Odejść?

[viganine]

Zaszłam w ciąże jak miałam 19 lat. Nikt sie mnie nie pytał, co sobie
wtedy myślalam - rodzice zdecydowali, ze slub ma byc i koniec. I tak
przezylam 13, wcale nielatwych lat. bez wzgledu na to czy moj mąż
pił czy bił, trwalam przy nim i bylam cudowną żona. Jakies 6 lat
temu, przestal pic i bic, ja skonczylam studia, schudlam 20 kg.
zaczęlam zarabiac. i wtedy nagle zauważyl jako to ja jestem piekna,
mądra itd... w sumie powinno byc wszystko super, tylko... Tylko ja
go nigdy nie kochalam, sex zawsze byl dla mnie czyms strasznym,
potęgowl tylko wspomnienia o tym co w tym małzeństwie najgorsze. Ale
na odejście nigdy nie mialam odwagii, i teraz nagle impuls.
Odnajduje mnie moja pierwsza, najwieksza milość. Jest cudownie, po
raz pierwszy czuje się tak bardzo szczęśliwa. Ale moj mąż nie
pozwala mi odejść, mowi że mnie kocha, że sobie coś zrobi, albo
zabierze mi dzieci. Strach przed tym paralizuje mnie przed podjęciem
decyzji o rozwodzie. Co ja mam zrobić?

[18_lipcowa1]

odejsc.

[marzeka1]

Trochę niedojrzałe to, co piszesz. Tak naprawdę nigdy sama o sobie nie decydowałaś- rodzice kazali wyjść ci za mąż (dla mnie absurd niezrozumieały!), tkwiłaś 13 lat w małżeństwie z kimś, kogo- jak piszesz nie kochasz- pojawiły się dzieci (bo jest więcej niż 1, jak zrozumiałam po użyciu formy "dzieci").Teraz jakaś dawna miłość (z przedszkola, podstawówki czy wczesnego liceum? bo z męzem jesteś od czasu gdy miałaś 19 lat? i chcesz odejść. Tylko czy NA PEWNO wiesz, co robisz? Bo są dzieci (co na to nowy pan?), a to już wymaga zastanowienia. Czy wiesz, co ty sama chcesz od życia? Ty SAMA , a nie w związku z "dawną miłością".

[kicia031]

Nic sobie nie zrobi. A dzieci owszem moze zabrac, na co 2 weekend.

Nie zachecam do odchodzenia do nowego / starego pana, zalecam natomiast analize
malzenstwa i dojrzala decyzje czy chcesz w nim trwac czy nie, a potem wdrozenie
jej w czyn.

[amelkalexi]

Nic na sile. 13 wspolnych lat to bardzo duzo. A z dawna miloscia
jesli dlugo nie mialas kontaktu, to nie wiesz, kim sie stal...jaki
jest i jak bedzie Cie traktowal, gdy ze soba zamieszkacie...bo
ukradkowe spotkania to nie prawdziewe zycie... Po prostu im gorzej
czulas sie w malzenstwie, tym wyzszy piedestal budowalas "tamtemu".
Jesli rzeczywiscie zechcesz odejsc od meza, to pomieszkaj sama z
dziecmi. A "tamten" jesli Cie kocha i jest porzadny, to uszanuje
Twoja decyzje i poczeka... Bo chyba najgorsze to przejcie od jednego
faceta pod wladze nastepnego:-(

[anna-sara]

O zajściu w ciążę piszesz tak jakbyś przypadkiem złapała jakis
wirus. To przecież nie ktoś inny ale Ty poszłaś do łóżka z
(przypadkowym?) człowiekiem. Wszystko, co było dalej jest
konsekwencją tamtej decyzji. Przeszłaś potem trudne chwile i właśnie
teraz, gdy Twoje małżeństwo weszło na dobrą drogę Ty chcesz odejść?
Tylko dltego, że zjawił sie ktoś z przeszłości i chwilowo zawrócił
Ci w głowie? Tym razem zastanów się dobrze zanim rozwalisz sobie
życie a dzieciom dom. Niech to będzie Twoja pierwsza, dorosła, do
końca przemyślana decyzja. Skoro pytasz co masz zrobic to moja rada
jest taka. Daj sobie spokój z rozdmuchiwaniem młodzieńczych
wspomnień. Zajmij sie dziećmi i mężem. Postaw na rodzinę bo inaczej
pogubisz sie w tym wszystkim.

[mamakangurzyca3]

Twoja sytuacja jest podobna do mojej.Kiedy jego rodzice
dowiedzieli się,że jestem w ciąży pojechali odrazu do mojej mamy i
ustalili datę ślubu,nikt nie pytał mnie o zdanie,tylko moja mama
powiedziała,że jeżeli chce to ona mi pomoże wychować dziecko.Wtedy
zrobiłam to dla mojej córeczki i wyszłam za mąż,bo teście uważali że
to wstyd,panna z dzieckiem.Miałam 20 lat,miałam pełno
planów,studia,fajna praca,potem okazało się,że jestem zagłupia żeby
się dalej uczyć,ciągle byłam gorsza,bo "on zasługuje na kogos
lepszego".Urodziłam syna i kiedy miał 8miesięcy,mój mąż
stwierdził,że jedzie do Anglii.Nie umiałam go zatrzymać więc
pojechał.Ja poszłam do pracy z której byłam zadowolona i dodała mi
skrzydeł.Oczywiście byłam złą synową,bo on taki dobry wyjechał
zarabiać a ja poszłam do pracy ,po co?Nie było tak kolorowo jak im
się wydawało.To był początek końca.Dzisiaj mój synek ma 3 latka a
córka 7.Kiedy chciałam odejśc "życzliwe" osoby mówiły żebym została
z nim dla dzieci,aż po kolejnej kłótni usłyszałam że gdyby nie on to
bym zdechła z głodu,ktoś mądry mi powiedział,że dzieci kiedyś urosna
i pójdą z domu i nigdy mi za to nie podziękują.Teraz mieszkamy
osobno,wrócił do Polski a ja otwarłam firmę i pierwszy raz w życiu
jestem zadowolona z tego co mam.Poznałam cudownego
mężczyzne,planujemy wspólną przyszłość.Już nikt mi nie dyktuje co
mam robić,nie żałuję tych lat spędzonych z moim mężem,to on nauczył
mnie być twardą i dzięki niemu się zbuntowałam i przestałam byc
szarą myszką.Życzę powodzenia i mocnych postanowień.
P.S.Mój mąż też mnie straszył,że zabierze mi dzieci.A gdzie im
będzie tak dobrze jak nie ze mną?Po drugie,w świetle prawa musi Ci
udowodnic,że żle się nimi opiekujesz,albo robisz im krzywdę a tak
nie jest.W tej kwestii,wierz mi sąd jest po stronie matki.

[viganine]

Faktycznie, dokładnie jakbym czytała o swoim życiu. Właściwie też
jednego co nauczyłam się przez ten okres, to byc twardą i trochę
myśleć o sobie. Dwa lata temu mój mąż wyjechał do Anglii, zaraz
potem zaczęły się pojawiać monity z banków, list z eksmisją z
mieszkania, nawet komornik. Przez tyle lat jakoś udawało mu się
ukrywać te długi, ale jak wyjechał to już nie miał nad tym kontroli.
Nie wiem dlaczego za nic nie płacił, żyliśmy raczej skromnie i do
dzisiaj się zastanawiam gdzie poszły te wszystkie pieniądze. W
Anglii myślał że uda mu się na to zarobić, ale tam też nie zagrzał
długo miejsca. Czemu wrócił? On twierdzi, że pracy nie było, rodzina
u której mieszkał, że się nie sprawdził (popijał). Wtedy nagle jakby
coś we mnie wstąpiło, poczułam się naprawdę silna i z pomocą rodziny
jakoś udało mi się to wszystko spłacić. Jak zarządałam rozwodu to
wziął się w garść, pomógł wszystko pospłacać i widzę, że stara się.
Ale pytanie jak długo? On poprostu jest człowiekiem
nieodpowiedzialnym, a ja już zaufania nie odbuduję, może byłoby mi
łatwiej gdyby nie wszystkie te aspekty o których pisałam wcześniej.
Wbrew pozorom, decyzja o rozwodzie nie pojawila sie pod
wpływem "nowego pana", ja o tym myślałam już wcześniej, co najwyżej
teraz mam większą motywację. I wbrew pozorom nie mam jeszcze
romansu, nawet się jeszcze nie spotkaliśmy w realu. Zbyt duża
odleglość(niestety) nas dzieli.

[misia311]

Myślę, że to pytanie powinnaś zadać sama sobie i sama na nie odpowiedzieć. Nikt
lepiej niż Ty nie wie co czujesz, co przeżyłaś, jak było i jak jest. Nikt nie
zna tak dobrze sytuacji tak jak Ty. Jedno jest pewne - sprawa wymaga
przemyślenia a nie działania pod wpływem impulsu