Ubrania

[nella77]

Witam
Po pierwsze chciałam powiedzieć, ze niezmiernie się ciesze, że znalazłam to
forum. Nikt z moich znajomych nie wie jak to jest zostać samemu, mam
nadzieję, że tutaj odnajde bratnie dusze.
A teraz do sedna:
Zastanawia mnie kiedy "pozbyliscie się" z szafy rzeczy zmarłych bliskich.
Mineło dwa miesiące od śmierci męza a ja nadal mam wszystko w szafie. Wiem,
że muszę je stamtąd wyjąć, oddać komuś..ale jeszcze nie potrafię...

Pozdrawiam

[agama30]

30 czerwca minie 3 lata od śmierci Sławka, a Jego ubrania wiszą i leżą nadal na
półkach. w łazience na półkach stoją Jego perfumy, krem do golenia, a w
szufladach przybory toaletowe. Mimo, że kupiłam nowe mieszkanie, to przeniosłam
do niego każdy drobiazg należący do Sławka. Nie wiem czy kiedyś pozbędę się
Jego rzeczy, nie jestem na to gotowa. Nic na siłę. Aga

[aniawdowa]

U mnie mija rok i 3 miesiace przez pierwsze pół roku nic nie ruszałam w
przedpokoju stały Pawła buty szczoteczka na miejscu wszystkie kosmetyki ubrania
wszystko było jak zawsze. Potem przeprowadzałam sie do nowego domu wszystkie
Pawła ubrania spakowałam w dużą walizke i tak mam je schowane nikomu ich nie
wydam nie wyobrazam sobie zeby ktoś inny mógł nosic te ubrania. Zostawie je byc
moze kiedys nasz synek bedzie chciał cos z tego zabrać. W nowym mieszkaniu w
łazience nadal mam Pawła perfumy i kilka jego rzeczy. I co nie zostało ruszone
to jego szuflada z narzedziami pod telewizorem podczas przeprowadzki wszystkie
półki były puste tylko nie ta. Ta do dzis jest tak jak zostawił Paweł. I chce
zeby tak zostało.
Mysle ze u kazdego z nas inaczej przychodzi moment aby sprzatnac rzeczy
ukochanego(ej) moze tez byc tak ze bardzo długo wszystko zostaje po staremu.
Mysle ze gdyby nie moja przeprowadzka to nadal wszystkie Pawła rzeczy były tak
jak je pozostawił.
Pozdrawiam
Ania

[zeng]

8 miesięcy i nic się nie zmieniło, ubrania w szafie, kapcie na miejscu, nawet
perfumy w łazience stoją. W końcu to tak samo jej jak moje mieszkanie, ja to
odczuwam tak, że jakbym to powyrzucał to jakbym ją wyrzucił... a przynajmniej
pamięć i należne jej miejsce w naszym domu. Może kiedyś zmienię to podejście,
na razie jest takie.

Za to pewna nowość, pewnie wszystkich dłuższych tu stażem zdziwi... kiedy jest
powyżej 30 stopni to nie chodzę ubrany na czarno, nawet już mi się zdarzyło
zupełnie jasno być ubrany... i jakoś to przeżyłem... nawet bez większych
wyrzutów.

Pozdrawiam,
Daniel

[nella77]

mój mąż tez miał na imię Sławek...

[dryfujacabezcelu]

Ja po trzech miesiacach robiłam remont Naszej sypialni.. siłą rzeczy musiałam
wszystko poprzewieszać... choć nie robiłam tego osobiście, bo nie potrzfiłam,
zrobiła to moja mama... teraz wszystko wisi w szafie na strychu razem z moimi
kolorowymi rzeczami.. chciałam je przewiesić spowrotem ale się nad tym
zastanawiam, czy to zrobić.... na zawsze będzie obok mnie ale może łatwiej mi
będzie jeśli rzeczy nie będą w sypialni? Na razie tego nie robię ze względu na
to, że nie wolno mi się stresować, bo to bardzo źle wpływa na ciążę, a przecież
nie mogę sobie pozwolić żeby coś stało się małej - mam tylko ją.... jeden
sweter jest w naszym łóżku na poduszce obok... inne rzeczy tkie jak kosmetyki,
buty, szczoteczka do zębów - wszystko na swoim miejscu... czasem zdarza mi się
umyć Jego żelem pod prysznic - żeby choćtak poczuć Jego bliskość..............

Co do ubrań Danielu, to wcale nie jest dziwne... ja też nie zakładam całych
czarnych rzeczy, zawsze mam jakieś dodatek biały - w ten upał w ciąży nie
wytrzymałabym cała na czarno, raz tak wyszłam z domu i mało co nie zemdlałam...
musieli mi ludzie pomagać trzymać się w pionie.... a poza tym ważne co w sercu
nie na zewnątrz... a ból z serca nie minie chyba nigdy

[aneri59]

Minęły dwa miesiące, a wszystkie rzeczy męża leżą na swoich miejscach,
tak jakgdyby mąż dopiero co wyszedł. Nie potrafię niczego ruszyć,
a myśl żeby komuś oddać jego ubrania nie mieści mi się w głowie.
Nie wyobrażam sobie żebym kogoś zobaczyła w jego ubraniach.
W łazience na półkach stoją jego kosmetyki.
Wiem, że do tego żeby jego rzeczy usunąć potrzeba dużo czasu.
Wiem jak było po śmierci rodziców. Jest to bardzo trudna i indywidualna sprawa.
Sama zakładam zawsze coś czarnego np. spodnie czy spódnicę , ale góra już jaśniejsza, po prostu potrzebuje tego moja psychika i nie chcę już na siebie zwracać uwagę bo żałoba to sprawa w moim sercu,a nie obcych ludzi.

[inseg]

Wyciągnęłam wszystko z szafy wyniosłam na sad. Tam długo siedziałam
układając rzeczy w jeden stos.
Potem odcięłam swój warkocz i ułożyłam na stosie.
Ogień trawił materię która ulatywa w niebo razem z moimi listami. Nikt
nie będzie chodził w tych rzeczach....
On przychodzi we snach, a ja piszę listy i oddaje je niebu . Tak pisujemy
do siebie. Musi chyba je czytać, skoro bez zapowiedzi przybiega o świcie
gdy sen jeszcze mam w powiekach ...

[zeng]

zazdroszczę Ci tych spotkań...

[magdatysz]

Ja przez dłuższy czas nic nie ruszłam - nie mogłam - oprócz szczoteczki do
zębów którą wyrzuciłam niemal natychmiast. Po jakims czasie zaczełam "wydawać"
pewne rzeczy - głównie ubrania - częśc ma mój brat, część teść. Cześć ubrań
nadal wisi w szafie i leży na półce, mimo że tyle czasu upłynęło a w części
chodzę ja (np. stary polar w którym Rafał przeszedł niejeden górski szlak).
Znaczną cześć ubrań spakowałam i oddałam do PCK - wolę żeby ktoś to nosił,
używał, żeby komuś służyły, komuś kto może nie ma w co się ubrać. Rafał zawsze
wszystkim służył swoja pomocą więc czemu jego rzeczy miałyby leżeć nieużywane
lub zostać spalone? Myslę ze mu nie przeszkadza że ktoś je używa. A w szafie
został m.in. smoking w którym Rafał brał ślub, mundur harcerski, meksykańskie
ponczo i kilka rzeczy które może kidyś założy Łukasz...

[ivonekk]

wszystko na swoim miejscu: buty w przedpokoju, kurtki na wieszaku, rzeczy w
szafach, bielizna w szufladzie. A to juz 4 okropne miesiące....Oczywiście
perfumy, szczoteczka i maszynka do golenia tez na swoim miejscu. Chciałam jej
kiedyś użyć (maszynki), ale nie zrobiłam tego, dlatego że jest tam jeszcze Jego
zarost.....W dzień wypadku tylko posprzątałam Jego szuflady. Dość długo nie
mogłam sie zdobyć na wypranie Jego rzeczy, które były w koszu z brudną
bielizną.... do dzisiaj mam koszulkę, którą miał ubraną dzień
wcześniej...wyciągam ja rzadko... żeby powąchać i się wtulić... rzadko, żeby
zapach nie wywietrzał...dbam o to...a podczas prania pościeli, w której jeszcze
ze mną spał-serce mi się krajało...ja nie chce tego wszystkiego przeżywac.ja
chcę, żeby wrócilo moje poprzednie życie...dlaczego???????......

[zeng]

jak to dlaczego... bo było najlepsze z możliwych. Wymarzone. Zaplanowane.
Osiągnięte. Twoje. To teraz jest takie obce...

[hope13]

Po 1.5 roku od śmierci męża zaczęłam usuwać jego rzeczy. Sporą część ubrań
oddałam jego bratu - żona brata jest osobą bardzo dbającą i szanującą ubrania -
to było dla mnie ważne, ponieważ Rafał miał piękne rzeczy i ja o nie bardzo
dbałam. Ubrania trochę bardziej znoszone wysłałam do dalszej rodziny. Część
rzeczy oddałam do PCK. Kilka koszul teściowa przerobiła mi na fajne bluzki.
Kilka ulubionych zostawiłam sobie na pamiątkę. Przybory toaletowe, komputer, i
inne schowałam głęboko do szaf. Przychodzi taki moment, że jest się gotowym
na "pozbycie się" rzeczy po zmarłym. Mi to bardzo pomogło. Nie warto robić ze
swojego domu muzeum czy sanktuarium, bo to tylko potęguje ból.

[zeng]

masz racje hope, to potęguje ból. nawet świadomie chyba czasem już tylko
dlatego zostawiamy te rzeczy, patrzymy je nadal, wąchamy, przytulamy, żeby
potęgować swój ból. Ale czy ten ból jest zły, czy go nie chcemy ? Ja nadal
czasami chcę.

[hendik]

U mnie minęło 8 miesięcy ( no minie za 3 dni) wszystko leży jak Paweł zostawił.
Wyjątek to jego ubrania które trzymał na krześle - kupiłam w Ikea takie pudełko
i tam to zapakowałam. Ostatnio do tego pudełka dołożyłam Pawła buty. W
łazience stoją jego kosmetyki. Regularnie ładuję jego komórkę. W jego szafce
nocnej nic nie ruszam. leżą tam te cholerne leki. Mam zgryz z jego rowerem,
jest stary , stoi na balkonie. Myślałam by dać go teściowi. Hm no ale
generalnie zerwałam kontakt. Hm ten rower to pierwsza rzecz, którą chcę gdzieś
wydać.

[luccio1]

Dwa lata po śmierci Mamy wykorzystałem szansę, by zmienić i stan cywilny
(zawarcie małżeństwa), i mieszkanie. Kilka ulic dalej od dawnego domu
rodzinnego, więc jeśli chodzi o miasto, pozostałem w tym samym miejscu - a
jednak nowym: przed przeprowadzką zrobiłem "czystkę" w rzeczach, a na nowym
miejscu poustawiałem stare rzeczy w nowy sposób, po swojemu (na starym,
cokolwiek bym zrobił, zasadniczy układ mebli pozostałby taki, jak je kiedyś,
lata temu ustawili Rodzice).

[luccio1]

Kiedy po śmierci Mamy i po przeprowadzce porządkowałem już na nowym miejscy
rzeczy po Rodzicach, znalazłem stary zegarek kieszonkowy Taty, od dawna nie
chodzący. Pomyślałem: a gdyby tak go ożywić? Zegarmistrz, do którego z nim
poszedłem (jeden z niewielu już specjalistów od zegarków mechanicznych, jacy
zostali w Krakowie), obejrzawszy go powiedział, że to tandeta porównywalna
z "ruhlą": ani jednego kamienia, luzy w mechaniźmie... Mimo to zrobił go -
starczyło tego raptem na dwa miesiące, poczym zegarek znów stanął. Więcej już
niczego z nim nie próbowałem - po prostu odłożyłem go do pudełka i do szuflady.