tata w londynie

[tunia78]

Witam Panią, może zacznę od przedstawienia mojej sytuacji rodzinnej-mam 30 lat
i dwoje dzieci ( 1 i 3.3 latka) i męża zagranicą-mąż wyjechał z dwóch powodów
pierwszy aby spłacić długi a drugi powód to ucieczka przed problemami życia
codziennego. Chłopców widuje rzadko, właściwie raz na 2-3 miesiące ale ma z
nimi kontakt internetowy ( skype) –chociaż wątpię żeby 3-latek mógł zrozumieć
że tata to nie fikcyjna postać z komputera. Ja natomiast mimo, iż nasze
małżeństwo jest już w zasadzie zakończone ( oboje tak postanowiliśmy) mam
„chopla” na punkcie obecności ojca dzieci w ich życiu. Codziennie , po kilka
razy przypominam synom że tata ich kocha, noszę jego zdjęcie w portfelu aby
dzieci mogły patrzeć na niego, nawet jak robie kanapki to zawsze dodaje-tatuś
też robi takie pyszne kanapeczki itd…ale ostatnio zaczęłam się zastanawiać czy
należy tak ciągle i bezustannie przypominać o tacie, który jest tak
sporadycznie. Czy nie lepiej nic nie mówić aby ( zwłaszcza starszy synek) nie
przypominać ciągle o tacie??? Co jest lepsze dla psychiki dziecka?? Dodam
tylko,że absolutnie nie wątpię w bezgraniczną miłość ojca do dzieci , ale co z
tego skoro dzieli ich tysiące kilometrów..

[tunia78]

Dodam tylko , że do zastanowienia się nad moim zachowaniem, natchnęła mnie
rozmowa z lekarzem (pediatra moich dzieci_)aby tego nie robić-jej zdaniem lepiej
niech dzieci żyją dniem dzisiejszym i lepiej im ciągle nie mówić o tacie. Ja
natomiast czuje inaczej i zawsze kiedy mówię jak ich kocham to zapewniam o
miłości ich taty itd.

[verdana]

Wydaje mi sie, ze skoro nie planujesz zycia z ich ojcem - nie przekształcaj
codziennosci Twoich dzieci w fikcję. Ten ojciec jednoczesnie i jest i go nie
ma - tymczasem dziecko potrzebuje jasności. Powinien wiedzieć, ze tata go
kocha, owszem, ale ze nie mieszka i nie będzie mieszkał razem.
Poza tym obawialabym sie, ze dziecko zapewniane stale przy okazji mowienia, ze
go kochasz, ze i tata go kocha, może w pewnym momencie stracic poczucie
bezpieczeństwa. Bo ten tata, rzekomo taki bardzo zaangażowany w jego zycie jest
nieobecny - i nie wroci. A więc mama może zrobić to samo, widocznie ludziom,
ktorzy kochaja nie zalezy na byciu razem z dzieckiem....

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Zawsze jestem za tym, aby dzieci rodziców. którzy z jakiś powodów rozstali się
miały mozliwość kontaktu z nieobecnym na codzień przy nich rodzicem i zachęcam
do tego aby dorośli starali się dzieciom takie kontakty zapewniać. Dobrze też
jest, jeśli rodzice, mimo rozstania, nie zasiewają w dzieciach niechęci do
drugiego z rodziców. Więc wszystko co Pani robi wpisuje się w tę postawę, którą
próbuję lansować. I dobrze.
To jednak, co zwróciło moją ( i pewnie Pani ) uwagę, to pewna nadmiarowość z
jaką zapewnia Pani dzieci o miłości taty. Domyślam się, że pragnie Pani
zapewnić ich o tym w imieniu nieobecnego taty, tak aby nie czuły jego straty i
nie przeżywały dramatycznie jego nieobecności. OK. Ale czy nie kryje się za tym
Pani uczucie do męża i próba przekonania samej siebie, że jego miłość cały czas
trwa. Powody wyjazdu męza są dość niejednoznaczne. Niejasna jest też decyzja o
rozstaniu i jej powody. Czy na pewno jest to wspólne postanowienie ? Czy Pani
świadomie o tym zadecydowała czy też czuje się Pani postawiona przez męża przed
faktem dokonanym? Może warto porozmawiać z nim jak ma wygladać Wasza przyszłość.
Być może ten wyjazd to ucieczka męża przed trudami rozstania i jest to jego
próba trwania w fikcji, w której i Pani uczestniczy, że rodzina jest w całości.
Należy zatem podjąć jasne dezyzje i w ich kontekście przygotować do nich
dzieci i je odpowiednio prowadzić. Inaczej taka niejasność powoduje zachowania,
które nie służą ani Pani ani dzieciom. Agnieszka Iwaszkiewicz