Moja mama mnie nie lubi

[flying.ryba]

Chyba ją denerwuję. Raz chwali, że dobrze wychowuję dzieci, następnego dnia gani, że nie chcę karmić 3,5 latka, że dzieci oglądają bajkę. Raz żartuje, za chwilę obraża się i wychodzi trzaskając drzwiami, ponieważ sprawdzałam maila w jej obecności - nasze przedszkole często wysyła mailem prośbę żeby coś przynieść na następny dzień, muszę mieć jeszcze czas po pracy, żeby to "coś" ew. zorganizować.
Raz na jakiś czas obraża się na 3-6 miesięcy, za różnicę zdań. Kiedy dzieci miały 2,5 roku, moja szwagierka zaprosiła nas z mężem do siebie do Irlandii na 4 dni (tanie bilety, wolne miejsce do spania, itd.). Poprosiliśmy moją mamę o opiekę nad chłopcami, odmówiła "bo nie ma czasu". Poprosiliśmy mamę mojego męża, zgodziła się - przez następne trzy miesiące odwiedzał nas tylko mój tata, mimo że zapraszałam przez niego oboje. Ode mnie telefonów nie odbierała. Nigdy nie powiedziała o co chodziło, mogę się tylko domyślać, że wg niej nie powinniśmy zostawiać chłopców na 4 dni bez mamy i taty.
Zawsze bardzo dbała, żebym była najedzona, ciepło ubrana i dobrze się uczyła, żeby nie stała mi się jakaś krzywda. Ale od kiedy poszłam do szkoły, nie pamiętam żeby mnie przytuliła. Kiedy miałam kłopoty w podstawówce, dzieciaki mnie przezywały i śmiały się ze mnie, mówiła żeby nie zwracać na to uwagi. Byłam rozsądnym dzieckiem, nawet w liceum, ale zdarzyło nam się z koleżanką uciec z polskiego. Wtedy uciekło też sporo innych osób i nasi rodzice musieli przyjść "na rozmowę". Matka mojej przyjaciółki powiedziała, że Ania źle się poczuła i ona jej usprawiedliwia tą nieobecność, a jeżeli jest jakaś zaległa praca domowa, to Ania na jutro przyniesie. Moja wogóle mnie nie broniła, jeszcze przytaknęła nauczycielce, a przecież nigdy nie wagarowałam (poza dniem wagarowicza :-P) i uczyłam się dobrze!
Mam mętlik w głowie, nie wiem co mam robić. Chciałabym mieć kochającą matkę, chciałabym móc jej się zwierzyć, ale wiem, że jak powiem za dużo, to po jakimś czasie mi to wypomni.
Jestem dorosła baba, mam własne dzieci, a czuję się strasznie samotna. Mój tata jest kochany, ale ma własny "strumień świadomości" i nie bardzo go interesuje co poza tym.
Jak mam stanąć na własnych nogach?

[marzeka1]

Jak? Zerwij tę emocjonalną smycz, na której dajesz się matce, w zachowaniach bardzo toksycznej, podduszać.
Jesteś dorosła, masz swoje dzieci, a w tym, co piszesz, sama jesteś jak dziecko. Warto zrozumieć, że matka jest jaka jest; inna nie będzie; piszesz, że jesteś samotna, bo matka.....; a mąż, dzieci- to teraz dla ciebie najbliższa rodzina; tylko zdrowy dystans wobec matki i nieoczekiwanie,że będzie taka , a nie inna - na pewno pomogłoby ci.

[rulsanka]

Traktuje cię jak dziecko a ty się dajesz. Odpępnij się, to cię doceni.

[mmk9]

zdarzyło nam się z koleżanką uciec z polskieg
> o. Wtedy uciekło też sporo innych osób i nasi rodzice musieli przyjść "na rozmo
> wę". Matka mojej przyjaciółki powiedziała, że Ania źle się poczuła i ona jej us
> prawiedliwia tą nieobecność, a jeżeli jest jakaś zaległa praca domowa, to Ania
> na jutro przyniesie. Moja wogóle mnie nie broniła, jeszcze przytaknęła nauczyc
> ielce, a przecież nigdy nie wagarowałam (poza dniem wagarowicza :-P) i uczyłam
> się dobrze!

jak dla mnie, ta historia akurat dobrze świadczy o Twojej matce. Były wagary? Byly, po co ściemnianie po fakcie ? Matka Ani zachowała sie niepoważnie i nielojalnie wobec reszty uciekinierów. Nauczycielka, jeśli miała choć trochę rozumu na pewno to właściwie oceniła.

[sebalda]

Jeśli chodzi o meritum sprawy, radzę poszukać terapii, bo najwyraźniej słabo radzisz sobie z emocjami, mało czuła i krytykująca matka na pewno się do tego przyczyniła, ale to da się przepracować. Nie możesz myśleć i mówić o samotności, bo masz męża i dzieci. Ja swoja ukochaną mamę straciłam, jak córka miala roczek i dzięki niej udało mi się to przejść, najlepiej się skupić na najbliższej rodzinie i z niej czerpać radość i siłę.
A sprawa wagarów nie jest argumentem, bo matka akurat tutaj zachowała się ok. Czego nauczyłaby Cię, gdyby skłamała i usprawiedliwiła Ci nieobecność? To zwyczajna nieuczciwość i tyle. Gdy mój syn chciał zostać w domu, bo nie pojechal na zieloną szkołę i musiałby chodzić z inną klasą do szkoły w tym czasie, powiedziałam, że przecież nie napiszę mu usprawiedliwienia, że był chory, bo to zwyczajnie kłamstwo i oszustwo. Z kilku osób, ktore nie pojechały, do szkoły przyszedł tylko syn i drugi chłopiec i te zajęcia naprawdę były bez sensu, napisałam więc do wychowawczyni (bardzo mądrej i rozsądnej zresztą), że zadbam, by syn przeczytał w tym czasie lekturę obowiązkową i nadliczbową, że niewiele wyniesie z tych lekcji, i ta odpisała, że ok. Dopiero wtedy mogłam z czystym sumieniem pozwolić mu zostać w domu na resztę dni. Naszym zadaniem jest uczenie dzieci uczciwości, ale też ponoszenia odpowiedzialności za swoje uczynki. Ten przykład zatem nie świadczy źle o matce, choć rozumiem Twoje rozgoryczenie wtedy. Dziś, jako dorosła osoba i matka dzieciom to akurat powinnaś zrozumieć.

[flying.ryba]

Może i macie rację z tymi wagarami, z drugiej strony nauczycielka była furiatką, stąd takie zachowanie mamy Ani.
Terapia - bardzo chętnie, ale cenowo poza moim zasięgiem.
Fakt, dzieciaki są fantastyczne, urabiam się przy nich po pachy, ale to moje dwa motorki.
Tak prosto piszecie, że trzeba zerwać smycz, przeciąć pępowinę. W jednym macie rację, moja matka już się nie zmieni, nie otrzymam tego, za czym tak bardzo tęsknię. Ale zwyczajnie mi jej szkoda. Żyje w swoim świecie, zawsze zła bo inni czegoś nie zrobili, nie pomyśleli, nie zwrócili uwagi. Takie małe prywatne piekiełko.
Jeśli chcecie powiedzieć, że jeśli wciąż będę wyciągać do niej rękę, to wyląduję w tym samym miejscu, to chyba macie rację.

[znowuniedziela]

Ha!
Jakbym czytała o swojej matce.
Polecam całkowite zerwanie więzi, zajęcie się własnym życiem, mężem, którego, jak widzimy, nie doceniasz czy nie nie piszesz o nim -nie daje on Tobie wsparcia, nie jest dla Ciebie podporą? Zaangażuj się we własne gniazdo, a nie szukaj potwierdzenia tam, skąd dawno wypchnięto Cię razem z gałązkami....
Matki tego typu-toksyczne osoby skoncentrowane tylko na własnych problemach, unikają bezpośredniego starcia, a stosują politykę uniku, która bardzo rani najbliższych. Pomyśl, czy aby faktycznie zależy Ci na matce, która od wielu lat Cię gnębi psychicznie? Dlaczego wciąż zabiegasz , żebrzesz o kontakt, skoro ona Tobą pomiata i kompletnie nie liczy się z Twoim zdaniem, uczuciami, oczekiwaniami???
Najważniejsze dla Ciebie jest dbanie o własną rodzinę, a nie zabieganie o rodzinę, z której już wyszłaś i najwyraźniej nikt za Tobą nie tęskni...
Pomyśl, co Tobą powoduje, iż na siłę chcesz relacji, o których sama piszesz, skończyły się dawno?
Ja wiem, że jest potrzeba kontaktu, bliskości, chęć pogadania z najbliższą matką, ale szkopuł w tym, że Twoja nie jest taka, o jakiej marzysz! Wyzbądź się złudzeń, bo życie ucieka, a Ty płaczesz nad czymś, co jest nierealne...I nie łudź się, że matka zrozumie, pojmie... Ona nie zrozumie...
To Ty musisz się całkiem odciąć, przestać zapraszać ich oboje, zapraszaj ojca, matkę zacznij traktować tak samo, jak ona Ciebie, po jakimś czasie zauważysz, że Tobie zrobiło się na duszy lżej...
No i-nie pozwól sobą manipulować! Póki co-wychodzi je to świetnie...

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Może warto potraktować mamę w oderwaniu od siebie. Jej zachowania wobec Pani nie muszą tylko i wyłącznie dotyczyć jej relacji z Panią, nawet jak się w niej ujawniają. Mama może się obraża lub impulsywnie reaguje, bo jest zmienna w nastrojach w ogóle, a nie tylko z Pani powodu.
teraz jesteście obie dorosłe. Pani ma już ukształtowany , konkretny charakter. Może mama Pani funkcjonowania nie lubi. Tak może być. Co nie znaczy, że nie kocha, nie kochała, że źle życzy lub jest nienawistna.
Z tego co Pani napisała nie wynika, że jest to relacja toksyczna. Raczej trafnie Pani spostrzega to jako" lubienie". Cóż, dorosłe dzieci, na które nie ma się już rodzicielskiego wpływu, nie zawsze wzbudzają w rodzicach idylliczne uczucia. To nie oznacza, jak napisałam, braku miłości.
Zerwać smycz, nie oznacza zerwać relację. Raczej uwolnić się od uczucia, że mama musi Panią, jako dorosłą i zadowoloną z siebie osobę, nieustająco akceptować i to okazywać Ona już nie jest Pani jedynym punktem odniesienia, jak to było w dzieciństwie. teraz ma Pani męża, znajomych, szefów.
Sama Pani na pewno daje sobie prawo do różnych myśli i różnego oceniana mamy. Niech to sobie działa w obie strony i tylko ważne jest aby od tych ocen nie zależało Pani samopoczucie . Agnieszka Iwaszkiewicz

[flying.ryba]

Dziękuję. Nie patrzyłam na to z tej strony. Fachowe spojrzenie z boku bardzo pomaga.

[kysu]

a może mamie powiedz jak to widzisz/czujesz. mojej pomogło, dziś jest super a wspomnienie jest kalką waszych relacji. może mama nie potrafi wyrazić swoich uczuć a jednocześnie jest zachwiana emocjonalnie.

każda matka chce dobrze dla swojego dziecka. dziś mając swoje doskonale to wiem.

[znowuniedziela]

Wiesz mi, że nie każda chce... Moja np nie cce, mało tego jeszcze mnie obarcza problemami swymi i ma pretensje, że...

[tharna]

Odseparuj się na dłuugi czas. Zmień mieszkanie i ogranicz kontakty. Do mamy nie dociera to że jesteś dorosła i że masz swoje zdanie.

[boryska_only]

ja zmoja mama mam podobnie, a ostatnio nawet gorzej, nie chce mnie znac :( nie wiem co z tym zrobic, starac sie czy "olac", ale juz mam coraz mniej sil by sie jej przypodobac i jej słuchac, czasami jej nienawidze juz... Nie wiem jak sobie z tym poradic, bo mnie to męczy strasznie, tez mam dzieci/3/ a jestem jedynaczka i nie potrafie sie tak jak ona wobec mnie zachowac do moich dzieci, ale mnie jej zachowanie strasznie meczy i dobija...
trzymaj sie:)

[flying.ryba]

Pani Agnieszka napisała bardzo mądrą rzecz, nie patrzyłam na problem w ten sposób. Przeczytaj jej posta jeszcze raz :-)
Też jestem jedynaczką.
Pozdrawiam

[kim5]

Rybo, czy wobec obydwojga rodziców masz podobne oczekiwania - wsparcia, sympatii? Bo piszesz, że czujesz się samotna przez mamę, a tata to co innego?
Niestety, czasem tak jest, że bliscy nie spełniają naszych oczekiwań emocjonalnych. A dorosłość to ten czas, kiedy sprawę trzeba odżałować i pogodzić się, że mamy na innych ograniczony wpływ.

[flying.ryba]

kim5 napisała:

> Rybo, czy wobec obydwojga rodziców masz podobne oczekiwania - wsparcia, sympati
> i? Bo piszesz, że czujesz się samotna przez mamę, a tata to co innego?
> Niestety, czasem tak jest, że bliscy nie spełniają naszych oczekiwań emocjonaln
> ych. A dorosłość to ten czas, kiedy sprawę trzeba odżałować i pogodzić się, że
> mamy na innych ograniczony wpływ.
Dziękuję bardzo za wszystkie posty, do kim5 - wybacz, ale nie chcę już wchodzić w szczegóły na forum publicznym. Naprawdę potrzebowałam spojrzenia z boku, takie forum jest nieocenione, zwłaszcza gdy się dzwoni do poradni rodzinnej i słyszy, że "wolne miejsca niestety będą w styczniu, bardzo nam przykro ale tamtym osobom też musimy pomóc"

[flying.ryba]

Fragment artykułu z "Wysokich Obcasów":
Jeśli człowiek żyje znacznie bardziej życiem pierwotnej rodziny, to można powiedzieć, że jest niedojrzały. W ogóle, jeżeli nie dokonał pewnego rozrachunku z przeszłością.

I tłumaczy swoje niepowodzenia trudnym dzieciństwem?

Na przykład. Jeśli więcej emocji wzbudza w młodej kobiecie powikłana relacja z matką niż to, co się dzieje w jej małżeństwie, to tak, jakby szła przez życie z głową odwróconą do tyłu. Oczywiście, należy dokonać takiego rozrachunku, psychoterapia jest m.in. po to, ale jeśli mamy oczekiwanie, że rodzic, który wyrządził nam krzywdę, zmieni się albo zadośćuczyni, i sądzimy, że przeszłość całkowicie określa nasze życie, to trudno funkcjonować dojrzale. Nie można stać się dorosłym, jeśli w pewnym momencie nie powie się sobie: no dobrze, moja matka miała depresję, próby samobójcze, to było straszne, musiałam sobie z tym radzić, jak miałam osiem lat, i to się już nie zmieni. Ale dzisiaj nie muszę tego powtarzać i wciąż brać odpowiedzialności za cały świat w nadziei na jedno dobre słowo.

[jomat]

Czy mogę prosić linka do artykułu?

[flying.ryba]

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,10507131,Dorosli_jak_dzieci.html