śmierć

[kasik2222]

jak poradzić sobie ze śmiercią męża, którego kochało się ponad
wszystko. Nie ma go już 18 dni. Mam córeczkę 13 m-cy. Dla niej muszę
żyć, a nie umiem .

[tula22]

Z utratą ukochanej osoby nie da się pogodzić, trzeba to jakoś
przeżyć. Z czasem będzie boleć coraz mniej, ale z pewnością będzie tej ukochanej osoby brakować nadal. Jakiś czas temu w
mojej rodzinie była podobna tragedia i do tej pory matka, żona,
syn zmarłego nie potrafią tego zrozumieć. Lekarstwem jest czas
i wiara w to, że przecież tamto życie jest o wiele dłuższe i
szczęśliwsze. W końcu kiedyś się znowu połączycie. Napewno mąż
by chciał żebyś jak najlepiej wychowała Waszą córeczkę, więc
włóż w to całe serce, ale nie zapominając o swoich potrzebach.
Nie chce dawać rad zbolałej duszy, życzę Ci tylko żebyś miała
dużo siły i odnalazła sens życia w dziecku, które jest cząstką
Twojego męża. Pozdrawiam Cię serdecznie i jeśli masz potrzebę,
żeby wylać swoje żale, smutki to polecam się serdecznie. Czasami
obcej osobie jest łatwiej się wyżalić. Możesz pisać na priv.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Osiemnaście dni od śmierci bliskij osoby to bardzo krótki okres.
Wszytkie uczucia są żywe, wymieszane ze sobą, a do tego codzienność
trzeba sobie ułożyć na nowo. I jak to zrobić kiedy każda rzecz
przypomina o poprzednim etapie życia. Domyślam się, że wraz ze
śmiercią męża umarły też plany, nadzeje i marzenia. To przykre,
szczególnie, że jak się domyślam , jest Pani młodą osobą.Nie
pocieszę Pani. Żałoba musi trwać. Jest to tak intensywne przeżycie,
że nie da się go przeżycć w kilka dni. Ma swoje etapy, przez które
trzeba przejść. Jest w tym i smutek i złość i rozczarowanie i
godzenie się z rzewczywistością i płacz. Na wszsytko musi znaleźć
się miejsce. Z czasem także i na budowanie nowego życia.
Może niech przez jakiś czas ktoś bliski Pani pomoże w opiece nad
córką, aby nie czuła się Pani przymuszona do dobrego humoru lub
ukrywania swojego samopoczucia. Jeśli to jest niemożliwe, mimo
wszystko proszę sobie pozwalać na smutej nawet przy córce. Po prostu
przez jakiś czas będzie mniej szalonej zabawy. Może czytjcie coś
razem co ładnie brzmi, albo słuchajcie muzyki. Można chodzić na
długie spacery. Ruch i pewna jednostajność oraz kontakt z naturą
pomagają. Ale proszę się nie dziwić i nie złość na córkę, że będzie
często radosna i roześmiana lub nazbyt energiczna w zupełnym
kontraście do Pani. Proszę pamietać, że wszelkie uczucia jakie się
w Pani pojawią są uprawnione. Pozdrawiam Panią serdecznie. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[kasik2222]

wiem, że to bardzo krótko, że będę jeszcze długo rozpaczać, mam 33
lata i całe zycie przede mną. Staram się wszystko dla córeczki
poukładać, skoro nie ma ojca, musi mieć najlepszą mamę. Ale tak
przykro patrzeć, jak mała garnie się do innych mężczyzn, albo jak
pokazuje paluszkiem zdjęcie taty i mówi z uśmiechem tata. Jeszcze go
pamięta ale pewnie niedługo zapomni i przestanie czekać. i jeszcze
święta przed mani, pewnie najgorsze w moim zyciu.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Proszę nie brać na siebie rzeczy nie do wykonania. Jako mama nie
musi Pani swoim zachowaniem pretendować do roli najlepszej mamy, w
przeświadczeniu, że powinna Pani wypełnić córce brak ojca. Ma Pani
być wystarczającą dobrą mamą. Normalną, z własnymi słabościami.
Wystarczy, że bedzie Pani rozumiała i uwzględniała uczucia córki,
również w związku z brakiem ojca. Życzę Pani i córce Dobrego Czasu,
adekwatnego do Waszych uczuć. Agnieszka Iwaszkiewicz

[czarnybasiula]

Wiem co czujesz bo mąj mąż zmarł gdy dziecko zdążylo wyjść po
porodzie ze szpitala.Miało zaledwie 3 dni.Od tego czasu minęło pare
miesięcy ale jeszcze o pare za mało bo do dziś jest
pytanie ...dlaczego... i tak jeszcze bedzie długo. Trzeba uwierzyć w
siebie i w to że jest jeszcze dla kogo żyća a czas sam zrobi swoje.
Pozdrawiam :-(

[kasik2222]

a jak dużo czasu było ci potrzeba żeby się pozbierać? Bo ja mam
wrażenie zę już nigdy nie będę normalnie żyć.

[czarnybasiula]

Słonko, przykro mi ja jeszcze się nie pozbierałam a mija już rok.
Najgożej jest gdy mieszkasz w tym samym domu w którym każdy
kont,szafa,szczoteczka do zębów przypomina Ci o stracie kochanej
osoby. Wychodzisz na miasto a każdy sklep,autobus i wzrok sąsiadów
też Cię nie oszczedzają bo bez przerwy o tym myślisz i odwiedzasz
cmentarz kilka razy dziennie prosząc o jakiś znak czy on gdzieś jest
i patrzy na nas. Bedzie Ci (nam) cieżko jeszcze bardzo długo bo
każde jego urodziny,urodziny dziecka święta i rocznice bedą
przypominały ze kogoś brak. Gdy jest mi ciężko a mam okazje
najczęściej w nocy lub gdy nikogo nie ma-płacze i romawiam z nim.
Pamiętaj,ze masz dla kogo żyć. Wiem że łatwo jest to powiedzieć
komuś kto nie zna zapachu śmierci a pewnie często słyszysz to od
przyjaciół i rodziny. Oni też są lekarstwem dla nas. Staraj się
teraz spedzać z nimi jak najwięcej czasu i jesli masz tylko ochote
rozmawiaj o mężu i wspominaj najwspanialsze chwile jakie
przeżyliście. Jak napisałaś jesteś jeszcze młoda ja jestem w
podobnym wieku wiec jeszcze uda nam sie ułożyć życie. Jeśli bedziesz
chciała porozmawiać z kims daj znać. Pozdrawiam.

[kasik2222]

dziś są jego imieniny

[mummy6]

przepraszam ze tylko tyle moge pomoc

polecam Ci forum
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=36576
moze Ci troszke pomoze...

[kasik2222]

dzięki, znalazłam to forum, troche pomaga, bo nie jestem sama w tej
strasznej sytuacji, a trochę katuje, jak czytam, ale i tak tam
zaglądam, ciągnie mnie tam cały czas.

[asia101dm]

kasik trzymaj się moja mama umarła w maju a ja dalej nie wiem co się
dzieje kochaj go mocno on jest z tobą i będzie ci pomagać