w pracy dżentelmen, w domu cham

[dunia71]

rozmawiałam ostatnio z koleżanką z pracy mojego męża i w miare postepu rozmowy
robiłąm coraz wieksze oczy, zastanawiałam sie czy rozmiawimy o tej samej osobie ?
okazuje sie, ze mój małżonek jest postrzegany w pracy zko dżentelmen, osoba
bardzo kulturalna, opanowana, szarmancki, skory do pomocy, nie wchodzący w
konflikty itd. chodzcy ideał, kolezanka męża powiedziała mi, ze na pewno
jestem strasznie szczęsliwa, ze mam takiego mężczyzne w domu ,
cóż, mój mąż w domu bywa impulsywny, jest zrzędliwy, upierdliwy, ciagle
niezadowolony ze wszystkiego, miga sie od obowiązków domowych, potrafi
zachowac sie w sposób chamski, np. nakrzyczec na mnie, ze zbyt wolno ubieram
dziecko, ze przypaliłam jakis cholerny garnek (delikatnie ;-), ze zbyt głośno
zmywam naczynia, wchodzi do domu i zmienia sie w chama ?
dlaczego tak sie dzieje ? jak rozmawiac z mężem / czy to da sie zmienic ?

[krzysztof-lis]

Moja teoria: praca wymaga takiego zachowania, żona nie wymaga... :(

[only_isabelle]

typowe gburostwo pospolite po pracy, w domu nie musi udawać/pokazywać
pozytywnych emocji, bo pewnie nic nie straci, w pracy dochodzą opinie innych
ludzi, oj dużo by rozmawiać i pisać,
moim zdaniem to jest już dno związku,

[kag73]

"Moja teoria: praca wymaga takiego zachowania, żona nie wymaga... :("

Wniosek: zona powinna zaczac wymagac takiego zachowania!
Facet powinien zdac sobie z tego sprawe, ze i w domu u zony tez ma cos do stracenia.

[phantomka]

Tym postem odpowiedzialas sobie na swoje watpliwosci. No bo skoro ty
akceptujesz w domu takiego meza, to oznacza, ze sama siebie malo
szanujesz. W normalnym zwiazku ludzie nie ma podzialu na lepszych i
gorszych, u was - jest.
Modelowy przyklad, lagodna, mila, zonka, ktora pozwala malzonkowi na
chamskie zachowania, bo to w koncu tylko facet, a ona jest tylko
kobieta.

[dunia71]

nie powiedziałabym o sobie "łagodna, miła żonka", potrafie powiedziec i to
zdecydowanym głosem, bywa, ze na granicy krzyku "dość, nie mów do mnie w ten
sposób" albo "daj mi spokój !", tylko niestety to chyba nie działa :-((((

[panpaniscus]

No właśnie - pokrzyczy, pokrzyczy i przestanie. Konsekwencje bycia chamskim dla
Ciebie to najwyżej ten krzyk, w pracy byłyby o wiele większe. Daj mężowi poczuć
konsekwencje, tak, by były dla niego dotkliwe. I żeby wiedział jednocześnie o co
Ci chodzi.

[marianka_marianka]

A może to jego sposób na odreagowanie stresów? Wbrew pozorom bycie zawsze miłym, uprzejmym i pomocnym w pracy to pewego rodzaju maska. Po przyjściu do domu chcemy się wyluzować i przestać udawać... Inną sprawą jest to w jaki sposób się to robi i do jakiego stopnia druga strona na to pozwala.

[kag73]

no wlasnie, ale jest roznica miedzy byciem na luzie a byciem chamskim.
Ja mysle, ze to taki typ ludzi, dla wszystkich innych sa mili i boja sie zadrzec
z kimkowkiek tylko rodzinie pokazuja rogi. A przy tym sa to przeciez najblizsze,
kochajace/kochane i najwazniejsze osoby. Moze warto to takiemu czlowiekowi
uswiadomic.

A krzyczec bym przestala.
Gdera, ze przypalilas garnek, na drugi dzien w ogole nie bedzie obiadu i tyle.

[ija_ijewna]

Można odpowiedzieć ogniem na ogień i czasem to daje dobry rezultat,
bo szokuje i zmusza drugą stronę do zastanowienia. Ale niestety
znacznie częściej powoduje tylko eskalację. Mąż myśli
wtedy: "Dlaczego mam być miły, skoro ona też wrzeszczy?"
Można na wprost, spokojnie powiedzieć: "Nie krzycz na mnie" i nie
reagować na żaden tekst wypowiedziany podniesionym, czy przykrym
głosem.
Jeśli się czepia, że głośno zmywasz - przestajesz zmywać. Na
czepianie się, że niepozmywane - prosisz, żeby on pozmywał, bo robi
to cicho. Bez jadu (chociaż to strasznie trudne).

Jest coś takiego, jak trzy kroki negocjatora.
Najpierw przedstawiasz osobie jak najprościej i spokojnie swoje
życzenia/prośbę. W tym wypadku byłoby to życzenie, żeby się do
Ciebie kulturalnie odzywał, bo jest Ci przykro.

Drugi krok to ponowienie prośby/życzenia, z zapowiedzią
konsekwencji. Ważne, żeby to nie była histeryczna groźba, ani coś
nierealnego, tylko konkretna rzecz i dalej powiedziana bardzo
spokojnie. Np. "Nie mów do mnie w ten sposób, bo następnym razem...
zostawię Cię ze zmywaniem/dzieckiem/będziesz sam sobie gotował
obiad." Niech to nie będzie "bo się do Ciebie nie odezwę", ani nic
emocjonalnego, tylko właśnie realne konsekwencje zachowania.

I trzeci krok, najtrudniejszy. Jeśli dalej zachowuje się w sposób
nieakceptowalny - realizacja konsekwencji. Bez płaczu, bez krzyku.
I nie można dać się tu mu przekonać. Idziesz do kawiarni/umawiasz
się z kumpelą/wychodzisz na rower. Zostawiasz go samego z
problemem: niepozmywanymi garami, bez obiadu, z wyjącym dzieckiem.
Ty idziesz na wolność.

To jest wściekle trudne - mówię z własnego doświadczenia - żeby
wtedy nie płakać i nie warczeć i nie wypominać. I kiedy się wróci,
żeby nie domagać się od razu przeprosin.
Pewnie wtedy mąż, przywyczajony do swoich dotychczasowych nawyków,
znowu zacznie mówić paskudnym tonem. Sama, jako choleryczka, wiem
jak łatwo i wygodnie jest nie panować nad sobą.
I wtedy zaczynamy punkty od początku. 1. Nie krzycz, bo sprawiasz
mi przykrość. 2. Nie krzycz, bo wyjdę. 3. Dalszy ciąg
spaceru/knajpki/kina.

Kiedy będzie gotów Cię normalnie, kulturalnie spytać co, jak i
dlaczego - wytłumacz. Przedstaw swoje racje. Spytaj, dlaczego mu
tak trudno się opanować. Powiedz, że to dla Ciebie ważne.
Jeśli nie dotrze - widocznie nie chce być traktowany jak partner.
Widocznie trzeba powtórzyć trzy punkty.

Pozdrawiam serdecznie -
Ija

[kol.3]

Nie jest to takie odosobnione zjawisko. Miałam w rodzinie taki
przypadek.
Pan - w domu trudny, mrukliwy, wymagający dla siebie (jego żona nie
pracowała) w sumie mało sympatyczny, w opinii kolegów z pracy
był "uroczym człowiekiem", gawędziarzem, kulturalnym błyskotliwym
facetem. Opinia ta wywołała w swoim czasie szok w rodzinie.
Zgadzam się, że w pracy się wysilał, w domu przy żonie nie musiał.

[kicia031]

Ja po trosze to rozumiem, bo czasami sama sie tak zachowuje, moj partner tez. Co
robie - staram sie nad soba panowac, cwicze nie wsciekanie sie, choc jest mi
bardzo trudno kiedy mam pelna lodowke zarcia, lacznie z miechem na 4 dni, a moja
ukochana ciocia mimo moich wyraznych prozb uszczesliwia mnie zakupem kolejnej 3
dniowej porcji miesa ( dla moich wnusiow, wrrr) a potem przychodzi chlop i
zaczyna tyrade o marnowaniu zywnosci.

w takiej sytuacji chyba tylko swiety by nie zabil ;-)) obojga.

dlaczego staram sie usilnie panowac nad soba? moze wreszcie dotarlo do mnie, ze
najblizsi mi ludzie zasluguja na to, co jest we mnie najpelszego, a nie
najgorszego?

I widze, ze moj chlop tez sie zmienia, dzieki temu, ze zamiast krzyczec i
odgryzac sie stosuje jasne komunikaty na metapoziomie, np: nie bede rozmawiac w
tym tonie i zaprzestaje rozmowy. dopoki moj partner szuka zwady, ja go uprzejmie
ignoruje, odpowiadam natomiast milo kiedy czaczyna mowic cos konstruktywnego.

ale to bardzo trudne, nie ma co ukrywac.

[niebieska.biedronkaa]

O, skąd ja to znam!
Przecież to zupełnie tak jak mój szwagier.
W pracy: dzentelmen, kulturka itp. Na spotkaniach rodzinnych całuje
wszystkim paniom rączki, prawi komplementy (w pracy pewnie też), o
żonie nie mówi inaczej, jak coś w stylu "moje kochanie", "słonko",
nadksakujący, pomocny, zajmujący się dzieckiem itd - tak poza domem.
A w domu - żenada. Chamski, wulgarny, ZERO, podkreślam zero
jakiegokolwiek zainteresowania dzieckiem, o sprzątaniu po sobie nie
ma mowy.
Zadbał oczywiście o intercyzę (wszystko jest jego). On dużo zarabia,
siostra mniej. Wszystkim się chwali, że wykupił wycieczkę (np. do
Tunezji i lecą), ale zapomina dodać, że siostra musiała za siebie
zapłacić sama. Tak na marginesie to bardzo toksyczny związek.
Kiedyś byłam u siostry, jak wrócił podpity (akurat byłam w toalecie
i nie wiedział, że jestem) i już w drzwiach zaczął się rzucać.
Wyszłam i powiedziałam mu, że dzwonię po policję i osobiście zadbam
o to, żeby o interwencji się wszyscy dowiedzieli (w pracy, rodzina).
Szwagra zamurowało i się uspokoił.
A ja dostałam opierdziel od siostry, że tak nie można, bo jaki to
byłby wstyd. Od tej pory się nie wtrącam. Między małżeństwo i drzwi
nic się nie wkłada. I zgadzam się, że mężowie tak robią, bo żony na
takie zachowanie pozwalają.