czy to depresja?

[naughty-angel]

Coraz częściej w mojej głowie pojawia się to pytanie. Od dłuższego
czasu (właściwie od ponad roku) mam strasznie obniżony nastrój.
Przeprowadziłam się do męża, gdzie nie miałam żadnych koleżanek ( i
dalej nie mam). Zaszłam w ciążę, musiałam najpierw się oszczędzać,
później leżeć. Nikt nawet nie zadzwonił. Czuję się samotna. Całymi
dniami siedzę sama w domu, opiekując się dzieckiem, nie mogę nawet
wyjść, bo mamy psa, który wszystko niszczy, gdy zostaje sam
(próbowałam już chyba wszystkiego). Mąż cały dzień w pracy, wraca,
jak ja kąpię Małego, a później, to już tylko chce mi się spać...
Często płaczę, czasem bez powodu, nie mam na nic siły. Boję się
powrotu na studia, bo widzę w tym tylko jeszcze więcej obowiązków,
nie potrafię się niczym cieszyć, gdy się uśmiecham, to na siłę, żeby
nikogo nie martwić, albo, żeby dziecko nie widziało mnie smutnej.
Jak np Mały się wykrzywia, zamiast jeść, choć wiem, że jest głodny-
czuję, jak wszystko się we mnie gotuje. Wtedy czuję się okropną
matką. Jak zaczynam zwierzać się mężowi, mówi mi, że on to już
słyszał milion razy i nic mi na to nie poradzi. Gdy powiedziałam raz
mamie, usłyszałam, że nikt mi w ciążę nie kazał zachodzić i teraz
nie powinnam narzekać. Nikogo więcej nie mam. Wszystkie żale dławię
w sobie i jest mi coraz gorzej. Dużo siedzę przed komputerem, żeby
choć trochę mieć kontaktu z ludźmi- wtedy czuję się trochę lepiej,
chyba bardziej sama sobie wmawiam, że są tu ludzie, którzy mnie
akceptują i po prostu pogadają, wesprą, niż jest w rzeczywistości.
Czasem też zaczynam sprzątać, wszystko jedno o której godzinie- w
dzień, w nocy- to chyba mój sposób na odreagowanie stresów- wtedy
nie muszę nawet spać. Poza tym zaczynam być chyba coraz większą
paranoiczką- nie wychodzę z dzieckiem na balkon, nie zostawiam
samego nawet na moment, bo oczami wyobraźni widzę, jak spada, albo
coś mu się dzieje. Mam wrażenie, że nie potrafię już normalnie
funkcjonować- nie umiem już chyba rozmawiać, często w połowie zdania
odpływam gdzieś myślami i już sama nie wiem, o co mi chodzi. Czuję
się głupia i nic nie warta i taka... pusta w środku...

[czarnyraider]

pewnie tak.

Mialam podobne stany swego czasu. szczegolnie siedzac w domu z
dzieckiem na maciezynskim.
Musialam cos ze soba zrobic i zapisalam sie na fitness. Im bardziej
mi sie nie chcialo isc tym szybciej tam pedzilam. Znajdz sobie cos,
cokolwiek. Jesli nie fitness to silownia, moze jakis kurs jezykowy.
Z zywymi ludzmi, nie klawiatura. Pomaga. Sprobuj, co masz do
stracenia ? Trzymam kciuki :)

[annb]

jak to maz nic na to nie poradzi?
to odciazyc nie moze?
moim zdaniem to jest ogromne przemęczenie
Pracownik najemny zgodnie z kodeksem pracy ma ustawowo zapewnione 26
dni urlopu
ty nie masz ani jednego
to skad masz czerpac sily?

[triss_merigold6]

To przemęczenie obłędną monotonią.
Pies pana męża jest? To niech pan mąż psa wychowa albo odda albo sam
z nim siedzi i pilnuje żeby nie niszczył.
Dałaś się wsadzić w układ w którym Twoje potrzeby są na ostatnim
miejscu. Jedź na te studia, do jakiejkolwiek pracy, wyrwij sie z
zamknięcia.

[naughty-angel]

Chciałabym się wyrwać z tego, ale nie wiem, czy umiem. Jakoś
straciłam wiarę w siebie i w to, że cokolwiek jeszcze potrafię. Pies
(męża, choć on woli mówić, że to NASZ pies) miał być oddany już z
tysiąc razy, ale oczywiście tu nie ma czasu, tu cośtam. Poza tym- co
z oczu, to z serca. Jak pan przychodzi z pracy do domu, to piesio
się wita, cieszy, a wszystkie ślady jego szkodliwej działalności są
posprzątane. Przeze mnie oczywiście. Słowa nie mają takiej siły, jak
obraz nędzy i rozpaczy, który rozpościera się przede mną, po tym,
jak gdy tylko ja nie patrzę, a temu idiocie przyjdzie coś do głowy.
Już miałam plany po prostu wyjść, zostawić go samego i przyjść po
powrocie męża, ale szkoda mi mieszkania, bo to ja głównie spędzam tu
całe dnie. Z resztą nie bardzo miałabym gdzie pójść, a włóczyć się z
półrocznym dzieckiem po mieście nie mam ochoty. Wygląda na to, że
jestem aż tak żałosna, że nie umiem sobie sama z tym wszystkim
poradzić. Przydałoby mi się wsparcie, chociaż emocjonalne, ale póki
co- ni widu ni słychu...

[triss_merigold6]

Nie jesteś żałosna tylko upierd...na w chałupie z dzieckiem. Tysiące
kobieta mają takie myśli tylko kod kulturowy nie pozwala się
przyznawać. Dziecko niańce albo żłobek i wyrwij się do jakiejkolwiek
pracy to odżyjesz.

[annb]

dziewczyno jestes przemeczona
dlatego w siebie nie wierzysz
musisz cos dla siebie zrobic bo inaczej pewnego pieknego dnia nie
wstaniesz
i jeszcze bedą miec do ciebie pretensji ze ona lezy a tutaj nie
posprzatane
Lubię zwierzęta ale nie lubięnieodpowiedzialnych wlascicieli
nie sprzątaj po psie
moze kolega malzonek zauwazy ze cos jest nie tak i poszuka
szkolenia.nie ma zlych psow, sa tylko nieodpowiedzialni wlasciciele.
a ty dziecko mezowi do rak i wyjdz
wyjdz gdzies
na godzinę
na dwie
ale miej czas tylko dla siebie
idz nawet do kosmetyczki
ale wyjdz
i nie odbieraj telefonow z domu

[marzeka1]

Naughty-angel, czy mi się zdaje, że dodatkowo tera planujesz ślub, a raczej wszytko łacznie z garniturem i sukienką robi za ciebie teściowa? Jakoś niedawno twój watek czytałam. Jesli przy takim stanie umysłu i samopoczucia, planujesz jeszcze weselicho- to kanał, po prostu kanał. Jesteś przemęczona,żyjesz monotonnie, brak ci wsparcia, kto mówi, że wszystko masz robić sama??? Zdrowy egoizm to jest droga, by nie mieć takich jazd.

[naughty-angel]

Tak, masz rację marzeka1. Myślałam właśnie, że to planowanie da mi
więcej radości, bo zawsze byłam aktywną osobą, poza tym wybieranie
sukni, tortu, planowanie dekoracji to sama przyjemność! Cóż... po
pierwsze wybór ten polega na robieniu na przekór teściowej i
kłótniach z nią (męczące), dokańczanie spraw, które miał załatwić
mój luby, ale pozaczynał tylko i większość spadła na mnie (męczące)
do tego jeszcze monotonia życia, dziecko, sprzątanie, pies, chwila
snu i tak w kółko (męczące). I jeszcze argument mojego męża- ja
pracuję, nie mam czasu, a dom i dziecko to coś w rodzaju TWOJEJ
pracy. Spoko... tylko, że ja swoją pracę zaczynam o 7.00, kiedy mały
się budzi, a kończę o 23.00, kiedy zasypia na dłużej niż na chwilę,a
później jeszcze nocne karmienia. Cóż, prawda jest taka, że dopóki on
nie spędzi chociaż jednego całego dnia tak jak ja, nie zrozumie, a
to jest niewykonalne. Dzięi Wam jednak zaczynam się utwierdzać się w
przekonaniu, że ten dziwny "podział" obowiązków jest nierówny i
niesprawiedliwy i przynajmniej nie czuję się już tak podle, bo to
nie jest jakieś przestępstwo, że sobie nie radzę.

[krzysztof-lis]

> I jeszcze argument mojego męża- ja pracuję, nie mam czasu, a dom i
> dziecko to coś w rodzaju TWOJEJ pracy. Spoko... tylko, że ja swoją
> pracę zaczynam o 7.00, kiedy mały się budzi, a kończę o 23.00,

Ale jednak w czasie tej pracy znajdujesz czas dla siebie... W końcu siedzenie tu
na forum, czy przy komputerze ogólniej, nie jest jej elementem...

[triss_merigold6]

Każdy pracownik ma prawo do przerwy w pracy. Kodeks gwarantuje.

[krzysztof-lis]

Mhm. Nie wmówisz mi jednak, że wolny czas w opiece nad dzieckiem i zajmowaniem
się domem w godzinach 7-23 sumuje się do wymiaru zgodnego z wymaganiami kodeksu.

[triss_merigold6]

Od 7 do 23 to jest 16 godzin. O osiem za dużo.
Można krótko pracować przez 16 godzin na dobę o ile jest to
zajebiście dobrze płatne. O ile wiem zajmowanie się półrocznym
dzieckiem nie jest ani płatne (w przypadku matki) ani szczególnie
doceniane przez otoczenie.
Mając porównanie powiem tyle, że jak wrócilam do pracy to zaczęłam
odpoczywać.

[krzysztof-lis]

> Od 7 do 23 to jest 16 godzin. O osiem za dużo.

A ile z tego czasu faktycznie zajmuje praca?

[naughty-angel]

Wiesz, to nie jest tak, że ja siedzę non stop przed komputerem i
jeszcze narzekam. Piszę, jak już np wstawię pranie, albo jak usypiam
dziecko, popychając wózek nogą. Dziewczyny, które miały, bądź mają
do czynienia z takim małym dzieckiem wiedzą, ile jest pracy, że
komuś z boku może się wydawać, iż to sama przyjemność i to wszystko
jest takie łatwe. Poza tym są takie dni, ze mam kompletnie dość.
Dziś np jest taki dzień. Nie chce mi się nawet kolejny raz prać
zasikanego przez psa dywanu. Poza tym jest jeszcze jedna sprawa-
nikt w jakiejkolwiek pracy nie pracuje non stop (pomijam to, ze
dostaje za to odpowiednie wynagrodzenie). Poza tym przy okazji z
kimś pogada, pożartuje itp. A ja albo mówię do dziecka, albo znowu
krzyczę na psa (po prostu szczyty intelektualnego rozwoju). Albo
piszę na forum, zęby nie zwariować. Poza tym wybacz, ale jeśli
wydaje Ci się, że nie mam prawa narzekać bo mam chwilę, żeby usiąść
i coś napisać na forum, to wybacz, ale to jest ignorancja.

[krzysztof-lis]

> Poza tym wybacz, ale jeśli wydaje Ci się, że nie mam prawa narzekać
> bo mam chwilę, żeby usiąść i coś napisać na forum, to wybacz, ale to
> jest ignorancja.

Napisałem tyle: masz wolny czas i nie powinnaś się obruszać na męża, który
twierdzi, że go masz.

Wolny czas

[triss_merigold6]

Chyba mamy inne definicje wolnego czasu.
W moim świecie wolny czas oznacza możliwość robienia tego na co ma
się ochotę. Dla siebie. Wolny czas to czas bez konieczności
pilnowania dziecka. Siedzenie przy kompie kiedy dziecko śpi nie jest
spędzaniem wolnego czasu ponieważ małe dziecko może obudzić się w
każdej chwili i wymagać animacji. Sprzątanie, prasowanie, gotowanie
przy okazji snu potomka równiez nie jest spędzaniem wolnego czasu.

Te pół godziny kiedy robię zakupy wracając z pracy zanim dotrę do
przedszkola nie jest "wolnym czasem". Weekend kiedy dziecko zabiera
do siebie jego ojciec - owszem to wolny czas, bo mogę robić co chcę:
spać, iść do kina, na rower, do znajomych etc.

Pani miałaby wolny czas gdyby wręczyła mężowi potomka i udała się na
weekend do SPA. Byłby to bardzo cenną lekcją poglądową dla jej
partnera.

[premeda]

To nie pierz tego dywanu niech chłop to po powrocie z pracy zrobi,
zresztą z psem też nie jest najlepiej, skoro takie rzeczy wyczynia.
Proponuję tak: psa na terapię, Ciebie na terapię, a chłop na trochę
niech przejmie ten cały kierat. Jak już będzie z Tobą dobrze i z
psem też, to dokonanie nowego podziału obowiązków i konsekwentne go
egzekwowanie. Jak sie uda to dobrze i jest szansa, że z chłopa coś
będzie, a jak się nie uda to cóż w małżeństwo, wogóle zwiazek z kimś
takim nie wchodziłby w grę.

[die_blume]

Na psa nie krzycz, bo to nic nie da, lepiej go chyba skarcić czy wygonic na
swoje miejsce, o ile je ma, bo mój na przykład nie ma:-)A któregos dnia, jak
małżonek wróci z pracy, wręcz mu dziecko i idź sobie na przykład na jakieś
zakupy. Dopóki sama nie zrobisz czegos, to nic się nie zmieni. Czy mwówisz
czasem mężowi, że potrzebujesz jego pomocy? I nie chodzi o ogólne wylewanie
żalów czy wypominki, tylko konkretna sytuacja: zwyczajna prosba o pomc -
kochanie, wykąp dziś Ty małego, a ja wstawie pranie (jakas lzejsza robota) albo
cos w tym stylu.

[naughty-angel]

Często go proszę o pomoc. Zwykle nie są to wyrzuty, tylko prośba po
prostu. Rezultat? "Nie mogę, bo zaraz muszę wyjść, bo sklep zamkną",
albo coś takiego. W efekcie ja robie coś sama, a on i tak nigdzie
nie wychodzi, ale co, powiem mu- "kłamiesz!!!"? Czasem jednak zdarza
mu się pomóc, nie powiem, że nie, ale to zwykle po awanturze dzień
wcześniej. Ech....wydaje mi się, że jego problem polega na tym, że
jest jedynakiem i zawsze domem itp. zajmowała się jego mama,a on był
rozpieszczany. Teraz ja muszę walczyć z jego egoizmem. Dzięki, że
mogę Wam trochę ponarzekać, bo najgorsze, to dusić wszystko w sobie.
No a poza tym czuję się zobligowana Waszymi komentarzami, do
zrobienia "czegoś". Zaczynam nieśmiało walczyć o nową pozycję,
trochę szantażem, trochę presją...Fakt, mój błąd, że nie zrobiłam
tego wcześniej, ale skąd mogłam wiedzieć, że on wykorzysta moje
dobre serce aż do tego stopnia! A co do psa- wczoraj wieczorem, ze
złości, że pan nie wrócił jeszcze z pracy, zasikał panu łóżko (ja
śpię narazie w pokoju dziecka), więc ma rewelacyjny klimat do
przemyśleń...

nie ma rzeczy niemozliwych

[annb]

to dziwne ale w moim srodowisku wiekszosc mezczyzn po pracy zajmuje
sie swoimi dziecmi.
widzę ich na swoim osiedlu, jak zasuwają z wozkami, albo z dzieckiem
na rowerku.
niektorzy nawet sie nie przebieraja z garnituru ale spacer byc musi.
wiem ze wiekszosc znanych mi panow swoje dzieci wieczorami kapie i
czyta bajeczki
wiem, bo sie tym chwala-a pracuje w wybitnie meskiej zalodze.
maja opanowana program wieczorynek i wiedza w jaki dzien co leci
czyli sie da.
ale oni szanuja swoje zony
albo inaczej
ich zonom sie udalo ze wyszly za gosci ktorzy wiedza ze opieka nad
dzieckiem to cięzka praca
a na sasiednim osiedlu furorę robi pan_znany_aktor_telewizyjny z
malusią coreczką na hustawce.
i to jest widok bardzo czesty
da sie
wszystko się da
a moze tutaj jest moda na bycie ojcem zaangazowanym?
bo przeciez nie kazdy z tych panow mial pozytywne wzorce z domu
wiekszosc z nich widzialo ojca klode na tapczanie
ale sami tego nie powielili

[naughty-angel]

Mój problem generalnie polega na tym, że zawsze bardziej liczą się
dla mnie wszyscy inni niż ja sama. Może to kwestia wychowania.
Zawsze robiłam wszystko, żeby to komuś innemu nie było przykro, żeby
nie czuł się zmęczony. A mój ukochany, choć na początku sam gotował,
prał, sprzątał i zapewniał, że jak urodzę, to będzie mi pomagał- nie
wywiązał się z obietnicy. Ale ja zdaję sobie sprawę, że to przeze
mnie- najpierw mu pomagałam, później wyręczałam, a teraz wszystko
stało się moim obowiązkiem. No i mam doła, bo nie wiem, jak z tego
wybrnąć- kto ma miękkie serce...

[marzeka1]

"A mój ukochany, choć na początku sam gotował,
prał, sprzątał i zapewniał, że jak urodzę, to będzie mi pomagał- nie
wywiązał się z obietnicy"- a ty dalej radośnie ślub i wesele planujesz??? Myślisz,że potem będzie sama radość i wyręczanie cię we wszystkim??? Jesli teraz nawala, tym bardziej potem będzie nawalał, do tego niefajna wtrącająca się teściowa- i masz kanał, w który sama się pokujesz.

"Mój problem generalnie polega na tym, że zawsze bardziej liczą się
> dla mnie wszyscy inni niż ja sama."- mam męza i 2 synów, gdybym tak myślała, padłabym na twarz,a tak jestem zadowolona z życia i rodziny, 3 facetów równo pomaga i dzieli ze mną obowiązki. Zdrowy egoizm- tu jest klucz do udanego życia osobistego. Musisz zrozumieć, że także ty i twoje potrzeby, oczekiwania, pragnienia są ważne, a jeśli ty niewiele możesz zadecydować nawet w sprawie własnego ślubu, to wybacz- czarno widzę przyszłość.

[triss_merigold6]

To typowy w tym kraju kod kulturowy. Dziewczynki przyucza się do
poświęcania dla innych i niedbania o siebie. Jeśli Ty o siebie nie
zadbasz to NIKT tego nie zrobi. Mężczyzna Twojego wyręczania,
pomagania i rezygnacji z potrzeb nie doceni, zapewniam Cię. Z paroma
panami w życiu byłam i mam bogate doświadczenie w tym względzie.

Jeśli ktoś inny będzie zmęczony to trudno. Nie zawsze tylko Ty
musisz być zmęczona. Że będzie komuś przykro? Cóz, skoro wolisz,
żeby było przykro Tobie...
To tylko kod kulturowy i da się go zmienić. Otoczenie oczywiście się
sprzeciwia, bo zmieniając kod działasz wbrew cudzym interesom. Ale
idzie otoczenie przyzwyczaić.

[premeda]

To typowy w tym kraju kod kulturowy. Dziewczynki przyucza się do
> poświęcania dla innych i niedbania o siebie.
Tutaj sie nie zgadzamm, bo ja bym powiedziała, że skończyły się
czasy gdy matka polka nie musiała o siebie dbać. Ma mieć czas dla
męża, dzieci, opiekę nad rodzicami i jeszcze na zadbanie o siebie
(nienaganna firgura, fryzura i seksowne ciuchy tylko koniecznie nie
za drogie).

[triss_merigold6]

Ale owo "dbanie o siebie" jest kolejnym obowiązkiem a nie
przyjemnością. Żeby dbać o siebie z przyjemnością trzeba mieć na to
czas i pieniądze a w tym kraju kobieta, owszem, powinna ale nie
kosztem rodziny, dzieci, domowego budżetu, prania, zakupów etc.