1,5 roku i histeria!!!

[sabcia_p]

Witam wszystkich,
Mam taki problem z moją 1,5 roczną córką. Od pewnego czasu potrafi się tak
mocno rozpłakać, że wpada w histerię. Do tego stopnia, że woła tylko mnie
wymusza...zazwyczaj robi to wtedy gdy coś zbroi...rzuca chlebusiem, skacze po
meblach...nie słucha w ogóle!!! przeraża mnie to:(( mąż daje małą do łózeczka
i czeka aż się uspokoi...zostawia ją samą...a ja...no cóż serce mi pęka bo nie
wiem czy to dobra metoda:( tym bardziej, ze mała woła mnie z takim
żalem...:((( może jestem za bardzo naiwna....ciężko to znoszę:( poradźcie:((
pozdrawiam

[kol.3]

Twoja córeczka przez swoje zachowanie wymusza na Tobie to co chce
osiągnąć. Mąż dobre robi zostawiając histerczykę samą - bez widowni
nie opłaca się histeryzować. Ty dajesz sobą manipulować (córeczka
woła " z żalem" tylko Ciebie, bo wie że ulegniesz) i psujesz córkę
jeszcze bardziej.

[marzeka1]

"mąż daje małą do łózeczka
i czeka aż się uspokoi.."- robiłam podobnie.

[kag73]

znam problem, przerabialam to z moim synkiem.
Mniej wiecej w tym samym wieku co Twoja corka. Wedlug mnie ma
wlasnie faze uporu czy przekory.
Moj syn ma duzo swobody, nie ma u nas ciaglych zakazow, moze sie
swobodnie rozwijac, jednak wiadomo, ze sa rzeczy, ktorych musimy
zabraniac. I wlasnie wtedy reakcja mojego dziecka byla przerazajaca,
histeria, ryczenie, rzucanie sie na podloge...a najgorsze bylo to,
ze bylismy bezradni. Podobnie bylo jak sie na cos uparl, np. nie
chcial wyjsc z domu kiedy musialam wyjsc, bo nie mialam innego
wyjscia.Wtedy po prostu bralam go za fraki, ze spokojem ubieralam i
robilam swoje podczas kiedy on nie przestawal ryczec.
Sa rozne dzieci i potrzebuja w takich sytuacjach roznych reakcji.
Najpierw probowalam brac malego na rece, mocno przytulac i mowic
jego imie, nic nie pomagalo, bo "blokowal" i doslownie mnie odpychal.
Kiedys dalam mu nawet klapsa(chociaz jestem przeciwnikiem bicia
dzieci), bo puscily mi nerwy, bylo jeszcze gorzej.
W koncu po prostu zostawialam go "w spokoju" az sie wyryczal i
uspokajal, nigdy nie wynoslilam go do lozezka, raczej to ja
wychodzilam z pokoju.Czasem warto, zeby nie dac sie poniesc emocjom.
Albo zostawalam w tym samym pomieszczeniu, ale robilam swoje, nie
skupialam na nim uwagi, bo jak mowie, to nie skutkowalo. Nie
wynosilam go do jego pokoju, bo moj maly jest strasznym maminsynkiem
i do teraz zle znosi rozlaki ze mna.

Wymuszanie placzem(ryczeniem) tez mielismy, wtedy mowilam do malego
krotko, ze krzyk nic nie pomoze i za jak bedzie wrzeszczal to na
pewno nic nie dostanie.
Nie martw sie ta faza minie, moze potrwac pare miesiecy.
Potrzebujesz mocnych nerwow i jezeli masz mozliwosc zostawienia
malej na pare godzin z babcia czy ciocia, mezem, zrob to.
Ja niestety takiej mozliwosci nie mialam(maz pracowal wtedy do pozna
wieczorem, rodziny w poblizu nie mamy) i bywaly dni, ze bylam
wieczorem wykonczona nerwowo, zwlaszcza kiedy maly takie "ataki"
wlscieklosci mial pare razy dziennie.

W koncu znalazlam na pare godzin w tygodniu grupe zabawowa dla
takich maluchow, zeby troche odetchnac.
Powiem Ci jedno, nasze dzieci nie robia tego ze zlosliwosci, to po
prostu taki etap w rozwoju, odkrywaja swoja niezaleznosc i odrebnosc
i testuja granice, jak daleko moga sie posunac.
Potrzeba tez troche konsekwentnosci, jezeli rzuca chlebem
powiedz: "Nie rzucaj, bo odbore", jak rzuci, odbierz, chociaz bedzie
ryczec. Po paru takich akcjach, zapamieta. Czasem warto przymnknac
oko, ja czasami w niektorych przypadkach udawalam, ze nie widze, bo
nie moglam juz sluchac wrzasku i chcialam unikac konfrontacji.
Czasami tez pomaga ignorowanie, hmm, mama nie reaguje, to nie warto.

Nie martw sie, nie jestes jedyna, to calkiem normalne zachowanie w
tym wieku.
Moj maly teraz jest starszy i nie ma juz histerii, prawie wszystko
mozna mu wytlumaczyc, dzialaja tez argumenty.
Jest normalnym dzieckiem, nic mu nie zaszkodzilo. Te ataki
wscielkosc konczylay sie tak nagle jak przychodzily, jakby nic sie
nie stalo. Wazne jest, zeby dziecko czulo, ze jest kochane i
akceptowane, czyli po takim ataku histerii rodzice nie powinni byc
obrazeni, tylko zachowywac sie normalnie.
Rozumiem Cie, mnie tez serce pekalo, ale trzeba przez to przejsc.
Wszystkirgo dobrego, mocnych nerwow i cierpliwosci Wam zycze!

[18_lipcowa1]

chlebusiem....
buhahahaaaa!!!!

DZIęKUJę!!!

[sabcia_p]

wielkie dzięki! bałam się że to zwiastun jakiś problemów neurologicznych:) dziwie się tylko że zawsze znajdzie się ktoś na tym forum, kto musi coś wyśmiać...nie wiem co w tym smiesznego "że rzuca chlebem" dziecko...no ale widocznie 18_lipcowa czy jakos tak ma problem....pozdrawiam serdecznie!

[krzysztof-lis]

> nie wiem co w tym smiesznego "że rzuca chlebem" dziecko...

Napisałaś, że "chlebusiem". I to właśnie jest śmieszne.

[sabcia_p]

a...chyba, że tak:)
lepsze to niż PIECZYWEM:)))))