Rozwód-nie daję rady...

[dalliletka]

Głupieję.Wczoraj miałam ochotę zabić mojego męża,za każde
słowo,kazdy gest.Jego i kochankę.Do wczoraj byłam pewna,że chcę
rozwodu,że to jedyna słuszna decyzja.Przecież od dawna się nie
kochamy.Przez dwa lata ukrywał przede mną kochankę.W domu tylko śpi
i czasami wpada na obiad.Dopóki nie wiedziałam o kochance,znosiłam
to.Przyzwyczaiłam się.Nawet było mi dobrze,bo było mało okazji do
kłótni.Myślałam,że z czasem będzie lepiej...Mamy cudowne dzieci...

W nocy coś mi się odmieniło,poprzekręcało,czy co.Nie daję rady...
Cały czas ryczę.Już za nim tęsknię.Za jego dotykiem,za głosem,za to
że jednak codziennie był...interesował się nami...Dzwonił dzisiaj z
pracy,pytał się jak się czujemy,czy łykamy lekarstwa...A gdy
zapytałam,czy przyjdzie na obiad powiedział,że ma inne
plany...Boli...
Nie wiem,czy chcę odejść.Już sama nie wiem...Gubię się w tym...Czego
ja chcę?

[angie07]

to zupełnie naturalna reakcja, nie jesteś jedyna wiele kobiet reaguje w podobny
sposób. Powinnaś zdystansować się do całej sytuacji i zupełnie na chłodno
odpowiedzieć sobie na ważne pytanie czy chcesz żyć dalej z mężem mimo
wszystkiego co Ci zrobił? Czy potrafisz mu wybaczyć i nie wypominać tego co
zrobił w przyszłości? Czy wolisz zacząć życie od nowa sama z dziećmi a z czasem
z kimś kogo obdarzysz zaufaniem? Wiem że teraz jest to dla Ciebie niedorzeczne i
że nie wyobrażasz sobie innego mężczyzny u boku, ale to minie z czasem uwierz
mi. Znam mnóstwo kobiet, które są żonami po raz drugi.
Wiem, że teraz nie wyobrażasz sobie życia bez niego i pewnie jesteś w stanie
posunąć się do wielu "głupot" żeby go zatrzymać, jednak to wszystko przyniesie
zupełnie odwrotny skutek od zamierzonego. Nawet jeśli chcesz, żeby Twój mąż
wrócił, nie proś go żeby przyszedł na obiad. Zdobądź się z nim na szczerą
rozmowę zapytaj co dalej zamierza, daj mu do zrozumienia, że nie zgadzasz się na
układ z kochanką i musi wybrać albo rodzina albo kochanka. Jeśli wybierze tą
drugą nic nie możesz zrobić, pewnie będzie tego żałował i wróci kiedyś błagać
Cię o wybaczenie, ale nie zatrzymuj go siłą. Nie chcesz chyba, żeby był z Tobą z
litości. Jeśli chce odejść niech tak zrobi bądź chłodna i niedostępna niech
poczuje co stracił. Postaraj się wykorzystać ten czas na to co do tej pory nie
było możliwe, ze względu na brak czasu. Idź do kosmetyczki, fryzjera, spotkaj
się z przyjaciółką. Pokaż mu, że mimo jego zdrady Ty wyglądasz kwitnąco to da
mu do myślenia. Kiedy będziesz zapłakana on poczuje się wygrany. Mężczyzn
pociągają silne kobiety pamiętaj o tym. Sama musisz podjąć decyzję, czy po tym
co Ci zrobił jesteś mu w stanie wybaczyć i żyć z nim dalej (oczywiście o ile on
też będzie tego chciał). Nie znam Twojej sytuacji nie wiem co było przyczyną
zdrady, ale wiem jedno nie zasłużyłaś na to. Bądź silna, najbliższe dni będą
koszmarem ale potem z każdym wschodem słońca będzie coraz lepiej bez względu na
to czy zostaniesz z mężem czy nie! Trzymaj się i daj znać ja się sprawy mają.

[burza4]

chcesz być kochana, chcesz poczucia, że dla kogoś jesteś ważna, że
komuś na tobie zależy. Można było w głębi duszy zwalić winę za stan
rzeczy na męża.

Tymczasem on sobie układa życie, więc twoje ego podpowiada, że taki
ostatni nie jest, więc zaczynasz się siłą rzeczy zastanawiać nad
sobą, jak zachować poczucie własnej wartości w tym wszystkim. Stąd
może ta kołomyja uczuciowa.

[dalliletka]

Dzięki,dziewczyny...
Myślę o tym od dwóch tygodni,całe dnie i całe noce.Nie spałam przez
to kilka nocy pod rząd i nawet w dzień nie potrafiłam przymknąć oczu
nawet na chwilę.Wyglądam jak wrak człowieka,schudłam do granic
możliwośi.I cały czas jestem na emocjonalnej huśtawce...
Wiem,dlaczego zdradził...Nie wytrzymał szaro-burej codzienności,tak
samo jak ja.Ale on znalazł pocieszenie,a ja stałam się zrzędliwą
babą.
On dalej jest dla mnie czuły,przytula mnie,nawet częściej niż
kiedyś,a ja ciągle szukam podstępu,co się za tym kryje.
Nawet udało nam się kilka razy poważnie porozmawiać...ale bez
podejmowania ostatecznych decyzji.
Wiem,gdzie popełniałam błędy...A teraz wiem,że dałabym radę to
naprawić...Lecz tak bardzo się boję,że on nie będzie już chciał...
Powiedział,że nie ma jeszcze planów na przyszłość,i że wszystko może
jeszcze się odmienić...Czy jest nadzieja?

[angie07]

Z tego co napisałaś widać, że jest nadzieja. Nikomu nie jest łatwo podjąć taką
decyzję. Nie wymuszaj na nim jakiś deklaracji jeśli nie jest na nie gotowy,
lepiej pokaż mu, że się zmieniłaś. Nie podoba mi się jeszcze jedna rzecz- on nie
może przychodzić do Ciebie po tym jak spędził upojną noc ze swoją kochanką i
przytulać Cię mówiąc, że Ci współczuje. Po pierwsze nie płacz przy nim, wiem, że
to trudne ale postaraj się. Powiedz mu jasno i stanowczo, że nie wiesz czy
jesteś mu w stanie wybaczyć i że potrzebujesz czasu, żeby to przemyśleć. Daj też
jemu czas na zastanowienie się, tylko wyznacz jasne reguły. Najlepiej było by
gdyby przestał się spotykać z tą kobietą i wtedy obiektywnie ocenił kogo kocha
na prawdę i za kim tęskni. W jej ramionach nie odczuje Twojego braku. Jeśli nie
wie co będzie dalej to niech się zastanowi wyznacz mu na to jakiś czas np. tydz.
lub 2 tyg. ale pamiętaj zrób wszystko, żeby zastanawiał się w samotności.
Najlepiej wyjedź poza miasto i zostaw go na tydzień z dziećmi. Uniemożliwi mu to
kontakt z kochanką i będzie się pewnie zastanawiał się co dzieje się z Tobą.
Powiedz, że musisz wyjechać aby poukładać sobie to wszystko. Wiem co myślisz, że
to ostatnia rzecz na jaką masz ochotę ale może warto...

[kicia031]

To bardzo dobre sa pomysly. Popieram.

[dalliletka]

Wiemy też,że oboje nie jesteśmy bez winy.Tylko widocznie facetom
łatwiej odejść,by zaspokoić swoje potrzeby.Ja nie mogłam spakować
się i wyjść.
Nie jestem zaniedbaną babą.Mam ciepły dom i cudne,mądre dzieci.Mam
40 lat,ale wyglądam jak starsza siostra własnej córki;))Zaniedbałam
tylko kilka spraw bardzo istotnych dla mojego męża(dla mnie były
mniej ważne(((.A to wszystko z marazmu,braku siły,depresji.

A może to co się teraz dzieje w moim życiu nie jest na darmo...może
to jest właśnie nadzieja?

[angie07]

Wiesz jemu na pewno jest tak wygodnie, wielu facetów marzy o tym, żeby mieć żonę
i kochankę. Na pewno też nie jest mu łatwo, ale pokusa wyrwania się z szarej
codzienności jest silniejsza. Teraz mu się wydaje, że jego kochanka jest lepsza
bo może jest zakochany a miłość jest ślepa. Jednak gdy będzie miał z nią wspólne
gary i rachunki na głowie wszystko wróci do normy, nie będzie już tej atmosfery
tajemniczości i magi jaka towarzyszyła w ich związku kiedy musiał go ukrywać
przed Tobą. Najważniejsze jest to żebyś się szybko pozbierała i pokazała mu że
panujesz nad swoim życiem, pokaż mu, że wiesz jakie błędy popełniłaś. Kiedy on
zobaczy w Tobie silną poukładaną kobietę może da Wam jeszcze jedną szansę.

[dalliletka]

Wiesz co,innej kobiecie powiedziałabym to samo.Dzięki.

Przed chwilą znowu dzwonił...takim głosem,że znowu ryczę.

Chyba skuszę się na psychologa,może będę wiedziała czego chcę.

Jednak gdy będzie miał z nią wspólne
> gary i rachunki na głowie--on tego chyba boi się najbardziej,bo
gdy ja zarządam rozwodu,to zostanie w samych skarpetkach.
A,naprawdę nie chcę mu tego zrobić za te wspólne lata.

[angie07]

co mówił kiedy dzwonił? potrafisz przytoczyć jego słowa? Jesli oczywiście chcesz..

[dalliletka]

Dokładnie nie.Pytał,czy dzieciom lepiej(siedzimy w domu z ciężka
anginą),czy dałam wszystkie lekarstwa.Nie pytał tylko o dzieci.O
mnie też pytał,takim smutnym głosem...Pytał jeszcze czy mam
wszystkie zakupy.

[angie07]

Wynika z tego, że martwi się o Ciebie i o dzieci, znaczy że Was dalej kocha.
Podejdź do tego spokojnie na pewno wszystko się ułoży a jeśli nie daj Boże coś
pójdzie nie tak... to z tego co pisałaś jesteś atrakcyjną kobietą na pewno nie
bedziesz sama.

[dalliletka]

Dzięki za słowa otuchy.Jednak warto próbować?
Dawno temu,zanim go poznałam,wydawało mi się,że mogę zakochiwać się
co 5 minut w innym facecie.Nawet moja mama miała chwilami
wątpliwości,czy wytrzymam...Inni faceci dla mnie nie istnieją,nawet
teraz,gdy wszystko się wali,wychodzę na ulicę i żaden mi się nie
podoba,nie czuję żadnej iskierki...Nieraz miałam erotyczne sny,tylko
z nim w roli głównej(i wtedy,gdy byliśmy razem,i całkiem
niedawno,gdy byliśmy już osobno).Tylko dlaczego ja go odtrącałam na
jawie?
Dzięki tej rozmowie zaczynam coś rozumieć.Potrzebny mi psycholog,bo
sama nie dam rady.Gdzie można znaleźć dobrego psychologa?Szukać w
przychodni,czy prywatnie?

[angie07]

To zupełnie normalne, że teraz każdy facet wydaje Ci się obojętny i nie
atrakcyjny, jesteś nastawiona na niego i fakt, że może sobie ułożyć życie a Ty
zostaniesz sama potęguje Twoje ciepłe uczucia w stosunku do niego (niestety mogą
być one podyktowane zaistniałymi warunkami) chcę powiedzieć że, gdyby on nie
chciał odejść do innej być może Twoje uczucia nie były by takie same. Odtrącasz
go na jawie bo zrobił Ci krzywdę i to Cię boli. Psychologa poszukaj w przychodni
a jeśli nie znajdziesz kogoś dobrego dopiero szukaj prywatnie.

[kicia031]

Pan chce miec ciastko i zjesc ciastko - no i oczywiscie wygodniej
trzymac cie w zawieszeniu (i kochanke tez) zebyscie obie o niego
zabiegaly. a on laskawie bedzie was ocenial, ktora sie lepiej stara
i ktora wybrac.

Musisz wziac sie w garsc. Szukaj pomocy psychologa, przyjaciol,
kogokolwiek, stan na wlasnych nogach. jesli masz go odzyskac, to
tylko w ten wlasnie sposob!

[zoffia0]

tak czytam i widzę siebie i swoje rozstanie,
zresztą opisane na tym forum ,
mężczyzna nie jest urządzeniem skomplikowanym jak widać,
jak źle to nawiać tam gdzie mu dobrze bo panów przerastają obowiazki domowe -jest taki dowcip że mężczyzna potrzebuje kobiety która umie gotować ,
takiej co idealnie prowadzi dom , jest piękna i zadbana , jest ognist ą kochanką , i coś tam jeszcze ale najlepiej aby jedna o drugiej się nie dowiedziały.

czemu my kobiety jesteśmy takie obowiązkowe i nie myślimy egoistycznie jak oni.
u mnie sytuacja była jasna -powiedział że odchodzi i właśnie mieszka ostatni tydzień z nami.

[dalliletka]

Hej.Ja czytając twoją historię widziałam siebie...Jesteśmy 18 lat po
ślubie.Kawał życia.Ja byłam zawsze skromna,ułożona,nigdy nie
myślałam o sobie...Same zalety.Wydawało mi się,że największą moją
zaletą jest to,że myślę o innych.Ja byłam na szarym końcu...Teraz
widzę ja bardzo się myliłam.
Mój mąż potrzebował i żony i kochanki.

P.S.Mój nie powiedział,że odchodzi.Wg niego to ja go
zostawiłam,pogoniłam.A dowcip prawdziwy.

[zoffia0]

>>Ja byłam na szarym końcu.<<
ja byłam zawsze z przodu , byłam szyją i głową w związku , on był ciepłem i duszą -atmosferą, i to ceniłam w nim najbardziej bo wspieraliśmy się ,
straciliśmy jedną firmę , potem drugą przez to że ktoś wykorzystał jego ufność , trzeci raz zaczęliśmy od początku a teraz kiedy zaczynaliśmy stawać na nogi stwierdził że go nie kochałam i że zaczyna nowe zycie oczywiście z nową panią -
teraz już jest pewien że nie zmarnuje sobie życia przy mnie.
Droga wolna ,ale obowiązków wobec córki nie odpuszczę co już wspominałam.
zobaczymy czy się zmienił bo twierdzi że teraz da radę .

[zoffia0]

i zaczęłam wreszcie coś robić dla siebie , koniec z modelem dom -praca-dom
wychodzę ile tylko mogę na różne zajęcia - taniec , fitness, znajomi
przeszukałam notes , naszą klasę i zmieniam swój plan dzienny -
w dzień dom , wieczór jest mój, no chyba że muszę iść do pracy:)

[dalliletka]

Nie obraź się,ale mi się wydaje,że to co robiłaś wcześniej,nie było
wyłącznie "dla siebie".Dopiero teraz zaczęłaś to robić,dla swojej
przyjemności.I tak trzymać!

[kol.3]

Twoja ocena sytuacji wydaje mi się najbardziej trzeźwa.
Żona i dzieci kochane i chore, a on taki czuły dzwoni od kochanki
żeby się dowiedzieć jak zdrówko i powiedzieć parę czułych słów,
doprowadzając żonę do łez ze wzruszenia. Taki dobry mąz i ojciec.
Droga autorko wątku, Twój mąż to cwany manipulant. Wg mnie on się
wcale nie chce z Tobą rozwieść. On po prostu ma chwilowy odskok w
bok, a Ciebie starannie utrzymuje w dobrej formie psychicznej, cobyś
się nie znarowiła i nie wyskoczyła z jakimś rozwodem.
No chyba, że kochanka okaże się cwańsza od niego.
Najwyższa pora iść po rozum do głowy, bo za chwilę będziesz wrakiem
kobiety. Trzymaj się kobieto!

[dalliletka]

Ja dokładnie tak samo myślałam do wczoraj.Dzisiaj coś mi się
pokićkało w łepetynie i nie dałam rady.On nie chce się rozwieść bo
po 1:zepsuje sobie reputację,to facet na wysokim stanowisku,
po 2:straci większość kasy,bo dwójka dzieci i ja nie pracuję;)
po 3:gdy zostanie goły to kochanka go puści w trąbę.No i zostanie na
lodzie.
Nie chcę go wybielać,ma wiele wad,ale troskliwy i opiekuńczy był
zawsze.Dzwonił z pracy,nie od kochanki.

Ja już nie chcę wisieć nad przepaścią.Chcę wiedzieć na czym stoję.

Mam mnóstwo dylematów:czy walczyć o niego,czy pogonić kochankę,czy
pokazać na co mnie stać-rozwód i spadaj stary?
Nie wiem.Rozwód to ostateczność.
Zastanawiam się,czy wybaczę?Czasem myślę,że mogłabym,bo to w końcu
ja go przepędziłam,gdy mi nie pasowało.On wtedy cierpiał,podobno
płakał,podobno czekał na mnie.Tylko ja taka ślepa byłam.A on tak
bardzo potrzebował seksu,że poleciał jak pies za s..ą.
Czasami go nienawidzę,czasami żal,że tupnęłam nogą...

[dalliletka]

Zastanawiam się czy faceci prócz sexu mają jeszcze jakieś inne
uczucia.Co siedzi w ich mózgownicach? Jego kochanka ma na imię tak
samo jak nasza córka,najukochańsza córeczka tatusia.
Jej córki mają imiona,jak przyjacółki naszej córki.Brrr.Ona ma
pracę,ale nie ma gdzie mieszkać,mieszka z rodzicami.On ceni nasze
dzieci,że takie spokojne i mądre.A tamte dwie rozwydrzone bachory.On
lubi ciszę i spokój.
Pytałam go co prócz seksu was łączy?Nie umiał odpowiedzieć.

A najśmieszniejsze jest to,że on się wogóle nieprzyznaje do
kochanki,tylko zastanawia się,skąd ja tak dużo wiem.

Sprawa już nie aktualna...

[dalliletka]

Podaję do sądu o rozwód.Już nie ma szans.Trzymajcie za mnie
kciuki,bo chce mi odebrać dzieci!!!!!!!!!!!!!!!

[kicia031]

Odebrac, to sobie moze pranie z pralni.

Nie przejmuj sie durnymi grozbami.

[triss_merigold6]

90% panów grozi, że odbierze dzieci a po jednym pełnym weekendzie z
potomstwem jakoś zmieniają zdanie i przestają się upierać, żeby
posiadać owo potomstwo calodobowo.

[dalliletka]

Dzieci mi nie zabierze!za żadne skarby świata!

Wiecie,jak córka zareagowała,gdy dwa tygodnie temu powiedziałam o
rozwodzie?Ma dopiero 13 lat.To maleńka,wrażliwa osóbka.Najpierw się
popłakała.Przeczekałam,głaskałam.Potem zaczęła mówić.
Mówiła-mama,ja to się nawet cieszę,z tego rozwodu.Co ztego,że on
przychodzi na pół godziny do domu.Głaszcze mnie ślepo po głowiei
mówi,że mnie kocha.Za co mnie kocha,jak on mnie wogóle nie zna?

[hany_hany]

Dalli... Ty myśl teraz o Sobie i o Dzieciach i nie martw się, że ex
Ci dzieci odbierze, bo tak chce.
Dobrze, że zdecydowałaś się na rozstanie. Rozwód to bardzo
traumatyczne przeżycie (dla mnie skończył sie depresją). Tęskniłam
za nim straszliwie mimo, że mnie zdradzał a przez to upokarzał.
Kochałam go poprostu, ale ze zdradą żyć się dopiero nie da!
Teraz wszysto jest już dobrze choć o innym meżczyźnie nawet nie
myślę.
W domu spokój.Mojemu synowi zrozumieć prawdę pomógł mądry psycholog
dziecięcy.Tzn. wyjaśnił mi kiedy i jak z dzieckiem rozmawiać, tak
aby już mocno zranionego bardziej nie ranić.
Dużo siły Ci życzę a będzie dobrze.

[dalliletka]

Dzięki za słowa otuchy...Wiem,że on chce mnie zniszczyć
psychicznie,bo dobrze wie jaka wrażliwa jestem,wszystkim się
przejmuję niepotrzebnie,bardzo przeżywam,do tego stopnia,że raz
zemdlałam i rozbiłam sobie głowę.Szok,nie?
Teraz muszę się pilnować,dla dzieci.
Parę dni temu moja córka powiedziała coś takiego:on(brat-ma 17,5lat)
to ma dobrze,za parę miesięcy będzie mógł sam decydować czy chce się
widzieć z tatą,a ja ?Ja będę musiała jeszcze 4lata?
Mówię wam,słabo mi się zrobiło,gdy to usłyszałam.Bo sama nie wiem,co
to będzie.Boję się o nią.

[madame.maribell]

Jeśli twój mąż rzeczywiście będzie starał się o odebranie ci dzieci, to ja myślę, że dużym plusem byłoby znalezienie sobie pracy. Jakiejkolwiek, abyś mogła wykazać się dochodami. Piszesz, że mąż piastuje wysokie stanowisko, podejrzewam, że może mieć także znajomych, którzy pomogą mu rozwiązać sprawy po jego myśli. Nawet jeśli sam nie ma takich znajomych, to zawsze znajomi mają znajomych itd. Ponadto kochanka skutecznie może go utwierdzać w przekonaniu, że robi mądrze, oczywiście tylko po to, aby tobie dopiec. Ponadto sama też musisz zacząć myśleć o sobie. Chyba nie chcesz w przyszłości żebrać od niego na chleb. Praca pomogłaby się tobie zdynstansować do całej tej sytuacji, miałabyś nowych znajomych, nie siedziałabyś w domu i nie rozmyślała. To ogromny plus nie tylko w walce o dzieci, ale także dla ciebie. Dodam jeszcze, że miałam koleżankę w podobnej sytuacji, jak twoja. Ktoś znający się na rzeczy podpowiedział jej, że jeśli nie będzie miała pracy, jakiejkolwiek, mąż będzie miał większe szanse na odebranie dziecka, a również nieźle zarabiał. Dziewczyna wzięła się za siebie, znalazła dość szybko robotę, fakt, że nie rewelacyjną, bo to praca w sklepiku, ale jest bardzo zadowolona. Weź się w garść i nie proś go o powrót, bo to zwykle odnosi odwrotny skutek. Pokaż mu, że nie jesteś szarą myszką zależną tylko od niego i wszystko mu wybaczającą. Wtedy szybko się opamięta. Tylko już ty zadecydujesz wówczas, czy potrafisz wybaczyć, ale to już najlepiej przemyśleć za jakiś czas, kiedy opadną w tobie emocje. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[dalliletka]

madam-dałaś mi dużo do myślenia.Znaleźć pracę to nie takie
proste,przynajmniej teraz.Nie jestem w stanie,źle wyglądam,nie mam
siły.No i nie mam znajomych.A,że w przyszłości podejmę pracę to wiem.
Tylko muszę kilka spraw załatwić,a to trochę potrwa.

>nie proś go o powrót, bo to zwykle odnosi odwrotny skutek<
Nie proszę,wręcz przeciwnie-wyganiam.Nienawidzę go i nie mogę na
niego patrzeć.Jest mi lepiej bez niego.Wszystko potrafię zrobić
sama,bo tak jest od wielu lat.
Do tej pory nie pracowałam z kilku bardzo istotnych powodów.Decyzję
o tym podjęliśmy wspólnie i z wielkim bólem.Zaczęło mu to
przeszkadzać,gdy z jednej pensji trudno było utrzymać rodzinę i
kochankę.A ja durna oszczędzałam na sobie,by on mógł zabrać kochankę
na wczasy.

> że może mieć także znajomych, którzy pomogą mu rozwiązać sprawy po
jego myśli.
I właśnie tego się boję...

[kicia031]

W przypadku tak duzych dzieci, jakie ty masz, sad bierze pod uwage
rowniz ich zdanie - i ogole sady raczej nie przeyznaja dzieci ojcon,
nie sadze tez, by kochanka miala ochote wychowywac dwojke
nastolatkow.

Nie obawialabym sie tutaj.

Natomiast, jak zawsze, popieram pojscie do pracy - nawet jesli nie
dla pieniedzy, tylko dla kontaktu z ludzmi i oderwania sie od
czarnych mysli.

[kol.3]

Rada aby znaleźć pracę jest bardzo dobra.To podstawa. Jeśli masz
dzieci w wieku lat nastu dziwię się że dotąd tego nie zrobiłaś.
Bycie żoną przy mężu bardzo osłabia pozycję w rodzinie, tym
bardziej, że panowie na wysokich stołkach z większymi dochodami są
łakomym kąskiem do różnego rodzaju łowczyń, którym przeważnie
ulegają. Instynkt samozachowawczy powinien Ci podpowiedzieć, że
teraz musisz wziąć sprawy w swoje ręce. To pozwoli Ci odzyskać
szacunek dla siebie samej, poprawi Twoją pozycję w rodzinie. Rozwód,
o ile do niego dojdzie może nie być sprawą łatwą, a to, że pracujesz
poprawi Twój wizerunek, sprawi,że staniesz się bardziej wiarygodna.

[bea53]

Trudno mi określić sytuację jeśli jest przekazywana tylko z jednej strony.
Niemniej jednak po rozwodzie najwiecej tracą dzieci i żona ktora poswiecila
swoją karierę dla kariery męża.
Mozliwe ze mąz zacząl byc atrakcyjny jak odkryłas ze ma kochankę, to tak działa,
skoro mogę go stracić to wtedy wydaje sie atrakcyjniejszy...mozliwe ze nie
traktowalas go tak jak chcial, brak seksu jest dla facetow pierwszorzędny, mysle
ze dlatego znalazl kochanke, moze czekal az okazesz mu wiecej uczuc albo
namyslal sie co zrobic...mozliwe ze gdybys wczesniej okazala mu wiecej uczuc
byloby inaczej, nie zgadzam sie z ktoryms z postów ze mezczyzni lubia silne
kobiety, jest raczej odwrotnie, lubia słabe, wieszające sie na ramieniu

niemniej jednak wkurza mnie ze jedynym wyjsciem z sytuacji zamiast rozmowy w
problemach u facetów jest kochanka i ucieczka...
zabrakło u Was szczerej rozmowy...
Co bym teraz zrobiła:
- wynajęla detektywa, zeby miec jawne dowody zdrady, jesli ich nie masz, maile,
zdjecia itd, rachunki,
-wystapiła o rozwod z orzeczeniem o winie i puscila goscia w samych skarpetkach.
to ze nie masz pracy powoduje ze bedzie musial placic na Ciebie alimenty, nie
szukaj teraz pracy juz po orzeczeniu lepiej...
- nie przejmuj sie straszeniem ze zabierze Ci dzieci, wszyscy tak mówią,
wystarczy w sądzie rzeczowo powiedziec ile spedzal z nimi czasu a ile z Tobą..z
jego punktu widzenia atakując Cie spycha sie do defensywy
- zaatakuj też składając o rozwód z orzeczeniem o widzie i ograniczenie
kontaktów z dziecmi itd., nie bedzie to proste ale dobry prawnik powinien Ci pomóc..
- idz do lekarza, psychologa, wydobadz jakies orzeczenie ze masz depresje z
powodu sytuac ji rodzinnej itd, dobrze to przedstawic w sadzie ze masz problemy
przez zachowanie meza i nieodpowiedzialnosc...
powodzenia

[dalliletka]

Jestem.Niedawno doszliśmy do wniosku(on doszedł),że nie rozumiemy
się.Owszem,zgadzam się,bo nie rozumiem kogoś kogo priorytetem jest
kolejny kumpel,kolejna impreza czy wydawanie pieniędzy na kolejny
ciuch dla niego.Ja ciągnęłam w stronę domu,chciałam urządzać nowe
mieszkanie,a on nie.Wojny toczyliśmy o najmniejszą rzecz do domu.

Ja jestem winna,że nasz związek się rozpadł.Bo w pewnym momencie
zaządałam odrobiny szacunku dla siebie...On nie uznaje ludzi
mądzrejszych od siebie.On musi błyszczeć i mieć ostatnie zdanie.
Ale ja się nie dałam.Pogoniłam go z łóżka,bo nie szanował mnie w
dzień(i w nocy też) i teraz za to płacę.

Jest to człowiek,z którym nie można rozmawiać.Nie da się.Nigdy nie
przegadaliśmy dręczącego nas problemu.Wszystko się rozmydlało w
czasie.Od kilku lat on nie ma dla mnie czasu.Rozmawiamy w drzwiach
lub przez telefon.

Tylko,że sprawa się rypła...Mam dowody,mam rachunki.

Dzisiaj byłam u prawnika.Zrobiłam pierwszy krok.
Dzieci mi nie zabierze,bo powyżej 13-tego roku życia same decydują z
kim chcą być.Będzie musiał płacić alimenty również na
mnie,obowiązkowo przez najbliższe pięć lat.
Prawnik polecał mi również psychologa,bo samej ciężko będzie mni się
podnieść.

Dzięki za wpisy w moim wątku.Jadę do rodziców.Wrócę za dwa tygodnie
i napiszę jak sprawy stoją.
Aha,dzisiaj,gdy mnie w domu nie było, pożegnał się z
dziećmi."Pamiejtajcie,że was kocham" i tyle.

[angie07]

Dobrze, ze wzięłaś się w garść... Sama widzisz, że nie warto było ratować tego
związku... Trzymaj się ciepło daj znać co słychać jak wrócisz.

[dalliletka]

Wróciłam od rodziców.Wydusiłam to wreszcie z siebie.Powiedziałam im
całą prawdę.Było i jest ciężko.Rodzice przeczuwali,że dzieje się coś
złego.Teraz winią się za to,że nie zareagowali w porę.Właściwie to
zawsze mieli mu za złe,że zostawia mnie samą z dziećmi na całe
dnie.Ale on zawsze miał jakieś wytłumaczenie,w które musieliśmy
uwierzyć.
Prawie cały pobyt u rodziców przepłakałam razem z mamą.Początkowo
rodzice nie chcieli go więcej widzieć,ani z nim rozmawiać.Po
tygodniu mama zebrała się i zadzwoniła do niego.
Tłumaczył się jak małe dziecko.Kłócił się.Po tej rozmowie mama
upewniła się,że rozwód to najlepsze wyjście.To nie odpowiedzialny
człowiek,egoista i snob.Zawsze taki był.Próbowałam nauczyć się życia
z nim,ale nie wyszło.
Jeszcze wczoraj się kłóciliśmy.Zarzuca mi,że nie pozwalałam mu być z
dziećmi sam na sam.Ze ja spędzam z nimi całe dnie,to on też chciał
trochę.Przez te wszystkie lata na spacerze byliśmy tylko dwa razy,bo
go nóżki rozbolały.Dwa razy był z dziećmi na rowerach,beze mnie.To
dzieci wróciły z płaczem i zapowiedziały,że więcej nie pojadą.I to
ja wyganiałam go,żeby poszedł z synem do kina na jakiś chłopski
film, beze mnie.Byli może ze trzy razy.Z córką został w domu jeden
jedyny raz,to się popłakała i z płaczu usnęła.Tak wyglądało jego
zajmowanie się dziećmi.
Wiele razy tłumaczyłam mu,że rodzina to wspólne spędzanie czasu,jak
i wspólne rozwiązywanie problemów czy szukanie radości w życiu.On
tego nie rozumie.On chce wszystko robić sam.
Proszę bardzo.Zostanie sam,bo ja mam rodzinę.A kochanka to bardzo
ulotna rzecz.Podejrzewam,że babka szybko przejrzy na oczy.I tego mu
życzę.
Jutro jadę do psychologa.Pozew składam za tydzień.
Czemu ja?Bo on nie ma odwagi.I żadnych planów na przyszłość.Ja mam
plany.Ja po prostu chcę być szczęśliwa.Bez niego.

Trochę boję się tej terapii u psychologa.Nie wiem jak to będzie się
odbywało.Aha-dostałam 12 darmowych wizyt.Gdybyście chciały wiedzieć
jak to się załatwia to napiszę.

[angie07]

Witam.Widzisz powoli sytuacja się normuje, teraz przynajmniej już wiesz, że nie
chcesz być z mężem bo nie jest tego wart. Życie które miałaś z nim chyba nie
było łatwe, tak wynika z Twojego opisu, nie wiem jak mogłaś tyle z nim
wytrzymać? Rodzice na pewno dadzą Ci wsparcie w trudnych chwilach. Napisz jak
wygląda Twoja terapia i jak efekty...Pozdrawiam.

[dalliletka]

Wiedziałam,że nie było lekko.Popsuło się od narodzin młodzej
córki.Już 13 lat się męczę.Ale ja zawsze byłam optymistką.I zawsze
wierzyłam,że kiedyś przyjdzie taki czas,że się odnajdziemy.Bo
przecież kiedyś się kochaliśmy i było nam dobrze.Teraz wiem,ze to
były tylko złudzenia...

O terapii napiszę.

[variacja]

Stwierdzam, zę ogół facetów tzn. jakieś 85% jest beznadziejnie
zwierzeco-testosteronowa. Najlepiej dac im dupy dwa razy dziennie,
ugotować, zająć sie dzieckiem, podstawić wszystko pod nos a i tak
znajdzie na koniec młodszą...

[variacja]

Dalliletko,

Współczuję serdecznie, boję się trochę, ze i mnie czekają trudne
chwile...Napisz co Was od siebie oddaliło..

[dalliletka]

Co nas oddaliło?Trudno tak jednoznacznie określić.Sama szukam
źródła.Napewno inaczej pojmujemy wiele spraw.Np.dla mnie rodzina to
wspólne spędzanie czasu,wspólne pokonywanie problemów,wspólne
planowanie,wspólne szukanie radości.On chciał wszystko robić sam.Sam
chciał się martwić, sam chciał chodzić na spacery,sam do kina,sam
jeść obiady przy stole,sam robił zakupy.Ja to pojmuję zupełnie
inaczej.
Ja zawsze miałam plany na przyszłość,bliższą czy dalszą.On nigdy.Ja
jestem skromna,on snob.Dlaczego snob?Bo jego zakupy są lepsze od
moich,jego zupa lepiej smakuje,on lepiej opowiada dowcipy,on umie
wszystko załatwić.

Zawsze byłam cicha skromna i delikatna.Zawsze robiłam to co chciał.A
gdy wreszcie zaczęło mnie to potwornie boleć to tupnęłam nogą.I to
tak mocno,że na dłużej i częściej uciekał z domu.Jednak bywał
codzień.Starałam się rozmawiać.Ale jak grochem o ścianę.Prosiłam nie
wychodź z domu.Zostań i leż na kanapie,tak jak lubisz.Ale jego
świerzbiło i musiał wyjść.I jeszcze powiedział,że jak go zatrzymam
to i tak wyjdzie.
I tak jest już wiele lat.Ostatnio było lepiej.Stał się
punktualny,milszy,zaczął się interesować domem...Myślałam,że
zrozumial co to znaczy rodzina...A jemu było tak dobrze.W domu
czekał na niego obiadek,wyprane koszule,a po obiadku sru do
kochanki.Wracał po północy.i tak codziennie.Przyzwyczaiłam
się.Znalazłam czas na moje hobby.I nawet było mi dobrze,że go nie
było.Ale sprawa się rypła,bo przez pomyłkę zajrzałam do jego
komórki...

Gdy rozmawialiśmy o rozwodzie to miał do mnie pretensje jak małe
dziecko,że gdybym nie zajrzała do jego komórki to nie byłoby afery.I
znowu moja wina.

Ciągle jestem na huśtawce.Raz wiem czego chcę,wiem,że zawsze robiłam
dobrze,a raz ryczę,obwiniam siebie za wszystko.Wiem jedno:ja chcę
być szczęśliwa,bez niego.I tak będzie.Jestem przekonana na 1000%.
Wiem,że za zakrętem czeka mnie szczęście,bo zasłużyłam sobie na
nie.Ale do zakrętu jeszcze strasznie daleko...

[aniucha333]

Daliletka:

Malo sie nie porychalam jak to przeczytalam. Faceci sa do niczego.
Przechodze tez przez kryzys w moim malezenstwie. Tylko my jestesmy
razem tylko 5 lat. Wszystko sie zmienilo jak Maly sie urodzil.. Juz
w ciazy go chcialam zostawic ale mnie blagal, calowal, przepraszal
ze sie zmieni. A ja durna wierzyalm. Po porpdzie bylo jeszcze
gorzej. Pomagal tylko 2 tygodnie potem stwierdzil ze sobie sama dam
rade, bo on pracuje. Wyliczl mi kazdy grosz na moim macierzynskim to
wrocila po roku do pracy by sie nie dac dalej ubezwlasnowolnic.
Mialam szczescie ze moi rodzice synem sie zajeli i nie musial isc do
zloba... Maly ma juz 2.5 roku i jest coraz gorzej... Klotnie sa
praktycznie o wszystko. Nie mam juz sily... Moja rodzina go nie
cierpi, nie kochalismy sie juz od roku (moze i on kogos ma bo nawet
mnie nie przytuli i nic chce), nie moge sie na niczym juz
skupic...On mi grozi ze mi zabierze dziecko, ze zbiera juz dowody
przeciwko mnie (tak mi powiedzial), ze juz sie kontaktowal z
adwokatem... A ja nie wiem co robic... Szkoda mi go bo on pochodzi z
rodziny naprawde chorej. Nie mial praktycznie dziecinstwa, wczesniej
ciagle plakal jak ja to mam dobrze ze mam takich cudownych rodzicow
i ze mi tyle dali i pomogli, bo jego to go tylko sie pozbywali i
ponizali. Ale z drugiej strony nie mam juz sily... Ile moge mu
wybaczac? Zalowac go? Ja sie go tez boje, bo nie wiem czy on mowi
powaznie czy zmysla o tym adwokacie i dowodach... Boje sie o moje
dziecko i sama siebie. Nie chce by moj Maly dalej sluchal tych
klotni, boje sie zaczynac od nowa, znowu sie dorabiac, isc przez to
pieklo rozwodu i byc sama... Ale wiem ze tak dalej nie moge... NIe
mam sily. Dzis nawet nie poszlam do pracy bo mialam takiego dola. Co
ja mam robic???

[aniucha333]

Daliletka:

Jak mi jest przykro czytac przez to co ty przechodzisz... Wiem bo
mam to cos podobnego. Wiem ze kogos poznasz bo taka zone miec to
jest skarb. Badz silna - pozdrawiam cie cieplo.

[dalliletka]

Jest mi wstyd.Tego ze tyle lat dałam się oszukiwać.Wstyd mi,że żyłam
złudzeniami.Że pomimo wysiłku i prób nie udało mi się z nim dogadać.
Wstyd mi,że to nie JA jestem kobietą jego życia.Wstyd mi przed
nim,bo on czuje się wygrany.Jest szczęśliwy z nią.A ja?Jestem sama i
nieszczęśliwa.
Nie bardzo wiem jak sobie z tym radzić.Jestem zmęczona.

Aniucha poszukaj prawnika.Pomoże ci.Mi pomógł w ten sposób,że
zapytał ile lat miałam zamiar wytrzymać w takiej
sytuacji.Zasugerował,że za długo czekałam z podjęciem decyzji.

Co mam ci radzić?Każdy jest kowalem własnego życia.Moje właśnie się
rozsypało...Trzymaj się.

[aniucha333]

Daliletka:

Masz racje a propos prawnika. Musze to zrobic. Ja nie mam sily juz
tak dalej walczyc z tym moim mezem. To jest pieklo nie zycie...
Najbardziej mi szkoda dziecka. Bo na pewno rozumie i cierpi...

Twoj ex nie bedzie szczesliwy, wierz mi bo nie mozna budowac sobie
szczescia na czyims nieszczesciu. To do niego wroci. To jest karma i
ja w to wierze. Nie mozna kogos ranic bezkarnie i myslec ze to
ujdzie na sucho. Wroci to do niego ze zdwojaona sila...Badz
cierpliwa i silna a sama zobaczysz i ty a nie on wygrasz.

Serdecznie pozdrawiam.

[dalliletka]

Karma?To wróci do niego w następnym życiu.A ja bym chciała,żeby w
tym życiu zrozumiał jak bardzo mnie krzywdził!

Kilka dni temu przez chwilę rozmawialiśmy.Powiedział,że kiedyś może
zrozumie,jaką krzywdę nam wyrządził.MOŻE ZROZUMIE.Jeszcze tego nie
wie.Ręce mi opadają.
Ja zupełnie odwrotnie.Wiem,że ja nigdy dzieciom krzywdy nie
wyrządziłam,ani tego nie robię teraz,ani w przyszłości.

Przez te wszystkie lata szkoda było mi dzieci.Kiedyś pamiętam
szwagier zapytał mnie dlaczego dzieci tak późno chodzą
spać.Odpowiedziałam wtedy,że chcę,żeby wiedziały przynajmniej jak
tata wygląda.Bo rzadko bywał w domu.
Teraz,gdy są już duże,starają się wychodzić z domu w tym czasie.On
jest godzinę,półtorej w domu.A gdy są w domu chowają się do swoich
pokoi,żeby mu się nie napatoczyć po drodze,bo znowu będzie miał o
coś nieuzasadnione pretensje.
Dzieciaki nie zwierzają mu się.On nie zna ich marzeń,potrzeb.Nie ma
do tego odpowiedniej atmosfery.Bo kiedy mają z nim pogadać?W
drzwiach?Nie ma czasu być z nimi.Każdą chwilę spędza z
kochanką.Każdy wieczór,każdy weekend.Nawet ostatnie święta...

Dużo lat byłam cierpliwa i czekałam,aż się zmieni,zrozumie.Głupia
byłam.Żal mi również jego.Spaprał sobie życie.

-aniucha zajrzyj do skrzynki,proszę

[dalliletka]

aniucha333-chciałam do ciebie napisać maila,ale adresat nieznany.
Napisz do mnie na [e-mail]

[aniucha333]

Daliletka:

Napisalam do ciebie. Czy dostalas maila? Jak zakladalam konto to
zrobilam to bez poczty ale teraz to zmienilam.

Prosze daj mi znac.

Serdecznie pozdrawiam.

znowu jest źle

[dalliletka]

Dziewczyny znowu nie daję rady.Wczoraj twardo stąpałam po ziemi,a
dzisiaj znowu jestem w dołku.Co ja mam robić?
W domu prawie nie rozmawiamy.Parę dni temu uzgodniliśmy
szczegóły,podział obowiązków.Jego godziny pobytu w domu.Przychodzi
tylko na obiady,a potem w nocy,gdy my uśniemy.I tak jest dobrze.Może
być na pewien czas.Nic od niego nie chcę,staram się z nim nie
kłócić.Wszystkie sprawy mogę załatwić sama.Nie jestem
analfabetką,daję sobie radę w urzędach,sama robię zakupy i troszczę
się o całą resztę.
Gdy byliśmy razem żądałam od niego,by znalazł czas na podstawowe
nasze potrzeby.Chodzi mi o samochód.Zawieźć nas do lekarza,do szkoły
na zebranie,czy w odwiedziny do rodziny.Więcej nie wymagałam,bo
wiedziałam,że ma mnóstwo spraw służbowych.Mieszkamy na osiedlu na
końcu miasta.Wszędzie jest bardzo daleko.Starałam dawać sobie radę
sama.Są autobusy.Nie zawracałam mu głowy pierdołami.

A dzisiaj...znowu dzwonił z propozycją,żeby mnie gdzieś
zawieźć,podrzucić.Nawet w czasie pracy nie będzie problemu.

O co mu chodzi?Jak pytam po co to robi,to mówi,że on nie jest taki
zły,jak ja uważam.
A gdzie on był przez te wszystkie lata,gdy dzieci były małe,gdy
chorowały,gdy ja czegoś chciałam nie było go.Zawsze się wkurzał,że
ma ważniejsze sprawy na głowie i wyrzucał nas na "koniec kolejki".A
gdy już udało mi się coś wyegzekwować to robił to ze złością i
zniecierpliwieniem.
Nie wiem,co o tym myśleć.
Proszę podpowiedźcie mi coś,bo znowu ryczę.Nie rozumiem go.

I jeszcze jedno.Do zeszłego piątku przytulał mnie.W jego ramionach
czułam,że wymiękam.Zabroniłam kategorycznie.Próbował jeszcze kilka
razy,ale zastygał w półpozycji.
Staram się konsekwentnie wprowadzać nasze nowe zasady w życie.Teraz
nie protestuje,gdy ma sobie nałożyć obiad na talerz.Nawet nie robi
minki skopanego pieska,jak zwykle.Widzę,że jest przerażony i chyba
zdaje sobie sprawę,że to nie zabawa.

Psycholog mi nie pomogła,a raczej rozdrażniła.Źle mi po wizycie u
niej.Nie wiem,czy jeszcze pójdę.

[angie07]

powiedz mi jak wyglądała wizyta u psychologa?

[dalliletka]

Najpierw pytała czego od niej oczekuję.Nie za bardzo wiedziałam
czego.Chciałam zrozumienia mojej sytuacji,wskazania błędów albo
przynajmiej wysłuchania mnie.Na wstępie powiedziała,że nie będzie
nikogo oceniać,ani żadnych sytuacji,bo ona nie jest od tego.
Przyczepiła się do mojego wyglądu.Tłumaczę jej ,że zawsze byłam
szczupła,a teraz żyję w stresie i schudłam do granic możliwości.Nie
jem,nie śpię.To pyta dlaczego nie jem.To mówię jem tylko tyle,by
przetrwać,nie dla przyjemności.Ona tego nie rozumie.
I cały czas mi wbijała do głowy,że mam myśleć o sobie,a nie o
nim.Mam nie rozważać,co i dlaczego.Mówię jej,że to bardzo trudno
zapomnieć,odciąć się od tego.To był kawał mojego życia.Nie ma
szans,bym o tym zapomniała z dnia na dzień.
Na koniec kazała mi przemyśleć czego oczekuję od terapii,czy chcę
dalej przychodzić,czy może dam sobie radę sama.Wypełniła jakąś
kartę,podpisałam i umówiłam się za dwa tygodnie.Ale naprawdę nie mam
ochoty do niej iść.

[angie07]

faktycznie trafiłaś na niezbyt dobrego psychologa. Chyba jasne jest, że chcesz
aby psycholog pomogła Ci zaakceptować obecną sytuację i uporać się z bólem po
rozstaniu. Rozumiem, że mogła zwrócić uwagę na Twój sposób odżywiania się, ale
chyba nie bardzo to do Ciebie dotarło. Zmień psychologa, bo chyba z tą Panią się
nie dogadasz.
Twój mąż pyta czy Cię gdzieś zawieść bo dręczą go wyrzuty sumienia.
Niestety on dalej mieszka z Wami i jest to dla niego bardzo wygodne, przychodzi
zje obiad i idzie do kochanki. Skandal. Po pierwsze nie gotuj mu, a po drugie
wyrzuć z mieszkania. Kiedy zamieszka z kochanką może zobaczy, że czegoś mu brak,
coś stracił. W tej sytuacji jesteś na straconej pozycji on teraz ma jak w
niebie. Nie pozwól mu na to! Nie gotuj, nie pierz, traktuj jak powietrze a
najlepiej wywal za drzwi, przecież nie możesz mieszkać pod jednym dachem z kimś
kto Cię zdradza! Nie poddawaj się jego gierkom on dzięki temu ma i Ciebie i ją.
A tak być nie może, albo Ty albo ona! Bezczelnie gra Ci na uczuciach, patrząc
jak cierpisz. Wyrzuć go w końcu ze swojego życia! Raz na zawsze!

[dalliletka]

Nie mogę wyrzucić go z mieszkania,bo jest nasze wspólne,zresztą
jeszcze nie spłacone.Ustaliliśmy,że on będzie tu mieszkał,aż
zdecydujemy się sprzedać mieszkanie i kupimy dwa mniejsze.Ja nie mam
żadnej możliwości oddać mu jego części.Nie pracuję,nie mam żadnych
dochodów.Zresztą nie bardzo uśmiecha mi się stąd wyprowadzać.Lubię
ten dom.Dzieciaki mają tu szkoły,przyjaciół,swoje ulubione
miejsca.Zdaje mi się,że kochanka nie planuje z nim dalszego
życia,skoro jeszcze się do niej nie wyprowadził i nie ma zamiaru.

Narazie nie robię mu śniadań do pracy.Obiad gotuję,bo my musimy coś
jeść.Zresztą daje pieniądze na życie.Nie wydziela mi.Gdybym była
inna to pewnie wykorzystałabym sytuację i opróżniła konto.Nie jestem
taka.

Wiesz co,gdy jestem obok niego nie nawidzę go.Gdy go nie ma tęsknię
i gotowa jestem przebaczyć,przeczekać,byle by do mnie wrócił.Czasem
myślę,że mogłabym dać mu czas,żeby się wyszalał i wrócił,pod
warunkiem,że się zmieni,że doceni i będzie mnie szanował.Chyba wciąż
go kocham...

Tata mnie pocieszał,że może ta sytuacja nim potrząśnie.Może zrozumie
i się opamięta.Przecież wiele par żyje po zdradzie.
Nie wiem czy on chce rozwodu.On mówi,że to ja nalegam.

Naprawdę,te rozmowy z wami więcej mi dają niż psycholog.Łatwiej mi
napisać o różnych sprawach niż mówić komuś kto się natarczywie we
mnie wpatruje.
Dzięki za to,że jesteście...

[dalliletka]

Angie,Bardzo mądrze mi radzisz,ale...nie jestem sama.On ma pewne
obowiązki do wypełnienia wobec dzieci.Cztery razy w tygodniu
przywozi syna ze szkoły.Szkoła jest oddalona ok.10km.Jest to jedyne
takie technikum w okolicy.A z powodu rozwodu syn nie zrezygnuje ze
szkoły.Czemu nie może jeździć sam?Może,ale wstaje naprawdę bardzo
wcześnie i bardzo późno wraca.Samochodem z tatą jest i szybciej i
przyjemniej niż w autobusie.Zresztą zażądałam przynajmniej tego,dla
dzieci.

[aniucha333]

Daliletka:

Ale mozesz mu powiedziec ze nie chcesz zeby z wami mieszkal az do
sprzedazy mieszkania. Jak nie jestes 100% pewna rozwodu i co za tym
idzie podzialu majatku to mozesz troche poblefowac. Czyli powiedziec
ze myslisz powaznie o rozwodzie, ze nie chcesz juz tak dalej i
dajesz mu weekend zeby sie wyprowadzil dopoki nie sprzedasz
mieszkania. Zobaczysz wtedy jego reakcje. A moze jak on sie
wyprowadzi na dobre zrozumiesz ze tak naprawde juz nie chcesz z nim
byc? I bedzie latwiej przebrnac przez rozwod? Tak to jest co z oczu
to i z serca. prawda?
Czy nie chcesz sie zapisac na jakies storny takie jak nasza-klasa.pl
gdzie moglabys spotkac ludzi? A moze jakas twoja stara milosc jest
tez po rozwodzie i kto wie? Albo na jakies inne strony cobys mogla
kogos spotkac i isc na randke, do kina, na kawe? Kto wie? Tyle ludzi
poznaje swoich mezow, zony, narzeczonych przez internet... Ja mam 2
znajome ktore tak poznaly swoich mezow... Kto wie? A jak nawet kogos
nie poznasz to dowartosciujesz sie jako kobieta... Ja zalozylam
konto na nasza-klasa.pl i 2 moich ex do mnie napisalo... Bylam w
szoku ale takim milym. Gdyby tylko wiedzieli jak sobie spapralam
zycie z tym moim mezem... Niestety nie powiedzialam tego... Ale kto
wie warto trzymac kontakt z ludzmi nigdy nie wiesz kiedy bedziesz
ich potrzebowac...

Badz silna i nie poddawaj sie. Masz dwojke cudownych dzieci. Jak by
nie bylo on mial w to tez wklad i jak bys go nie nienawidzila pomysl
ze gdyby nie to malzenstwo to bys tych aniolkow nie miala... A tak
je masz mimo ze malzenstwo nie wyszlo...A ten zdrajca twoj maz
bedzie jeszcze was blagal ale wtedy bedzie za pozno... Pamietaj o
tym...I badz silna..

[brume11]

skoro nie możesz go wyrzucić z mieszkania, to przynajmniej poproś
czy nie mógłby przez jakiś czas zamieszkać u kochanki. W końcu ona
była jego marzeniem. Niech zobaczy co to znaczy utrzymywać dwie
rodziny, 2 domy. Jak kochanka zobaczy, że on jest już prawie jej, to
zacznie od niego wymagać utrzymywania domu i narzuci mu obowiązki.
Izolacja od siebie jest potrzebna wam obojgu, żebyście bez emocji
mogli podjąć decyzję czy chcecie być razem czy osobno.
Myślę, że ta izolacja nie może trwać tydzień czy dwa, ale
przynajmniej z rok.

[serafin17]

Przeczytałam Twój wątek Dalliletko i zastanawiam się, ile jeszcze
kobiet jest w podobnej sytuacji. Ale zanim opowiem swoją historię,
chcę napisać, że kiedy czytam Twoje posty, mimo że piszesz że jest
Ci źle i nie dajesz rady, to czuję, że płynie z Ciebie taka
podstawowa, pierwotna kobieca siła. Jestem pewna, że dasz radę. I
pamiętaj - są ludzie wokół Ciebie, którzy mogą pomóc. U mnie, po 2
latach naszego związku (nie jesteśmy małżeństwem, ale mamy "wyrok" w
postaci wspólnego kredytu) zastanowiło mnie jego dziwne zachowanie i
sięgnęłam do jego telefonu. Wcześniej nigdy nawet nie przyszło mi do
głowy, aby coś takiego robić. I zobaczyłam SMSy, które sprawiły, że
ziemia się zatrzęsła. Myślałam że są "Otrzymane", a były "Wysłane".
Wówczas 24 letnia dziewczyna była nazywana ukochaną. Już nie ja. I
od tego momentu zaczęła się prawdziwa jazda - ja miałam fobie jego
kontrolowania, a on nigdy nie skończył tego związku. Ja nie byłam w
stanie uwierzyć jego słowom, że kocha, że mu zależy, że nie wyobraża
sobie sytuacji w której mnie nie ma. A jednocześnie trwała wymiana
sms-ów, dyskusje na Skypie, spotkania (przynajmniej jedno o którym
wiem - wersja dla mnie: z kolegami z pracy). A potem załatwił jej
pracę w naszym mieście, podesłał kolegę, który miał mieszkanie do
wynajęcia, etc. I okłamywał mnie że gdzieś jedzie, coś załatwia, a w
rzeczywistości jechał do niej. A ja obsesyjnie jeździłam pod to jej
mieszkanie i szalałam ze zdenerwowania, jak tylko znalazłam tam jego
samochód. Potem także wtedy, gdy tego auta tam nie było. I mimo tego
że czułam się podle po każdym zdarzeniu, sięgałam po jego telefon,
byłam podejrzliwa, nieufna. On z kolei uważał, że jeśli robi to co
robił, jest w domu co wieczór, jest dla mnie czuły taką codzienną
czułością, to powinno mi to wystarczyć i przekonać o jego miłości. A
ja oczekiwałam CZEGOŚ WIĘCEJ. I ja niestety, mimo że uważałam się za
kobietę niezależną (pracuję, nieźle zarabiam), zrozumiałam, że się
wokół niego "bluszczę", leczę swoją samotność jego światem, jego
znajomymi, buduję swoje poczucie własnej wartości na podstawie
naszego związku. Trwało to 1.5 roku i właśnie się skończyło. Bo
znowu znalazłam jego samochód pod jej domem, tknięta przeczuciem,
kiedy nie odbierał ode mnie telefonu. I potem rozmowy, gdy wrócił -
że wszystko by mi wyjaśnił, bo tylko spotkał jej siostrę, ona
właśnie skończyła pracę i odwiózł ją do domu, tak się złożyło, że go
zaprosiły na kawę. I tłumaczył to tym, że może to że wszedł do nich
nie było w porządku, ale szedł tam z absolutnie czystymi intencjami -
bo wie jakie są jego emocje i uczucia do mnie. A ja nie mogę
zrozumieć, jak to jest możliwe, że po wyraźnie przeze mnie w końcu
(po rocznej terapii) wyartykułowanemu komunikatowi, że się NIE
ZGADZAM na takie zachowanie - nie zatrzymał się na chwilę refleksji,
czy aby to co robi jadąc do niej, nie jest nie fair w stosunku do
mnie i naszego związku. I takie absolutne przekonanie o czystości
intencji, kiedy fakt jego n-tej z kolei wizyty u niej mnie zabija. I
zarzut, że wszystko to co robi, będąc czułym i obecnym przy mnie,
jest dla mnie kompletnie nieważne. A dla niego właśnie czułość,
bycie ze sobą na codzień, wspólne gotowanie, przytulanie przy
oglądaniu filmu, seks było dowodem jego uczuć. Według niego ja to
wszystko sprowadziłam do tego, że chcę i muszę wiedzieć gdzie on
jest, co robi, z kim się spotyka i w ogóle wszystko. To prawda, że
robiłam wiele rzeczy, które bardzo go raniły, kierowana kompulsywną
potrzebą kontrolowania go, niemal zawsze znajdując dowody
wielogodzinnych rozmów i dziesiątek smsów. Wielokrotnie starałam się
przekonać samą siebie, że on może mieć rację, że warto zwrócić uwagę
na to co jest między nami, w nim i we mnie. I udawało mi się to
przez kilka tygodni, a potem znowu - chwila niepokoju i zderzenie z
faktami. Czuję jakby to był koszmar, który nie ja przeżywałam,
jakbym obserwowała to z boku i nie rozumiała, że można tak trwać. I
doszłam do tego wczoraj, że nie jestem w stanie takiego jego
zachowania znosić już więcej. Z jego ust padło słowo rozstanie, że
tak może będzie lepiej i że w oddaleniu będziemy mogli siebie
zrozumieć... Ja jego, on mnie. Wielokrotnie się zastanawiałam, czy
ja nie przesadzam, wyobrażając sobie, że możemy być razem tylko
wtedy, kiedy on radykalnie zerwie z nią kontakty. Że może
przesadzałam... Pewnie ciężko będzie przeczytać i zrozumieć to co
napisałam, ale proszę o Waszą opinię, zdanie, pytanie... co o tym
myślicie... Pozdrawiam, bardzo teraz smutno...

czy można się pomylić?

[dalliletka]

Czy można przez człe życie się mylić,ze się kocha?
Wczoraj rozmawialiśmy.Powiedział mi,że się pomylił...
Od początku małżeństwa pytałam go wiele razy czy mnie kocha,czy mu
ze mną dobrze.Mówił,że tak.Dlaczego teraz twierdzi inaczej?
Przed ślubem to on mnie zdobywał,ja musiałam nauczyć się go
kochać.Nie musiałam,bardzo chciałam.I udało mi się pokochać.
Przegrałam życie...

[kicia031]

Moj Ex taz przed slubem zapewnial o swojej milosci, a jak sie
rozstawalismy, powiedzial, ze nigdy mnie nie kochal. Szkoda, ze nie
wspomnial o tym wczesniej, nie wychodzilabym za niego za maz.

Nie przegralas zycia. jeszcze wiele pieknych rzeczy przed toba,
wierz mi.

Jestem w takiej samej sytuacji

[mamamufina]

Dalliletka! przeczytałam wszystkie Twoje posty. Ja niestety jestem w
takiej samej sytuacji. Moj mąż kochał mnie-podobno przez wiele lat,
nagle przestał-przyczyna-o 10 lat młodsza. Przechodzę przez to samo.
Dzisiaj maszeruję do psychologa, bo wiem że sama nie dam rady. Pól
roku temu, gdy wszystko się zaczęło- też byłam u kogo innego, nie
trafiłam. Były 2 wizyty i najpierw psycholog zdiagnozowała depresję
poporodową, bo gdy u niej się znalazłam mój synek miał 3 m-ce. I tak
sobie gadałysmy, ja o rozstaniu z mężem, a ona o depresji.
Zrezygnowałam z niej, bo konsultacji z psychiatrą, specjalistą od
depresji została ona wykluczona, poza tym pani psychiatra
stwierdziła, że dam sobie radę bez leków, bo jestem silną jednostką,
jednak zaleciła terapię u psychologa, takiego z którym się dogadam.
A co do mojej sytuacji, to mąż jeszcze ze mną mieszka i staje się to
coraz bardziej nie do zniesienia. Też nie śpię, mało jem i juz nawet
cienia nie rzucam. Staram się nie myśleć, ale się nie da.
Wyrzuciłabym go z miejsca, ale mam 10 miesięczne dziecko i zawsze
jedna para rak więcej to dla mnie pomoc. Jesteśmy małżeństwem z
kilkunastoletnim stażem, mamy dzieci, w tym maleństwo, które w
cudowny spsób jest na tym świecie i żyje, za co dziękuję Bogu-bo to
wcześniaczek urodzony 2 m-ce wcześniej, za moją walkę o dotrwanie
chociaż do tego miesiąca ciąży do dnia dzisiejszego nie usłyszałam
słowa dziękuję, zamiast tego usłyszałam, że szkoda iż nie
rozstaliśmy się rok wcześniej i wiesz co myślę, że to nie on się
pomylił-to ja się pomyliłam. I myślę, że y też sie pomyliłaś. Ja
spróbuję zadbać o siebie i dzieci, jeszcz nie wiem skąd wezmę siły.
Wiem jedno, to wynioslam z wykładów z filozofii,: nie możemy
spowodować, żeby ktoś zaczął chcieć kochac, bo na to my i ta osoba
nie mamy wpływu. Będę śledzić Twój wątek, bo jest mi bardzo bliski.
Ja też mam wrażenie, że przegrałam życie, tym bardziej, że mam
maleńkie dziecko, swoje lata i więcej dzieci mieć nie będę.....Oj!
chyba muszę iść do psychologa, bo znowu chce mi się ryczeć.

[dalliletka]

Nie mam już siły...bez przerwy ryczę.
Psycholog stwierdziła,że moje życie to:on,dzieci i daleko na końcu
ja.
Zabolało,że to tak widać.Przemyślałam.No i zgadzam się z nią.On był
całym moim życiem,a twierdzi,że go nigdy nie kochałam i nie dbałam o
niego.Teraz muszę się leczyć z tej chorej miłości...

[panpaniscus]

Hej, Daliletko

nic jeszcze nie przegrałaś!
Właśnie możesz odbić się od dna.
Ja mam za sobą toksyczny, długoletni związek. Skończył się definitywnie, kiedy
to on mnie zostawił - wreszcie naprawdę. Było wtedy strasznie, wpadłam w
depresję. Poszłam na terapię. Jestem zupełnie inną osobą, choć tą samą.
Wyobrażam sobie, jak bardzo Ci trudno.
Ten związek nie jest wart Ciebie.
Co z tego, że mąż ci mówi, że go nigdy nie kochałaś - to Ty znasz swoje uczucia,
a nie on. Może on nie umie czuć się kochany. Zresztą w tej chwili najważniejsza
jesteś Ty.
Trzymaj się bardzo.

[dalliletka]

I jeszcze co robi.
Od kilku dni stara się za wszelką cenę zorganizować jakieś wyjście
dla dzieciaków.Z wystawą mu nie wyszło.Zaprasza córkę na babskie
zakupy.Bywa w domu zdecydowanie dłużej niż wcześniej.Zmusza córkę do
zwierzeń.Synowi kupuje różne rzeczy,a wcześniej trzeba było prosić.
Zastanawiam się,czy przypadkiem nie był u jakiegoś prawnika?
Zapytałam na forum prawników,odpowiedział mi prawnik,że sąd może mu
ograniczyć lub nawet pozbawić go praw rodzicielskich.

Tu jest link:www.forum.prawnikow.pl/topics16/15104.htm

I macie rację,to ja się pomyliłam...

Czy to była zdrada?

[dalliletka]

Znalazłam się na tym forum,bo zdradził...Szukałam wsparcia.Znacie
mnie już trochę.Wiecie co czuję obecnie,ale nie znacie szczegółów z
przeszłości.Myślę o naszej przeszłości bezustannie.Już chyba
przypomniały mi się wszystkie wydarzenia.
Powiedzcie mi,czy to już wtedy była zdrada?
Było to ok.7 lat temu.Przez przypadek(!) znalazłam różową
karteczkę.Na niej był numer i pieczątka z gazety
ogłoszeniowej.Zaciekawiło mnie to,bo ostatnio kupił kilka wydań tej
gazety.Po numerze znalazłam ogłoszenie.Było mniej więcej tej
treści:Pan36lat.Żonaty.Pozna panią w wieku...Bez zobowiązań.

Co o tym myślicie?
Co ja wtedy zrobiłam?Kazałam się tłumaczyć.Wyjaśnił,że to była
głupota.Że przecież do niczego nie doszło,bo zniszczyłam karteczkę(i
spuściłam w wc).Że bez tej karteczki nie może odebrać ofert.
Wściekałam się.Przebolałam i próbowałam zapomnieć.A on nawet nie
przeprosił,tylko był zły,że to odkryłam...
Ale od tego zdarzenia nie było nam już dobrze w
łóżku.Udawałam,zmuszałam się.I wściekałam o byle co.
Ale potem był jeszcze seks przez kilka lat.Ja nie
chciałam,ograniczałam jak mogłam,a on mi mówił,że nic nie poradzi,że
gdy tylko mnie dotknie to od razu mu się chce.Co było dalej?Później
coś w niego wstąpiło i chciał i chciał,więcej niż zwykle.Gdyby nie
ta różowa karteczka pewnie byłabym szczęśliwa,że mnie tak bardzo
chce.Ale nie mogłam zapomnieć.I jeszcze to,że go nigdy nie było w
domu dobiło mnie zupełnie,że wygoniłam go z łóżka.

Wiem,wiem,to moja wina,że zdradził.Sama jestem sobie winna,a teraz
rozpaczam.
Jednak tłumaczę to sobie tym,że nie pozwoliłam sobą
pomiatać.Chciałam,żeby szanował moje uczucia i moje zdanie.
Kochałam i nienawidziłam równocześnie.To było dla mnie koszmarne 5
lat.Od dwóch lat jest lepiej,bo odkąd ma kochankę jest w domu
punktualnie na obiad.Kupował mi co chciałam.Mogłam zająć się moim
dość drogim hobby.Teraz wiem,że te wszystkie zabiegi były po to bym
nic nie zauważyła.No i udało mu się.
Co powinnam wtedy zrobić?Czy to była zdrada?Bo ja tak to czułam i
czuję do dzisiaj.

[zoffia0]

nie wiń sie!
bo dopóki się winisz nie osiągniesz spokoju,
niestety ;)
jesteśmy (kobiety)
zbyt skomplikowane
a oni(mężczyźni) nie rozdrabniają się ;|
ja zawsze mówiłam ze trudno pogodzić psa z kotem :)
nie katuj się bo nie tędy droga ,

przemyśl , wyciągnij wnioski a czas zrobi swoje, musisz się wzmacniać.

Ja też mam poczucie winy ale pogodziłam się ze sobą i chcę być już tylko inną kobietą,
dumną , niezależną i otwartą , na tyle ile mi się uda,
staram się i codziennie stawiam sobie nowe zadania i wymagania.
KOBIETO ! wybacz sobie, wybacz jemu bo życie mamy jedno !
nie ma co marnować się w nim :]

Jednak nie dam rady...

[dalliletka]

Dzisiaj nie poszedł do pracy...dałam się sprowokować do kłótni.Ja
już nie mam siły.On mnie o wszystko oskarża.......Winię siebie,że
tak długo żyłam złudzeniami.......On nie rozumie za co go nienawidzę
od 9-ciu lat...Przecież robił zakupy.........A jego przecież nigdy
nie było,a jak już nie miał gdzie iść,to był jakiś nieobecny.Z
każdym dniem nienawidziłam go coraz bardziej.Z każdym dniem znałam
go coraz mniej...Dlaczego wtedy nie odeszłam???Bo dzieci??Bo nowe
mieszkanie??Bo miałam złudzenia???
Przez te lata wydarzyło się tyle złego.Z jego strony i z mojej
też....Zabijaliśmy się nawzajem...
Mam ochotę zniknąć....ale są dzieci...........Juz nie mam
marzeń......wszystko się skończyło.....nienawidzę siebie za to
wszystko..............za to moje życie............

[violinek7]

hej:))
Znowu jeden z gorszych dni? ( Ztego co przeczytałam to ostatnio nie
ma tych lepszych ) Dlaczego nie weźmiesz się za coś? Cokolwiek...
Marnujesz czas na rozpamiętywanie.. Co było nie wróci. Idź na
spacer, do koleżanki, do kina...Zrób coś. Nie zadręczaj się. To już
trwa tyle czasu i jak widać zmierza w jednym kierunku. Zacznij
powolutku przyzwyczajać się do myśli, że jesteś sama i zajmij się
sobą. Wiem, że nie masz ochoty na NIC ale drobnymi kroczkami zajmij
myśli czymś innym....

[dalliletka]

Tak,to znowu ten z gorszych dni...Coraz więcej ich ostatnio,zamiast
mniej...Gdy go nie ma robię coś,mam hobby,nie myśle...Wczoraj
myślałam,że słońce dla mnie świeci...A dzisiaj bez zapowiedzi był w
domu.

Przyzwyczajam się do myśli,że jestem sama od paru lat...i dobrze mi
z tym...

Mam przyjaciółkę,która zawsze mnie wyciąga z doła.Dzisiaj zadzwoniła
do mojej mamy na pomoc.Mama przyjedzie do mnie...

Wiem,co było niw wróci.Ja nie chcę,żeby wróciło,bo było
źle.Chcę,żeby było lepiej.......
Myślałam,że jestem silniejsza.

[anngal]

Wydaje mi się, że to przez wspólne z nim mieszkanie i widywanie tak
się szarpiesz i rozdrapujesz wszystko. Jesteś silna, ale widząc go,
codziennie na nowo walczysz i nadwyrężasz swoje siły. Czego od
siebie wymagasz? nie jesteś przeciez cyborgiem. Bądż dla siebie
dobra. Zaopiekuj się sobą. To nie Twoja wina. Starałaś się, jak
mogłaś.

[dalliletka]

Wysłałam pozew.Z orzeczeniem winy.

Byłam jeszcze u innego prawnika.Pani mecenas okresliła go mianem
prymitywa.To nic,że ma skończone podwójne studia.Ma klapki na oczach
i dąży w kierunku zaspakajania własnych żądz.Prymityw.Wstyd mi za
niego.
Pytałam o mieszkanie,bo na tym zależy mi najbardziej.Prawdopodobnie
przypadnie mi i dzieciom.On może iść pod most....nie zależy mi.

Teraz jest u mnie moja mama.Nie jest najlepiej.On codziennie bywa w
domu.Codziennie jest okazja do kłótni.Wyobraźcie sobie ,że
negocjował z moją mamą kwotę alimentów.Chciał nas oddać,bo jesteśmy
niepotrzebni,zbędni,przeszkadzamy mu...
Zaproponował śmiesznie niską cenę.Boli...
I jeszcze dzwonił do mojego taty i mówił mu na "ty"...bezczelny.

Moja mama po dwóch dniach wylądowała w szpitalu.Mówiłam jej,że on
jednym słowem potrafi zniszczyć drugiego człowieka.Mówiła,że jest
silna,że go pokona.On był silniejszy.

Nie żałuje mojej decyzji.Słusznie postąpiłam z rozwodem.Moj jedyny
błąd był taki,że za późno.Za bardzo mnie zniszczył.
Dzień przed przyjazdem mojej mamy był dla mnie dniem krytycznym.To
było już samo dno.Granica mojej wytrzymałości.
Teraz powoli się podnoszę.Staram się nie obwiniać za wszystko.To w
końcu ja zawsze robiłam dobrze,starałam się naprawiałam.A że mi nie
wyszło?Trudno.

Trzymajcie za mnie kciuki.Chcę wygrac ten rozwód.Chcę mu
udowodnić,ze to ja mam rację i że jest jeszcze sprawiedliwość na tym
świecie.
A potem chcę być już tylko szczęśliwa.Bardzo mi tego brakuje.

[skryta3]

powodzenia!!!!!!

[violinek7]

Wytrwałości!!!

[kicia031]

Straszne. Sprobuj, moze ktos inny z rodziny moglby pobyc z toba
przez jakis czas, zeby cie troche wesprzec.

[anngal]

Jestem z Tobą. Jesteś bardzo silną i dzielną kobietą. Trzymaj się!

[dalliletka]

Dzięki wszystkim za wsparcie...
Od kilku dni jest ze mną lepiej.Już nie rozstrząsam tego co było.
Przyzwyczajam się do nowej sytuacji.Już tyle nie ryczę.Jestem
silniejsza.Tyle osób jest po mojej stronie.I moja rodzina,jego
rodzina(?!)prawnicy,przyjaciele,dzieci.Powinno być dobrze,ale...

Codziennie wydarza się coś.On dalej mieszka z nami.Za radą prawnika
nie piorę i nie gotuję mu obiadków.Przychodzi na godzinę,pokręci się
po domu i bez słowa wychodzi.Może tak być.Wytrzymam.Ale on
przyczepił się do córki.Ona wreszcie przestała udawać.Już nie jest
dla niego miła.Mówi mu prawdę prosto w oczy.On każe jej pisać
jednego smsa dziennie.Każe jej opowiadać co w szkole.Siedzi przy
niej przy komputerze i czyta rozmowy na gg.Widzę,że ona nie chce
tego robić.Ucieka od niego.Nigdy wcześniej tego nie robił.Nie
interesował się tym co dzieci robią.A teraz nagle chce być super
tatą.Córka jeszcze się pilnuje,ale wiem,że chce mu wykrzyczeć to co
czuje.Wcale jej przed tym nie powstrzymuję.Nie wiem jak ona to
zniesie i co z tego wyniknie.Boję się o nią.

I jeszcze dzisiejsza sprawa.Zadzwonił do mnie po wyjściu z
pytaniem,czy mi nie załatwić super psychologa lub psychiatrę.Bo ma
znajomych.Zatkało mnie.Nie wiem co o tym myśleć.
Oczywiście nie zgodziłam się.Powiedziałam,że najlepiej by mi zrobił
gdyby zniknął z mojego życia i odłożyłam słuchawkę.
Co on sobie myśli?Może powinnam go po rękach i po nogach całować,że
znalazł sobie kochankę?
Jak myślicie,o co mu chodzi?

[aniucha333]

Daliletka:

To ja Joanna. Sorry ze nie pisalam ale nie moge sie zalogowac do
poczty jak ja odnowlili.

Wiesz dlaczego on chce cie do psychologa wyslac zeby zrobic z
ciebie wariatke. Doslownie!!! Ja bylam u adwokata i on mi powiedzial
to samo. Moj maz mowi mi bym poszla tez ostatnio. Jesli zaczniesz
chodzic on bedzie mial dowody przeciwko tobie ze sie leczysz i
jestes chora i moze ci zabrac dzieci. Kto wie co on knuje?

Corce zawraca glowe by w sadzie widzilei jaki to on super tata jest.
SMS to jego dowody ktore przedlozy w sadzie. Moge sie z toba zalozyc
o milion ze tak jest. Zobaczysz sama niedlugo...

Tak trzymaj i nie daj sie sprowokowac.

Pozdrawiam,

Joanna

[aniucha333]

Jeszcze jedno - czy corka na czas trwania tej sytuacji nie moze
zamieszkac u dziadkow? Jesli twoj adwokat powie ze tak jest ok to
zrob to by oszczedzic jej cierpien i tego zawracania glowy przez
niego. A moze jakas poradnia psychologiczna tak by ona mogla z kims
innym niz ty porozmawiac - moze to ja wzmocni i da sile? Co myslisz?

[dalliletka]

Cześć Joasia.
Ja tak samo myślę.
Pilnuję córki.Wchodzę do pokoju,gdy za długo z nią rozmawia.Nie
przerywam,bo przecież nie buntuję jej,ale jestem.Mam nadzieję,że
przy mnie będzie mniej natarczywy.
Przez ok.miesiąc wysyłał jej błagalne smsy,by się do niego
odezwała.Nie odpisała ani razu.Wczoraj poprosiła o doładowanie to
powiedział,że doładuje pod warunkiem,że będzie pisała do niego
jednego smsa dziennie.Nie obiecała.Przez cały ten czas nie wysłała
mu ani jednego smsa.Ona jutro chce na niego
nakrzyczeć.Zobaczymy.A,dzisiaj pytał kto mu nie pozwala z nim
rozmawiać.Odpowiedziała,że sama tak chce.Myślał,że ja i mama ją
buntujemy.Nic z tego.Nie buntujemy.Ona sama widzi i czuje.

Zobaczymy co będzie jutro.

Asia napisałam ci kilka meili i zaglądam codziennie.Spróbuj jeszcze
raz i napisz co u ciebie.

[dalliletka]

Asia,nie może zamieszkać u rodziców,bo mieszkają 400 km od nas.A ona
chodzi do szkoły.Już i tak wyjątkowo dużo opuściła w tym półroczu
dni,bo chorowała.No i on by się wściekł,że mu utrudniam kontakty z
dzieckiem.Nie chcę zrobić żadnej głupoty,żadnego błędu.Prawniczka mi
powiedziała,że nie mogę go spakować,bo w sądzie powie,że został
wyrzucony z domu.Narazie musimy się znosić.Pozew dostanie dopiero w
połowie kwietnia.
Nie rozumiem tylko,dlaczego jeszcze sam się nie wyprowadził.Ona go
nie chce?Nie ma miejsca?Coś knuje?

[aniucha333]

On nie chce sie wyprowadzic bo moze:
1. jeszcze na cos liczy
2. zbiera dowody
3. Chce cie wkurzyc bo moze cie wtedy nagra
4. Corce zadaje takie pytania bo chce miec dowody
5. Kochanka ma go gdzies bo jej chodzilo prawdopodobnie o luzny
zwiazek a nie jakies tak mieszkanie razem
6. Knuje na 1000%. Pomysl ty juz masz adwokata i dzialasz przeciwko
niemu to i on robi to samo. Chce sie bronic w sadzie bo widzi ze
sytuacja jest totalnie przeciwko niemu.
7. Moze ma wyrzuty sumienia??? Kto wie???

Bierz Mala do poradni psychologicznej i powiedz im jaka jest
sytuacja. Zapytaj adwokata czy bedziesz to mogla tez uzyc w sadzie
przeciwko niemu? A nawet jak nie - to na pewno corci to pomoze.I da
jej sile...kto wie???

[dalliletka]

Jutro jadę do psychologa (mojego!) i popytam o córkę.Może będziemy
mogły razem jeździć.Jeżeli nie to pójdę do szkolnego psychologa.

Odezwij się ,gdy poczta zadziała.

[dalliletka]

poczta nie działa

[aniucha333]

moja?

jak sie zalogowals do tej nowej poczty?

[dalliletka]

jest!!!już działa.
Logujesz się normalnie,potem na dole najedz na napis "przejdź do
nowej poczty".Jakoś tak.

[dalliletka]

Od razu po zalogowaniu znajdziesz archiwum starej poczty.Kliknij
czerwony napis przejdź.To chyba tak tymczasowo.

[dalliletka]

Nie pamiętam,ale na początku trzeba było chyba zaakceptować
regulamin;-))