Ciche DNI

[llea]

Jak sobie z nimi radzicie?
Jesteśmy małżeństwem 6 lat, a w związku trwamy 10. Pojęcia "ciche dni" zaznałam oczywiście już w małżeństwie, wcześniej każdy trzasnął drzwiami i poszedł w swoją stronę.
Na początku naszego pożycia na łonie rodzinnym taki stan doprowadzał mnie do głębokiej frustracji. Nie znoszę takiego obrażania się, jest to strasznie dziecinne. Dla mnie najlepszym wyjściem jest - kawa na ławe i szczera rozmowa jak problem rozwiązać. Ale mój mąż ma z tym wielki problem. W ogóle ma ciężki charakter, uwielbia jak wszystko jest po jego myśli, a jak nie to stosuje swoją taktykę nieodzywania się. I jak tu z takim dojść do ładu i składu. Sytuacja wygląda dość komicznie, ponieważ mamy takiego małego 3-latka i dla jego dobra staramy się zachowywać jakby nigdy nic, porozumiewamy się we wszystkich ważnych kwestiach dot. dziecka, ale jak tylko mały uśnie to każdy zaszywa się w swoim kącie.
Z ubiegiem lat mogę powiedzieć, że nieco przywykłam do takich sytuacji. Zaciskam zęby i tkwię w tym stanie. Z bólem serca ale siedzę spokojnie i piszę do Was posta licząc na zbawienie...
A mój mąż kupuje sobie co wieczór piwko i siedzi jakby nigdy nic, nawet odnoszę wrażenie, że ta sytuacja mu odpowiada, przynajmniej baba mu nie brzęczy nad uchem.... jedyny minus jaki mu doskwiera to brak sexu.
Nawet kilkakrotnie mi się przyznał jak już dogadaliśmy się po takich dniach, że od tak długo może i jak najbardziej nie jest to dla niego męczące!
Oczywiście zazwyczaj ja wyciągam pierwsza rękę i zaczynam z niego wyciągać jakieś słowa, żeby tylko wszystko wróciło do normy.
Nie wiem co mam zrobić, czy tym razem spróbować go przeczekać, ale dla mnie to jest prawdziwa udręka!
Wyrzuciłam to, może mi ulży.

[18_lipcowa1]

tez tak mialam, identycznie
peklam po 3 latach, nie dalam rady zyc z takim gosciem

[bratka29]

Boże ja też tak mam , ale u mnie ciche dni trwają nawet 2 tygodnie. Nie zniosę
chyba tego dłużej. Mam wrażenie również ze moj mąż ma beze mnie święty spokój.
Załosne ale nie wyobrażam sobie tak dalej życ z gościem z którym nie mam nic do
powiedzenial.

[lookbill]

Nie potrafię zrozumieć tzw. "cichych dni" choć sma jestem mężatką. W
głowie mi się to nie mieści. Jeśli cokolwiek mamy do siebie, to
mówimy sobie o tym, jeśli sie pokłócimy, to po 5 min jest zgoda.
Podstawą udanego związku jest rozmowa.
Z tego, co piszesz, mąż wyniósł z domu taki sposób reagowania na
konflikty- ctego nie zmienisz, więc albo zaakceptujesz to i będziesz
sie męczyła albo odejdziesz.

[anna-sara]

Mój wujek męczy się tak już kilkadziesiąt lat bo ciocia zawsze
lubiła "ciche dni". Teraz Twój synek jest mały ale niedługo będzie
postawiony w samym epicentrum konfliktów. Będziecie siedzieli w
jednym pokoju i będzie tak: "synku, zapytaj mamę...", "synku,
powiedz mamie, że..." Dziecko przyzwyczai sie do dziwnych obyczajów
ale będzie zmęczone tą sytuacją. Za wszelką cenę staraj sie nie
dopuszczać do takich sytuacji. Takie zachowanie przedłuża konflikty,
które prawdę mówiąc w małżeństwie są nieuniknione. Nie będę pisć, że
w małżeństwie potrzebna jest rozmowa bo to wiesz ale nie widzę też
sposobu na zniwelowanie tej cechy charakteru.

[verdana]

U mnie tez nigdy nie bylo "cuchych dni". Co mnie zaniepokoiło by
najbardziej, to nie sam fakt "załatwiania" w ten sposob problemow,
tylko to, ze mąź te dni lubi. To oznacza - moim zdaniem - głębszy
kryzys związku, skoro normalne rozmowy sa dla faceta jakos uciążliwe
i cieszy go, kiedy moze sie całymi dniami nieodzywac - i do niego
sie żona nie odzywa.
Mysle, ze tu lezy sedno problemu - ciche dni sa prowokowane
specjalnie, aby moc wycofac się z normalnego rodzinnego życia. I to
wymaga zastanowienia.

Ja radzę sobie tak ;-)

[janeausten]

Mam w domu podobny egzemplarz, mam jednak wrażenie, że mojemu mężowi
nie jest z tym wygodnie a nie odzywa się, by mnie ukarać.
Kiedyś przeżywałam, nie mogłam zrozumieć, próbowałam go skłonić do
powiedzenia, o co mu własciwie chodzi. Teraz wiem, ze ten typ tak
ma. Potrzebny byłby psycholog, bo w czasie "normalności" rozmawiamy
o tym, on obiecuje próbować komunikować się, ale sytuacja znowu się
powtarza.
Zaczyna milczeć zawsze, gdy sie na mnie obrazi. Dla mnie to
niedojrzałe i zaczęłam go traktować w tym okresie jak histeryzujące
dziecko.
Ignoruję go, nie próbuję dociekać, nie narzucam się i nie zmuszam do
rozmowy. Zajmuję sie swoimi sprawami, więcej czasu poswięcam
dziecku, sobie, przyjaciółce. Nie gotuję mu, nie piorę, czytam
książki, chodzę na spacery, staram się mu pokazać, że ta jego "kara"
guzik mnie obchodzi.
Z tego co piszesz wynika, że twój mąż zaczyna sie nie odzywać, gdy
coś jest nie po jego myśli. Więc jednak jest to kara dla ciebie.
Może najpierw powiedz mu wyraźnie, że jego zachowanie sprawia Ci
przykrość i ból. U mnie to nie zadziałało, bo właśnie ma to byc kara.
Jeśli to nie zadziała, zajmij się sobą i dzieckiem. Nie wyciągaj
pierwsza ręki, jeśli uważasz, że nie jesteś winna.

[llea]

Dziękuję Wam za wsparcie. Postaram się to przeczekać. W weekend mamy imprezę rodzinną, mój brat ma urodziny i nie wiem jak to będzie. Mogłabym się unieść honorem i po prostu nie iść, ale to jest mój brat i tak mi trochę głupio rezygnować z tej imprezy. Mąż jak najbardziej się wybiera, już umówił się ze swoją mamą, że zawiezie jej małego na noc. Nie wiem jak on sobie to wyobraża...
Zawsze uważałam, że nasz związek jest z gatunku tych udanych, z resztą nigdy nie brałam pod uwagę opcji, że moglibyśmy się rozstać. Nie po to wyszłam za mąż, żeby tak łatwo zrezygnować, poddać się. Ale bardzo się boje co to będzie za 5 lat, czy będę miała jeszcze tą siłę żeby zaciskać zęby.... a tak bym chciała mieć kolejne dziecko i szczęśliwą rodzinę. Chyba za dużo romansów się naoglądałam w młodości;-)

[monia76]

nie, nie za dużo. trudno wymagać ciągłego picia sobie z dziubków i
patrzenia w oczęta, ale oczekiwanie, że mąż powie jasno o co mu
chodzi i nie będzie strzelał focha jest chyba dość normalnym
podejściem :-)
nie rozumiem dlaczego miałabyś rezygnować z imprezy rodzinnej u
Twojego brata z powodu przedszkolnych zachowań męża. jasne, że idź.
sama. jeśli mąż zorganizuje opiekę dla synka, tylko lepiej dla
Ciebie. dobrej zabawy!

[ija_ijewna]

Myślę, że warto iść na imprezę. Owszem, spytać męża, czy się
wybiera, a jeśli odpowie milczeniem - powiedzieć bez
pretensji "Aha. Jak się zdecydujesz, to daj znać." I już. Jeśli
pójdzie, ok. Jeśli nie pójdzie - jego strata.
Dziewczyny zadały tu wcześniej b. dobre pytanie: Co on zyskuje
wskutek tych cichych dni?
No właśnie, co by stracił, gdyby ich nie było? Od czego go one
zwalniają? I - paradoksalnie - co Ty byś straciła, gdyby się
skończyły?
Napisałaś jeszcze jedną rzecz, z której (jeśli dobrze zrozumiałam)
wynika, że to nie są tylko jego ciche dni, ale i Twoje:
"wcześniej każdy trzasnął drzwiami i poszedł w swoją stronę."
"jak tylko mały uśnie to każdy zaszywa się w swoim kącie."
"przynajmniej baba mu nie brzęczy nad uchem.... jedyny minus jaki
mu doskwiera to brak sexu."
To brzmi tak, jakbyś Ty też się nie odzywała, i jakby wcześniej,
zanim byliście małżeństwem, Wasze rozwiązywanie problemów polegało
na sekwencji "zgrzyt, obustronny foch, izolacja, wrócenie jakby
nigdy nic". Może po prostu jeszcze nie wypracowaliście innej metody
rozwiązywania konfliktów?
Pozdrawiam,
Ija

[llea]

Wiadomo kiedy nie byliśmy małżeństwem łatwiej było przeżyć takie konflikty, nie
przebywaliśmy ze sobą prawie 24 h/dobę. Na pewno też mąż miał inny stosunek do
mnie. Na pewno bardziej o mnie zabiegał. Teraz wypracowaliśmy pewien schemat
przechodzenia przez konflikty. On się nie odzywa, a ja co jakiś czas dopytuję
się o co mu chodzi. Dzisiaj w końcu mi odburknął, że "nie ma ochoty ze mną
rozmawiać, bo go denerwuję". I co ja mam z tym począć.... W ciągu dnia jest ok,
zajmuję się dzieckiem lub wyskoczę do mamy albo znajomych. Wieczory mnie
przytłaczają. Płakać mi się chce. Najchętniej wywaliłaby go z domu, ale tego nie
zrobię, za bardzo go kocham.
Takie sytuacje mnie bardzo przytłaczają, z natury mam słaby charakter i często
się wycofuję. Za każdym razem wyciągam do niego rękę, a on o i tak nic sobie z
tego nie robi.

[echo1111]

W moim małżeństwie też zdażają się takie okresy. Na codzień wszystko
jest OK ale jak dojdzie do większej kłótni to nieodzywamy się do
siebie długo, nawet 2 tygodnie. Bardzo mnie to wykańcza i nie wiem
co robić. A on jakoś się nie przejmuje. Siedzi w drugim pokoju,
żłopie piwko, ogląda telewizor i często słyszę przez ścianę jak się
zaśmiewa z jakiegoś programu. Ja w tym czasie siedzę w drugim pokoju
i cierpię. On wie jak mi cięzko ale to jego "mała zemsta".
Najczęściej więc po kilku dniach nie wytrzymuję i zaczynam sie
odzywać, on łaskawie odpowiada i tak powoli powoli się "godzimy".
Jednak nie jest mi z tym dobrze. Wiem, ze choćby niewiem jak mnie
zranił i obraził podczas kłótni to i tak nie przeprosi tylko ja bedę
musiała wyciągnąc rękę (której on moze nie przyjać od razu) mam dość
takich sytuacji i jedyne co mnie pociesza to fakt, ze zdarzają się
one rzadko.

[womania]

czyz to nie straszne wszystko? jak latwo sie godzimy na role ofiary,
tej, ktora 'powinna' pierwsza wyciagnac reke? 'byc madrzejsza'? a to
wszystko z domu moje kochane, ja tez tak mam i przez to niezly bigos
w zyciu.
rodzice w nas - dziewczynki - wpajaja na rozne sposoby, ze nasza
zyciowa rola jest poswiecenie sie, zaspokojenie drugiego czlowieka,
nawet wbrew naszej woli.
co myslicie? jak bylo u was w domu?
na pewno czytacie tez ten watek z wewnetrznym dzieckiem. to wszystko
jest o nas.
zycze wytrwalosci, odwaznych i pozytywnych dezycji.

[gecik11]

Edziewczyny,

czytam wasze posty i łzy leją mi się po policzkach.
Mam identyczną sytuację jak IIea
Jesteśmy 6 lat po ślubie znamy sie dziesięć i mamy trzyletniego
synka (13 czerwa kończy 3 latka) a my 15. czerwaca 6 rocznicę ślubu
Po ślubie zaczęły sie ciche dni .
Najpierw od czasu do czasu trwały 2-3 dni a teraz to nawet 2
tygodnie.
Mąż dużo pracuje prowadzi własna firmę, i ciągle jest zmęczony
sfrustrowany.Gdy oferuję mu pomoc to mnie odrzuca i ignoruje.
Nie pamiętam kiedy narmalnie rozmawialiśmy śmialiśmy się, kiedy
widziałam go zadowolonego.
Jestem tak bardzo zmęczona psychicznie tą sytuacją a najbardziej
przeszkadza mi to że nasze dziecko wzrasta w takiej atmosferze.
Kacper mimo swoich trzech lat wszystko dodkonale rozumie zdałam
sobie sprawę z tego gdy podszedł do Taty i powiedział " odzywaj sie
do mamy bo, mamusia będzie płakała"
Robie tak jak większość kobiet, pierwsza wyciągam reke łagodzę
napiętą atmosferę, nadskakuję.
Przez te zachowanie mam do siebie pretensję czuję że tracę poczucie
własnej wartości, honor, kobiecość,
Czuję sie jak nie potrzebna rzecz, przedmiot który w zależności od
humoru jest wyjmowany bądź odkładany do szafy na półkę.
Nie wiem co mam roobić jak postepować, obecnie mija 10 dni
ciszy.............
Wiem jedno kocham mojego męża i chcę coś z tym zrobić. Czuję sie
jednak bezsilna bo żeby było dobrze potrzebne są chęci i działanie z
obydwu stron.

Poradzcie podzielcie się swoimi sposobami bo ja oszaleję.

[kicia031]

w nieszczesciu ja jestem rownie zajadla jak moj chlop i przynajmniej nie
wyciagam pierwsza reki do zgody, jesli mam silne przekonanie, to to on ponosi
wiekszosc odpowiedzialnosci za konflikt. Jak ja narozrabiam, to przepraszam
zaraz jak mi przejdzie, ale nie szukam za wszelka cene wybaczenia - uwazam, ze
moja rola jest wykazac skruche, a co con z tym zrobi... jego decyzja. Ale jak
sobie pomysle, ze mialabym za nim chodzic i blagac zeby sie odezwal...

Jesli chodzi o zmiane takiego zachowania, to ludzie sa na szczescie dosc prosci
w obsludze - wiele osob slusznie tu zauwazylo, ze wasi mezowie maja z tego, co
sie dzieje, jakas frajde. Trudno mi ocenic, gdzie ona lezy: w mozliwosci
zaprzestania komunikacji z zona, poczucie wladzy - oto ona zebrze o laskawe
wybaczenie, moze jakies inne korzysci.

Pierwszy krok: nic nie robic, tylko obserwowac - o co tak naprawde chodzi, co
facetowi daje obrazanie sie...
Krok drugi: pozbawic go tego. Jesli obrazona maz rozkoszuje sie cisza i spokojem
- pozbawiamy go tego. nawijamy do niego bez konca, skladamy najglupsze
propozycje i traktujemy milczenie jako zgode, przyrzadzamy potrawy ktorych nie
cierpi. W ktorejs czesci Ani z Zielonego Wzgorza jest swietna scena, kiedy Ania
uczestniczy w kolacji z takim wlasnie domowym tyranem, i zaczyna wszystkim
opowiadac, ze tyran sie nie odzywa, bo ogluchl ostatnio, czy cos w tym rodzaju.
Jesli zwrotka z tej gierki jest dla meza blaganie o wybaczenie - nie blagac.
Korzystac z tego ze maz sie nie odzywa i robic rzeczy z powodu ktorych zwykle
protestuje, np zostawic z dziecmi bez ugotowanego obiadu i wyjsc na cala sobote
lub niedziele.

Generalnie tak jak z domowym zwierzakiem - jak nasika, wsadzamy nos w siki.

[echo1111]

Pamiętam tą scenę z Ani :-)
Ale w życiu to nie takie proste jak w ksiązce. To nie jest tak że ja
błagam zeby się pogodzić. Przedłużająca się przez wiele dni cisza
tak zaczyna męczyć że chcę już ją zakończyć bo w rezultacie to ja
najbardziej się męczę tą sytuacją. Gdybym zamiast nieodzywać się
kłóciła to byłoby jeszcze gorzej. Wyjść z domu na cały dzień -to
również nie zmienia sytuacji.
Wydaje mi się że jedynym rozwiązaniem jest nie czekać aż taka
sytuacja nadejdzie tylko wtedy kiedy w małżeństwie jest dobrze i
panuje zgoda - spróbować poruszyć ten temat i we dwoje coś
postanowić np że następnym razem gdy dojdzie do kłótni to
nieodzywamy się max godzinę. Ale to też nie jest takie proste bo jak
jest zgoda to nie chce się jej psuć poruszając przykry temat.