Witam i pytam...

[czyczasleczyrany]

Czy potraficie wspominac i rozmawiac z najblizsza rodzina i znajomymi o swoich mężach,chłopakach czy tez Panowie o żonach,dziewczynach?U mnie mineło(k...wa jak to zabrzmiało)około 9miesiecy i nie chce rozmawiac, nie potrafie.Przepraszam Panie za przekleństwa ale własnie mam taki etap ,że po długim czasie milczenia mam ochote krzyczeć.Pozdrwiam i ściskam was mocno.

[immunofortis]

Tak i to jak najwięcej. Źle się czuję jak ktoś ucieka od tematu,
posępnieje i czuje się zakłopotany.

[trelka10]

potrafię rozmawiać, ale nie ze wszystkimi... niektórzy uciekają od tematu a z
innymi nie potrafię ja. Mimo wszystko najgorsze są rozmowy z moją córką, kiedy
płacze, że tęskni za tatą... mimo całej "siły" jaką w sobie mam w takiej
sytuacji nie daję rady.

[ls48]

Ja lubie opowiadać o moim mężu, ale wiem, że nie zawsze ludzie chcą
sluchać, bo czuja się bezradni. I w ten sposób zostaje z moimi
wspomnieniami sama.

[czyczasleczyrany]

Jak juz ktos zacznie to najzwyczajniej łzy cisna mi sie do oczu i dusi w gardle.Heh ,a zawsze znajomi mieli mnie za takiego twardziela...taki co zawsze da sobie rade.Dobra zmykam do wyrka bo mysli mnie przytłaczaja i palne jeszcze jakas głupote.
Dobrej nocki!!!

[aniawdowa]

Ja potrafię opowiadac o moim męzu, najczesciej z dziecmi bo czesto pytaja o
Tate. Co do rodziny czy znajomych to bywa róznie sa osoby które unikaja tego
tematu i widze ze gdybym cos wspomniała o Pawle wtedy bywaja zmieszane. Dla mnie
Paweł jest czescia mojego zycia i tak pozostanie wiec rozmawianie o Nim jest dla
mnie czymś normalnym.

[magda-live]

U nas to samo. Mówimy dużo.. wspominamy.. śmiejemy się..
A niektórzy ludzię widząc to myślą, że nam tak łatwo, że "przeszło",
bo się śmiejemy (nieraz do rozpuku) wspominając hasła Tomka.
Sam nazwał swoje myśli: "Tom o poranku". Jeśli oglądaliście
Przystanek Alaska to będziecie wiedzieli oc co chodzi.
A ci ludzie? Debile upośledzone uczuciowo i tyle...
Omijam ich z daleka.
Czasami jednak mam szczękościsk próbując coś o nim powiedzieć. Wtedy
po prostu milczę...

[kasik-1974]

Ja sie zawsze wkurzam, gdy ktokolwiek próbuje mi opowiadać o mężu.Bo nigdy nie
jest tak, że powie coś w miarę "po ludzku". Gdy juz coś słysze, to wieczne
ubolewanie (że ciągle siedział przy komputerze a teraz pusty fotel albo "tak
pusto teraz masz w domu biedaczko bez niego").Poprostu beznadzieja.Oczywiscie, w
momencie opowiadania o mężu zawsze jest wnikliwe patrzenie w oczka - bo a nóż
widelec pojawi sie jakaś łza ( na co zawsze warto popatrzeć)...Dlatego ucinam
takie ubolewania.
O nim rozmawiam tylko z córką , czasami - bo dla niej ciągle jest to jakis temat
tabu - nie chce narazie tego wspominac. Choć juz zaczęła sie otwierać.

Mam sama obraz jego w głowie. Nie chce sie rozczulać, a tym bardziej na pokaz
dla obcych ludzi... Z rodziną jego też staram sie rozmawiać o czym innym...
....gdy troche przeminie...i gdy będę mogła bez emocji ogladać jego zdjęcia to
wtedy pewno będę mogła o nim rozmawiać. - ale tez nie z obcymi żerujacymi na
czyichś uczuciach..Nie lubię hien.

[czyczasleczyrany]

Dokładnie jak piszesz .Ja tez nie znosze jak ktos sie uzala.Dzisiaj juz potrafie rozmawiac o przysłowiowym "byle czym".Jak spotykam znajomych ,to widze takie zmieszanie w ich oczach, ze szkoda słow.Zamiast jakac sie i szukac odpowiednich słów, chce sie poprostu usłyszec ..."czesc ,miło Cie widziec" .
Marcin

[kasik-1974]

Masz rację. Osoby, tzw. obce, postronne, myślą, że ciągle potrzebuję litości,
współczucia, że uwielbiam pławić się w rozpaczy. Tak naprawdę, od początku nie
potrzebowałam tego. I tak nie było dnia, w którym bym nie wyła - ale sama w
samotności tylko ze sobą.Po co ma ktoś to oglądać i potem snuć opowieści ( bo
to takie fajne, nienaturalne, można sie "pożywić" widokiem.itp.). Najlepiej się
czuję, gdy przyjadą nasi wspólni znajomi na motorach i sa weseli, normalni,
czasem rubaszni.Proponują jakiś zlocik, jakiś wyjazd.Pamiętają, ale sa
NORMALNI.Pozdrawiam
Kasia

[inquisitive]

Ja od samego poczatku chcialam i rozmawialam o mezu. Moze mialam tyle szczescia,
ze wszyscy raczej wspominali go z humorem. Nigdy nie bylo grupowych depresji a
wrecz przeciwnie. Szczegolnie z grupka znajomych potrafilismy ( i wciaz
potrafimy) smiac sie do rozpuku z rzeczy ktore maz zrobil czy powiedzial.
Oczywiscie byly wyjatki w osobach, ktorym widzialam, ze niezrecznie mowic o
osobie meza, wtedy nawet nie zaczynalam tematu.

Edyta

[kasik2222]

ja zawsze lubiłam rozmawiac o mężu, ale po pogrzebie juz w domu,
nawet moi rodzice byli oburzeni, że z Jego ciotecznym bratem się
śmiejemy. Brat opowiadał jak mój Darek rozbił sobie wargę i że
szramę najważniejsza miał od niego, i takie różne smieszne rodzinne
historie. Rodzice wyszli. Teraz też lubię rozmawiać, ale wiadomo,
nie z każdym. Moi znajomi raczej wspominają Darka na wesoło, jaki
był fajny, jak się chichrał itd ( nie wiem jak sie pisze może
hihrał? ) Teraz po roku jest jakby łatwiej, bo śmiechu juz nie
okupuję wyciem, i portrafię rozmawiać na inne tematy, znaczy
zaczynają mnie interesować inne tematy, bo wcześniej to dziwiłam sie
po co ludzie coś tam mówią i co mnie to obchodzi. A odpowiadając na
pierwsze pytanie, owszem czas leczy ( czy może zalecza ) rany. Jest
bardzo ciężko, ale lepiej niż na początku, którego prawie nie
pamiętam. I może dobrze. Kasia