dzieciaczkowi ciepło i
ŻYCZLIWE zainteresowanie?

Co to za ojcice, ktory nie kocha swojego dziecka i pozwala, by malec
żył odtrącony i żył na jakimś marginersie emocjonalnym bez grama
poczucia bepzieczeństwa???

[lena19750223]

Dzieki za ostre slowa, widac nie ma co się zwracac na forum o porade
bo tylko sie jest atakowanym. Nie znacie całej sprawy; ja z mężem
mieszkamy w Warszawie a chłopiec z matka 200 km stąd więc nie mozemy
sie nim zajmowac na codzień. Rodzice męża tez mieszkają w tamtym
miescie i to pytanie do matki tego dziecka dlaczego chlopiec
przesiaduje ciagle u dziadków. mój mżą go kocha i jeżdzi tam
regularnie. rozumiem ze zachowanie dziecka moze byc wyrazem buntu
ale chodzi do psychologa z tym problemem bo zdajemy sobie sprawe że
rozwód i oddzielenie od ojca to jest dla niego trauma. Przepraszam
że śmiałam zapytac o swoje emocje jak ja mam sobie z tym radzić i
jak wpłynąc na polepszenie sytuacji?

[malwa200]

a moze i Ty skorzystasz z pomocy psychologa, który moze Ci wskazać
jakieś zachowania, sposoby, o których przeciętny rodzic moze nie
wiedzieć. zawsze to specjalista, na Twoim miejscu wybrałabym sie z
tym do psychologa

[premeda]

> Rodzice męża tez mieszkają w tamtym
> miescie i to pytanie do matki tego dziecka dlaczego chlopiec
> przesiaduje ciagle u dziadków.
W takiej sytuacji, może trzeba przejść się do sądu i przjąć opiekę
nad dzieckiem? Matka chłopca sobie najwyraźniej nie radzi, a za
dziecko odpowiedzialni są oboje rodzice. Twój mąż musi wziać tyłek w
troki i dzieckiem się zająć. Osbonik, kóry raz na jakiś czas
odwiedza dziecko, jest tylko ojcem z nazwy i to nie jest przejaw
jakiejś wielkiej miłości. Regularnie dziecko to może ciocia albo
wujek odwiedzać.

[morekac]

Jeśli ty nie radzisz sobie ze swoimi emocjami, to dlaczego
oczekujesz od dziecka, że ono sobie poradzi?
Ty masz do przeżycia z tymi emocjami 2 tygodnie, on żyje z nimi
codziennie.
na czym polega ta jego złośliwość i niegrzeczność?

[ula-lo]

Też nie pojmuję, dlaczego chłopiec mieszka z dziadkami, a nie z ojcem, skoro
matka ma go gdzieś (jak rozumiem). :(
Lena, Ty jesteś dorosła i - wybacz - sama powinnaś umieć sobie pomóc (choćby
przez wizytę u psychologa). A jeśli tak Ci sytuacja nie odpowiada, to może niech
Twój mąż spędzi część wakacji ze swoim synem sam?
W jakim wieku jest Twoja córka? Pytam, bo być może za jakiś czas i ona będzie
tak "rozwydrzona" jak jej starszy, przyrodni brat. Będziesz wtedy pytać "Jak ja
przeżyję wakacje z tym bachorem"? ;-) Czy wyznajesz zasadę, że znosi się tylko
własne dzieci?

[lena19750223]

nasza córka jest jeszcze mała i sądzę ze nie bedzie taka jak ten
chłopiec ( nie napisalam bachor!)bo mam inny pogląd na wychowanie.
Mój maż i jego była wychowywali jedynaka i to w sposób "bezstersowy"
a teraz widzimy tego skutki. Robiłam rózne rzeczy, wymyslałam
wspólne zabawy, włączalam go w prace domowe (razem robilismy ciasto,
uczyłam go prasowac koszule czy obierac ziemniaki) chodziłam z nim i
z mężem razem do kina czy do muzeum ale za to jego matka miała do
meża pretensje wiec juz mam tego dosc. Sąd przy rozwodzie przyznaje
opieke dzieka zwykle matce i to nie jest tak że ona sobie nie radzi
tylko wg mnie nie chce. Jak ma faceta to wypycha dziecko do nas i
jej moja obecnosc jakos nie przeszkadza a jak nie ma faceta to robi
awanture że razem spedzamy czas. Poza tym po powrocie dziecka od nas
wypytuje go do północy jak mieszkamy, co robimy, jak wychowujemy
naszą córke i komentuje to przy nim. dzieciak jest moim zdaniem źle
nastawiony przez matke i byc może jego zle zachowanie to wynik jej
wpływu. Nie mam wpływu na to jak bedzie sie zachowywac ta kobieta
ale mam chyba wpływ na to dzieje sie w moim domu? Nie mam zamiaru
siedzieć cicho i nie reagowac tylko dlatego że "dziecko jest
nieszczęsliwe, zagubione itp". Chłopiec chodził do psychologa i to
przez ok rok. Psycholog uznał ze dziecko zaakceptowało nowa sytuacje
więc nie wiem co mamy dalej zrobic? a ja tez nie jestem z drewna i
tez mam swoje uczucia, nerwy i cały dom na glowie oraz prace
zawodową. przyjazd tego dziecka to dla mnie przeciez dodatkowa praca
pranie, sprzatanie, gotowanie i stres. poza tym mam obawy że przez
swoja złośliwosc zrobi krzywde mojej małej córeczce. Czy naprawde
wszyscy mnie tylko potrafia potepiać bo dziecko może wszystko bo
takie biedne?

[morekac]

>bo mam inny pogląd na wychowanie
Najłatwiej rzeczywiście wychowuje się cudze dzieci. ;-)

>razem robilismy ciasto,
> uczyłam go prasowac koszule czy obierac ziemniaki
Cholernie atrakcyjne zajęcia, doprawdy ;-) Jak potrzebujesz, żeby
zebrał swoje skarpetki czy się sam obsłużył/pomógł, to zapędź go do
roboty, ale - litości - nie dorabiaj do tego ideologii o atrakcyjnym
spędzaniu czasu.

Moim zdaniem ty się mlodemu nadmiernie narzucasz i usiłujesz
udowodnić, jaka to jesteś super.Oraz nadmiernie usiłujesz go
wychowywać. A młody nie tyle potrzebuje ciebie i twojego naprawiania
tego, co - twoim zdaniem - zostało schrzanione, ile kontaktu z tatą.
Więc to nie ty wymyślasz atrakcje, tylko tata idzie z młodym do
kina, do muzeum czy na wycieczkę. Czy nawet kosić trawę czy
sprzątać - ale we dwóch.
Nic złego się nie stanie, jeśli we dwóch pograją w jakąś durną grę
(ale przecież to takie niewychowawcze), obejrzą mecz (też nie
rozwija) czy zjedzą jakieś świństwa w trakcie wyjścia (hańba!hańba!
Prędzej padnę przy garach gotując dla dziecięcia wartościowe posiłki
niż zezwolę na spojrzenie w kierunku maca! ).

>przyjazd tego dziecka to dla mnie przeciez dodatkowa praca
> pranie, sprzatanie, gotowanie
Straszne. Ale chyba wychodząć za mąż wiedziałaś, że gość ma dziecko.
Liczyłaś, że mały się zdematerializuje? Czy nie o to masz do niego
pretensje? Puszczaj chłopaków na miasto we dwóch i czasem dorzuć im
córeczkę do towarzystwa - będziesz miała mniej stresów i pracy.
> mam obawy że przez
> swoja złośliwosc zrobi krzywde mojej małej córeczce.
Jak się tak trzęsiesz nad młodą i (być może) ciągle go strofujesz
(ustąp, bo mniejsza, ona płacze) - nie dziw się, że jest zazdrosny.
To jest sposób na bardzo złe stosunki pomiędzy rodzeństwem rodzonym,
o przyrodnim nie mówiąc.

Na czym polegają jego złośliwości i niegrzeczności? Bo na razie nic
konkretnego nie napisałaś, być może młody zachowuje się typowo dla
dzieci w jego wieku, tylko ty o tym jeszcze nie wiesz.

[premeda]

Ty jesteś dorosła, więc wiedziałaś na co się decydujesz wiążąc się z
mężem. Jego relacje z dzieckiem, z byłą powinny zostac przez ciebie
przeanalizowane przed ślubem. Ten chłopiec takiego wyboru nie miał,
on musiał dostosować się do sytuacji jaką stworzyli mu dorośli, więc
wybacz ale on jest biedny w takiej sytuacji, ty nie!

[morekac]

Chłopiec chodził do psychologa i to
> przez ok rok. Psycholog uznał ze dziecko zaakceptowało nowa
sytuacje
> więc nie wiem co mamy dalej zrobic?
celem zaakceptpwania sytuacji również ty powinnaś pochodzić do
psychologa. Moze pomoże.

[tully.makker]

cały dom na glowie oraz prace
> zawodową. przyjazd tego dziecka to dla mnie przeciez dodatkowa
praca
> pranie, sprzatanie, gotowanie i stres.

No ale to nie dziecka wina, ze zorganizowalas sobie zycie rodzinne
takkl ze jestes wieloczynnosciowym robotem domowym, a nie partnerka.
zacznij od tego, ze postawisz ojcu dziecka wymagania zwiazane z
wykonywaniem jego obowiazkow w domu, w tym obowiazkow zwiazanych z
pobytem JEGO dziecka.

[radola1]

Z tego co napisałas wnioskuję, że boisz się tego chłopca. Czy ojciec
zostawił rodzinę dla ciebie? to znaczy czy znaliście się gdy jego
małżeństwo trwało? /Tylko nie mów że akurat się nie układało i on
żony juz nie kochał/ Jeżeli tak było o rzeczywiście masz problem. Tu
ty nie możesz nic zrobić oprócz nie wtrącania się, bo jesteś wrogiem
nr 1. Jeżeli ojciec juz był wolnym człowiekiem spróbuj cierpliwie i
spokojnie nawiazywać stosunki z jego synem bez nadmiernego
narzucania się. Rob swoje, badź normalna taka jak zawsze. Młodzi
bardzo wyczuwają wszelką sztuczność w zachowaniu.

[lusitania2]

Spróbuj się na początek zastanowić, czy chciałabyś, żeby do twojego
dziecka ktoś się odnosił tak, jak ty do syna męża.
Różnie w życiu bywa...

[lena19750223]

a jak ja się odnosze? przeczytaj wczesniej co pisze i jak sie wobec
niego zachowyalam a potem komentuj i bardzo prosze nie strasz ....

[mamamira]

Nie wiem czy go lubisz czy nie,dzieci to bardzo wyczuwają a na dodatek ma teraz
rywalkę(wasza córeczkę)może czuje się zagrożony,zazdrosny i dlatego tak się
zachowuje.Nie zmuszaj go do niczego,więcej tłumacz,postaraj się poświecić mu
więcej czasu a zobaczysz będzie lepiej i lżej tobie

[morekac]

>,postaraj się poświecić mu
> więcej czasu
A ja sugerowałam coś przeciwnego. ;-)

[morekac]

>rozwydrzony i krnąbrny
Nie sądzę, żeby Lena lubiła pasierba...

[lena19750223]

nie byłam do niego źle nastawiona ale z czasem stało sie tak jak sie
stało, miarka gdzies mi sie przebrala i przerosla mnie sytuacja. ja
rozumioem że wszyscy staja w 'obronie dziecka" ale moje pytanie nie
brzmiało co mam z nim zrobic i jak go wychowac tylo prosiłam o rade
jak mam sobie pomóc bo stalo sie to dla mnie problemem. dziekuje
więc za rade tym ktorzy proponowali udanie sie ze soba do psychologa
bo może rzeczywićie skorzystam oraz za rady abym w czasie jego
pobytu zajeła sie troche soba a ojciec spedził czas z obojgiem
dzieci - uwazam to za dobre wyjście

[p_wolf]

Z tego co piszesz (i przede wszystkim jak piszesz) wynika że jesteś do dzieciaka
nastawiona negatywnie. To, że kiedyśtam uczyłaś go ziemniaki obierać nie znaczy,
że on podskórnie nie wyczuwa twoich negatywnych emocji względem niego.

Czy pojawiłaś się w życiu jego rodziny zanim ona się definitywnie rozpadła?
Jeśli tak, to znaczy że byłaś, jesteś i będziesz dla niego wrogiem, to naturalne.

Zasady jego zachowania w czasie pobytu u Was powinien przede wszystkim ustalić z
dzieckiem jego ojciec. Ty jesteś w tym układzie w pewnym sensie z boku, i raczej
nie powinnaś wchodzić w buty osoby która nadrabia jego braki w wychowaniu,
nakazywać mu cokolwiek czy strofować.

Jeśli nie potrafisz sobie poradzić ze swoimi lękami, to powinnaś biegiem marsz
udać się do psychologa. 15-letni dzieciak nie jest winny temu, że dorośli
narobili mu syfu w życiu, i wysyłanie go do psychologa wcale tych dorosłych nie
rozgrzesza.

[morekac]

>15-letni dzieciak nie jest winny temu, że dorośli
narobili mu syfu w życiu, i
Młody ma 15 lat?
W tym wieku z definicji trudno byc grzecznym, dobrze wychowanym,
bezgrzesznym i niezbuntowanym. ;-)

[lusitania2]

piszesz?
Chciałabyś, żeby twoje dziecko spędzało czas z kimś, komu na samą
myśl o nim skóra cierpnie?
Nie ma to jak takie życzliwe nastawienie:(.

[attiya]

nie wiem co żeście się przyczepili tak do dziewczyny
Z tego co pisze, to stara się a przecież to dla niej obce dziecko. No i jest
przecież jeszcze ojciec dziecka, na którego to głowie powinien być większy
ciężar zajęciem się dzieckiem niż na autorce watku

[morekac]

To nie jest obce dziecko. To pasierb.

A propos rozwydrzenia itp. młodzieńca - w celach terapeutycznych
należy sobie przeczytać "Mikołajka" :-) .

[attiya]

morekac napisała:

> To nie jest obce dziecko. To pasierb.
>
Czyli obce dziecko. Czy to się Wam podoba czy nie, to nie jest ani siostrzeniec
albo bratanek autorki - czyli ktoś związany więzami krwi. Poza tym staranie się
obowiązuje obydwie strony. To nie jest malutkie dwuletnie dziecko, które ani
wysławić się nie potrafi ani nic zrobić wokół siebie. To duży chłopiec, który
powinien wiedzieć, ze życie nie składa się z samych przyjemności, że na świecie
są zasady, których nie stosowanie skutkuje zazwyczaj jakimiś następstwami. Poza
tym przebywa on w domu autorki i chcąc nie chcąc musi się dostosować do zasad
panujących w tym domu. A to, że jego rodzice są po rozwodzie nie oznacza, ze
hulaj dusza piekła nie ma.

[morekac]

Pasierb w świetle prawa nie jest obcym dzieckiem. Nie da się go
unicestwić w życiu Leny, nie da się go zignorować. Poza tym to brat
jej córki.
Lena jest dorosła, a młody ma 10 (słownie: dziesięć lat). I jak się
zdaje - jakoś strasznie rozbestwiony nie jest.
To duży chłopiec, który
> powinien wiedzieć, ze życie nie składa się z samych przyjemności,
że na świecie
> są zasady, których nie stosowanie skutkuje zazwyczaj jakimiś
następstwami
Lena tym bardziej powinna to wiedzieć, że życie jest brutalne . I
że wychodzenie za pana, który posiada dzieci, będzie skutkowało
obecnością owych dzieci w jej życiu. I że niestety :-( , tylko w
amerykańskich filmach familijnych życie układa się słodko i bez
problemów.

[izabelski]

jesli mama pasierba jak piszesz - wypycha dzeiciaka do was, to od razu poszlabym
do sadu o zwiekszenie zakresy czasu spedzonego z wami

wyznaczenei tych granic pomoze ci odzyskac spokoj

na wyjezdzie - moze niech ojciac z nim gdzies wybywa co drugi dzien, zeby sie
razem nacieszyli soba
moga brac twoja corecke ze soba , a ty miej dobre ksiazki w zanadrzu

albo zapiszcie go na miejscu na jakies zajecia, zeby miec troche czasu we trojke

[verdana]

Jak sobie poradzić? masz dwa wyjscia - powiedzieć mężowi, że nie
bedziesz jeździć na wakacje z jego synem, bo dziecka nie znosisz i
nie będziesz sie nim zajmować. Wtedy mąż pojedzie na wakacje ze
swoim synem, a Ty z corka.
Albo się rozwieść - bo ten syn nie zniknie. I sa dwa rozwiązania -
albo będziesz musiała się czesto z nim kontaktować, bo Twój mąż jest
przywoitym człowiekiem, ktory chce utrzymac kontakt z własnym
dzieckiem, albo Twój mąż pod Twoim wpluywem rozluźni kontakty, co
oznacza, że wyszlaś za mąż za skończoną świnię i nie warto z takim
człowiekiem planować dalszego życia.
Pomyśl tez jak wplywa na Twoją córkę swiadomośc, ze Ty nie lubisz
jej brata. Obawiam się, ze to może bardzo negatywnie wplynąć na jej
wychowanie i charakter.
Poza tym - i to jest chyba najwazniejsze - oprócz ogólników nie
napisałas ani jednego konkretu, dlaczego brat Twojej córki jest
takim wrednym dzieckiem. Bo nie bawi go obieranie ziemniaków?

[doctor.no.1]

ja tam sobie wyobraziłam, że to jest ośmio - dziewięciolatek :)

[mamamira]

...przyjazd tego dziecka to dla mnie przeciez dodatkowa praca
pranie, sprzatanie, gotowanie i stres.Ty wiedziałaś ze mąż ma syna.Twoje
samopoczucie zależy tylko od Ciebie,ty nie musisz go wychowywać ,on ma
rodziców,zmień swoje nastawienie do niego a będzie lepiej.

[morekac]

Ktoś pisał o 15-latku, ale to nie była autorka - stąd moje pytanie o
wiek. W każdym razie o młodym danych brak - nie wiadomo na pewno,
ile ma lat i jak konkretnie przejawia się ta krnąbrność i
rozwydrzenie:
Skarpetek nie sprząta (i wogóle niczego)? Prowadzi hodowlę pleśni w
pokoju za firanką? Co noc usiłuje podpalić dom? A może czycha za
rogiem na małą siostę celem zrobienia krzywdy? Pyskuje? Nie prowadzi
konwersacji przy stole tylko burczy półsłówkami? Woli komputer od
obierania ziemniaków?
Wiadomo, że jest chłopcem i że jakąś praktykę w obieraniu
ziemniaków, prasowaniu koszul i pieczeniu ciasta. 2 pierwsze z
wymienionych czynności nie są zresztą uznawane przez większość
społeczeństwa (w tym młodzież płci obojga i zapalone menedżerki
domu ) za czynności nadmiernie atrakcyjne (aczkolwiek czasami
konieczne). To, że młody dał się na to namówić dobrowolnie, wprawia
mnie w lekką konsternację.

[lena19750223]

chłopiec ma lat 10 i oczywiście ze nie tylko obieral ze mna
ziemniaki czy prasował koszule ale także (przeczytajcie proszę)
chodzilismy razem do kina, do muzeum; dodam że staramy sie tez
czasem zaprosić go z jego koleżką albo kuzynostwem tak aby miał
towarzystwo dzieci. Naprawde swego czasu wymyslłam gry i zabawy aby
umilic dzieciakom czas, chodzimy razem do restauracji i na spacery;
Ponadto mąż tez sam znim chodzi a to na basen a to do kina a to na
zakupy.Uwazam że ani go nie zaniedbywałam ani sie nie narzucałam,
starałam się byc miła i pomóc partnerowi ale za to była bura od
byłej i obgadywanie przed rodzicami meża. Prosze więc nie
genarizowac i wyciagac tylko kilku zdań z kontekstu. A wracajac do
sprzatania po sobie czy drobnych prac domowych chyba to nie jest nic
złego ze go do tego angazuuje. Nie uwazam aby jego pobyt u nas to
miała byc tylko zabawa i rozrywka. Co zaś do jego zachowania to
maiłam porównanie z jego kolega z którym kiedys u nas był (to tez
chłopiec który mieszka z matka po rozwodzie) i zachowywał sie o
niebo lepiej.

[verdana]

Cóż, większość dzieci uczy się lepiej od moich synów, ja jednak
jakos nie wyciągam na podstawie tego wniosku, ze moi synowie sa
krnąbrni, leniwi i niezdolnie do nauki. Nie potrafisz podać ANI
JEDNEJ rzeczy, ktora swiadczyłaby przeciw dziesieciolatkowi, oprócz
tego, ze pewien gość zachowywał się od niego lepiej. Pewnie dlatego,
ze był gosciem. Albo miał inny charakter.
Napisz co KONKRETNIE zlego robi Twój pasierb, oprócz tego, ze
istnieje. I że ma matkę.

[lena19750223]

Jezu, nie liczcie że napisze że regularnie bije siostre , podklada
pinezki na krzesle czy dręczy kota sasiadów. jest to wiele zachowań
wynikajacych zarówno z jego złosliwości ale także z braku wiedzy jak
powinien a jak nie powinien sie zachowywac. złosliwe zachwoania sa
nie do opisania bo to trzeba widziec i zrozumiec kontekst ale
zniszczenie kwiatów w ogródku o który tak pieczołowicie dbam to
raczej złosliwie. Dlaczego mam też np zgadzac sie na bezpardnowe
wchodzenie do naszej sypialni kiedy to wczesniej prosze o chwilę
spokoju bo chce odpoczac albo sie przebrac, uważam tez że
ignorowanie mojej prośby o nie budzenie siostry ktorą z trudem
uspilam po gdzonach płaczu to też zlosliwośc. Nie wspomne o
brudzeniu kanapy jedzeniem pomimo upominań ojca oraz mazanie po
scianch i jeżdżenie na rolkach kiedy przed chwilą ojciec mu
zabraniał. Ja nie twierdze że inne dzieci tak nie robia ale wracam
do mojego pierwszego maila, prosze o rade jak ja mam sobie z tym
poradzic przy zalozeniu że dziecko jest jakie jest a proces
dogadywania sie z nim i wychowania trwa.

[verdana]

Czyli 10-latek zachowuje sie jak dziesieciolatek, a nie ideał z
czytanki dla grzecznych dzieci. Obawiam się, ze Twoja córka będzie
taka sama - taka sama, bowiem to, co opisujesz jest najzwyklejszym
zachowaniem dzieci w tym wieku. Brudzenie kanapy, jeźdżenie na
rolkach, budzenie siostry (cóż, od moich rodzonych dzieci 11 i 8 lat
starszych od niemowlecia nigdy nie wymagalam ciszy "bo dziecko
spi"), włazenie do pokoju - oznacza, ze ten nieszczesny chłopak
naprawde nic zlego nie robi, skoro to sa najcięższe zarzuty. Po
prostu go nie znosisz i tyle.

[attiya]

no przepraszam Cię Verdano ale nie przypominam sobie, żebym mając 10 lat
brudziła w domu kanapę, podkładała młodszej siostrze pinezki albo jeździła po
domu na rolkach. Poza tym nikt nikomu nie każe milczeć ale i nie ma potrzeby
wrzeszczeć, nie każde dziecko zaśnie przy głośno grającym telewizorze. No i
wchodzenie do pokoju gdzie ktoś inny śpi albo przebiera sie - to podstawowe
zasady szanowania intymności innej soby. Ty chyba nie wchodzisz do łazienki jak
twoje dziecko korzysta z tejże. No chyba, że wchodzisz.

[morekac]

Tylko czy te czyny miały miejsce (nie liczcie że napisze że
regularnie bije siostre , podklada pinezki na krzesle czy dręczy
kota sasiadów) czy też autorka zapętliła się stylistycznie?

>nie przypominam sobie, żebym mając 10 lat
> brudziła w domu kanapę, podkładała młodszej siostrze pinezki albo
jeździła po
> domu na rolkach
pamięć z wiekiem się pogarsza.
Jedyne 100% alibi to brak rolek, kanapy i młodszej siostry. W
każdym innym przypadku na pewno znajdzie się jakiś bezmyślny czyn,
który twoi rodzice mogliby uznać za przejaw rozwydrzenia i
złośliwości.

[jola_ep]

> ale nie przypominam sobie, żebym mając 10 lat
> brudziła w domu kanapę, podkładała młodszej siostrze pinezki albo jeździła po
> domu na rolkach.

Parę dni temu ubrudziłam kanapę (niech żyje cudowny materiał obiciowy naszej sofy :) ). Moja wina...
Ale zupełnie nie rozumiem, co jest złego w jeżdżeniu w domu na rolkach? moje dzieci tak się uczyły tej trudnej sztuki, a jak mnie dopadnie zimowa chandra, to wyciągam je i dzięki temu łatwiej mi się np. sprząta w kuchni. Jeśli jednak to coś złego, to zaczynam rozumieć nieco osłupiałe i zdezorientowane spojrzenie ojca kolegi mojego syna, którego przywitałam w drzwiach na rolkach (wyglądało, jakby się zastanawiał, czy może w mojej obecności zostawić swojego syna ;) )

A z posiadania 10-letnich dzieci zrozumiałam, że tylko pozornie są one odpowiedzialne i dorosłe. Bo wyłazi z nich jeszcze dziecko i warto to uwzględnić w naszych względem nich oczekiwaniach :)

> Ty chyba nie wchodzisz do łazienki jak
> twoje dziecko korzysta z tejże. No chyba, że wchodzisz.

Do łazienki? Tak, zdarza mi się, choć pukam. Im też się zdarza, choć pukają. Czasem można wejść z rozpędu, przez pomyłkę, czasem można zapomnieć, że ktoś tam w pokoju chce samotności, albo postępować według innych zwyczajów. My np. prowadzimy otwarty dom i bez krępacji wdeptujemy do innych pokojów, może się więc zdarzyć, że tak wychowywany 10-latek czasem się zapomni i wejdzie, gdzie go nie oczekują.

Pozdrawiam
Jola

[morekac]

No i wreszcie jakieś konkrety. Po prostu kanapa jest ważniejsza od
ludzi. I porządek, i postawienie na swoim. W większości tych
sytuacji - gdybyś chciała je rozwiązać - pewnie znalazłabyś
rozwiązanie. Łatwiej jednak jest stwierdzić, że 10-latek jest
złośliwy i nic z tym nie robić.
Nie da się mieć idealnego porządku w domu przy dzieciach. Zaraz
twoje własne dziecko zacznie mazać po ścianach i kruszyć na kanapie -
też zamierzasz za nim latać i bez przerwy ją strofować, i pilnować,
i marudzić? Zainwestowałabym w łatwopralny pokrowiec i użalaniu nad
kanapą dałabym spokój. Upierze się, a jedzenie na kanapie nie jest
zbrodnią. W niektórych domach wolno to robić.
Co do mazania po ścianach - dajesz młodemu ściereczkę i niech zmywa
swoje bohomazy. Po kilku takich akcjach przechodzi miłość do własnej
twórczości malarskiej na ścianie.
Sypialnia - czy nie można zamontować zamka w drzwiach? Spokój bez
trucia i jojczenia.
Rolki - rozumiem że jeździ w domu? Przy próbie jazdy na rolkach -
tata aresztuje rolki i wydaje je wyłącznie na jazdy zewnętrzne...
Zakaz, którego się nie egzekwuje bądź nie można wyegzekwować, to nie
zakaz, to trucie i farsa.
Co do budzenia siostry - jeśli tak ci na tym zależy i z zachowaniem
ciszy jest problem - młodego powinien zneutralizować tata. Niemniej
robienie tego przy każdym usypianiu jest bez sensu.
Dręczenie kota sąsiadów - kot jest chyba niespełna rozumu, jeśli
daje się złapać dręczycielowi po raz kolejny.
Bicie siostry - w jakim mała jest wieku i czy okolicznością
łagodzącą nie jest wtargnięcie małej na 'terytorium' chłopca?
Okoliczności są w tym przypadku ważne.
Co do niszczenia twoich kwiatów - jesteś pewna,że było to celowe, a
nie -wypadek? Jeśli celowe - to być może jest to jakiś sposób
wyrażania gniewu/złości. Moim zdaniem dzieciak nadal ma problem i
po prostu może sobie nie radzić z rodzicami, którzy go nie chcą. Bo
on jest zbędny, wręcz przeszkadza - i matce, i ojcu, i tobie?
Poczytaj może coś Mazlich i Faber, coś o starszych dzieciach,
poszukajcie - oboje - pomocy psychologa czy może warsztatów dla
rodziców?

[p_wolf]

lena19750223 napisała:

> chłopiec ma lat 10

Nie wiem co mi się z tym 15-latkiem przewidziało, przepraszam za pomyłkę.


A wracajac do
> sprzatania po sobie czy drobnych prac domowych chyba to nie jest nic
> złego ze go do tego angazuuje.

To jest normalne, że chłopiec nie chce entuzjastycznie wypełniać twoich poleceń.
Obowiązki powinien wyznaczać mu jego ojciec, a nie Ty.

[serendepity]

Uwazam że ani go nie zaniedbywałam ani sie nie narzucałam,
> starałam się byc miła i pomóc partnerowi ale za to była bura od
> byłej i obgadywanie przed rodzicami meża.

A co Cie to obchodzi co mowi byla zona i rodzice? Z tego powodu, ze oni Cie
obgaduja Ty nie bedziesz spedzac czasu z pasierbem? Czyli z powodu tego, ze
matka jest zla, Ty "karzesz" dziecko?
Zajmujesz sie pasierbem na pokaz czy po to, zeby milo spedzil czas jak jest z Wami?

[morekac]

Co zaś do jego zachowania to
> maiłam porównanie z jego kolega z którym kiedys u nas był (to tez
> chłopiec który mieszka z matka po rozwodzie) i zachowywał sie o
> niebo lepiej.
Dzieci są różne. Mają różne temperamenty, wychowują się w różnym
środowisku - nie możesz porównywać zachowania dwójki dzieci w ten
sposób. Poza tym: kolega był w gościach, a wtedy ludzie zachowują
się inaczej niż w domu - skąd wiesz, jak kolega zachowuje się u
swojego taty?
Napisz, jakie działania młodego są powodem twojej niechęci do niego-
mam wrażenie, że nie robi jednak nic straszliwego poza normalnym
zachowaniem 10-latka.
Zwłaszcza że nadal nie podałaś konkretów jego skandalicznego
zachowania.

>A wracajac do
> sprzatania po sobie czy drobnych prac domowych chyba to nie jest
nic
> złego ze go do tego angazuuje
Czy ktoś ci napisał, że to coś złego? Niemniej większość 10-latków
unika tego jak może ;-).
10-latki to jeszcze dzieci, nie możesz wymagać od nich dojrzałości i
idealnego zachowania w kazdej sytuacji.

[ki_czort]

Jest Twoja 'mała córeczka ' i 'to dziecko'. Mówisz o bracie swojej 'małej
córeczki', nie musisz go kochać, ale byłoby dobrze gdybyś go chociaż lubiła, ale
do tego bardzo daleka droga najwyraźniej.

Moim zdaniem obarczasz dziecko winą za błędy jego rodziców. Pretensje to możesz
mieć do ojca chłopaka. To w końcu on go wychowywał, przynajmniej przez jakiś
czas. A Ty znalazłaś sobie kozła ofiarnego, ot i tyle. Piszesz, że jak dzieciak
przyjeżdża to masz prania i sprzątania więcej, ale pretensje kierujesz w stronę
chłopaka (absurd) a nie wobec jego ojca.

Nie stać Cię na rozmowę z partnerem o tym, co Ci nie leży? Bo jak stać, to weź
pogadaj z mężem, ale nie wypisuj o chłopcu, który z Tobą obierał ziemniaki i
prasował, że jest rozwydrzony i krnąbrny, bo krnąbrny dzieciak wołami by się nie
dał do tego zaciągnąć.

Swoją drogą użalasz się nad sobą tak, jakbyś była najbardziej pokrzywdzona w tym
układzie. Ty możesz decydować o swoim życiu, chłopak nie może, weź to pod uwagę.

Co możesz zrobić?

[doctor.no.1]

... na początek to chyba rachunek sumienia, jakie są powody niechęci
do chłopca...

... potem szczera rozmowa z mężem, że oczekujesz dzielenia
obowiązków domowych, które zwyczajnie mąż i żona dzielą :) - wtedy
nie ma kłopotu z nadmiarem obowiązków, gdy pojawiają się goście

...a najtrudniejsze- nie upatrywanie w zachowaniu chłopca
złośliwości i ostrzeganie pozytywów, których na pewno jest wiele;
traktowanie go jako miłego i oczekiwanego gościa, a nie obarczanie
obowiązkami domowymi; tutaj rola ojca w wyznaczaniu granic
dotycących jego zachowania

- jak jeździ w rolkach po domu - ucieszyć się, że uprawia sport i
zaproponować, że wyjdziesz z nim na dwór, by mógł pojeździć

- zagrać z nim w grę planszową, dać mu wygrać i ucieszyć się, jak
wspniale gra

- nauczyć go gry w karty albo w warcaby i też się z nim w takie gry
bawić


- cieszyć się, gdy mąż poświęca mu dużo czasu i uwagi, bo to oznacza
że jest ciepłym i troskliwym ojcem i taki sam będzie dla córki

[marzannasz]

Droga Lenko!
Daj Ty sobie swiety spokoj z poradami na tym forum. Wiem ze mialas
dobre intencje ale czytajac porady forumowiczek - mam, zlinczowaly
Cie!!!Cokolwiek nie napiszesz w odpowiedzi zawsze bedzie Twoja wina
a bachor bedzie tym niewinnym - bo dziecko, zranione przez
rodzicow, podsylane do dziadkow itd. moze i troche w tym prawdy
jest, ale przeciez nie wszystkie dzieci rozwodnikow maja takie
problemy emocjonalne. A po drugie to nie jest Twoje dziecko i jesli
doprowadza cie do pasji swoim rozwydrzonym zachowaniem, zrob krok do
tylu i spedzanie z nim czasu na ile to sie da - zostaw swojemu
mezowi, on jest jego biologicznym, prawnym opiekunem, i ostateczne
wymierzanie dzieciakowi kary nalezy do niego. Ty lepiej mysl o swoim
dziecku, pamietaj jesli chlopiec Cie wkurzy, zle emocje moze wyczuc
Twoja coreczka - a ona powinna stanowic priorytet dla Ciebie. Zawsze
sluz rada mezowi w jego postepowaniu z synem, ale nie angazuj sie w
to emocjonalnie, czego dzieciak potrzebuje - klapsa w dupe i
meskiej reki- no ale w naszym kraju wyprane mozgi matek wola zeby im
dzieciak na glowe wszedl niz zeby usadzic go na miejsce( co widac na
tym forum)
Pamietaj nie stawiaj sobie dobra chlopca ponad wlasne dobro i
swojej coreczki - nie widze powodu zebys miala placic za bledy
wychowacze jakiejs baby, z ktora nieztety byl kiedys Twoj maz.
Pozdrawiam

ps. i czekam na mordercze komentarze od urazonych matek polek hahahah
I chlopiec

[konwalka]

ps. i czekam na mordercze komentarze od urazonych matek polek hahahah


bez przesady, odpowiada sie na posty, ktore osiagaja chocby
podstawowy poziom - co w tym przypadku nie ma zastosowania

[radola1]

Przeczytałam wzystkie odpowiedzi na tym forum a szczególnie autorki.
Myslę że problemy są przynajmniej dwa: pierwszy to zachowanie
dziecka wobec ciebie, a drugi twoja komunikacja z mężem w tej
sprawie.
Co do pierwszego uważam że chłopiec jest "nastawiany" przez matkę
nie koniecznie wprost. Wystarczy że w jego obecności źle o tobie
mówi a on już rozumie to jako "zachętę" do złego zachowania się i
nie słuchania ciebie. Po prostu chce być lojalny wobec swojej matki.
Być moze podświadomie boi się, że jeżeli ciebie zaakceptuje, to ją
zdradzi. NIe możesz sama niczego od niego wymagać wszystkie sprawy
powinny przechodzic przez ojca. To on wyznacza zasady nawet
dotyczące ciebie.
Tu pojawia sie ten drugi problem. Mąż musi reagować na wszystkie
jego wyskoki. Ty przekazujesz problemy mężowi, razem ustalacie
strategię i tylko on oznajmia wynik synowi. Np. mówi: "nie możesz
jeździć po domu w rolkach, bo(...) ,to jest zdanie moje i Leny". to
on egzekwuje zasady. Ty dla własnej kondycji psychicznej nie rób
tego. Jesteś dla chłopca nikim, obcą osobą. Czy ty zwracasz uwagę na
dobre rady np. pani z warzywniaka?
Chłopiec rzeczywiście nie jest wzorem grzeczności i nie słuchaj że
to norma w tym wieku, bo to nie prawda. Dzieci są rózne.
Czy ojciec wyznacza normy zachowania i ich wymaga, czy realizację
zostawia tobie? Czy synek słucha taty?
Chłopiec ma przerąbane. Matka go podrzuca ojcu lub babci. U ojca
jakaś obca osoba chce nim rządzić. Właściwie gdzie jest jego
miejsce? Buntuje się przeciw temu. Ojciec musi z nim dużo rozmawiać
o tobie: że jesteś dla niego ważna, że cię kocha, że jest mu
przykro, gdy miedzy wami są konflikty, no i że on zawsze będzie dla
niego kochanym synkiem.

[morekac]

Czy ojciec wyznacza normy zachowania i ich wymaga, czy realizację
> zostawia tobie? Czy synek słucha taty?
Tata też nie egzekwuje. Widać to po sprawie z rolkami.
Nie zgodzę się z tym, że Lena ma nie wyznaczać zasad dotyczących jej
samej. Nie jest panią w warzywniaka. Ale zasadą dotyczącą Leny nie
jest kwestia mazania po ścianie, brudzenia kanapy czy jazda na
rolkach po domu.

> Chłopiec rzeczywiście nie jest wzorem grzeczności i nie słuchaj że
> to norma w tym wieku, bo to nie prawda. Dzieci są rózne.
Jedni są bardziej grzeczni, inni są bardziej niegrzeczni. Młody nie
odbiega jakoś dramatycznie od średniej.

>Ojciec musi z nim dużo rozmawiać
> o tobie: że jesteś dla niego ważna, że cię kocha, że jest mu
> przykro, gdy miedzy wami są konflikty, no i że on zawsze będzie
dla
> niego kochanym synkiem.
Myślę,że przede wszystkim powinien przekonać syna, że ten jest ważny
dla niego. Ale trudno to osiągnąć wyłącznie gadaniem, niestety.
Ojciec mieszka 200 km od chłopca, ma nowe dziecko, z którym mieszka -
skąd wiesz, że młody nie czuje się porzucony , nie kochany i
ogólnie olany? Myślisz, że wzniosłe frazesy to załatwią?

[morekac]

placic za bledy
> wychowacze jakiejs baby, z ktora nieztety byl kiedys Twoj maz.
Ciekawe, że to wina wyłącznie mamy, a nie taty.
Bo tata pewnie zawsze był super zaangażowanym ojcem.

przeciez nie wszystkie dzieci rozwodnikow maja takie
> problemy emocjonalne
Bo niektóre mają przynajmniej jednego rozsądnego rodzica. Niektóre
nawet dwoje rozsądnych, rozwiedzionych rodziców.
Ten - przy domniemanym niedostatku rodziców - ma dodatkowo
znerwicowaną macochę, raczej nie mającej pojęcia o 10-latkach.
Trudno zresztą je mieć, będąc mamą niemowlaka.

[lena19750223]

dziekuje wszystkim za opinię. Szczegolnie dziekuje osobie która
starala sie choc troche postawic w mojej sytucaji i poczuc co ja
czuje. Dzieki temu ze ktos mnie chcial zrozumiec znalazłam w sobie
sile do innych kroków które poczyniłam - głownie rozmowy z meżem i
lepszego nastawienia wewnetrznego. Efekt - od wczoraj chłopiec jest
u nas ale : czekal na mnie ciepły obiad który ugotowali razem
panowie, dzis idziemy razem do muzeum a miałam teże propozycje
wyjścia z nim i na basen ale odmówiła - niech pobeda troche sami
razem :-) Dzis to panowie tez gotuja i strzyga trawnik a ja i tak
pozmywam naczynia i posprzatam (to prawda moje dzoecko tez brudzi:-)
Boje sie tylko że nerwy mi puszcza w momencie gdy o wszystkim dowie
sie matka chłopaka i zrobi awanturę męzowi bo niestety tak jest
zawsze. Wydaje mi sie że to do niej mam negatywne emocje i może to
zarzutowalo na stosunku do dziecka. I pewno prawda jest to że jesli
nie wprost to posrednio on słucha zlych słow od niej na nasz temat i
jakos sie potem złosliwie nastawia bo chce byc lojalny wobec matki.
Sytuacja nie jest łatwa i myslę że dla mojego męża tez. Powinnam
dawac mu wiecej wsparcia bo jest miedzy mlotem a kwowadłem.Pozdrawiam

[ula-lo]

Trzymam kciuki, żeby było coraz lepiej. :-)

[morekac]

Do awantury jednak trzeba dwojga. Nie dawaj się w nie wciągać. Co
do jakiś pretensji - przyjmij że pani tak ma - i nie wsłuchuj się w
nie zanadto. Pogada i przestanie.
Słowa:Co konkretnie tak cię zdenerwowało? albo sprowadzi rozmowę do
konkretów albo zakończy awanturę.
Co do lojalności wobec matki - przecież to normalne, że kocha mamę i
mama na pewno ma jakieś zalety, za które można ją kochać i
pochwalić. Każdy ma jakieś zalety.Ostatecznie kiedyś rodzice się
kochali i byli ze sobą - no chyba że uwielbiasz bajki o wrednej
eksi, co to biednego misia omotała i zawsze zła była. Ale - wybacz -
takie postawienie sprawy uwłacza twojemu mężowi.
I jednak sugerowałabym poszukanie pomocy specjalistów, w
ostateczności literatury- dla was. W sprawie 'przepracowania'
rozwodu i wychowywania dzieci. To ostatnie przyda się nie tylko przy
małym, również przy młodej.

[radola1]

Co do lojalności wobec matki - przecież to normalne, że kocha
mamę i
mama na pewno ma jakieś zalety, za które można ją kochać i
pochwalić.

Dla dziecka mama = żona, partnerka taty, mieszka z nim i z
dzieckiem.
W tym wypadku jest inaczej mama jest z dzieckiem a z tatą mieszka
ktoś inny, kto próbuje robić rzczy przynależne mamie. Dziecko nie
znosi takiej dwuwładzy. Jest lojalne wobec swojej mamy, a te drugą
osobę próbuje w pewien sposób ignorować, odsunąć od siebie po prostu
wyprzeć. Dla tego napisałam że Lena jest dla chłopca nikim. To że
zdaniem psychologa zaakceptował sytuację nie znaczy że zaakceptował
Lenę.
Na codzień pracuję z dziećmi których rodzice nie nadają się do tego
aby ich tak nazywać ale widzę jak one są lojalne wobec nich. Jak
trudno komukolwiek jest wejść w rolę rodzica i egzekwowac zasady.
Dziecko musi wiedzieć do kogo "należy" i nie pozwoli aby wychowywały
je np. dwie równoprawne mamy, ciocia i jeszcze ktoś.

[morekac]

Bez przesady z tym nikim. Nikt nie każe Lenie wchodzić w rolę
rodzica - to raczej ona sama ma zapędy do udoskonalania chłopca.
Niemniej Lena ma prawo być wysłuchaną przez młodego jak każda inna
osoba zajmująca się czasowo opieką. Jak ciocia, u której jest się na
wakacjach. Jak opiekunka na koloniach.
A ponieważ Lena - jak mi się zdaje - nieco demonizuje młodego i całą
sytuację - sądzę, że lektura książek dla rodziców itp.dobrze by jej
zrobiła - nie dlatego,że ma wejść w rolę rodzica, tylko dlatego, że
dałoby jej to szansę na spojrzenie na całą sytuację z mniej
dramatycznej perspektywy.
>
Dla dziecka mama = żona, partnerka taty, mieszka z nim i z
> dzieckiem.
Chłopak ma 10 lat. I nawet jeśli nie do końca poradził sobie z
rozwodem rodziców, trudną sytuacją, to nie znaczy, że nie wie jak
wygląda rzeczywistość.

Dziecko musi wiedzieć do kogo "należy" i nie pozwoli aby wychowywały
> je np. dwie równoprawne mamy, ciocia i jeszcze ktoś.
Dlatego,że miałoby zbyt duży mętlik w kwestii, co można,a czego nie.
Poza tym byłoby za dużo osób do słuchania. A argument 'nie jesteś
moją mamą' jest bardzo wygodny... dla dziecka. ;-)
Dziecko przede wszystkim należy do siebie samego.

[radola1]

Jak ciocia, u której jest się na wakacjach. Jak opiekunka na
koloniach.
Ciocia to ciocia, każdy ją ma i on wie kto to jest ciocia. Nikt nie
ma dwóch matek na raz. Nie chodzi mi o słowo ale o funkcję. W jego
oczach Lena "zepsuła" mu naturalny porządek rzeczy. to wyznaczyło
jej zupełnie inne miejsce w jego strukturze rodziny, miejsce poza tą
strukturą.

Nikt nie każe Lenie wchodzić w rolę rodzica - to raczej ona sama
ma zapędy do udoskonalania chłopca
Ona sama sobie to karze, dlatego napisałam jej dość dosadnie kim
jest w oczach chłopca.

I nawet jeśli nie do końca poradził sobie z rozwodem rodziców,
trudną sytuacją, to nie znaczy, że nie wie jak wygląda rzeczywistość.

To że wie, nie znaczy że się na nią zgadza. Próbuję znaleźć
przyczynę takiego, a nie innego postępowania. Wyparcie i bunt wydaje
mi się najbardziej prawdopodobny.

Dziecko przede wszystkim należy do siebie sameego.
Tego dziecko uczy się w trakcie życia w rodzinie. Nie sądzę aby 10-
latek to pojmował. On chce być członkiem rodziny i pełnić rolę
dziecka w tej rodzinie. Broni dostępu do "swojego terytorium"
wszystkim -jego zdaniem- niepotrzebnym osobom.
Nie chcę tu wchodzic w szczegóły rozwoju moralnego, bo to nie jest
potrzebne. Uważam tylko że Lena powinna widzieć w dziecku ofiarę
manipulacji ze strony matki, ze nie powinna oczekiwać iz będzie jej
słuchał jak matki a w zwiazku z tym chcąc odnieść zamierzone skutki
powinna posługiwac się męzem-ojcem aby chłopiec wiedział że
obydwoje "mówią jednym głosem".

[morekac]

Moim zdaniem Lena za bardzo usiłuje chłopaka 'ulepszyć' i bez
przerwy ma do niego jakieś ale. Na zasadzie "ta wstrętna eks
rozpuściła młodego i nim manipuluje" - ale ja pokażę,że jestem
lepsza i lepiej go wychowam. Smrodkiem dydaktycznym jedzie na 2 mile.
Nikt nie lubi być bez przerwy obiektem zabiegów wychowawczych ;-). I
wcale nie manipulacja, nie przeżycia chłopaka muszą być źródłem
problemów...
A że pani ma styczność jedynie z niemowlakiem, to normalne
zachowania 10-latka bierze za przejawy straszliwej złośliwości,
krnąbrności i rozwydrzenia.
Kiedyś - jako mama niemowlaka - spędzałam wakacje z bratanicą. W
sumie było fajnie, ale dziewczę doprowadzało mnie do szału:
bałaganiło, nie sprzątało po sobie, rozsiewało rzeczy na przestrzeni
wielu kilometrów kwadratowych i marudziło przy jedzeniu. Że było to
w dobie preinternetowej, nie napisałam straszliwego wątku o
bałaganiarskim dziewczęciu. Wyrosła na bardzo sensowną, poukładaną
kobietę, a ja po osobistych doświadczeniach (pokarało mnie
bałaganiarą i jedzeniową marudą) wiem, że 10-latki i starsze
dzieciaki rzeczywiście mogą doprowadzić do palpitacji osoby
przyzwyczajone, a nieprzyzwyczajone - do zawału.Z jednej stronu są
całkiem spore - więc wydaje się nam,że takie duże dzieci powinny
zadbać o porządek wokół siebie i coś pomóc w domu, że powinny
zachowywać się dorośle i dojrzale itp.
Ale z drugiej strony - do uznania za formalnie dorosłych potrzebują
jescze prawie drugie tyle czasu, ile dotychczas żyły. Są po prostu
dziećmi - czasem bezmyślnymi i głupawymi, potrafią zachować się
dorośle, by 5 minut później wykazać totalny brak zdrowego rozsądku,
empatii czy ogólnie funkcji szarych komórek. Naprawdę nie trzeba
mieć styczności z 10-latkami po rozwodzie rodziców,żeby dostać
szału. Normalny 10-latek też wystarczy. ;-)

[radola1]

Ja na codzień mam styczność z dziećmi w roznym wieku.
Kiedyś gdy nie mialam swoich wszystkie maluchy mnie denerwowały :)
wydawało mi sie że matki nie umieja sobie z nimi poradzić i dla
świętago spokoju pozwalają na wszystko. oczywiście zmieniłam zdanie
gdy moje dzieci sie pojawiły.
Tak jak piszesz też mając doswiadczenie z dziećmi w pewnym wieku
wydawało mi się że np. rok czy dwa starsze juz powinny być o wiele
mądrzejsze i grzeczniejsze. Z kolei zupełnie pobłażalam dzieciom
młodszym od moich.
Dopiero doświadczenia zawodowe i "dorośnięcie" moich dzieci dało mi
pełne światło na to jak rózne mogą być dwu- piecio- dwunastolatki. W
jednej chwili zaskakują cię dojrzałością, a za chwilę wywiną taki
numer że hej.
Najważniejsze jest więc pozytywne nastawienie bo dziecko wyczuwa na
kilometr czyjś stosunek do niego.
Moja babcia zawsze powtarzała, że dziecko i pies zawsze bezbłędnie
wyczuje dobrego człowieka.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Przeczytałam większość Pani wypowiedzi w tym wątku i cieszę, że w ostatnim
opisuje Pani zmienione zachowanie wobec syna męża.
Brzmi pozytywnie. Niepokoi mnie jednak taka szybka zmiana i zastanawiam się czy
nie nastąpiła ona pod wpływem wpisów na tym forum i poczucia winy jakie mogło
się w Pani pojawić.
I dlatego chcę powiedzieć, że pewnie nieraz jeszcze przeżyje Pani uczucia
niechęci czy złości wobec chłopca, a jednorazowa pozytywna przestrzeń pomiędzy
Wami nie wróży jeszcze przysłowiowej wiosny. Ale pojawienie się różnych uczuć
nie będzie oznaczało kroku wstecz.
Po prostu uczucia będą falować. Ważne, aby Pani panowała nad zachowaniami,
które zdeterminowane są tymi uczuciami.
Kiedy chłopiec jest na Pani terenie i pod Pani opieką, niech Pani stosuje do
niego zasady wychowawcze jakim oboje z mężem hołdujecie.
Proszę stawiać granice, modelować jego zachowanie swoim przykładem, wymagać, ale
też dostrzegać jego możliwości, zasoby, stworzyć przestrzeń tylko dla niego ,
chwalić itp.
On musi poczuć, że dorośli traktują go poważnie, a nie jak poligon
doświadczalny. Że w jednym przynajmniej miejscu obowiązują zawsze te same zasady.
To może pomóc Pani wybudować z chłopcem relację, która będzie w końcu
satysfakcjonująca. Co nie oznacza, że uczucia złości, rozczarowania itp
przestana się pojawiać, ale nie będą w tak dużym stopni wpływać na przebieg
Waszych kontaktów. Jest to o tyle ważne, że chłopiec na zawsze w ten czy inny
sposób pozostanie w Pani życiu, bo jest bratem przyrodnim Pani córki. Agnieszka
Iwaszkiewicz