wyjazd z kraju

[gabis1.2]

jest to moj problem nie dajacy mi spokoju.mam wyjechac z Polski na
stale do innego kraju.Maz tam pracuje ,ja tez mam zapewniona
prace ,mam dwoje dzieci,(2latka ,10 lat)i z nimi mam wlasnie duze
obawy.Na pewno poprawilaby sie moja sytuacja finansowa bo tu nie
jest najlepsza.mam tam zapewnione mieszkanie ,warunki dobre.niestety
nie moge jak na razie podjac dobrej decyzji.ciagle mysle ze
skrzywdze dzieci ,jest im tu dobrze ,mam wlasne mieszkanie ,sa
bardzo zwiazani z dziadkami ,szczegolnie ten starszy .z drugiej
strony ja mam tam meza dzieci ojca .maz na razie nie chce wracac do
Polski bo dobrze tam mu ,dobrze zarabia itd.ja sama tez jakos nie
wyobrazam sobie zycia na obczyznie ,bardzo to przezywam.juz nie wiem
co mam robic bo czas mnie gonii i musze juz podjac decyzje ale
ciezko mi idzie .boje sie o dzieci ze sie tam nie odnajda ze starszy
zawali szkole .stoje na rozdrozu bo chcialabym byc z mezem ale nie
chcialabym skrzywdzic dzieci.moze zle mysle ale nie potrafie juz
sobie z tym poradzic .

[mama-cudownego-misia]

Jak miałam 3 latka, pojechałam z rodzicami na rok do Francji. Jak
miałam 10 lat, rodzice zabrali mnie na 5 lat do Afryki. Za każdym
razem teskniłam - za babcią, za kotem, za koleżankami - i za każdym
razem adaptacja do nowego miejsca trwała może z tydzień (to samo
zresztą po powrocie do Polski). Do tej pory uważam, że te wyjazdy
dały mi ogromnie dużo - pozwoliły liznąć innej kultury i nauczyć się
pewnego zdrowego relatywizmu, dały możliwość perfekcyjnego
opanowania języków, nauczyły (z konieczności) szybko nawiązywać
kontakty, dały cenną lekcję tolerancji i nietolerancji, sprawiły, że
właściwie nigdzie nie czuję się zagubiona, nawet jeśli nie znam
języka.
Podróże, szczególnie te wiążące się z dłuższym pobytem zagranicą,
rozwijają, kształcą w sposób, jakiego nie wyobraża sobie średni
Kowalski jeżdżący na 2 tygodnie do Chorwacji. Jak nasza córcia
trochę podrośnie, mam nadzieję, że uda mi się wyciągnąć małżonka w
jakąś przygodę życia - najlepiej do RPA, Boliwii, Indii czy na inny
Madagaskar, gdzieś, gdzie kultura jest skrajnie inna. Dla jej dobra.

Babci na pewno mi będzie szkoda, ale wiem, ze taka już jest kolej
rzeczy - musimy wyfrunąć z gniazda, bo inaczej nasze dzieci zostaną
takimi nielotami, które nigdy same nie rozprostują skrzydeł.

Podsumowując: jedyne, o co się martw, to jak wynająć mieszkanie
(możesz to zlecić agencji lub powierzyć rodzicom) i jak zachować
kontakt z dziadkami (może fundnij im internet, słychawki do skype i
kamerkę?).

[karolina.chonly]

Hmmm... popatrz na to z innej strony. Wydaje Ci sie, ze wyjezdzajac
skrzywdzisz dzieci. Moim zdaniem wrecz odwrotnie. Bo jesli np. Twoj
maz zostanie tam gdzie jest, Ty gdzie indziej z dziecmi, to jak
sobie to na dluzsza mete wyobrazasz? Za chwile dzieci beda
nieszczesliwe, bo bez ojca. Szczegolnie mlodsze, ktore go prawie nie
bedzie znalo (!!!), Ty bedziesz nieszczesliwa, bo dzieci beda
nieszczesliwe... tak, brzmi to jak bledne kolo, ale tak wlasnie
jest.
Na pierwszym planie nusisz postawic CALA rodzine, tzn.: Ty + Twoj
maz + Wasze dzieci. To super, ze dzieci maja dobry kontakt z
dziadkami, ale to niestety nie wszystko.
Do tego piszesz, ze znacznie poprawilaby sie Wasza sytuacja
finanskowa, ze wszystko macie zapewnione. Tu sie naprawde nie ma nad
czym zastanawiac.
U mnie sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana. Ja wyjechalam
niedawno z kraju do mojego meza (jeszcze bez dzieci, wadawaloby sie
proste). Zostawilam rodzicow. Teraz jestem w ciazy i jasne, ze mi
smutno, ze dziecko bedzie moich rodzicow rzadko widzialo, ale
trudno. Do tego dochodzi jeszcze opcja opuszczenia kraju w ktorym
teraz mieszkamy... i to jak dziecko podrosnie powiedzmy do wieku
szkolnego. Jak wyjedziemy to najprawdopodobniej jeszcze dalej, co
juz w ogole ograniczy kontakt z dziadkami. Dziecko bedzie mialo tez
pewnie maly kontakt z rodzenstwem (maz ma juz dzieci z poprzedniego
zwiazku). Jasne, ze szkoda jak sie pomysli o wszystkim, ale
stwierdzilismy z mezem, ze zawsze razem, ze tworzymy jedna calosc,
nie mozemy zostac tylko ze wzgledu na innych gdzies, gdzie np. nie
jestesmy szczesliwi..., bo wtedy nasza rodzina tez nie bedzie
szczesliwa, a chyba nie o to chodzi.
Troche dlugo i zawile, wiem, ale mam nadzieje, ze chociaz troszke
pomoze w podjeciu wlasciwej decyzji. Wlasciwej dla TWOJEJ rodziny :)
Pozdrawiam

[karolina.chonly]

PS: a przeciez jak sie poprawi sytuacja finansowa, to moze bedziecie
mogli czesciej przyjezdzac do kraju, albo rodzice Was odwiedzac. Jak
mlodsze dziecko podrosnie, to co stoi na przeszkodzie, zeby oboje
spedzali np. wakacje u dziadkow? Jak juz tam sie sytuacja
ustabilizuje i sie zaaklimatyzujecie (co jak inna Forumowiczka
napisala, u dzieci trwa bardzo krotko) spojrzysz na to zupelnie
inaczej. :)

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Trudno nie mieć dylematów podejmując taką decyzję. Tym niemniej, jak
już napisano w tym wątku, priorytet musi stanowić Pani rodzina.
Podjęliście Państwo już jakąś decyzję. Mąż wyjechał, pracuje, jest
zadowolony, jest też w tym miejscu praca dla Pani.W pewnym sensie
już wyraziła Pani zgodę na taką zmianę. Mężowi konsekwencja przyszła
łatwiej. Statystycznie mężczyzźni są bardziej zdecydowania w
podobnych kwestiach, mniej ambiwalentni i mniej sentymantalni. Pani
ma większe rozterki. I dobrze ,bo z nich wyniknie być może
ściślejszy kontakt z krajem, rodzicami, językiem. Ale te rozterki
nie powinny oznaczać destabilizacji rodziny.
Dla dzieci ważni są rodzice. Dziadkowie także, ale jednak już w
innej formie i nie oni są najważnieszymi postaciami. Chyba, że
rodzice uczynią je z nich
Będąc za granicą rodzice już razem pomogą dzieciom w adaptacji,
poznaniu nowych warunków i ich akceptacji. Trzeba oczywiście
uwzględniać ich uczucia związane z rozstaniami, nowością,
odmiennością życia. Ich uczucia, czasem może wyrażane negatywnie,
będą naturalne i nie muszą wyrokować o złym wyborze.
W dzisiejszych warunkach i wobec różnych form mobilności
spełeczeństw nie powinno być kłopotu z utrzymaniem więzi z krajem.
Nie należy w tym wszystkim niedoceniać życia emigranta. Pewnie będą
i trudniejsze chwile, ale to jest wpisane w ryzyko każdej życiowej
decyzji.
Nie można też przewidzieć dziś konsekwencji tej decyzji w
przyszłości. Zarówno dla Państwa jak i dla dzieci. Może będzie to
dla nich dobre i rozwojowe doświadczenie, a może stworzy trudności w
przyszłości. Ale to znów nie powinno oznaczać rezygnacji z decyzji.
To oznacza, że każda nasza decyzja ma swoje skutki. Nie jest bowiem
wiadomo jak wpłynie na dzieci rozłąka z ojcem. Dlatego jechać i na
bieżĄco podejmować decyzje i prowadzić obserwacje. Powodzenia.
Agnieszka Iwaszkiewicz

Mialam podobny dylemat

[yavina]

4 lata temu. Decyzja była o tyle trudna, ze mój partner jest obcokrajowcem, w
dodatku nie jest ojcem moich dwojga dzieci (obecnie 8 i 5 lat) Ponad rok się
wahałam : przeprowadzić się czy nie. Fakt, moje dzieci były jeszcze wtedy bardzo
małe, wiec ich zdolności adaptacyjne nieograniczone, ale... tez było mi ciężko
zostawić ukochanych rodziców i przyjaciół w Polsce, pozbawić dzieci dziadków do
których były bardzo przywiązane. W dodatku ta wielka niewiadoma : czy mój nowy
związek okaże się na tyle silny, ze przetrwamy wszystkie adaptacyjne
niedogodności? Czy nie będę żałowała? Czy dzieci naucza się języka i poradzą
sobie w obcojęzycznym przedszkolu?

Na szczęście przeprowadzka dotyczyła miejsca klimatycznie o wiele
przyjemniejszego od Polski, a dzieci uwielbiały swojego przyszywanego tatę.
Przygotowałam je odpowiednio wcześniej, dużo o przeprowadzce mówiłam, opisywałam
nasz nowy dom w samych superlatywach. Pojechałam z myślą, ze jakby coś się nie
udało, to przecież zawsze można wrócić...:) Ale udało się, maluchy
zaaklimatyzowały się bardzo szybko (teraz są idealnie dwujęzyczne) jesteśmy
pełna rodzina, do Polski latamy co pól roku i właściwie nawet przez moment nie
żałowałam mojej decyzji.

Ciezko jest podjąć taka decyzje, bo wywraca ona życie do góry nogami. Ale tylko
pozornie, bo w gruncie rzeczy życie rodzinne toczy się nadal tak samo, tyle ze
w innej rzeczywistości. Takie zmiany są bardzo wzbogacające dla dzieci, które
maja większe niż dorośli zdolności adaptacyjne. Gdy dorosną, będą miały dwie
ojczyzny, dwie kultury i możliwość wyboru w przyszłości gdzie chcą żyć. O
językach już nie wspomnę!

Pozdrawiam, życzę odwagi i powodzenia! Pamiętaj ze jakby co, zawsze można
przecież wrócić!

[kasia27.net]

Już od jakiegoś czasu borykam się z tym samym problemem,wyjechać czy
nie,boję się ale to chyba normalne a głównie chodzi o moją
córkę,jest to zmiana klimatu,ona często choruje więc też nie wiem
jak by sobie poradziła tam...,do tego jechać i siedzieć całymi
dniami w pustym mieszkaniu,bo mąż pracuje,to czy nie lepiej
tutaj,skoro ma się bliskich wokół siebie!?dodatkowo tamtego języka
nie znam ani odrobinki.A Ty jaką decyzję podjęłaś?