Co ja zrobiłam?

[ape30]

Jestem mężatka od ladnych kliku lat.Mamy z mezem wspolne 2 dzieci.2
lata temu poznalam faceta,nie wiem czy to byla milosc?Szukalam w
kims oparcia.Maz moj oddalil sie odemnie.Bylo zle miedzy
nami.Zaszlam w ciaze w listopadzie zeszlego roku.Jak sie tylko ot ym
dowiedzialam zostawilam tamtego.Maz byl szczesliwy ,nasze malzenstwo
ozylo.Ciaza przebiegla bezproblemowo,i bylo tak cudownie.
Chociaz ja nie widxialam kto jest ojcem.!W koncu urodzila sie
coreczka.No i wydaje mi sie ze to dziecko tamtego.Teraz czuje sie
okropnie,czuje ze nie kocham jej tak jak bym tego chciala,wiem ze
wina jest tylko moja.Bede zyla z tym do konca zycia,nie wiem trylko
czy powiedziec o tym mezowi ,boje sie ze dowie sie kiedys
przypadkiem.Ja nie wiem co myslec.Jestem taka glupia.
Co robic w takiej sytuacji?

[moreno68]

może najpierw zrobic testy DNA, są firmy wykonujące takie badania
wysyłkowo.zyskasz pewnośc

[krzysztof-lis]

> Bede zyla z tym do konca zycia,nie wiem trylko czy powiedziec o tym
> mezowi ,boje sie ze dowie sie kiedys przypadkiem.

Na jego miejscu chyba wolałbym wiedzieć.

[bj32]

A na plaster masz się z mężem dzielić tą wiedzą? Żeby i on znielubił
dziecko? Ty musisz z tym żyć, sama sobie strzeliłaś w stopę. Ale
karać za to całą rodzine? Bez sensu i okrutnie. A jesli teraz żyje
Wam sie dobrze to na cholerę chcesz to popsuć? Poczucia winy to nie
zmniejszy ani niczego nie naprawi. Odpuść.

[marzeka1]

Twój mąz nie będzie ani pierwszym,,ani ostatnim jeleniem,,który będzie wychowywał nieswoje dziecko.Życie.

[kiecha3]

a co ma zmienić to że powiesz mężowi...?
Dzieci się dobrze chowają? Jest między wami (tobą i mężem) lepiej? To po jakiego grzyba chcesz to psuć?
Zrobiłaś skok w bok.. masz dziecko nie wiadomo z którym panem.. jak już ktoś napisał wcześniej.. życie..
Jeśli nie chcesz niszczyć rodziny to sobie daruj rozdrapywanie ran..

A jeśli wszystko opowiesz ślubnemu, a okaże się ze to jego dziecko?

[gagu]

sory, nie kupuje tego, kobieta robi na boku dzieciaka - jest ok, "poco on ma
wiedzieć" itd. facet robi dzieciaka na boku, albo "tylko" zdradza - miliony
postów na tym forum i jeszcze więcej odpowiedzi, w których czytamy, jaki to
facet zły, egoista, nieszanujący swojej kobiety itd.
kobieta pod pozorem np. zakupów idzie na całego z innym, a facet z kumplami na
piwie nie może się spotkać, bo wielka awantura
taka mała dygresja...

[alfika]

a jak z grupami krwi?
może testy dna nie są potrzebne
jeśli nadal nei ma pewnosci, po przyjrzeniu się grupom krwi (jesli
sama się an tym nei znasz, to zadzwon do szpitala do serologii, tam
Ci na pewno wytłumaczą, jeśli podasz grupę krwi dziecka i męża)
mając jasnosc, pomyślisz, co z tym dalej chcesz zrobic

i nie o dorosłych tu bym się martwiła, ale o dziecko

gdybys była moją przyjaciółką i nie mogła sobie wybaczyc,
poszukałabym ci psychologa i namawiała na wizyty, to ułatwia czasem
inne spojrzenie na sprawę i wybaczenie sobie

bo z takim ciężarem ciężko się żyje
i to i Tobie, i dziecku, które odczuje jakies zakamuflowane
odrzucenie

[tosina]

No coz. Jesli powiesz mezowi to w 100% nie bedzie szczeliwego
zakonczenia.Za dlugo klamiesz, za dlugo oszukujesz by mogl wybaczyc
i zrozumiec.
Wiec zdecyduj sie albo oczyszczasz sobie sumienie i rozpier..... ta
rodzine albo iidziz do psychologa b samej sobie poradzic z ta
wiedza. Ty robilas piwa ty je pijesz.Chcesz by znienawidzil
dziecko??

[abasia471]

A co Ty nagle taka szczera się zrobiłaś? Myślisz, że jak się
wyspowiadasz przed mężem to będzie po sprawie? Moim zdaniem, sama
powinnaś wypić piwo którego nawarzyłaś. W życiu za wszystko trzeba
zapłacić, ale, to nie mąż i dziecko powinni płacić cenę Twojego
błędu. Szczerość jest bardzo ważna, ale nie należy wyrywać się ze
szczerością tego rodzaju. No chyba, że chcesz przerzucić ciężar na
męża i raz jeszcze skrzywdzić rodzinę. Idź do psychologa, żeby
sobie pomóc, bo to jedyne co możesz z tym zrobić.

[brak.polskich.liter]

Odnioslam wrazenie, ze autorka kieruje nie tyle chec podtarcia sumienia, a po
prostu zwykly strach, ze sprawa sie rypnie i maz zachwycony nie bedzie, ze ujme
to oglednie.
Jesli pan, u ktorego autorka szukala - jak napisala - oparcia ze skutkiem
zaplodnienia, znaczaco rozni sie wizualnie od meza, to obawy pani sa w pelni
uzasadnione.

Proponuje zatem kuc zelazo poki gorace. Jesli kochanek byl - dajmy na to -
wysokim Afrykaninem o sokolim wzroku, zas maz jest kartoflowatym,
wschodnioeuropejskim blondynem-krotkowidzem, mozna od czasu do czasu mimochodem
wspomniec prapradziadka Makumbe, ktorego zdjecia nie zachowaly sie, niestety,
ale legendy o jego wzroku, wypatrujacym antylop wsrod sawanny - i owszem. Na
wszelki wypadek rowniez spotkalabym sie ponownie z ekskochankiem, celem
pozyskania odrobiny materialu genetycznego i zamrozenia (oczywiscie, zamrozic
nalezy material, a nie kochanka). Na wszelki wypadek, gdyby historia o
prapradziadku Makumbie jednak nie przekonala meza i domagalby sie twardych
dowodow w postaci testow DNA. Stosujac odwieczne kobiece sposoby, mozna probki
podmienic i - hey presto! Malzenstwo zostanie ocalone.
Rozwazylabym rowniez strzelenie sobie kolejnego potomka, tym razem z mezem.
Alimentow na trojke dzieci facet nie dzwignie, chyba, ze zarabia naprawde
sporo. A potem - dla wszelkiej pewnosci - kolejne dziecko. Wtedy juz mozna spac
spokojnie, bo facet, kombinujacy, jak kon w kieracie, jak tu utrzymac liczna
rodzine, nie bedzie mial zbyt wiele wolnego czasu i testy DNA beda ostatnia
rzecza na jego liscie priorytetow.

W koncu czego sie nie robi, zeby walczyc o szczescie rodzinne, nie?

[bj32]

Coś mi mówi, że w dziadka Makumbę to mąż mógłby uwierzyć, gdyby
akcja sie działa w słonecznej Italii, albo gdyby był kompletnym
idiotą. O zidioceniu nic autorka nie pisze.
Jakie są szanse, ze sprawa się rypnie sama z siebie, oprócz
dramatycznych, opisanych przez Ciebie, różnic wizualnych?
Spotkanie z ekskochankiem, moim prywatnym zdaniem, też dziewczynie
potrzebne jak rak wargi. Tak, jak i trzecie dziecko. Zwłaszcza, ze
gdyby to podejrzane jednak okazało sie nie męża to i tak alimentów
na nie płacił nie będzie.
Poczucie winy i obawy, że sama sie sypnie powinna wyleczyć u
psychologa i chociażby sprawdzając grupę krwi wątpliwego potomka.
Swoją i męża grupę zna, a resztę mozna sprawdzić na necie bez
zdobywania uniwresyteckiej wiedzy.
Dla mnie w ogóle trochę od czapy jest, ze tak jej sie nagle na
zwierzenia zebrało i moim zdaniem to nie rozsadek, a wyrzuty
sumienia nią targają i tyle. Rozsądek raczej wywołuje używanie
antykoncepcji, jak się meżowi wieniec jeleni serwuje, a nie
wyrzygiwanie z siebie grzechów rok później.
A co do szczęścia rodzinnego... Na bank oświecenie męża wzgledem
poroża tego szczęścia wybuchu nie wywoła...

[alfika]

nie jest również możliwe szczęście rodzinne przy niezałatwieniu ze
sobą przez autorkę wątku sprawy i życie z takim obciazeniem

a niezależnie od osobistych ocen moralnych i dawania sobie do nich w
ogóle prawa, jest to jednak sprawa bolesna dla kobiety, jak widac -
czy to komus się podoba, czy nie

[bj32]

Ależ ja nie twierdzę nic innego. Tylko to się kwalifikuje do
psychologa, a nie, żeby lecieć z tym do męża.
Pod względem moralnym nie zwykłam oceniać z tej prostej przyczyny,
ze gdyby mąż mój w którymś momencie mnie w jakić=ś sposób zaniedbał,
to ja wcale nie ręczę, czy nie skoczyłabym sobie z kimś w bok. A
skoro nie wiem, czy ja bym wierność aż po grób zachowała
w "sprzyjających" okolicznościach, to jak mogę oceniać innych?
Zwłaszcza, ze czytając to forum i z obserwacji w realu mi wynika, że
w różnych okolicznościach tak mężowie jak i żony dostają rogi i
zazwyczaj winne są obie strony.
Pytanie: jak to potem rozwiązać, to już rzecz indywidualna...

[karolina331]

Mąż będzie płacił alimenty.
Nawet jeśli się wykryje, że to nie jego dziecko.
Polskie prawo stanowi, że dziecko urodzone w małżeństwie jest
DZIECKIEM MĘŻA kobiety. I już.
Jeśli mąż do tej pory nie wystąpił SĄDOWNIE o uznanie jego ojcostwa,
to już się może obejść ze smakiem.
Miał na to zaledwie parę miesięcy czasu.

Rozwodu (ewentualnie) też mąż nie dostanie z winy niewiernej żony,
bo ta może spokojnie pójść w zaparte i twierdzić, że dziecko jest ze
stosunku (płciowego) małżeńskiego.
A dodatkowo żona może przed sądem sugerować, że to mąż - podły
zdrajca - miał brudnawą i puszczalską kochankę i zapłodnił niewinną
małżonę plemnikami po gachu tejże kochanicy.

Pomysł z pradziadkiem Makumbą - doskonały.
Warto jeszcze dorzucić (tak na wszelki wypadek) prabacię Azjatkę i
już całkiem profilaktycznie wspomniać coś "o zapatrzeniu".
Wiadomo przecież ogólnie, że wielu rasowych hrabiów było podobnych
do lokaja przez zapatrzenie właśnie.

[mam_na_nia_alergie]

Wiesz, mnie sie wydaje ze powinnas chociaz sprobowac powiedziec mezowi, kto wie
po dlugiej burzy o ktorej tu wszyscy mowia moze cie zrozumie, a tak bedziesz sie
bala do konca zycia a jak sie przypadkiem dowie to bedzie jeszcze gorzej.

[yellow.pen]

No cóż, to jedna z tych rzeczy ktorych sie nie da okręcic.. Ani
odpokutowac, po wyznaniu win. Dobrze dziewczyny radzą. Jest źle, ale
na razie tylko Tobie, wiec niech tak zostanie.. Niestety, nie da sie
juz obejsc bez konsekwencji. "Ja juz nie bede" nic tu nie zmieni.

[alexxa6]

Pomijając wszystkie inne aspekty. Ale dlaczego dorosła kobieta, matka, żona i
kochanka nie pomyślała o zabezpieczeniu się przed ciążą idąc z kochankiem do łóżka?
Też jestem przeciwko takiej nikomu do niczego nie potrzebnej szczerości.Przy
dużej dozie szczęścia sprawa może się nigdy nie wydać(jeśli dziecko faktycznie
nie jest męża),ale to życie jak z bombą ze spóźnionym zapłonem, w strachu, nie
pewności.Ludzie! jak już zdradzacie waszych partnerów to róbcie to do końca z
głową!Nie wystarczy skrzętnie ukrywanie samego faktu zdrady, używajcie środków
antykoncepcyjnych.

[alfika]

własnie :D
i ciekawe, dlaczego ewka zjadła to jabłko w ogóle, na dodatek
podając je również adamowi!
:D

[mama-cudownego-misia]

Podobno 1/3 dzieci w Wielkiej Brytanii nie jest biologicznymi dziećmi tego, kto
myśli, że je spłodził. Samo życie. Ważne, ze tata kocha dziecko, a dziecko
pokocha tatę. A Ty po prostu zakop to wspomnienie i te wątpliwości i żyj dalej...

[nowy99]

To b. skomplikowana sytuacja. A życie jest złośliwe i na 100% kiedyś
to się wyda (operacja, dawca krwi, konflikt serologiczny u córki np.
i różne inne złośliwego losu wymysły. I wtedy nie będziesz
wiedziała, czy bardziej oszukałaś męża, czy to dziecko właśnie - bo
ono najboleśniej to odczuje, zarzuci Ci, że nie powiedziałaś mu, że
ojciec to ktoś inny... I to może zaprzepaścić na resztę życia Twoje
z tym dzieckiem relacje.
Nie słuchaj rad przypadkowych ludzi.
Przede wszystkim zrób badanie genetyczne (tylko do niego potrzebna
jest krew ojca - na potwierdzenie, lub drugiego faceta - na
wykluczenie, cholera...)
Idź do dobrego przychologa. On pokaże Ci WSZYSTKIE aspekty tej
skomplikowanej sytuacji. Ocenicie za i przeciw, może pomoże w tych
badaniach - pokieruje gdzie, jak to zrobić. Pomoże Ci podjąć
decyzję, życiową decyzję.
Powodzenia

[nowy99]

A tak poza tym to proponuję, aby forum pełniło jednak funkcję
doradczą i wspomagającą, a nie oceniającą.

Darujcie sobie ocenianie. Wszak - do diabła - nie kopie się leżącego!

[bj32]

Nowy... Ja tu sprzątam i widzę, że poza kilkoma osobiście tak
potraktowanymi przypadkami [żony zdradzone przez mężów i vice versa]
to nikt raczej nie ocenia. No chyba, że pan/pani napisze "zrobiwszy
skok w bok i jest mi z tym znakomicie!".
Operacjami dziewczyny nie strasz. Wystarczy, ze sprawdzi dziecku
grupę krwi [swoją i meża już zna] i ma z czapy.
A psycholog przy terapii nie wskazuje aspektów i nie ocenia za i
przeciw. Przeprowadza przez samodzielny proces myślenia,
żeby "pacjent" osobiście doszedł do pożądanych wniosków. Psycholog
to nie lekarz, terapia to nie recepta.
I, na litość, na jakie badania ma ją kierować? Psychitryczne?
Genetyczne? Gastrologiczne [jak jej się z nerw wrzody na żołądku
porobią]?. Decyzja tez należy do pacjenta...

[izabelski]

z grupami krwi nie jest tak prosto - a co jesli obaj panowie maja
taka sama?

[alfika]

a może nei mają?

przeciez nie będzie kobieta robiła badan genetycznych, bo panowie
MOŻE mają tę samą...

[kicia031]

ja bym zaczela od upewnienia sie, czyje to dziecko. moze
niepotrzebnie sie stresujesz.

[mam_na_nia_alergie]

Wiesz, mnie sie wydaje ze powinnas chociaz sprobowac powiedziec mezowi, kto wie
po dlugiej burzy o ktorej tu wszyscy mowia moze cie zrozumie, a tak bedziesz sie
bala do konca zycia a jak sie przypadkiem dowie to bedzie jeszcze gorzej.

[mazda25]

Wybadaj meza co zrobilby w takiej sytuacji.Mozesz go sprowokowac do
takiej rozmowy.Statystycznie co trzecie dziecko jest z nieprawego
loza!

[magda_mp]

a to "spróbować powiedzieć" to bardzie powiedzieć czy niepowiedzieć?

[katarzynam22]

Już jak kłąmać to chyba do końca... zresztą teraz przypomniała mi
się pewna scena z dobrego amerykańskiego filmu. Jak kochające się
małżeństwo żegna się na łozu śmierci. on umiera.... i resztkami sił
wyznaje swojej rozczulonej, kochającej żonie, że zdradzał ją przez
całę życie i prosi ją o wybaczenie...a co ona zrobiła. Napluła mu w
twarz i wyszła. a ona umerała w samotności. Nie popełnaij tego
błędu. a może mąż wie to,ale nie chce nawet sam przed sobą się do
tego pzryznać? znam mężczyznę, który jest przekonany, że jego syn to
tak naprawdę nie jego, ale kocha go bardzo i nawet nie myśli, żeby
wyciągać od żony tak intymne informacje. To jego wybór. Nie
uszczęśliwiaj na siłę swoego męża. nawet jak się dowie kiedyś... to
wtedy będziesz się martwic... tearz. po co? Niech cóka ma
dzoeciństwo z ojcem. powodzenia

[alfika]

ani kłamac do końca, ani sceny z filmu, kurczę, przeciez to życie,
nei 90 minut rozrywki!

za siebie mogę powiedziec, że bym powiedziała
chocby po to, by wiedziec, z kim żyję
i żeby on wiedział, kogo kocha albo nie

i zawsze będę pamiętała historię dziewczyny, co na studia jeździła
jeździła
i jeździła, kilka lat - aż zrobiłą dyplom prawniczy
założyła biuro
wyszła z amąż
i straciłą jedną ciążę
drugą ciążę
a potem zaczęli szukac przyczyn, również u psychologa, i jakos
wyszło, że ona bała się przyznac, ze ze studiów to jakos na początku
wyleciała
a dyplom to kupiła
i ze strachu umiera, żeby się wydało

i co z tego, że rozwód?
ale ta ulga... i normalne życie
a nie nowotwory, kłamstwa, lęki i inne takie... poronienia...

[nowy99]

...A ja jednak NIE POWIEDZIAŁABYM - po co burzyć życie, na zawsze
już, tylu niewinnym ludziom: mężowi, dziecku, rodzeństwu, całej
rodzinie? Gdyby sytuacja kiedykolwiek wydałaby się, udałabym
przysłowiowego Greka i grałabym tak samo zaskoczoną... wtedy
przyznalabym się, rzecz jasna, do swej dawnej zdrady, ale nie
przyznałabym się za nic, że wiem, że dziecko jest właśnie jego... i
tyle.
Jeśli kiedyś po latach się to wyda, jeśli się wyda (bo może nigdy
się nie wydać) powtarzam, to i tak będą już ze sobą zżyci, kochać
się - wspólne rodzinne piękne lata to przykryją...

[alfika]

to granie zasoczonej po latach to rzeczywiscie nei zburzy nikomu
życia :)
ale pomysł najbardziej zabawny w tej dyskusji :)

jak zawsze, są dwie opcje :)

może najlepiej postawic sie w skórze męża i pomyslec, czy samej
chciałoby sie wiedziec o zdradzie i dziecku z tej zdrady czy nie?
albo w skórze dziecka? czy znajomosc biologicznego ojca może cos da?
czy wiadomosc po latach, że sie jest dzieckiem kogos innego nei
wzbudzi żalu?
nie ma tu jakiegos jedynie miłego rozwiązania, są do wyboru dwa
mniejsze zła
i wnioski do wyciągnięcia

i antykoncepcja :)

[amb25]

Na poczatku przepraszam za czcionki.
Wlasne dziecko kocha sie bez wzgledu na ojca (normalnie). Moze masz
po prostu depresje poporodowa i widzisz wszystko w czarnych barwach.
Ja tez uwazam, ze najpierw powinnas wyjasnic sprawe ojcostwa.
No i jesli twoj maz nie jest ojcem to ma prawo o tym wiedziec. Jak
rowniez ojciec biologiczny, bo moze kochac to dziecko. I oczywiscie
przedewszystkim dziecko powinno wiedziec kto jest jego biologicznym
ojcem.
Ale gdybym ja byla w takiej sytuacji to nie wiem co bym zrobila.
Chyba bym powiedziala. Mysle, ze moj maz by sie z tym pogodzil, on
lubi dzieci nawet obce, ale biologiczny ojciec musialby placic na
utrzymanie dziecka.

[mmarrta]

A ja uważam, że wrabianie faceta w nie jego dziecko jest skończonym
qurestwem. Nawet nie sama zdrada, bo jeśli faktycznie facet kobietę
zaniedbał to można zrozumieć poszukiwanie poza związkiem tego czego
w związku nie ma, ale na wrabianie faceta w dziecko kochanka to po
prostu brak słów.. To powinien być jego własny wybór, a nie matki
dziecka, czy je uzna i będzie chciał wychowywać czy nie. Jego pełne
prawo cudzego dzieciaka nie uznać. Dla niektórych więzy krwi mogą
być mniej ważne, ale dla innych to podstawa i nigdy nie pokochają i
nie uznaja cudzego dziecka za własne. A jak się rodzina rozwali to
niech ta pani weźmie konsekwencje swojego zachowania na klatę. Jak
facet w porządku to dla pierwszego, swojego dziecka zawsze może być
porządnym i zaangażowanym ojcem, a drugim dzieckiem niech się zajmie
ojciec biologiczny. Jestem kobietą, ale takie zachowanie innych
kobiet mnie brzydzi. Facet nie jeleń, ma prawo wiedzieć i ma prawo
wyboru.

[efi-efi]

Coś mi mówi, że w dziadka Makumbę to mąż mógłby uwierzyć, gdyby
akcja sie działa w słonecznej Italii, albo gdyby był kompletnym
idiotą.

- a moja sąsiadka posiadająca tójkę dzieci wyjechała na jakieś roboty , po roku
wróciła z dzieckiem 2-mieisęcznym na ręku i wmówiła mężowi, że to jego . Synuś
ma 14 lat i jest oczkiem w głowie "tatusia".


Po jakiego bola mącić facetowi w głowie.

[kacpercio1]

efi-efi napisała:

> - a moja sąsiadka posiadająca tójkę dzieci wyjechała na jakieś
roboty , po roku
> wróciła z dzieckiem 2-mieisęcznym na ręku i wmówiła mężowi, że to
jego . Synuś
> ma 14 lat i jest oczkiem w głowie "tatusia".

dobre:) naprawde
>
> Po jakiego bola mącić facetowi w głowie.

[twojabogini]

Najpierw się uspokój. Nie zmienisz przeszłości, nie naprawisz tego
co już się stało. Ale możesz mądrze pokierować przyszłością.
Ureguluj najpierw kwestię swoich uczuć do córki. To mała bezbronna
istosta, która potrzebuje twojej miłości i czułości. Nic nie
zawiniła. Nie przenoś na nią swoich lęków i nie czyń jej obiektem i
dowodem twojego poczucia winy.
Decydując się na powiedzenie mężowi, ryzykujesz, że go stracisz.
Jeśli kiedys się wyda przypadkiem - stracisz go tym bardziej, do
poczucia zdrady dojdzie jeszcze poczucie, ze tyle lat był
oszukiwany.Ale ryzyko jest niewielkie. Tylko czy ty dasz rady żyć w
kłamstwie?Jedni to potrafia, inni nie...
Jeśli zdecydujesz się powiedzieć, to pamiętaj parę istotnych rzeczy:
rozmowa na gruncie neutralnym - restauracja wydaje się okej, własny
dom - nie, zaczekaj z rozmową, az mąz nie będzie miał trudnego
okresu w pracy, kłopotów ze zdrowiem, itp., ale nie zwlekaj zbyt
długo, nie dramatyzuj, przedstaw fakty. Powiedz, że nadal go kochasz
i dlatego postanowiłaś go nie okłamywać. Nie manipuluj. Nie oczekuj,
ze on cię po wszystkim przytuli i powie, że nic się nie stało. Ma
prawo odczuc gniew, żal i zawód. Daj mu po rozmowie czas na podjęcie
decyzji, co dalej. Tyle ile będzie potrzebował.
Skoro miałas kochanka, to na pewno zrób sobie badania w kierunku
HIV. Skąd możesz wiedziec ile pań i jakiego autoramentu pocieszał
wczesniej tówj kochanek? Jesteś odpowiedzialna za człowieka, który
dzieląc z tobą życie powierzył ci swoje życie i zdrowie.
Każdy z nas popełnia błędy. Błąd nie przekreśla człowieka.

Pozdrawiam serdecznie ciebie i twoją córeczkę, która na pewno jest
prześliczna. Życzę ci z calego serca, abyś odkryła w sobie miłość do
niej.