Rodzice i my

[milena-83]

Witam wszystkich odwiedzających ten watek, z góry dziękuję za
komentarze zarówno te pozytywne jak i negatywne :)

Jestem szczęśliwa mężatka z 3 letnim stażem, mam dwuletniego
cudownego synka, mieszkamy u moich rodziców, ale powoli dobiega do
końca budowa naszego domku. Mam problem z moimi rodzicami ów problem
polega na tym, iż moi rodzice nie potrafią zaakceptować, że ja i mój
mąż mamy inne zdanie niż oni.
Moja mama ignoruje moje prośby dotyczące dziecka (zajmuje się nim
jak ja jestem w pracy) a wręcz reaguje na nie nerwowo- jak jej
zwrócę uwagę żeby czegoś nie robiła lub mu nie dawała zaczyna
krzyczeć, czasami płakać, mówiąc "to co ja juz dziecka nie umiem
wychować " potem nie odzywa się do mnie, chodzi zapłakana jakbym ja
co najmniej pobiła - takim zachowaniem dręczy mnie psychicznie mam
poczucie winy że jej zwróciłam uwagę, a przecież to moje dziecko i
chce decydować w sprawach związanych z nim.
Poza tym ma do mnie pretensje że nie bierzemy jej na wakacje, do
teściów w odwiedziny i w ogóle że nie potrafię czytać w jej myślach
odnośnie zaspokojenia jej potrzeb.
Sprawy podobnie się maja z moim ojcem tylko związku z budowa mojego
domu otóż mój ojciec miesza się w budowę chciał by decydować co,
kiedy i z jakich materiałów, (chce zaznaczyć, że dom budujemy z
własnych oszczędności lecz na działce która dostałam od ojca), jak
mój mąż sprzeciwi się tacie że ma być inaczej (przy robotnikach i
rodzinie) to tata z tej złości zaczyna pić do nieprzytomności tak
około 4-5 dni później trzeźwieje następne 4 dni i tak od starcia do
starcia.
Oczywiście razem z mężem nie dajemy sobą dyrygować zawsze stawiamy
na naszym zarówno jeśli chodzi o mamę jak i o tatę ale jest mi z tym
bardzo ciężko i mam poczucie winny, że ich nie słucham, że ich
zawodzę, kiedy mam swoje zdanie i przede wszystkim staje po stronie
mojego męża.
Proszę napiszcie co sadzicie o takiej sytuacji czy ulegać rodzicom
(dla świętego spokoju) czy trwać przy swoim (zaznaczam ze sytuacja
coraz bardziej się zaognia) oni czuja się zawiedzeni i rozgoryczeni
moja postawa, jak ta sytuacja wygląda z boku.
pozdrawiam i dziękuję za wszystkie komentarze.

[bibe08]

sprzedajcie budowę i kupcie inną z 5 km dalej od rodziców, inaczej życie wam zatrują

[kol.3]

Chciałabyś, żeby mama zajmowała się Twoim dzieckiem i nie miała w tej sprawie
nic do powiedzenia. Jest to niewykonalne, ponieważ to nie jest pomoc domowa,
której się mówi "płacę i wymagam". Chciałabyś żeby babcia robiąc Ci uprzejmość i
wychowując dziecko, wykonywała Twoje polecenia. Zastosuj tę metodą gdy Ty
będziesz babcią. Raczej to nie wypali. Uważam, że osoby, które mają pomoc babć
przy dziecku zwykle zupełnie tego nie doceniają (choćby tego, że zostaje im w
kieszeni miesięcznie ok. 1500 zł., które wydałyby na niańkę) a w zamian za nią
mają same pretensje i uszczypliwe uwagi.

[milena-83]

Kol.3 - nigdy nie powiedziałam że moja mama nie ma nic do
powiedzenia w sprawie dziecka, ja wszystkie jej uwagi traktuje
bardzo poważnie te które uważam za właściwe to akceptuje a są takie
na które nie do końca mi się podobają i w tedy mówię mamie że tak
nie może być. Ostatnia prosiłam mamę, żeby do pory obiadu nie dawała
synkowi słodyczy bo nigdy w tedy nie zje obiadu (a wiem to bo mam
wakacje) więc się obraziła powiedziała, że ja jak byłam mała to
jadłam słodycze i nie jedłam później nić i żyje i nie chorowałam.
Moja mam woli nakarmić wnuka słodyczami niż dać mu obiad. Więc
uważasz że ja na takie coś nie mogę jej zwrócić uwagi ?

[arieta]

Współczuję przykrej sytuacji. Wg mnie teraz masz problem z rodzicami, lecz jeśli zaczniesz im ulegać, to problem w relacjach z nimi wciąż będzie, a dojdzie jeszcze do tego problem w relacjach z mężem.
Podziwiam cie, że tak sobie dobrze z tym dajesz rade i sadze ze wyjdziesz na tym znacznie lepiej jesli przy tym pozostaniesz.

[wierzba_placzaca]

Rodzice częściowo utrzymują Waszą rodzinę (działka, opieka nad dzieckiem).
Prawda jest brutalna: jeśli chcesz sama decydować o swoim życiu, to: 1)
zrezygnuj z działki, 2) zrezygnujcie z bezpłatnej (chyba) opieki babci nad
dzieckiem. Wtedy sytuacja będzie jasna.

[milena-83]

nie mogę zrezygnować z działki ponieważ stoi na niej juz dom prawie
wykończony, który wybudowaliśmy za własne zaoszczędzone pieniądze
(tu duży ukłon w stronę rodziców, dzięki którym nie musieliśmy
płacić za wynajem mieszkania i rachunki, tym sposobem
zaoszczędziliśmy naprawdę dużo kasy) a zrezygnowaliśmy już z mężem z
pieniędzy które oferowali rodzice na wykończenie domu.

[weronika.3]

Wierzba_placzaca ma wiele racji. Kluczem do rozwiązania problemu jest
Twoje usamodzielnienie się. A to oznacza całkowite uniezależnienie się od
rodziców. Oczywiście , nie gwarantuje to tego, iż po 100% uniezależnieniu się od
rodziców, przestaną się oni wtrącać. Sytuacja wówczas jednak będzie radykalnie
inna.
Sprawa opieki nad dzieckiem. Tu radziłabym zacisnąć zęby. I tylko w wyjątkowych
sytuacjach, kiedy coś Cię bardzo razi zwracać uwagę. Trudno oczekiwać aby
całkiem inna osoba wychowywała dziecko "po Twojemu". Poza tym babcie lubią
rozpieszczać wnuki.Ale w tym, to już Twoja mama przesadza: "Poza tym ma do
mnie pretensje że nie
bierzemy jej na wakacje, do teściów w odwiedziny i w ogóle że nie potrafię
czytać w jej myślach odnośnie zaspokojenia jej potrzeb." Na wakacje z Wami
nie muszą jechać /chyba że robią to teściowie, to i oni też, np na zmianę/. Na
wizyty rodzinne, możecie ich
czasem zabierać /jeśli też są zaproszeni/. Co do zaspokajania potrzeb mamy, nie
bardzo wiem o co chodzi.Być może chcą Cię uzależnić od siebie.
Sprawa z ojcem jest, chyba trudniejsza. Hym, chce decydować o wszystkim. A musi
o wszystkim wiedzieć i we wszystkim uczestniczyć? Może wystarczy powiedzieć
"Zastanowię się, wezmę twoje sugestie pod rozwagę, dziękuję za rady, przemyślimy"?

"czy ulegać rodzicom(dla świętego spokoju) czy trwać przy swoim (zaznaczam ze
sytuacja coraz bardziej się zaognia)"? Może się uda wypośrodkować?

[marzeka1]

Prawdziwa dorosłość polega na SAMODZIELNOŚCI, niezależności,a ty- chciałabyś
mieć ciastko ( czyli mieszkanie z rodzicami, bo niskie koszty, opieka nad
dzieckiem - myślę, że nie płacisz tyle, ile za cenę niezalezności płaciłabyś
niani) i zjeść ciastko (sama o wszystkim decydować). Nie da się tego pogodzić.
Chcesz być dorosła- wyprowadź się, zatrudnij nianię, nie oczekuj od rodziców
pomocy. Masz własną rodzinę, to zacznij żyć jak dorosła, a nie córeczka, która
wisi ciągle na rodzicach.

[milena-83]

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi nie odpisywałam na bieżąco bo
miałam kłopoty z kompem.
W wielu sprawach macie racje powinnam się całkowicie usamodzielnić i
to był mój błąd, ale uwierzcie to, że nie wyprowadziłam się od
rodziców to był ich pomysł, maja duży i wygodny dom, mamy tylko dla
siebie 3 duże pokoje łazienkę, kuchnię i osobne wejście do domu duży
wspaniały ogród. Dlatego nie widziałam potrzeby wyprowadzania się od
rodziców zwłaszcza, że już w tedy budowa była w bardzo bliskich
planach. Przed ślubem byłam bardzo zżyta z mamą (a właściwie głównie
ona ze mną – mojej mamie nigdy nie układało się w małżeństwie działy
się różne dziwne rzeczy w jej życiu jak uważam z winny obojga
rodziców, dlatego cała swoją miłość lokowała we mnie) po moim ślubie
relacje zaczeły się zmieniać mama nie mogła zaakceptować, że więcej
czasu poświęcam mężowi.
A jeśli chodzi o opiekę nad dzieckiem to do 14 miesięcy ja byłam na
wychowawczym i to ja 24 godziny na dobę zajmowałam się synkiem,
można policzyć na palcach jednej ręki ile razy zostawiłam dziecko
pod opieką babci w tym czasie. I o dziwo to właśnie w tedy nasze
konflikty o sposób opieki nad dzieckiem były najostrzejsze (moja
mama chciała decydować w jakiej temperaturze kąpać ma dziecko, kiedy
mam je kłaść spać, jak trzymać, kiedy iść na spacer, jakich pieluch
używać i takich przykładów mogłabym przytaczać w nieskończoność). Po
moim powrocie do pracy (w pracy spędzałam maksymalnie 5 godzin-
jestem nauczycielem) ona zajmowała się dzieckiem i naprawdę tych
konfliktów było i jest o niebo mniej, doszliśmy w sumie do
porozumienia mama bardziej szanuje moje zdanie i stosuje się do
moich wskazówek, obecnie jest ok, ale nadal zdarzają się konflikty
i jej wybuchy „rozpaczy”. Strasznie męczy mnie ta sytuacja bo bardzo
Kocham Ją.
A i nie płaciłam nigdy mamie za opiekę nad dzieckiem nie dlatego że
chce ją wykorzystać ale dlatego, iż ona by tych pieniędzy nie
przyjęła bo moi rodzice dość dobrze radzą sobie finansowo, mama już
od 12 lat jest na emeryturze (a ma 57 lat). Przez 10 lat zajmowała
się tylko i wyłącznie domem sama mówiła, że jej się nudzi i czekała
z utęsknieniem na pierwszego wnuka. To ona sama, niczym dziecko się
urodziło deklarowała, że jak będę chciała wrócić do pracy to zajmie
się synkiem i kiedy nastąpił ten dzień była przeszczęśliwa.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Myślę, że problem separacji jest tu po obu stronach i Pani i rodziców. Oni też
muszą się pogodzić z myślą, że Pani zaczyna wieść nowe samodzielne życie, jest
Pani autorytetem w wielu dziedzinach a na pewno w dziedzinie wychowywania
swojego dziecka. Ten obszar jest doskonałym polem do rywalizacji, szczególnie
między kobietami. Czasem do sporu, jako sojusznicy wciągani są mężczyźni. Co za
tym idzie, starszej z kobiet trudno uznać, że ona musi ustąpić pola, już tylko
obserwować, a postępować zgodnie z linią wyznaczona przez młodą kobietę. Może
służyć radą, ale i liczyć się z tym, że może być ona nieprzyjęta. To wszytko
są kroki w kierunku separacji, która trudno uznać, wiec okupuje się jeszcze
ostatnie szańce.
Niech Pani robi po swojemu. Prace, którą musi Pani wykonać, to zminimalizować
poczucie winy, które swoją siłą także reaguje na separację i reakcję mamy. Nie
ulegać, szczególnie nie reagować na manipulacyjne łzy, ale też łagodzić spory,
pamiętając, że mamie może także nie być łatwo. Nawet jak obiektywnie trudno
pogodzić się z jej zachowaniem i nawet wtedy, gdy jest to drażniące. Oczywiście
też należy pamiętać, że Pani nie musi zaspokajać potrzeb mamy, czytać w jej
myślach organizować wyjazdy i odwiedziny. Od tego jest Pani tata, a jej mąż.
Sprawa analogicznie ma się do Pani ojca, który swoją potencję jeszcze chce
realizować na budowie. A pije nie z powodu starć z Pani mężem, ale z powodu
niemożności poradzenia sobie z własnymi uczuciami. Ważne aby Pani i za to nie
czułą się odpowiedzialna. Każdy w swoim wieku musi stawić czoła jego problemom.
Młodzi ludzie wytaczanie swojej drogi i dbałości o nią, starsi ustępowania pola
i szukania aktywności w innych już miejscach. I każdy jest za to odpowiedzialny
sam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[milena-83]

Pani Agnieszko dziękuję za odpowiedz. To, że moją mama ma kłopoty z
seperacją to wiedziałam, ale że ja również to dopiero Pani mi
uświadomiła. Mam ogromne poczucie winy, choć wiem że nie słuszne i
że żadnej krzywdy mamie i tacie nie robie, że „śmie mieć swoje
zdanie”, że żyje według swoich planów i reguł wspólnie ustalonych z
mężem. Jestem w cudownym związku, naprawdę dobrze układa mi się z
mężem mamy wspólne marzenia, plany i ambicje. Zgadzamy się co do
metod wychowawczych dziecka i budowy domu. Razem z mężem tworzymy
mór nie do przebicia dla nikogo, tak jak postanowimy tak jest. Ja
chce żeby tak pozostało, jedyne co wierci mi dziurę w brzuchu to
właśnie to OGROMNE poczucie winny względem moich rodziców i ich
histeryczne (płacz i alkohol taty – zaznaczając że tata delikatnie
mówiąc ma problem z alkoholem od ładnych kilku lat ) zachowanie na
nasze zdecydowane NIE rozwala mnie całkowicie. Jak się uodpornić ??
pozdrawiam

[marzeka1]

"Jak się uodpornić ?? "- tylko samodzielność i jasne wyznaczenie granic + metoda
zdartej płyty "mamo, tato, jestem już dorosła i chcę żyć tak, jak chcę".
Myślę,że twoje "nieodpępowienie" wynika też z faktu, że matka z ojcem nie są w
dobrym związku, gdyby oni byli tak ważni dla siebie jak ty z mężem- separacja,
wejście w dorosłość byłyby łatwiejsze.
Ty nie musisz mieć poczucia winy, bo nic złego im nie zrobiłaś, tylko dorosłaś.