Co to jest?

[e_t_zz]

Opisze sytuacje -problem:
Jestem na wychowawczym z 15mies. dzieckiem, jeszcze do konca roku.
Przed urodzeniem dziecka wszedzie z mezem chodzilismy/jezdzilismy
razem. Imprezy osobno dla nas nie liczyly sie, chyba, ze sluzbowe-
obowiazkowe. Wychodzilismy oboje z zalozenia, ze bawimy sie razem.
Wtedy ja mialam prace, ktora dawala wiecej okazji do imprez
sluzbowych niz maz. Ale nie korzystalam z tego.
Po urodzeniu dziecka, maz zmienil prace i teraz on ma wiecej takich
okazji - od wieczornych wyjsc na piwo po wyjazdy weekendowe. I
korzysta z tego, mowiac, ze teraz nie mamy okazji razem imprezowac z
powodu koniecznosci opieki nad dzieckiem (rodzina jest daleko). I to
mnie boli - to, ze on korzysta, wychodzi, wyjezdza... Ja nie mam
teraz takich mozliwosci a wspominajac poprzednie czasy - czuje sie
frajerka. Bo nie korzystalam... A teraz siedze sama w domu... Wiem,
ze pewnie jak worce do pracy to mi przejdzie... Ja nie chce go
zamknac w domu, rozumiem, ze sa sytuacje kiedy musi isc, pojechac i
nic zlego nie robi. Ale to i tak boli... Czuje, ze problem jest we
mnie, ale jak sobie z tym poradzic?
Bede wdzieczna za rady/opinie/komentarze? Moze ktos z Was mial
podobny problem - jak to rozwiazac?

[monia76]

podobnego problemu nie mam, ale widzę proste rozwiązanie - umówcie
się z mężem, że raz na jakiś czas każde z Was ma czas tylko dla
siebie, na wyjścia ze znajomymi, do kina itp. maluch jest już na
tyle duży, że spokojnie może posiedzieć z tatusiem 3-4 godz. korzyść
z tego podwójna - Ty będziesz miała poczucie, że nie jesteś
uwięziona w domu podczas gdy mąż się bawi, a on będzie wzmacniał
więź z dzieckiem.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Wygląda na to, że rozumie Pani swoją aktualną sytuację, ale mimo to
trudmo ją znosi.
W związku, nawet świadomie partnerskim, nie sposób dokonać
sprawiedliwego podziału ról i obowiązków. Zresztą nie na tym
partnerstwo polega. A trochę tak rozumiem Pani rozżalenie, że nie
jest sprawiedliwe, że coś się na przestrzeni czasu zmieniło, choćby
trzymanie się żelaznej zasady "jak bawimy się, to tylko razem". To
poczucie powoduje, że czuje się Pani wykorzystaną frajerką, choć
pewnie realnie tak nie jest. Po prostu teraz zajęta jest Pani czym
innym i naturalnie i czasowo, więcej Pani obowiązków ewidentnie
domowych.
Moja propozycja jest taka: raz na jakiś czas wynająć "babysitter" i
wyjść razem. W miejsca, gdzie jest to możliwe ( znajomi, piknik,
wyjazd ) zabierać dziecko i wtedy równo dzielić się opieką nad nim,
tak aby każde z Was mogło odpocząć i zrelaksować się oraz cieszyć
nową sytuację. No, może z większym wskazaniem na Pani relaks, jako
osobę żadko korzystająca z takich dobrodziejstw :)))
Nie warto bez powodu trwać w niechęci. Agnieszka Iwaszkiewicz

[anika305]

Wynajmijcie opiekunkę raz na jakiś czas i zaszalejcie razem. Ja osobiscie
zostawiam mężowi i spotykam się z koleżanką- wtedy czuję,że żyję:-) Polecam.

[ija_ijewna]

Zadam może głupie pytanie - czy Twój mąż wie o Twoich odczuciach?
Nie chodzi o to, żeby go wpędzać w poczucie winy, absolutnie nie.
Ale on może sobie nawet nie uprzytamniać, że Cię to boli.
Wydaje mi się, że warto wygospodarować sobie 2-3 dni w miesiącu na
wspólne wyjścia.
Moja przyjaciółka, matka obecnie dwuletniej dziewczynki, raz na
jakiś czas prosiła kogoś z przyjaciół, żeby posiedział z jej
córeczką, podczas gdy ona szła gdzieś z mężem. Wiadomo, że nie szli
szaleć na całą noc - ale zdarzało im się wyrwać nawet na 5-6 godzin
wolności. ;-)
Pozdrawiam serdecznie,
Ija

[e_t_zz]

Witam,
Serdecznie dziekuję wszystkim za odpowiedzi.
Jesli chodzi o to czy moj maz wie - tak, powiedzialam mu o swoich
odczuciach i rozterkach. Mysle, ze trzeba dojsc do consensusu jakas
wspolnie wypracowana droga. Najbardziej musimy popracowac nad
znalezieniem w naszym miejscu zamieszkania opieki nad synkiem na
wieczory. Bo samotne wyjscia sa polowicznym rozwiazaniem, ja
potrzebuje wspolnych wyjsc, jak kiedys ;))
W kazdym razie, dziekuje za zrozumienie i mozliwosc wygadania sie ;)
Pozdrawiam!