wychowywanie dzieci a związek

[nodah]

Od roku tworzymy fajną rodzinkę - ja i moja dwójka (10 i 8) + on i jego córka
(7).
Tworzymy dobrą parę, kochamy się, dbamy o nasz związek, jest nam ze sobą
dobrze. Mamy podobne zainteresowania, prowadzimy wspólnie aktywne życie, dużo
rozmawiamy. Zgrzyty zaliczamy dosyć często, ale głównie dlatego, że jesteśmy
do siebie podobni i mamy wiele identycznych cech charakteru, trudnych dla
otoczenia. Ale zwykle z takich kłótni wyciągamy konstruktywne wnioski, oboje
zmieniamy się dla siebie nawzajem.

Jest tylko jedna naprawdę ważna sprawa, z którą nie możemy sobie poradzić.
Dzieci.

Oboje jesteśmy zwariowanymi na punkcie swoich dzieci rodzicami. Z tym, że ja
jestem bardziej surowa i wymagająca, on natomiast jest typowym nadopiekuńczym
tatusiem królewny. On zdaje sobie z tego sprawę, ale to uczucie jest
silniejsze od wszystkiego.
Jego przewrażliwienie na punkcie dobra i bezpieczeństwa przybiera skrajne
formy, co budzi mój sprzeciw, bo swoje dzieci zawsze uczyłam samodzielności.
Jego córka w wieku 7 lat dopiero przy mnie po raz pierwszy samodzielnie się
ubrała, własnoręcznie założyła buciki. Teraz walczę o to, by sama się czesała.
O zwalczeniu problemów z jedzeniem, kapryszeniem i wymuszaniem nie ma na razie
mowy.
Czuję, jakbym miała trzylatkę, która idzie właśnie do pierwszej klasy.

Drugi problem, który wiąże się z naszymi dziećmi, to ich nierówne traktowanie
przez mojego partnera. Jest często bardzo ostry dla mojego syna, twierdząc, że
inaczej nie da się wychować mężczyzny. Jestem rozdarta, bo chyba powinnam mu
przyznać rację, ale serce matki wyje....

Teraz dzieci są na wakacjach, wydawałoby się - sielanka. Myślę o tym, co znów
nas czeka od września. Czyli ciągłe kłótnie na temat dzieci i różnic w
kwestiach ich wychowania i traktowania.
A bywa ostro - potrafi spakować się i wyprowadzić, jeśli uzna, że jego małej
dzieje się krzywda (w jego rozumieniu oczywiście).

Kocham całą tę moją trójkę, czwórkę właściwie.
Jak postępować, by obie strony były zadowolone, czyli żeby mała nie wyrosła na
rozpieszczoną sfrustrowaną księżniczkę, zupełnie niesamodzielną i jednocześnie
nie ranić uczuć jej ojca?
Jak zachowywać się, kiedy krzyczy na moje dzieci, nawet jeśli słusznie, ale
zbyt ostro moim zdaniem? Nie chcę narażać jego autorytetu, wtrącać się do jego
metod w ich obecności.

Dzieci wracają za miesiąc, pomóżcie mi przygotować się do tej nowej-starej
sytuacji...

[kicia031]

czy jego corka mieszka z wami, czy tez jest z wami weekendowo?

[sebalda]

Moja droga, ja tak mam na co dzień z moimi własnymi rodzonymi dziećmi i ich
własnym rodzonym tatusiem. Po ślubie ponad 20 lat, dzieci: córka - 18, syn - 14
lat. I od tylu lat nieustanne różnice w podejściu do wychowania. W moim
przypadku - wychowanie w poszanowaniu zdania dzieci, bardziej partnerskie, choć
oczywiście nie do przesady, w wydaniu męża - w dyscyplinie i rygorze, w szacunku
do rodziców za wszelką cenę, nawet gdy rodzic żadną miarą nie ma racji.
Podejścia jak widać skrajnie różne, ale żyjemy razem, jeszcze wszyscy jesteśmy w
miarę normalni, tylko bardzo nerwowi.
Różnice w podejściu do dzieci wśród małżonków to chyba częste zjawisko i ja nie
mam na nie rady. Chyba tylko droga drobnych kompromisów.
Życzę powodzenia i sama też chętnie poczytam rady, jak sobie z tym radzić.

[nodah]

Mieszka z nami na stałe, swoją matkę widuje raz w tygodniu, a zdarza
się, że i rzadziej. To był na pewno jeden z ważniejszych powodów, dla
których pokochałam jej ojca - dziecko było dla niego najważniejsze i
jest bardzo odpowiedzialnym i dojrzałym człowiekiem.

[mamakrzysia4]

myśle że musicie dużo gadać i iść na pewne malutkie kompromisy.
Uważam, że najgorzej gdy dzieci czują że są trej mamy a innego taty
Wy macie być rodziną i rodzicami bez faworyzowania żadnej ze str....
może jakiś wyjazd: Ty z księżniczką sama a tatuś zostaje z 2 w domu?
dużo potrzeba czasu, cierpliwości i miłości żeby to wszystko dograć
ale jeśli priorytetem jest rodzina i miłość to dacie rade....bo w
tym wszystkim najważniejsza jest miłość

[nodah]

Tak, rozmawiamy naprawdę dużo. I myślę, że dużo już za nami.

Wyobraźcie sobie sytuację, która powtarza się co jakiś czas - wracam
po jakiejś "rozmowie wychowawczej" z córką, albo kazałam jej np.
posprzątać w pokoju lub po kąpieli, a on mi mówi - Wiesz, zagryzałem
zęby, ciężko mi było słuchać, tak mi jej szkoda, ale wiem, że pewnie
masz rację.
Przyznaje, że moje wysiłki dają dobre efekty.
Zawsze wobec dzieci staramy się trzymać swoją stronę, on stara się
mnie popierać, choć wiem, że to dla niego trudne.
Ale późniejsze rozmowy zwykle przeradzają się w kłótnie na temat
różnic w naszych poglądach na wychowanie.
Oby wakacje trwały jak najdłużej... ;)

[kicia031]

To był na pewno jeden z ważniejszych powodów, dla
których pokochałam jej ojca - dziecko było dla niego najważniejsze i
jest bardzo odpowiedzialnym i dojrzałym człowiekiem.

Nie przecze, ze to dobrze, ze ojciec troszczy się o dziecko, ale
litosci – padasz plackiem, bo facet zajmuje się jednym dzieckiem,
swoim wlasnym? Nooo, sorry – gdyby byj ojcem zastaopczym dla piatki
niepelnosprawnych, to może byloby się czym podniecac. Ten idealny
tatus:

jest typowym nadopiekuńczym
tatusiem królewny. On zdaje sobie z tego sprawę, ale to uczucie jest
silniejsze od wszystkiego.
Jego przewrażliwienie na punkcie dobra i bezpieczeństwa przybiera
skrajne
formy, co budzi mój sprzeciw, bo swoje dzieci zawsze uczyłam
samodzielności.
Jego córka w wieku 7 lat dopiero przy mnie po raz pierwszy
samodzielnie się
ubrała, własnoręcznie założyła buciki. Teraz walczę o to, by sama
się czesała.
O zwalczeniu problemów z jedzeniem, kapryszeniem i wymuszaniem nie
ma na razie
mowy.

Jednym slowem, nie zdolal nauczyc 7-latki umiejetnoisci, które są
wymagane od 3-latkow w przedszkolu, jak sama trafnie zauwazylas!

Jednoczesnie, w stosunku do twoich dzieci nastepuje jakas cudowna
przemiana nadopienczego tatusia w ojczyma jak z powiesci conollyego,
który:

Jest często bardzo ostry dla mojego syna, twierdząc, że
inaczej nie da się wychować mężczyzny.

W najlepszym razie zwiazalas się z sexista, który ma wszekie
predyspozycje do tego, by unieszczesliwic zarówno swoja corke, jak i
twoje dzieci. W najgorszym – z czlowiekiem, który nie potrafi rowno
traktowac dzieci, a może nawet jest zazdrosny o twojego syna – taki
compleks edypa a rebous.

Nie najlepiej to wyglada i chyba czeka was troche nie
najprzytjemniejszych rozmow.

A co do rozwiazania tej sytuacji, to są generalnie 2, i bron boze
nie należy ich mieszac miedzy soba.
1. ustalacie zasadym obowiazujace wszystkie dzieci, a nastepnie
stopniowe wprowadzacie w nie krolewne
2. kazde z was wychowuje swoje dzieci po swojemu, a dzieciom
tlumaczycie, ze ludzie roznia się pogladami na wychowanie.
Oczywiście obsluga niepelnosprawnej krolewny zajmuje się jej tatus.

Zycze ci szczerze powodzenia, bo nie będziesz miala latwo
Macocha od prawie 9 lat

[marzeka1]

"A bywa ostro - potrafi spakować się i wyprowadzić, jeśli uzna, że jego małej
dzieje się krzywda (w jego rozumieniu oczywiście)."- wyjątkowo dziecinne,
niedojrzałe, smarkate zachowanie niby dorosłego faceta.
Przy takim podejściu ma szansę wychować koszmarną pannicę, a czepiając się o
wszytko twojego syna, wychować go w poczuciu krzywdy (jego córce wolno wszystko,
jemu niewiele).

[asuzana]

Jeju jak czytam cos takiego to wnętrznosci mi się przerwacają. Sama
jestem niedoszłą macochą takiej własnie królewny tyle że
kilkunastoletniej i powiem szczerze że im starsza tym gorsza.
Sytuacja wyglądała całkiem podobnie, moje dziecko było strofowane i
przyuczane do życia a królewna głaskana i pocieszana. A jak mi
imponowało bardzo to że stateczny i podobno odpowiedzialny tatus
miał z nią taki doskonaly kontakt. Przepraszam ale jak widze tekst
typu "że to uczucie jest silniejsze od wszystkiego" to jest mi
niedobrze. U mojego to uczucie było na tyle silne że zostałam sama w
ciązy bo królewna nie wyraziła zgody na powiekszenie rodziny.
Moja rada taka ... póki królewna mała to trzeba ją dosć intensywnie
przyuczać do funkcjonowania w rodzinie ze wszystkimi tego
konsekwencjami. Bo jesli nadal będzie jej tatuś tak dogadzał to za
kilka lat okaże się ze mała królewna stała się wredną jędzą, gotową
do najgorszego szantażu byle by tylko tatuś holubił ją pod niebiosa.
Trzymam kciuki i życzę wielkiego powodzenia ...

[verdana]

No zaraz - przeczytalysmy sympatyczny i raczej wyważony pos, o
trudności w uzgodnieniu wychowania dzieci. Tak bywa, kazdy wychowyje
swoje dzieci inaczej, czasem popelnia błedy, ale ataku na faceta -
nie rozumiem ni w ząb.
Mnie tez jest niezmiernie przykro, gdy mąż ochrzania dziecko - mimo,
ze dzieci mamy wspólne i też z trudem się powstrzymuje, aby mu
czegos nie palnąć, choćby mial racje - a on robi wymowki dzieciom
mniej więcej 50 razy rzadziej niż ja...
Tylko w bajeczkach jest tak, ze rodzice sie pobieraja i od
następnego dnia kochają wesoła gromadke bez rozrózniania czyje to
dzicko. W zyciu tak nie bywa - i nawet nie wiem, czy być powinno.
Bowiem dziecko, ktore przez 7,10 lat mialo matkę/ojca tylko dla
siebie nie pogodzi sie z tym, ze pewnego dnia obce dzieci są tak
samo kochane i tak samo wazne jak ono. Podobe traktowanie - owszem.
Ale jednak wlasne dziecko tez musi mieć poczucie, ze pozostało kims
wyjątkowym. Musi też moc poskarzyć się rodzicowi na rodzenstwo i
ojczyma/macochę - a to juz determinuje pewne róznice.
Widze tez wyrażny brak sympatii niektorych 'macoch" do "małych
księżniczek" - naprawde, moze to denerwować, ale dziecko nie moze
nagle zacząć byc przez obcą kobietę zupelnie inaczej traktowane.
trzeba to robić stopniowo, w uzgodnieniu z ojcem, a nie na
zasadzie "od dziś zapomnij o fochach".
No i najwazniejsza sprawa. jesli kobieta napisze "zagrozilam,z e
spakuje walizki, bo ojczym źle traktował/nie akceptował " mojego
dziecka - to powiemy "Bardzo dobrze zrobilas. Gdy to samo zrobi
ojciec -o, to nieodpowiedzialny drań, ktory dziecko rozpuszcza i
szntazuje.

[asuzana]

Tak to wszystko prawda że każde dziecko musi mieć to poczucie
bezpieczeństwa tylko to też zalezy jak jest wychowywane.
Takie "królewny" robią sie z czasem potwornymi egoistkami które chcą
mieć tatusia na wyłączność i przestają się liczyć z innymi
zainteresowanymi. A tatus takiej królewny tłumacząc już teraz że
jest to od niego silniejsze i uciekając na jakiekolwiek słowo
krytyki pod adresem córci pokazuje tym samym jak będzie wyglądało to
życie. Oby kiedyś nie doszło do sytuacji w której kiedyś królewna
będzie kazała tatusiowi wybierać ... albo ona albo macocha ... i co
zrobi tatuś tak silnie emocjonalnie związany? Dlatego uważam że
powinna być równowaga rodzinna, wszystkie dzieci powinny czuc się
wyjątkowe ale też mieć poczucie obowiązku. Wydaje mi się że to
będzie trudne w tej sytuacji.

[verdana]

Alez nic takiego w w poscie nie ma. przeciwnie - dziewczynka jest
wdrazana do róznych rzeczy, ojcec zaciska zęby i stara sie przy
dziecku nic nie mowić, bo zgadza się z żona, ale mu przykro. gdyby
mu nie bylo przykro - tez nie byloby dobrze...
Watpię, by przy tkim traktowaniu po paru latach dziewczyna zażądała
wyboru. A jesli tak - cóż, moze być i tak, ze nie
tylko "księżniczki " bywaja winne.

verdano

[kicia031]

ty chyba nie masz doswiadczenia jako macocha czy ojczym, prawda?
uwierz mi, zachowanie w takiej sytuacji nie jest czyms, co mozna
przewidziec "na sucho".

Widze, ze u niektorych osob - u ciebie, u sebaldy - nastapilo
pomieszanie pojec. Nie chodzi tu o naturalne, notrmalne, pozadane
nawet (bo przygotowuja do zycia) roznice miedzy rodzicami w
pogladach na wychowanie.

Chodzi o drastyczne roznice w sposobie wychowywania poszczegolnych
dzieci, zwiazane z plcia a takze z tym, czyimi dziecmi sa te dzieci.
Wlasnym wolno wszystko, synowi partnerki - duzo mniej. To powazny
problem. Nie porownuj go z sytuacja, gdy macocha chce, zeby
wszystkie dzieci byly traktowane jednakowo - z nieco wieksza
dyscyplina.

Ja osobiscie nie widzialabym problemu w hodowli ksiezniczki, pod
warunkiem, ze tatus sam ponosilby tego konsekwencje. Kiedy moj
partner zmywa, kiedy wypada kolej jego corki, wykonujac ten
obowiazek za nia, szczerze mowiac, nie rusza mnie to w ogole. Jego
wybor, choc moim zdaniem glupi. Dopoki nie oczekuje, ze to ja
pozmywam, wszystko OK. Niestety, tak sie na ogol nie dzieje i nie
kazda macocha jest tak asertywna jak ja.

Oczywiscie, ze wlasne dzieci kocha sie bardziej. Ja kocham moich
synow, pasierbice zas po prostu lubie. Ale dokladam wielu staran, by
dzieci byly traktowane sprawiedliwie, proporcjonalnie do wieku.
Wrecz stawiam wieksze wymagania swoim dzieciom, bo w koncu za ich
wychowanie jestem odpowiedzialna, pasierbica ma ojca i matke i moge
sobie tu pozwolic na wiekszy luz.

Byloby mi trudno tolerowac sytuacje odwrotna.

A co do koncowki twojej wypowiedzi, to chyba jest ona konpletnie
nieadekwatna do sytuacji - w koncu mamy tu sytuacje, kiedy ojczym
jest ostry wobec syna partnerki, a ona sie nie wyprowadza.
Wyprowadza sie ona, bo partnerka smie oczekiwac by 7-latka sama sie
ubierala.

I jeszcze jedno - statystycznie mamy znacznie wiecej przyadkow
skrzywdzenia, z mordestwel wlacznie, dzieci przez ojczymow niz przez
macochy. W zwiazku z tym bylabym jakos bardziej sklonna zrozumiec
ostroznosc matki w stosunku do nowego partnera, niz odwrotna
sytuacje.

[verdana]

Czytaj moze uwaznie, co?
Faczet nie pakuje się, bo dziecko ma sie ubierać. pakuje sie wtedy,
gdy jego zdaniem dziecku dzieje sie krzywda - jaka krzywa, tego (i
slusznie) autorka postu nie opisywala. Nie dopuszczasz do siebie
mysli, ze czasem facet moze mieć przynajmniej w części racje? I że
jesli awet to jest jego subiektywne odczucie - to przy
podobnym "subiektywnym odczuciu' matka zabierająca dziecko zostalaby
uznana za wzorowa - wybiera dziecko, a nie ojczyma, ktory jej
zdaniem krzywdzi.
Statystycznie (90% ) przypadkow skrzywdzenia dziecka i partnera - to
mężczyźni, takze rodzeni ojcowie. Pamiętaj jednak, że krzywda to nie
tylko pobicie i morderstwo, kobiety potrafia zamienić życie dziecka
w pieklo bardzo skutecznie i bez udzialu sadu i policji. (Bardzo
istotna uwaga - absolutnie nie odnosi sie to do autorki watku, ktorą
raczej podejrzewam o zbytnia chęć dogodzenia wszystkim, niż o
znecanie się nad dzieckim).

[kicia031]

pakuje sie wtedy,
> gdy jego zdaniem dziecku dzieje sie krzywda - jaka krzywa, tego (i
> slusznie) autorka postu nie opisywala. Nie dopuszczasz do siebie
> mysli, ze czasem facet moze mieć przynajmniej w części racje? I że
> jesli awet to jest jego subiektywne odczucie - to przy
> podobnym "subiektywnym odczuciu' matka zabierająca dziecko
zostalaby
> uznana za wzorowa - wybiera dziecko, a nie ojczyma, ktory jej
> zdaniem krzywdzi.

No tez ja mam pretensje do autorki watku, ze nie reaguje, kiedy
facet wydziera sie na jej dzieci w sposob, ktory nawet ona, bardziej
wymagajaca matka, uwaza za nadmiarowy.

Nie wiem, czy facet ma racje, czy nie. Dopoki nie przeczytamy wersji
obu stron, nie bedziemy tego wiedziec, a i nawet wtedy wiedza ta
bedzie watpliwa.
Dlatego ja jestem zwolenniczka przedstawionego przeze mnie
rozwiazania numer 2 - dzieci wychowuja rodzice, a nie ojczym i
macocha.

[asuzana]

verdano niestety w poście wcale nie wieje taką sielanką jak
twierdzisz. Ojciec kiedy ma wrażenie poczucia krzywdy swojej
ksiezniczki pakuje się i wyprowadza. Samo to jest już bardzo
niedojrzałe i tym samym utwiedza dziecko w przekonaniu że może robić
co chce i jak chce najwyżej ojciec ją zabierze i ucieknie.
Postawa autorki posta jest godna podziwu chociazby dlatego że uczy
tą dziewczynkę podstawowych zasad funkcjonowania. Jesli się tego nie
dopilnuje to z wiekiem wcale się u niej nie zmieni. Księzniczka w
moim przypadku nie potrafi sobie zrobic chociażby szklanki herbaty
(a ma już 14 lat)a nie wspomne już o innych rzeczach, ponieważ ma od
tego sługusa-tatuska i ok to jego sprawa. Ale całe życie utwierdzał
ją w przekonaniu że tylko ona jest najważniesza i nie musi nic robić
ani z nikim się liczyć ... wyszła z tego naprwdę mieszanka wybuchowa
nastolatki nie liczącej się z nikim i niczym ... nawet z ojcem,
pełna egoizmu i traktująca wszystkich jak swoich służących ...
trudno się jej dziwić bo przecież całe życie była do tego przyuczana
i to jak skutecznie.
JA nie twierdzę że w tym przypadku musi być tak samo, ale jestem
zdania że dzieci wychowywane wspólnie nie powinny czuc się gorzej od
swojego przybranego rodzeństwa. Teraz kiedy dziecko jest jeszcze
dość małe mozna je ukształtować do modelu tamtej rodziny, bo z
czasem taka księżniczka zacznie kombinować z ta władzą którą posiada
i skutecznie ją wykorzystywać. Bardzo wiele zalezy tutaj od partnera
i jeśli nie zrozumie w porę swojego postepowania to w przyszłości
może to odbić sie na całej rodzinie.

[marzeka1]

"Od roku tworzymy fajną rodzinkę -"- chyba na zdjęciu, bo jak opisujesz wasze
jednak mocno zróżnicowane podejście do wychowania dzieci, za fajnie to nie jest.

[nodah]

Dziękuję, że dzielicie się swoimi przemyśleniami. Mam teraz jeszcze
większy mętlik w głowie...
Chyba powinnam stanąć w obronie mojego partnera, bo nie jest on aż
tak czarnym charakterem, jak to zaczyna wynikać z dyskusji. On sam
zdaje sobie sprawę ze swojego niemal bezkrytycznego stosunku do córki
i dlatego często oddaje sprawy jej wychowania w moje ręce. I muszę mu
przyznać, że nie podważa moich decyzji, jeśli czegoś małej odmawiam
albo zabraniam - on przyjmuje taką samą postawę.

Pisałam już wcześniej, że poświęcamy mnóstwo czasu na rozmowy (hmm,
czasem to są rozmowy bardzo emocjonalne). Rozkładamy nasze zachowania
na czynniki, wyciągamy wnioski, uczymy się i siebie nawzajem.

Jego stosunek do syna jest złożony. Jest wymagający i bywa ostry, ale
z drugiej strony dużo z nim rozmawia, uczy, mają wspólne
zainteresowania. Ja mam się nie wtrącać do ich męskiego świata.
Tylko od czasu do czasu po prostu nie wytrzymuję i nerwy mi
puszczają.

Za kilka tygodni nasza pieszczocha idzie do szkoły, przyznam się, że
lekko cierpnie mi skóra na samą myśl...

[asuzana]

Najwazniejsze że oboje widzicie tą sytuację i staracie się o tym
rozmawiać. Naprawdę uważam że bardzo duzą rolę odgrywa tutaj Twój
partner. Przepraszam jeśli moja wypowiedź zabrzmiała ostro ...
jestem chyba zbyt wyczulona jeszcze na "księżniczki" tatusiów, a
uwierz że bywają i tacy którzy nie mają hamulców. W moim przypadku
po pierwsze i róznica wieku córek jest zbyt duża (z nastolatką
jednak trudniej) a i partner nie podołał tej sytuacji. Gdybym
wcześniej przyjrzała się bardziej tej ksiezniczce napewno podjęłabym
kilka zupełnie innych decyzji. Życzę powodzenia i zgodnosci z
partnerem :)

~Mistrzostwo swiata

[kicia031]

sam
> zdaje sobie sprawę ze swojego niemal bezkrytycznego stosunku do
córki
> i dlatego często oddaje sprawy jej wychowania w moje ręce. I

Czyli najpierw rozpuszczamy dziecko, potem zwalalmy jej wychowanie
na macoche, a my pozostajemy w oczach dziecka dobrym tatusiem -
rozpieszczaczem.

Unikamy wysilku, unikamy nieprzyjemnosci.

Wszak nie po to mamy kobiete, by brudzic sobie rece. My opieprzymy
jej syna w naszym meskim swiecie.

[bas-122]

Słuszna konkluzja. O wiele łatwiej i przyjemniej jest być "dobrym tatusiem", niż
wymagającą macochą.

[bas-122]

Bardzo dobrze, że dużo rozmawiacie. Jeszcze lepiej, jeśli te rozmowy przynoszą
efekt w postaci doskonalenia własnych rodzicielskich postaw. Ale czy ten efekt
jest odpowiedni? Trudno stwierdzić.
Moim zdaniem, przydałby się wam udział w kursie dla rodziców. W niektórych
miejscowościach tego rodzaju kursy są organizowane. Wierz mi, przynoszą bardzo
dobre efekty. Uczą nie tylko jak wychowywać, ale uczą także skutecznych metod i
sposobów porozumiewania się. Ewentualnie warto może się skonsultować z
psychologiem rodzinnym, terapeutą. Wspominam o tym, bowiem możliwe jest, że
"marnujecie" czas na zmagania o to czyje racje są ważniejsze. Czas, który
moglibyście poświęcić dzieciom, miłemu byciu razem.
Jesteście razem od roku, możecie więc na spokojnie, bo przecież dzieci na
wakacjach, zrobić swego rodzaju bilans sukcesów i porażek /rozczarowań,
niepowodzeń, tego co jest wadliwe/ i porównać wzajemnie spostrzeżenia.
Szczególnie porażki będą wymagały dokładnego omówienia.
Jeśli chodzi o konkrety, uważam, że powinniście uzgodnić i to bardzo
szczegółowo, jednolite zasady postępowania wobec dzieci. Jeśli jedno dziecko ma
prawo kaprysić, wymuszać, a drugie dziecko nie ma takiego prawa, uczycie to
pierwsze, że jest kimś lepszym, a to drugie, że jest kimś gorszym. Takie
wydawałoby się błahe wydarzenia zostają często w głowie i sercu młodego
człowieka na całe życie w postaci jakiegoś żalu do jednego i drugiego rodzica.
Mało tego, jeśli dziewczynka teraz sprawia problemy w tak przyziemnych,
podstawowych sytuacjach, to jakie problemy będzie sprawiała za parę lat, kiedy
będzie chciała wymusić inne rzeczy?
"Drugi problem, który wiąże się z naszymi dziećmi, to ich nierówne traktowanie
przez mojego partnera. Jest często bardzo ostry dla mojego syna, twierdząc, że
inaczej nie da się wychować mężczyzny. Jestem rozdarta, bo chyba powinnam mu
przyznać rację, ale serce matki wyje...." I słusznie, że wyje. Twój partner
uczestniczy nie w wychowaniu mężczyzny, lecz człowieka. Krzycząc na Twojego
syna, wpaja mu, że jest kimś gorszym, kimś na kogo można wrzeszczeć. Uczy go
właśnie takich zachowań.
"A bywa ostro - potrafi spakować się i wyprowadzić, jeśli uzna, że jego małej
dzieje się krzywda (w jego rozumieniu oczywiście)." Takie zachowanie /to nic
innego jak wymuszanie!/, przynosi jedynie złe skutki. Robi mętlik w głowach
dzieci. A to jest karygodne! [Gdyby mój partner tak zrobił, palcem bym nie
kiwnęła aby wrócił. Oczywiście bym mu to zapowiedziała wcześniej.]
"Nie chcę narażać jego autorytetu, wtrącać się do jego metod w ich obecności."
Autorytetu się nie ma. Autorytet trzeba sobie wypracować. To po pierwsze. Po
drugie, nie ma problemu, możecie ustalić między sobą, i możecie przyzwyczaić do
tego dzieci, że w sytuacji, gdy dziecko postępuje źle, niewłaściwie, rodzice
podejmują działania wychowawcze dopiero po krótkiej naradzie. To bardziej
podbuduje autorytet Twojego partnera niż krzyczenie, które jest jedynie wyrazem
jego frustracji.
Zasady wychowawcze powinny być konkretne, jednolite dla wszystkich dzieci.
Dzieci powinny znać granice. Powinniście je spisać i bezwzględnie przestrzegać.
W miarę jak dzieci rosną te granice powinny się poszerzać. To jest warunek
stworzenia zdrowej rodziny.

Jeszcze słowo

[bas-122]

Przed laty czytałam artykuł o matce samotnie wychowującej dziecko. Kobieta
harowała jak wół. Dogadzała. Folgowała. Poświęcała się. Kiedy dziecko weszło w
okres dojrzewania, zaczęło dorastać, zaczęło sprawiać wciąż większe i większe
kłopoty. Roszczeniowa postawa, brak zrozumienia dla drugiego człowieka, egoizm,
itp. itd. Zrozpaczona matka napisała do pani psycholog. A ta dała piękną i
trafną definicję wychowania:"Wychowanie jest podobne do pakowania walizki.
Wyjmie się z niej tylko to co się włożyło". To bardzo mądra definicja
wychowania. Warto o niej pamiętać.

[sebalda]

Ja nie napisałam swojego posta obok tematu, bez związku. Chciałam jedynie
pocieszyć nieco autorkę wątku, że w każdej rodzinie mogą się zdarzyć i bardzo
często się zdarzają różnice w podejściu do wychowania dzieci między rodzicami.
Różnice powodujące wiele konfliktów, burzące dobre relacje i, co najgorsze,
mieszające dzieciom w głowach.
W tej sytuacji nie mogę jednak zrozumieć zdania Kici: "Nie chodzi tu o
naturalne, notrmalne, pozadane
nawet (bo przygotowuja do zycia) roznice miedzy rodzicami w
pogladach na wychowanie". Naturalne i normalne - może, ale pożądane?
Przygotowują do życia chyba tylko o tyle, że porozumienie między dwojgiem ludzi
w bardzo istotnych kwestiach jest niemożliwe. To raczej nie jest przygotowujące,
powiedziałabym, odstraszające. Odstarszające od wiązania się z drugą osobą.
Ja uznaję takie fundamentalne różnice w podejsciu do wychowania za bardzo
destrukcyjne, dla wszystkich zainteresowanych stron, bez wyjątku. Ale może ktoś
mnie przekona, że nie mam racji, bardzo by mnie to uspokoiło.

Sebalda

[kicia031]

W tej sytuacji nie mogę jednak zrozumieć zdania Kici: "Nie chodzi
tu o
> naturalne, notrmalne, pozadane
> nawet (bo przygotowuja do zycia) roznice miedzy rodzicami w
> pogladach na wychowanie". Naturalne i normalne - może, ale
pożądane?
> Przygotowują do życia chyba tylko o tyle, że porozumienie między
dwojgiem ludzi
> w bardzo istotnych kwestiach jest niemożliwe. To raczej nie jest
przygotowujące

To co napisalam, wynika z mojego swiatopogladu - ze roznorodnosc
jest lepsza niz homogenicznosc. Zyjemy w swiecie, w ktorym wokol nas
pelno jest ludzi innych od nas: kulturowo, religijnie, etnicznie,
jezykowo, plciowo.
uwazam, ze wychowywanie dziecka w przekonaniu, ze jest jedna,
sluszna droga, do ktorej posiedli rodzice jest bledem.

W tym sensie pozadane jest pokazywanie dzieciom, ze rodzice moga sie
roznic pogladami i nie przeszkadza im to w kochaniu sie,
wychowywaniu dzieci i wspolnym zyciu.
Ze takie roznice mozna przepracowac i uzgodnic jakies wspolne
stanowisko, chociazby - zgodzic sie, ze sie nie zgadzamy.

Dla mnie to pokazuje to wartosc dialogu i konstruktywnego podejscia
do roznic.

[sebalda]

kicia031 napisała:
Dla mnie to pokazuje to wartosc dialogu i konstruktywnego podejscia
do roznic.

Ok. rozumiem i w pełni się zgadzam, ale pod tym właśnie najistotniejszym
warunkiem: konstruktywne podejście do różnic. A co, jeśli tego podejścia brak,
jeśli żadną, naprawdę żadną miarą nie moge się zgodzić z mężem w wielu kwestiach
wychowawczych, bo różnice są naprawdę fundamentalne.To nie problem typu: czy
pozwolić dziecku wyjąć pobawić się na podwórku albo czy kupić tego lizaka, czy nie.
Ogólnie różnice w podejściu do wychowania najczęściej wynikają a. z różnic w
naszym własnym wychowaniu i modelu rodzin, z których pochodzimy, b. naszych
własnych, osobniczych doświadczeń, c. różnic w oczekiwanym modelu małżeństwa i
rodziny jako takiej, d.poziomu empatii, e. naszych wyobrażeń o świecie i wielu
innych uwarunkowań.
Konstruktywizm - piękna idea, ale jak ją wprowadzić w życie, gdy serce matki
wyje, jak to ślicznie napisała autorka wątku;)

Gdy serce matki wyje

[kicia031]

w takiej sytuacji musze sie przyznac, ze zapominam o dialogu i wale
w morde.

[sebalda]

kicia031 napisała:

> w takiej sytuacji musze sie przyznac, ze zapominam o dialogu i wale
> w morde.

Kiedy ja nie umiem:( Ja się tylko niepotrzebnie zaperzam, zapluwam, używam
tysiąca argumentów, które trafiają jak groch w ścianę i dalej nie możemy dojść
do porozumienia.Ja pamiętam swoje dzieciństwo i to co było dla mnie ważne i pod
tym kątem traktuje dzieci, staram się je szanować, a mąż wymaga całkowitego
posłuszeństwa i podporządkowania się jego woli. Kiedy niestety nie zawsze ma
rację albo nie daje się dziecku wytłumaczyć, bo każde słowo tłumaczenia traktuje
jako pyskowanie i natychmiast zaczyna na dzieci krzyczeć. Wymaga bezwzględnego
szacunku, jednocześnie na ten szacunek zwyczajnie często nie zasługując.
Ja zawsze słucham dzieci - on tylko egzekwuje i karci za nieposłuszeństwo
tudzież inne, najmniejsze przewinienia. I jak tu się dogadać?

Nie wypowiadaj się

[triss_merigold6]

Nie wypowiadaj się i nie jęcz. Sądząc po historii Twojego małżeństwa
powinnaś była kopnąć gościa wiele lat temu, jesteś antyprzykładem
dla innych kobiet. Uzyskałaś tyle, że ulepszyłaś gościa z
kategorii 'dno i kilo mułu" do kategorii "fatalny".

[sebalda]

triss_merigold6 napisała:

> Nie wypowiadaj się i nie jęcz. Sądząc po historii Twojego małżeństwa
> powinnaś była kopnąć gościa wiele lat temu, jesteś antyprzykładem
> dla innych kobiet. Uzyskałaś tyle, że ulepszyłaś gościa z
> kategorii 'dno i kilo mułu" do kategorii "fatalny".

Wybacz, ale to wolny kraj, wolne forum i będę się na nim wypowiadała na dowolne
tematy kiedykolwiek zechcę, a Twoja opinia na ten temat naprawdę jest mi
serdecznie obojętna.
Tak, czasami piszę jako antyprzykład, po to właśnie, żeby uprzytomnić niektórym
młodym jeszcze kobietom, jak bardzo nie warto za wszelką cenę tkwić w nieudanych
związkach. Jestem głęboko przekonana, że takie właśnie negatywne przykłady z
czyjegoś życia mogą czasami podziałać jak kubek zimnej wody. Może gdyby ktoś,
kiedyś powiedział mi....
Ale raz jeszcze proszę o wybaczenie, to moje życie i moje sprawy, i ja robię z
tym, co uważam akurat za stosowne. Uważam, że czasami zanim się powie komuś,
rzuć gościa i kopnij go w dupę, trzeba sprawę dokładnie rozważyć. I zamiast tak
właśnie dosadnie wyrazić opinię, lepiej wykazac na przykładach z życia, jakie
bywają scenariusze i jakie wnioski z nich wyciągać.
Jestem wielką orędowniczką obiektywizmu. My tutaj mamy zawsze tylko jedną stronę
medalu. Dlatego często nie możemy reagować jednoznacznie. Skąd wiesz, jaka ja
jestem w codziennym pożyciu? Może mój mąż ma powody, żeby być takim, jaki jest???

[bas-122]

No, bez przesady z tą krytyką, a szczególnie ze słowami zarzutu do
sebaldy. Przede wszystkim nie jęczy, tylko wypowiada się na podstawie
własnych doświadczeń. Ma do tego pełne prawo. Wątpię też by była
"antyprzykładem". Jeśli już, to jest przykładem na to, że trzeba zwracać uwagę
na takie "drobiazgi" jak forsowanie własnego zdania u partnera, liczenia się z
opinią drugiego człowieka.
A swoją drogą, czy nie uważasz, że Twoja postawa jest bardzo podobna do postawy
męża sebaldy/nie liczę się z uczuciami i wypowiedziami innych, nie
szanuję cudzego zdania, zabronię mówić?/?

Bez przesady...

[bas-122]

No, bez przesady z tą krytyką, a szczególnie ze słowami zarzutu do
sebaldy. Przede wszystkim nie jęczy, tylko wypowiada się na podstawie
własnych doświadczeń. Ma do tego pełne prawo. Wątpię też by była
"antyprzykładem". Jeśli już, to jest przykładem na to, że trzeba zwracać uwagę
na takie "drobiazgi" jak forsowanie własnego zdania u partnera, liczenia się z
opinią drugiego człowieka.
A swoją drogą, czy nie uważasz, że Twoja postawa jest bardzo podobna do postawy
męża sebaldy/nie liczę się z uczuciami i wypowiedziami innych, nie
szanuję cudzego zdania, zabronię mówić?/?

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Ważną rzeczą są ustalone wspólnie przez dorosłych zajmujących się dziećmi,
zasady wychowawcze, którym powinny podlegać wszystkie dzieci w domu w zależności
oczywiście od ich wieku.
Dobrze, że o tym rozmawiacie i staracie się je wspólnie wypracowywać oraz
wdrażać. Nic złego w tym, że czasem się na ten temat pokłócicie. Nic złego też w
tym, że czasem staniecie nawzajem w obronie swojego dziecka. To też jest
naturalne, również w ramach krzewienia różnorodności. Również różnorodności płci.
Ja zwróciłabym uwagę na pewien , być może nieświadomy, aspekt postępowania
zarówno Pani jaki i Pani partnera wobec Waszych dzieci.
Za przykład wezmę partnera, bo to jego zachowaniom poświęcony jest Pani wątek,
ale może i Pani odnajdzie w tym coś swojego.
Może być tak, że Pani partner, podejmując codzienną opiekę na córką, chce być
jak matka i ojciec jednocześnie. Czyli i łagodny i czuły i surowy i wymagający.
Może obawia się, że na jego surowość nie ma łagodnej odpowiedzi matki, bo jej
na co dzień przy dziewczynce nie ma. Może czuje, że dziewczynka jest skrzywdzona
incydentalnym kontaktem z matką, w końcu bardzo ważnym obiektem w życiu
dziewczynki, a nie ma z nią codziennej relacji. Może też mu się zdawać, że
spełniając role macierzyńską, ma ona polegać na uległości wobec dziecka. Może
czuje się w jakieś części odpowiedzialny za rozpad swojego związku z matką
dziecka i za aktualną sytuację córki. Może chce wynagrodzić córce stratę i
popada w przesadę. Może obawia się i Pani surowości, w przekonaniu, że macocha
nie da córce tego co matka. Takie tezy można mnożyć. Chodzi mi o to aby pokazać,
że nie tylko ściśle ustalone racjonalne zasady wychowawcze mają wpływ na
stosunek do dzieci, ale też duża część przeżyć dorosłego. Poza tym, mimo dużych
oczekiwań społecznych i presji kobiet, ojciec samodzielnie wychowujący dzieci,
to w Polsce jeszcze nie jest sytuacja powszechna , a raczej zjawisko dopiero
wschodzące. Może Pani partner czuje zwiększoną odpowiedzialność w tym zakresie,
a mało ma wzorców dookoła siebie. Przez to może myśleć cokolwiek schematycznie
o swojej roli rodzicielskiej wobec dziewczynki. I byłabym bardzo ostrożna w
mieszaniu tego z seksizmem, nawet jeśli widać tam tego ziarenka. To raczej efekt
aktualnej jeszcze, choć trochę już przestarzałej kultury wychwawczej. Zmiany
przychodzą wolniej niż słowa w jakich o nich mówimy.
Są to wszytko elementy wpływające na wychowanie, nawet jak przejawiają się w tak
nieracjonalnych formach jak rozpieszczanie, traktowanie pobłażliwie,
niesprawiedliwie wobec innych dzieci itp.
Warto wziąć to pod uwagę, jeśli jeszcze nie pojawiło się to w Waszych rozmowach.
Warto też zrozumieć partnera w jego, może pewnej nieporadności w takiej opiece,
nawet jak trwa ona już od jakiegoś czasu. Właśnie ze względu na opisane wyżej
elementy, które mogą bardziej wpływać na zachowania partnera niż Wasze
racjonalne rozmowy. Ważne aby Pani i on zaczęli świadomie tym sterować, ale też
i godzić się, że coś takiego istnieje. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[cinus1974]

za duzo tu wtracania sie mysle ze odbijacie sobie pileczke,on ma
pretensje,ze ty nie tak traktujesz jego corke jak on by chcial a
pamietaj o tym,ze tata corka to specyficzne uczucia i tatus zawsze
nieba przychyli coreczce wiem sam po sobie,on w odwecie traktuje
twoje dzieci nie tak jak ty bys tego chciala i wcale mu sie nie
dziwie ja jesli bym uznal,ze ktos krzywdzi moje dziecko a jak sama
piszesz on tak to widzi i potrafi sie wyprowadzic postapil bym tak
samo,mysle ze musisz pogodzic sie z faktem ze corka twojego partnera
nie jest i nigdy nie bedzie twoim dzieckiem,uszanuj jego poglad na
jej wychowanie bo tak serio to ja nawet nie sadze,ze masz prawo w to
ingerowac,i oczekuj od partnera aby w ten sam sposob podszedl do
twoich metod wychowawczych wobec twoich dzieci.gdyby twoj partner
mial syna to by pewnie to tak nie wygladalo,potrafil by traktowac na
rowni twoje dzieci i swoje ale nie w sytuacji kiedy ma dziewczynke i
mowie jeszcze raz ojciec i corka to inny rodzaj uczuc corka dla
faceta to swietosc i trzeba o tym pamietac.jesli nie przestaniesz
wprowadzac swoich pogladow jaka to ma byc ta jego corka i dazyc do
ich realizacji,a on na to nie bedzie sie godzil,przegrasz pewnego
dnia zabierze dziecko i juz nie wroci ,bo w jego oczach meczysz ja
krzywdzisz za duzo wymagasz a jego serce na to nie pozwoli.

[bas-122]

Czyli Twoim zdaniem, mogą jedynie być razem, ale w kwestii wychowania dzieci -
jakby nie patrzeć - osobno? Uważasz, że to jest jedyne możliwe rozwiązanie?
A jak widzisz sprawę samoobsługi dziewczynki? Realizacji jej fanaberii i
zachcianek? Należy temu przyklasnąć, zgodzić się na to, by dziewczynka musiała
mieć przy sobie służbę, bo sama nic nie umie zrobić? I kto miałby być tą służbą?
No i jak partnerka ojca dziewczynki, ma tłumaczyć, wyjaśniać, własnym dzieciom
tę ogromną różnicę wymagań stawianych wobec dzieci?

[cinus1974]

ma sie nie wtracac,nie zgrywac mamusi dla dziecka,ktore nie jest
jej,a czemu on ma dostosowac swoje zasady wychowawcze do niej a nie
odwrotnie,jesli nie potrafia wypracowac kompromisu i kazde chce
postawic na swoim a jednoczesnie chca byc razem dla mnie poprzednio
opisane wyjscie jest jedyne.tatus obsluzy corke spokojnie.normalnie
ma wytlumaczyc ja jestem wasza matka i to ja podejmuje kluczowe
deczje co do waszego wychowania a np.jacek co do wychowania np.kasi
musimy sie z tym wszyscy pogodzic,jesli dalej chcemy razem mieszkac.

[triss_merigold6]

Hm a czy nie rozumiesz, że życie pod jednym dachem z dziewczynką
niesamodzielną i rozpieszczoną niestosownie do wieku jest zwyczajnie
uciążliwe? Jest to także robienie krzywdy dziecku - elementem
prawidłowej socjalizacji jest m.in. stawianie wymagań i włączanie
dziecka w codzienne czynności domowe. Skrajne różnicowanie dzieci na
zasadzie "jej wolno, nam nie" to idealny sposób, żeby się
znienawidziły.