...a iskry stały się gwiazdami :-)

czaro.01 nie to jest ważne, co mechanicznie chwyta oko... 31.12.11, 02:37

nieskończoności widzenia (od malowanych panoram po kompozycje astronomiczne). Jest to
zagadnienie mające ścisły związek z modernistycznym myśleniem o obrazie i widzeniu, w
którym technologiczny model aparatury optycznej nasyca się ideologiami, a sztuka na nim
oparta traci moc poznania. Podobnie jak u Strzemińskiego, akcent przenosi się z
unifikującego widoku na kalki powidoków. Z symulakry rzeczywistości w aparacie rodzi się
spektakl, a cyfrowe obrazy wszechświata przybierają formę science fiction.
U wejścia do sali poświęconej temu problemowi znajduje się czteroosobowy
fotoplastykon, w którym jeszcze niedawno, bo w pierwszych dekadach XX wieku, można
było oglądać widoki kolonialnych krajów i egzotycznych ludzi. W niewielkim oddaleniu od tej
nieco przyciężkiej maszyny optycznej wisi miniatura Jana Piotra Norblina przedstawiająca
wędrownego właściciela panoramy (1872). Obok widzimy zarejestrowaną w kronice filmowej
w 1976 roku próbę poruszania się niewidomego w kasku zaprojektowanym przez Krzysztofa
Wodiczkę. Był to Elektroftalm, urządzenie korzystające z receptorów optycznych i
pozwalające na rozpoznawanie przedmiotów oraz orientację przestrzenną niewidomym.
Dalej wisi seria obrazów z soczewkami Jerzego Rosołowicza („Neutrikony”, 1968) przez
które w zniekształceniu i zwielokrotnieniu można widzieć architekturę dziedzińca
zamkowego. Naprzeciw prześmiewczy pastel Stanisława Ignacego Witkiewicza, z którego
ludzka twarz „Komety Encke” (1931) spogląda na serię fotogramów kosmosu zrobionych
przez teleskop Hubble’a (2008-2010) i ściągniętych z internetowej sieci. Długą salę, jak „tubę
do słyszenia i widzenia” z instalacji (1970) Krzysztofa Wodiczki, otwierają i zamykają
oślepiające rozbłyski „Testu” (1971) Józefa Robakowskiego, uzyskane dzięki perforacji
ciemnej taśmy filmowej. „W procesie widzenia”, pisał Strzemiński, „nie to jest ważne, co
mechanicznie chwyta oko, lecz to, co człowiek uświadamia sobie ze swego widzenia”.

Le Four à la Perèlle, 2 sierpień 2010

Autor: Prof. Andrzej Turowski

kicho_nor Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 09:39

Piękny artykuł, ja bym po czterech piwach lepiej nie napisał.
„Ideologia widzenia”, kurna, to jest to!

kicho_nor Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 13:05

Teksty soczewkowo artystyczne, to teksty trudne, trzeba się dobrze
maczetą namachać zanim się jakiś dukt pokaże, ba nawet okaże się,
że dukt wymaczetowany przebiega w innym kierunku.
Choćby odnieść się do wspomnianego w wątku Strzemińskiego: „Nie jest ważne,
co mechanicznie chwyta oko, lecz to, co człowiek uświadamia sobie ze swego widzenia”

Parafrazując Strzemińskiego można to tak ująć: Nie ważne, co autor napisał, ważne to,
co człowiek uświadamia sobie z tego pisania”
- czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:29
  
  Przewodnik po wystawie Powtórka z teorii widzenia
  „Powtórka z teorii widzenia” jest wystawą, na której problemy widzialności, obserwacji
  i doświadczenia wzrokowego, innymi słowy „fizyki i metafizyki wizualności”, czyli podstawy
  konstrukcji obrazu, są pokazane w różnych konfiguracjach artystycznych, technologicznych i
  ideologicznych. Problematyka dotyczy tak oka i jego zdolności percepcyjnych, jak narzędzi
  oraz teorii optycznych, które pomagają we wzrokowym uchwyceniu (uobecnieniu)
  umykającej w obrazie realności (marzenie o przezwyciężeniu niewidzialnego i
  niewyrażalnego). Nie jest to zagadnienie nowe; chodzi o jego krytyczne przemyślenie w
  kontekście tradycji modernistycznej i jej współczesnych konsekwencji. Oczywiście wystawa
  jest tylko niewielkim fragmentem sygnalizowanego problemu.
  Tytuł wystawy odnosi się do „Teorii widzenia”, kluczowej rozprawy Władysława
  Strzemińskiego, opublikowanej pośmiertnie w 1958 roku. Strzemiński, prekursor światowej
  awangardy, jest przedstawiony na wystawie w nowym świetle, które pozwala na dokonanie
  głębokiej rewizji całego dorobku artysty. Punktem wyjścia są dotychczas pomijane na
  ekspozycjach i znajdujące się jakby na marginesie jego twórczości rysunki na kalkach
  i związana z nimi problematyka powidoku (obrazy solarystyczne). Kalki pozwalały
  Strzemińskiemu na przestrzenną konkretyzację przedstawianej rzeczywistości poza
  schematem perspektywicznym. Ich rola staje się zrozumiała w powiązaniu z konstrukcją
  dobrze znanego Strzemińskiemu fotoplastykonu (stereoskopu), którego magiczne obrazy w
  trzech wymiarach, obserwowane przez system soczewek w obrotowej konstrukcji, pobudzały
  wyobraźnię masowego widza od końca XIX po lata 50. XX wieku.
  Wystawa zorganizowana jest według dwóch wątków: ideologii i technologii widzenia.
  Z pierwszych wynikają różne koncepcje oka oraz obrazu w kontekście artystycznym,
  filozoficznym i politycznym współczesności. Tutaj kalka pełni rolę krążącej pamięci
  wzrokowej i historycznej matrycy odciskającej czas. Drugie tworzą obrazy powiązane z
  instrumentami optycznymi (stereoskop, fotoplastykon, kamera, teleskop).
  Dla nich kalka jest metodą przestrzennej organizacji widzialnego (niewidzialnego). Podział
  między nimi nie jest zbyt ostry, a możliwość przekraczania granic w obu kierunkach odbiera
  powagę tej aż nadto sztucznej klasyfikacji. Podobnie jest z porządkiem sal i kolejnością ich
  zwiedzania. Jeżeli sala poświęcona powidokom może stanowić punkt wyjścia, od którego
  rozwija się oś ideologii widzenia, to fotoplastykon otwiera się ku technologiom obrazu. Można
  zwrócić się w jedną bądź drugą stronę. Również nazwy poszczególnych przestrzeni nie
  grzeszą precyzją. Nawet jeśli mają coś wspólnego z terminologią Strzemińskiego, to nie
  trzymają się jej pierwotnego sensu, będąc próbą odrębnej interpretacji tych problemów, na
  które wystawa chce zwrócić uwagę.
  2
  I. Ideologie widzenia
  1. Widzenie powidokowe
  W „Pejzażach” Strzemińskiego, począwszy od lat 30. XX wieku, możemy dostrzec
  wiele pokrewieństw ze stereoskopową wizją. Odrzucenie przez artystę perspektywy
  i przyjęcie dynamiki empirycznego, dwuocznego widzenia determinowały budowę tych prac,
  opartą na zasadzie przesunięcia i nakładania się linii konturowych i plam barwnych. Tutaj
  rodziła się idea kalki jako aparatu optycznego. Częściowe przesunięcie, częściowe
  pokrywanie się partii obrazów widzianych lewym i prawym okiem w stereoskopie i rysunkach
  wykorzystujących kalki powodowało zjawisko sensualnej materializacji bryły. Czyste
  widzenie realizowane w tych i podobnych im pracach, było w pełni podporządkowane – jak
  chciał tego artysta - rytmom wzroku, pulsom „wpatrującego” się ciała. Strzemiński
  rekonstruował w nich siatkówkowy, dwuoczny proces widzenia, a zastępując obserwację
  natury obserwacją oka, miał nadzieję dotrzeć do prawdy widzenia w jej esencjonalnym
  wymiarze: rytmicznej wielokrotności i strukturalnej jednorodności.
  Tak rozwijała się wywodząca się z kalek idea powidoków, tworząca syntezę obrazów
  w totalności widzenia. Najlepszym jej wyrazem była seria płócien nazywanych
  solarystycznymi, realizujących radykalną utopię modernistycznej wizji światła. Strzemiński
  malował słońce. Malował nie widok słońca, jak pisał Julian Przyboś we wstępie do „Teorii
  widzenia”, lecz jego powidok, dawał kolor wnętrza oka, które spojrzało w słońce. W ten
  sposób, dodawał przyjaciel artysty, marzenie malarzy uczynił Strzemiński rozumnym.
  Spojrzenie w słońce, mające swoją długą tradycję w sztuce współczesnej (William Turner),
  w paradoksalnej twórczości Strzemińskiego - trzeba to podkreślić - było pragnieniem dotarcia
  do absolutu widzenia za cenę wykroczenia poza widzialność w oślepieniu oka światłem. W
  tym też sensie Strzemiński okazywał się ostatnim spadkobiercą platońskiego
  heliocentryzmu, który niewidzialną Ideę wiązał z najwyższą władzą świadomości. Oka
  konceptualnego spoglądającego we własne olśnienie.
  Na wystawie ten wątek teorii widzenia został wyraźnie wydobyty w malarstwie
  Strzemińskiego i odniesiony do serii fotografii przedstawiających „Zaćmienie księżyca”
  (2009) młodego artysty Michała Martychowca, których wzniosła elegancja jest sublimacją
  bezpiecznego spojrzenia w światło „czarnej melancholii”. Pewien formalizm charakteryzujący
  te prace zwraca uwagę na inną stronę wizualnej niewyrażalności, kryjącą się za
  absolutyzującą wzniosłością powtarzanego widoku przesłoniętego księżyca. W twórczości
  Strzemińskiego kalka, będąc również formą repetycji obrazu, miała jednak inne znaczenie.
  Użyta w rysunkach (i fotomontażach) była powidokowym powrotem kształtu, konstruktem
  pamięci wizualnej, śladem, odciskiem, pozostałością, innymi słowy matrycą własnego
  obrazu. O rozległych konsekwencjach tych zabiegów w twórczości Strzemińskiego wystawa
  już nie mówi, starając się w dalszych odsłonach tropić sięgające XVI wieku źródła
  uobecniającej idei obrazu w optycznej iluzji oraz współczesne koncepcje oka, mutacje
  widzenia, konstrukcje widzialności, ukazujące problem w całym jego bogactwie
  i skomplikowaniu.
  2. Widzenie iluzjonistyczne
  Perspektywa jest formą porządkowania zjawisk przestrzennych na płaszczyźnie.
  W sztuce służyła w równym stopniu tworzeniu iluzji rzeczywistości, jak i deformacji
  rzutowanych na powierzchnie kształtów. Konstrukcja perspektywy linearnej (construzione
  legittima) jest wynalazkiem czasów nowożytnych. Stosowana instynktownie (empirycznie)
  od początków XV wieku przez artystów włoskich, znalazła matematyczne uzasadnienie
  i swoją definicję w traktacie o malarstwie Albertiego (1435), który określił obraz jako
  płaszczyznę „przecinającą piramidę widzenia”. Technologiczną interpretację perspektywy
  z naukowym wytłumaczeniem stosowania proporcji przedstawianych figur i przedmiotów
  zaproponował Albrecht Dürer (1525). Wprowadził on mechaniczny sposób konstrukcji
  
  cd nastąpi najlepszego w Nowym Roku Kichonorze
  - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:38
    
    perspektywicznej, budując różnego rodzaju urządzenia optyczne pozwalające na
    iluzjonistyczne odtwarzanie ludzi, pejzażu, wnętrz i rzeczy kreślonych na powierzchniach
    z przezroczystego velum, zazwyczaj na szklanych płytach czy transparentnym papierze
    umieszczanym na specjalnych siatkach i ramach. Ekran Dürera był kalką, na której odbijała
    się dostępna wzrokowi rzeczywistość. Renesans, wprowadzając ścisłe zasady
    przedstawiania perspektywicznego, ostatecznie zracjonalizował przestrzeń, a oko uzyskało
    centralną pozycję w poznawaniu i reprezentowaniu świata.
    Zainteresowanie metodami rzutowania form na płaszczyznę prowadziło tak ku
    Dürerowskiej nauce, jak i wiedzy tajemnej, zawsze bliskiej hermetycznej magii. Perspektywa
    w tej wersji pozwalała na ukrycie świata w zaszyfrowanych formach widzenia, a także
    rozszyfrowywanie zagadek wzroku. Służyły temu przedstawienia anamorfotyczne, z których
    najwcześniejsze były dziełem Erharda Schöna, ucznia Dürera, wraz z doskonałym
    instrumentem anamorfotycznej konstrukcji, jakim okazało się zwierciadło. Anamorfoza,
    bazując na osobliwości odwrócenia optycznego, a zatem zmysłowego złudzenia,
    rozpowszechniła się w XVII wieku. W tym czasie o perspektywie chętnie mówiono jako
    o anamorfotycznej magii, a najlepszym przykładem tego stanowiska był popularny traktat
    Gaspara Schotta z lat 1657-1659, zatytułowany „Magia universalis nature et artis”, którego
    zasadniczą część tworzyła ilustrowana wieloma przykładami rozprawa poświęcona „magii
    anamorfotycznej”.
    Dwudziestowieczny surrealizm odkrył dla siebie anamorfotyczną tajemnicę wzroku,
    a artyści interesujący się zjawiskami złudzeń optycznych, jakże liczni w drugiej połowie XX
    stulecia, z anamorfozy uczynili jeden z chwytów artystycznych destabilizujących wizualną
    orientację (Hans Hamngren, „Homunculus”, 1974). Problem nie był nowy, a rozwiązywany w
    inny sposób, leżał u podstaw konstrukcji „latarni magicznej”, uruchamiającej obraz w formie
    podświetlonej projekcji klisz. W drugiej połowie XIX wieku latarnia magiczna, zwana często
    latarnią czarnoksiężnika, weszła w skład podstawowego instrumentarium artysty
    poszukującego iluzji i magii rzeczywistości, zaspokajając jednocześnie popularną
    wyobraźnię (Jan Piotr Norblin, „Latarnia magiczna”, 1774).
    W tym samym czasie perspektywa przestała być doskonałym sposobem wizualnego
    ujmowania świata. To stereoskop, opisany w 1838 roku, choć spopularyzowany dopiero
    w drugiej połowie wieku, rozbił ostatecznie sceniczną relację między patrzącym a
    przedmiotem. Płaszczyzna obrazu przestała być ekranem przecinającym wiązkę
    zbiegających się linii. Funkcjonowanie stereoskopu zakładało nieobecność jakiejkolwiek
    mediacji między okiem i obrazem. W stereoskopowej technice patrzenia perspektywa nie
    była możliwa. Bryła została skonkretyzowana w wyniku fizjologicznego procesu nakładania
    się dwóch obrazów w binokularnej percepcji. Tutaj też otwierała się droga przed nową koncepcją obrazu.
    - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:40
      
      3. Widzenie fantazmatyczne
      Optyczna podświadomość czyni z oka subwersywne narzędzie. Umieszczone na
      powierzchni ciała lub w fałdach jego otworów odwraca się od słońca, aby spoglądać w
      niedostępną racjonalnemu poznaniu mroczną głębię. Wypatrywanie narusza zakaz i budzi
      lęk. Wydobywa z ukrycia to, co nie jest dostępne spojrzeniu. Rani je nie tyle oślepiająca
      świetlistość nieba, ile pierwotna bezkształtność formy i nieokiełznana siła popędów.
      Oko fantazmatyczne jest ustawicznym zagrożeniem nieuchwytnej w widzeniu tożsamości
      człowieka i symbolicznej pełni obrazu. W oku odbija się widmo śmierci.
      Narcystyczny Tristan Tzara w monoklu na fotografii André Kertesza zdaje się
      zasłaniać oko soczewką, a nie wyostrzać wzrok (1926). Niezwykłość oka wewnętrznego
      oczarowywała Maxa Ernsta, który procesowi widzenia nadawał rangę pamięci wzrokowej.
      Powtarzanie było obsesją wzroku. W kolażach swobodnie przenosił epoki, łącząc XIXwieczne
      ryciny i współczesne kształty w halucynacyjne obrazy. W przecieranych frotażach
      odciskał zamrożone w materii kształty, aktualizując je w wyobraźni. Oko w „Repetycjach”
      (1922) było wypreparowane z ciała i poddane fizycznej torturze przemieszczenia; w „Historii
      naturalnej” (1926) pozostało szeroko otwarte i zastygłe w czasie jak geologiczna skamielina.
      4
      Niesamowitość była najwcześniejszą cechą surrealistycznego oka. Później wypełniało się
      ekscesem i obsceną.
      Szokująca jest scena z filmu Luisa Buñuela i Salvadora Dalí „Pies andaluzyjski”
      (1928), w trakcie której w przedłużonym w czasie kadrze ostrze brzytwy z trudną do
      zniesienia precyzją tnie szkliste oko młodej kobiety, którego z kanibalistyczną perwersją
      pragnie mężczyzna. Odtąd oko, które z całą jasnością miało widzieć to, co niewyrażalne,
      popadało w edypalną ciemność ślepca.
      W 1929 roku Georges Bataille wraz z grupą przyjaciół, dysydentów z ruchu
      surrealistycznego André Bretona, założył czasopismo „Documents”. Redagując na jego
      łamach antropologiczny słownik, nadał oku niepokojące znaczenie. Fascynując się jego
      graniczną pozycją, otwierającą wnętrze człowieka na zewnątrz, kazał spojrzeniu kierować się
      ku temu, od czego człowiek ze wstrętem się odwracał. Brukając wzrok, kaleczył oko, odbierał
      mu powabną nieskazitelność ruchomej gałki chronionej powiekami. Oko u Bataille’a – pisał
      Michel Foucault – to figura bytu będącego transgresją własnych granic. W towarzyszących
      „Historii oka” Bataille’a rysunkach Hansa Bellmera dokonywała się erotyczna symbioza ciała
      z okiem, równie wymowna, jak końcowa scena z tekstu książki, gdy oczy bohatera
      opowiadania doznały erekcji, ujrzawszy „w owłosionym sromie Simony jasnoniebieskie oko
      Marceli”, przedmiot masturbacyjnej rozkoszy (1928, z ilustracjami Bellmera wydanie z 1944
      roku).
      Alicja Żebrowska, posługując się własnym ciałem, w tym samym miejscu umieściła
      Oko Boga. W obrazoburczym pastiszu artystki problem widzenia został przeniesiony w sferę
      świadomości, a naruszenie społecznego tabu szydziło z tradycyjnej symboliki reprezentacji
      jako najwyższej formy duchowości w istocie represyjnej kultury („Tajemnica patrzy”, 1995).
      - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:41
        
        4. Widzenie aleatoryczne
        Powrót świadomego oka w połowie XX stulecia skierował wzrok ku materii. Obraz był
        kształtowaniem formy, a przezroczystości racjonalnego ciała stawiała opór jedynie kinetyka
        spontanicznych gestów człowieka. Przypadek był miarą egzystencjalnej wolności
        i politycznej niezależności. Na wzór muzycznej ulotności i aleatorycznej ekspresji, a także za
        sprawą fotograficznej i filmowej kamery powstawały ruchome kształty rozlewających się po
        powierzchniach plam koloru, sączyły się mgliste światłocienie przenikających przestrzeń brył,
        formy oplatały rozwijającą się nicią automatyczne rysunki. Wzrok rozpraszał się w abstrakcji.
        Rzeczywistość obrazu nie jest gotowa, pisał Kantor. „Narasta. Nie da się przewidzieć
        epilogu. Przypadek jest tym, co ją podrażnia. Jest to walka rzeczywistości obrazu, jego iluzji,
        z rzeczywistością realną. Jest to zmierzenie wyobraźni ludzkiej z realnością świata”.
        Pierwsze doświadczenia plastyczne Jerzego Kujawskiego z fotografią i malarstwem
        automatycznym związane były z projektowaniem scenografii do sztuki Augusta Strindberga
        „Droga do Damaszku” w teatrze Le Vieux Colombier w Paryżu w maju 1949 roku. Artysta
        posłużył się tutaj projekcją na ekran klisz celuloidowych z plamami barwnymi, które pod
        wpływem temperatury lampy rzutnika rozpływały się w nieokreślonych formach. Przypadek, a
        zrazem efekt swobodnego kształtowania się materii plastycznej zostały połączone w
        „ruchomym malarstwie”.
        Innym rozwiązaniem tego problemu były „Kineformy” (1957) Andrzeja Pawłowskiego,
        które polegały na rzutowaniu ruchomego przestrzennego modelu abstrakcyjnego poprzez
        deformujące soczewki na ekran. W blaszanej skrzyni znajdowało się pięć modeli
        abstrakcyjnych, każdy o średnicy mniej więcej 40 cm - czytamy w jednym
        z opisów. W czołowej ścianie skrzyni było pięć deformujących soczewek, w ścianie bocznej -
        jeden reflektor. „Poruszam – mówił Pawłowski – dwiema jak gdyby korbami. Jedną
        uruchamiam modele, drugą soczewki. Światło reflektora rzutuje kolejno abstrakcyjne formy
        modeli na ekran. Przy czym, przechodząc przez soczewkę, ulega deformacji. Obraz stale
        i płynnie się zmienia, jak w filmie, a zarazem niemożliwe jest kilkakrotne uzyskanie
        identycznych efektów. Niezmienna jest tylko muzyka, nagrana na taśmę i odtwarzana
        z magnetofonu. Właśnie w rytm muzyki poruszam rękami”. Po kilkunastu projekcjach
        „Kineformy” zostały zarejestrowane przez artystę na filmie.
        Na gruncie podobnej idei, choć tym razem w powiązaniu z ujawnionym procesem
        malowania, powstał film o malarstwie Tadeusza Kantora „Uwaga!... malarstwo” (1957).
        I tym razem optyczne instrumentarium było dość proste. Artysta malował abstrakcyjny obraz
        na płytach szklanych bezpośrednio przed kamerą. Rozchlapując farbę na kilku
        powierzchniach, pozwalał jej swobodnie spływać w licznych konfiguracjach. Zmienny ruch
        płyt szklanych w rytmie muzyki, ich superpozycje, zbliżania i oddalania, kąty nachylenia,
        a przede wszystkim przezroczystość wraz ze świeżością niezastygłych kolorów tworzyły
        niezwykle bogate efekty wizualne prowokowane wyobraźnią. Esencjalne oko świadomości
        nie mogło zaznać spoczynku konfrontowane z dynamiczną egzystencją materii obrazu.
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:43
        
        5. Widzenie peryferyjne
        Dzielenie postrzegalnego to akt estetyczny i polityczny. Estetyka jest podziałem tego,
        co widzialne i niewidzialne, polityka dotyczy tego, co widzimy i tego, kto ma kompetencje,
        aby widzieć – pisał filozof. Oko tworzy zmysłowe i społeczne systemy akomodacji
        i wykluczeń, między którymi krążą znaczenia. Oparta na tych systemach władza spojrzenia
        ma realny wymiar i niesie konkretne skutki. Manipuluje agresywnymi mediami, rozkoszuje się
        spektaklami konsumpcji, wykorzystuje wszelkie formy nadzoru. Granice demokracji
        wizualizują wojny, granice sprawiedliwości - obozy nędzy, granice wolności - wirtualne
        widowiska. Krytyczne oko penetruje złudne obszary wszechwidzialności, aby dostrzeżone
        tam obrazy konfrontować z tymi niewidocznymi, które zostały umieszczone na peryferiach.
        Krytyczne oko, rozpoznając wykluczenia wzroku, niewidzialne czyni zarzewiem buntu.
        Zbigniew Libera serię fotografii „La Vue” (2006), będącą wynikiem „obserwacji
        peryferyjnej”, nazwał post-obrazami. Fotografując strony ilustrowanych magazynów,
        rejestrował to, czego wzrok nie dostrzegał. Na wielkoformatowych planszach fotogramów
        robionych makroobiektywem odsłaniał przed wzrokiem marginalne Widoki obojętne dla
        dominującego widzenia podlegającego w globalnej kulturze władzy estetycznego,
        komercyjnego czy ideologicznego spojrzenia. „Przez widzenie peryferyjne – pisał –
        rozumiem te wszystkie obrazy, które nasz aparat widzenia odrzuca jako śmieci, coś
        nieostrego, nieprecyzyjnie uchwyconego, zatartego, będącego w ruchu, po prostu wizualne
        pomyłki, na przykład strona z gazety czy albumu widziana z ukosa, jeszcze zanim ustawimy
        ją prostopadle do naszego oka”.
        Thomas Ruff umieścił swoje oko w centrum sieciowego ekshibicjonizmu
        i voyeuryzmu. Źródłem obrazów artysty były internetowe strony pornograficzne, które
        przerobione cyfrowo tworzyły rozmyte fotografie nagich ciał w prowokacyjnych erotycznie
        pozach („Nudes”, 2001). Poruszając się w obszarach seksualnej wyobraźni, artysta odbierał
        ostrym obrazom porno siłę zakrytego społecznym tabu zakazu, a poddając surowe zdjęcia
        artystycznej obróbce (photoshop) ukazywał ciała w estetyczno-sentymentalnej poświacie
        współczesnego buduaru.
        Instalacja Aernouta Mika „Raw Footage” (2006) jest montażem surowego materiału
        niewykorzystanych przez telewizje filmów dokumentalnych i reporterskich z życia wojennego
        w byłej Jugosławii. Powodem ich odrzucenia przez agencje był przede wszystkim brak
        dramatyzmu prezentowanych scen i aż nadto widoczna banalność codzienności toczącej się
        na marginesie wojny. Publicystyczna wizualność, wymagająca szokujących obrazów,
        zamykała mało interesującą realność w archiwach.
        Z przywróconym widzeniu obrazem Mika koresponduje praca Jill Magid, której
        podstawą jest dwuznaczna totalność obserwacji przez kamery nadzoru policyjnego w trakcie
        monitoringu ulicznego. Artystka bada zakres kontroli w przestrzeniach publicznych
        i prywatnych. Instalacja „Evidence Locker” (2004) opierała się na rejestracji obrazów z 242
        kamer miejskich zainstalowanych przez policję w Liverpoolu, w zasięgu których sama się
        znajdowała. Podjęła w tej pracy grę między anonimowością kontrolującego widzenia a
        indywidualnością zachowań tego, który jest widziany. Powstały z tego cztery różne filmy,
        uzupełnione korespondencją artystki z administracją, tworzącą jej dziennik intymny z pobytu przez 31 dni w mieście, w którym znajduje się najbardziej rozbudowany system monitoringu
        w Wielkiej Brytanii (Citywatch).
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:45
        
        6. Widzenie kolażowe
        W praktyce awangardowej lat 20. i 30. XX wieku montaż obrazów był podstawową
        techniką kreowania symultanicznej widzialności. Był próbą syntetycznego uchwycenia
        w jednym spojrzeniu doświadczanej fragmentaryzacji świata. Montaż zakładał widzenie
        wielooczne i dynamiczne. Był ustawicznym przenoszeniem wzroku w przestrzeni i w czasie,
        a dalej porządkowaniem percepcji w określonych formach nazywanych kolażami,
        asamblażami, fotomontażami. Odbijał rozpadający się świat w pękniętym lustrze. Budził
        grozę i zachwycał. Z obrazów kolażowych rodziły się opowieści filmowe. Kalejdoskopy
        współczesności.
        Film zdaniem Stefana Themersona jest artykułowaniem migotliwości widzenia. Toteż
        początkiem kina nie był aparat optyczny, lecz – jak głosi buszmeńska opowieść – gest
        dziewczyny, która wzięła garść tlącego się popiołu i cisnęła go w powietrze, a iskry stały się
        gwiazdami. Tak rozpoczyna się kolażowa książka Themersona „O potrzebie tworzenia
        widzeń” (1936/1983), której poszczególne strony-plansze były montażami tekstów i fotografii,
        rysunków i reprodukcji, fotogramów i kadrów filmowych. Wśród przemieszanych obrazówcytatów
        swego atlasu wizualizował Themerson z racjonalnym dystansem i ironicznym
        uśmiechem historię „oka projekcyjnego” dziejącą się w wyobraźni między camera obscura i
        camera lucida, między laterna magica i fotokolażami jego własnych filmów („Apteka”, 1930;
        „Europa”, 1931-1932).
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 31.12.11, 21:47
        
        7. Widzenie sferyczne
        Rzeczywistość wirtualna, która tworzy kreowany cyfrowo symulowany świat, zakłada
        zasadniczą zmianę punktu widzenia. Nowy paradygmat, wynikający z zastosowania w
        konstrukcji obrazu technologii elektronicznych, dotyczy istotnego przeformułowania
        sposobów postrzegania przestrzeni i czasu. Chodzi o ostateczną dekonstrukcję widzenia
        perspektywicznego (linearnego), a także iluzji widzenia stereoskopowego (bezpośredniego).
        Widzenie cyfrowe, mające wszelkie cechy widzenia kolistego (sferycznego), tworzy taką
        formę obecności, która pozwala w doświadczeniu zmysłowym, poza jakąkolwiek konwencją
        znakową (symboliczną), odnaleźć się w światach możliwych (mentalnych i wyobrażonych).
        Zbigniew Rybczyński (Zbig) w swoich doświadczeniach i filmach za pomocą złożonej
        aparatury i technologii optycznych (HDT), programów i obrazów cyfrowych (CGI) buduje
        wirtualną rzeczywistość, paradoksalną obecność realności. „Kamera, która miała tylko
        odtwarzać rzeczywistość – podkreśla artysta – zaczęła widzieć o wiele więcej niż my
        widzimy”. Cyfrowe oko Rybczyńskiego, umieszczając się w centrum kuli, na przecięciu
        wszystkich promieni światła, staje się doskonałym aparatem optycznym, uniwersalnym
        obiektywem, pozwalającym na geometryczną standaryzację obrazu („Traktat o obrazie”,
        2008). Prace Rybczyńskiego w tym znaczeniu są sumą doświadczeń wynikających z
        przywołanej na wystawie „teorii widzenia”, sytuując się na granicy między dwuznaczną
        autonomią wzroku (fizjologia) i narzędziami konstruującym widzenie (technologia), między
        umykającym przed wzrokiem światem (widzenie niewidzialnego) i fikcją widzenia
        rzeczywistości (błędna perspektywa).
        II. Technologie widzenia
        Trudno w sposób jednoznaczny oddzielić technologie i ideologie widzenia. Nie o to
        chodzi. Problem dotyczy toczącej się gry o obraz między technologicznymi utopiami estetyki
        (obrazy kosmosu) a ironicznymi wyobrażeniami techniki w sztuce (soczewki w obrazie).
        Chodzi o strategie konfrontacji między historycznie zaawansowanymi instrumentariami
        optycznymi (od fotoplastykonu do teleskopu Hubble’a) a artystycznymi wyobrażeniami nieskończoności widzenia (od malowanych panoram po kompozycje astronomiczne). Jest to
        zagadnienie mające ścisły związek z modernistycznym myśleniem o obrazie i widzeniu, w
        którym technologiczny model aparatury optycznej nasyca się ideologiami, a sztuka na nim
        oparta traci moc poznania. Podobnie jak u Strzemińskiego, akcent przenosi się z
        unifikującego widoku na kalki powidoków. Z symulakry rzeczywistości w aparacie rodzi się
        spektakl, a cyfrowe obrazy wszechświata przybierają formę science fiction.
        U wejścia do sali poświęconej temu problemowi znajduje się czteroosobowy
        fotoplastykon, w którym jeszcze niedawno, bo w pierwszych dekadach XX wieku, można
        było oglądać widoki kolonialnych krajów i egzotycznych ludzi. W niewielkim oddaleniu od tej
        nieco przyciężkiej maszyny optycznej wisi miniatura Jana Piotra Norblina przedstawiająca
        wędrownego właściciela panoramy (1872). Obok widzimy zarejestrowaną w kronice filmowej
        w 1976 roku próbę poruszania się niewidomego w kasku zaprojektowanym przez Krzysztofa
        Wodiczkę. Był to Elektroftalm, urządzenie korzystające z receptorów optycznych i
        pozwalające na rozpoznawanie przedmiotów oraz orientację przestrzenną niewidomym.
        Dalej wisi seria obrazów z soczewkami Jerzego Rosołowicza („Neutrikony”, 1968) przez
        które w zniekształceniu i zwielokrotnieniu można widzieć architekturę dziedzińca
        zamkowego. Naprzeciw prześmiewczy pastel Stanisława Ignacego Witkiewicza, z którego
        ludzka twarz „Komety Encke” (1931) spogląda na serię fotogramów kosmosu zrobionych
        przez teleskop Hubble’a (2008-2010) i ściągniętych z internetowej sieci. Długą salę, jak „tubę
        do słyszenia i widzenia” z instalacji (1970) Krzysztofa Wodiczki, otwierają i zamykają
        oślepiające rozbłyski „Testu” (1971) Józefa Robakowskiego, uzyskane dzięki perforacji
        ciemnej taśmy filmowej. „W procesie widzenia”, pisał Strzemiński, „nie to jest ważne, co
        mechanicznie chwyta oko, lecz to, co człowiek uświadamia sobie ze swego widzenia”.
        
        Le Four à la Perèlle, 2 sierpień 2010
        
        kicho_nor Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 01.01.12, 13:31
        
        Buszmenka rozsypała gwiazdy z ogniska w rytmie tam tamów
        Zastrugana gałąź z nabitą kiełbaską wytyczała kierunek skąd rodzą się gwiazdy
        Strzemiński zamknął powieki i podpowiekowe powidoki migotały gwiazdami nadal.
        Skalkowane migotanie przeniesione na płótno na jednym jego obrazie docentrycznie
        namalowane przypomina bardziej perspektywę linearną niż konstruktywne przyjęte
        przez Strzemińskiego zasady.
        Strzemiński odciął się od optycznego uwodzenia namalowanym obrazem, wyczyścił obraz
        i już nie daleko mu było do pełnej syntezy, do nie zamalowanego płótna.
        Kichonor
        
        Czaro (oglądanie nie widzianego)
        Za moją szafą stoi namalowany mój obraz , a więc oprócz mnie nikt go nie widział.
        W ramach analizy choć nie widzianego wcześniej obrazu a już ponad powidoków, zapytam,
        co sądzisz o tym moim obrazie?
        
        kicho_nor Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 01.01.12, 16:30
        
        Nie wiem dlaczego przyjąłem, że Cazaro. O1 to facet.
        Ale coś mnie tchnęło i sprawdziłem wpis , a tam jest napisane: czaro. 01 napisała.
        
        Ukłony dla Pani Czaro.01
        Kichonor
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 03.01.12, 23:47
        
        Kichonorze, czy Twoim powidokiem jest ciemność, czy kryjówka?
        Pytanie pomocnicze: gdzie stoi Twoja szafa? pozdrawiam, Czaro.
        
        czaro.01 ...powidoki 03.01.12, 23:53
        
        P.S. Wspomniałeś Władysława Strzemińskiego, jego cykl obrazów tzw. solarystycznych to
        uchwycone powidoki wywołane spojrzeniem prosto w słońce
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 02.01.12, 00:50
        
        Witam nocną porą
        następny )
        
        Quiz z Loży jeszcze nie jest rozwiązany. Natomiast Twoje pytanie...dotyczy niezmiernie delikatnej materii. Czy długo ten obraz stoi za szafą? Kiedy ostatni raz patrzyłeś na niego?
        Czy zobaczyłeś to samo? a może coś innego?
        Nie znam się na malarstwie, ale mam swoje ukochane obrazy...w szczególności dwa. Podróżują ze mną wszędzie wraz z pięcioma książkami. Mam pozwolenie od autora na umieszczanie Jego twórczości na forum. Jeśli chcesz to wkleję zdjęcia i zapytam,
        CO TY WIDZISZ ? ok? może wtedy zobaczę Twój, ukryty za szafą, obraz.
        Pozdrawiam, Czarodziejka

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 06.01.12, 15:33

Fragment z Księgi herbaty.

Taoiści twierdzą, że u wielkiego Początku Nie-początku duch i materia starły się w śmiertelnym boju. W końcu Żółty Cesarz, Syn Nieba, odniósł zwycięstwo nad Czu Jungiem, demonem ciemności i ziemi. Konając, tytan uderzył głową w sklepienie niebieskie i rozbił błękitną jaspisową kopułę. Gwiazdy wyleciały ze swoich gniazd, a księżyc błąkał się bez celu po dzikiej otchłani nocy. Zrozpaczony Żółty Cesarz gorączkowo poszukiwał kogoś, kto zdołałby zreperować niebiosa. Nie szukał na próżno. Z Wschodniego Morza wyłoniła się w oślepiającym blasku ognistej zbroi królowa, boska Nü-wa, o rogatej głowie i smoczym ogonie. W magicznym tyglu stopiła pięciokolorową tęczę i odbudowała chińskie niebiosa. Lecz Nu-wa przeoczyła dwie małe szczeliny na błękitnym firmamencie. I stad się zrodził dualizm miłości: dwie dusze błądzą bez spoczynku w przestworzach, aż zespolą się tworząc wszechświat. Każdy musi na nowo budować swe niebo nadziei i pokoju.

W naszych czasach niebiosa roztrzaskiwane są w gigantycznym zmaganiu o bogactwo i władzę. Świat porusza się po omacku w mrokach egoizmu i wulgarności. Za wiedzę płaci się nieczystym sumieniem, a życzliwość podyktowana jest interesem. Wschód i Zachód, niczym dwa smoki rzucone w spienione morze zaczynu, daremnie usiłują odzyskać klejnot życia. By odbudować olbrzymie zniszczenia, znów potrzebujemy Nü-wa: czekamy na wielkiego Awatarę(3). Tymczasem jednak napijmy się herbaty. Popołudniowe światło opromienia bambusy, fontanny szemrzą w urzeczeniu, a w naszym czajniku szumią sosny. Pozwólcie nam pomarzyć o ulotności i zadumać się nad kojącą błahością rzeczy. smile

)

Czaro.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 07.01.12, 13:35
czaro.01 a iskry stały się gwiazdami, bo błahość rzeczy ;) 14.02.12, 01:22

Sercownie dla Podwórka, Czarodziejka

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 08.01.12, 10:33

... "na przynętę" dla Kichonora i odstraszenie "znawców", mój ulubiony obraz Amadeo Modigliani'ego , Czaro

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 20.01.12, 00:40

Obiecałam pokazać mój Błękitny pejzaż, który podróżuje ze mną
Autor: Yannick Leider
- kicho_nor Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 20.01.12, 11:51
  
  Yannick Leider
  Czaro dziejko, zapytam o ten obraz, dlaczego wozisz ze sobą?
  Grzecznie poproszę o możliwą dłuższą wypowiedź.
  - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 20.01.12, 17:56
    
    Kichonorze, odnoszę wrażenie, że interesuje Cię autor obrazu
    a może Go znasz?
    O moich podróżach też mogę napisać
    - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 21.01.12, 13:30
      
      Dzień dobry Kichonorze, widzę, że nie zaglądałeś tutaj, więc mam jeszcze jedno pytanie.
      Czy wystawiałeś swoje obrazy w Galerii w Ustce?
      - kicho_nor Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 21.01.12, 15:04
        
        Więc jest tak Czaro i dzień dobry:
        
        W Ustce nie wystawiałem, w Ustce nigdy nie byłem, za co wszystkich Ustkowian
        przepraszam.
        Wystawiałem własnej wystawy kilka razy w Krakowie i dokładałem obrazy do innych
        wspólnych. Wystawiennictwo w Krakowie jest dość drogie, można też po jakiś
        zakamarkach ale to nie ma sensu.
        
        Co do mojego pytania o ten Twój obraz, to powiem, że interesuje mnie każda wiedza
        dlaczego ktoś dany obraz lubi i relacja widz-obraz.
        
        Ale można też lubić to co się samemu wykonało, taki syndrom Pigmaliona można to
        zauważyć u Boznańskiej, która z jednym swoim obrazem się nie rozstawała.
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 21.01.12, 20:28
        
        Ustkowianie niech żałują
        Rozumiem, napiszę, ale dzisiaj świętuję
        Jeszcze jeden obraz Yannicka, jeszcze nie mój Znasz Go?
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 21.01.12, 20:56
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 21.01.12, 20:40
        
        Fleszem zniszczyłam kolorystykę, ale nic to, jeśli później napiszę dlaczego wędruję z nim, to
        wydaje mi się, że będzie lepiej zrozumiałe. Zmykam
        
        czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 24.01.12, 02:06
        
        Ok, jutro otworzę dla Ciebie , moją "podróżną walizkę".
        Ale ...jak wygląda Twój obraz za szafą?

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 27.01.12, 21:40

Co do mojego pytania o ten Twój obraz, to powiem, że interesuje mnie każda wiedza
dlaczego ktoś dany obraz lubi i relacja widz-obraz.

Ale można też lubić to co się samemu wykonało, taki syndrom Pigmaliona można to
zauważyć u Boznańskiej, która z jednym swoim obrazem się nie rozstawała.

Kichonorze,
o ile wiem.....nie mam żadnych syndromów ....a jeśli mam to o nich nie wiem.
Myślałam o odpowiedzi na Twoje pytanie....relacja widz -obraz.
Napiszę tak:
na tym obrazie widzę kilka przyjemnych wspomnień z przeszłości, swoją teraźniejszość
i co najważniejsze dla mnie: ostatni chyba cel w życiu...do realizacji.
Wożę ten obraz ze sobą, nie nudzi mnie wcale....
a swojego CELU nie mogę przecież "spuścić z oka" pomimo, iż ...zegary są miękkie wink

Wierzę w to.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 18.02.12, 02:56

https://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s320x320/207656_1015971697863_1782226094_35294_65000_n.jpg

Autor: Yannick Leider

P.S. Droga... smile

Czaro.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 18.02.12, 03:03

https://photos-f.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/168940_200347413309183_100000017780940_823880_3985840_s.jpg

Foto.

Czaro.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 18.02.12, 03:26

Jak każdy człowiek

gwiezdne pozdrowienia

Czaro.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 23.02.12, 23:13

https://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/p480x480/2731_79528906376_689556376_2147001_895933_n.jpg

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 25.02.12, 23:00

Hurrra

mam, teraz znikam, Czaro.

czaro.01 Definicje.... 28.02.12, 19:32

OBRAZ. - definicja : myśl
Obraz - to przedmiot, przeważnie płaski, na którym za pomocą plam barwnych i kreski,
przy zastosowaniu różnych technik malarskich i graficznych autor dokonał zapisu pewnych treści.
To nauka i sztuka kształtowania rzeczywistości podług swojej woli.
Obraz zazwyczaj wiąże się z pojęciem działalności artystycznej,
choć bywa też wyrazem doraźnej potrzeby osobistej.

Blejtram - definicja;
Blejtram - zagruntowane płótno naciągnięte na drewnianą ramę lub tekturowy papier.
Używane są zwykle włókna naturalne, popularny materiał to len i bawełna.

Farba - definicja;
Farba - substancja powłokotwórcza służąca do ochronnego lub dekoracyjnego pokrywania powierzchni dowolnych przedmiotów.
Może zalegać na tej powierzchni, lub nieznacznie wnikać w jej głąb.

Koloryzm - definicja
Koloryzm - Posługuje się barwną plamą i linią umieszczonymi na płótnie lub innym podłożu (papier, deska, mur),
a dzieła zwykle są dwuwymiarowe z elementami przestrzennymi. polegające na uwydatnieniu warstwy kolorystycznej.
Kojarzy się z malowaniem barwną plamą i pomniejszeniem znaczenia tematu, a podkreślania znaczenia koloru.

P.S.
Niektórych malarzy zwie się kolorystami.

Czaro.

czaro.01 Re: Definicje.... 28.02.12, 19:38

TWÓRCA.

Charakteryzuje się dyspozycją (postawą) twórczą tj.
1). motywem twórczym
2). impulsem podjęcia procesu twórczego
3). decyzją definitywną
4). zamiarem artystycznym
5). wizją artystyczną
6). koncepcją dzieła czyli (fazą przeżyciową) oraz
procesem realizacyjnym (faza realizacyjną)
7). Dystans wobec swojego dzieła.
Są to wyjątkowe zachowania z przeżyć artysty. Przeżycia te składają się na proces twórczy,
który prowadzi do powstania dzieła dostępnego dla odbiorcy.
W trakcie tego procesu uwidacznia się osobowość twórcza, która oddziaływa na odbiorcę.
Podstawowym czynnikiem twórcy jest praca, trud włożony w wykonanie dzieła, wiedza,
rzemiosło, znajomość reguł, sprawność techniczna.

Alina Zabawska(pedagog szkolny) określiła w/g książki "Myślenie twórcze"iż są

"Dwa modele artysty: wykonujący swój zawód wg pewnych reguł i zgodnie i
zapotrzebowaniem odbiorców oraz kierujący się nieskrępowaną swobodą twórczą.
Możemy wyróżnić cechy najważniejsze dla rozwoju postawy twórczej:
1. Szczególny sposób postrzegania świata. Osoby twórcze potrafią
poznawać świat na dwa sposoby: zmysłowo i racjonalnie, konkretnie i
pojęciowo. Mają tez zdolność dziwienia się, zaciekawienia, popadania w
zdumienie, choć częstokroć posiadają głęboką i wszechstronną wiedzę.
2. Otwartość umysłu i tolerancja dla dwuznaczności. Człowiek twórczy
wyróżnia się elastycznością, brakiem sztywności myślenia i zdolnością do
odbierania i tolerowania informacji sprzecznych, dwuznacznych.
3. Niezależność i odwaga. Osoby twórcze mniej ulegają wpływom otoczenia
społecznego, mniej obawiają się tego, co mówią i czego wymagają od nich
inni ludzie. Zachowują niezależność w sądach i działaniach.
4. Spontaniczność i ekspresja. Zachowania osób twórczych wydają się mniej
kontrolowane i hamowane, bardziej niż u innych ludzi swobodne i ekspresyjne.
5. Brak obawy przed nieznanym. Ludzi twórczych cech...e pociąg do zagadek, tajemnic i niejasności.
6. Zdolność koncentracji i fascynacja zadaniem. Osoby twórcze są zdolne do
głębszej i dłuższej koncentracji na tym, co robią, niż to na ogół zdarza się innym ludziom.
7. Życzliwe poczucie humoru. Człowiek twórczy, motywowany potrzebami
samorozwoju, ma filozoficzne poczucie humoru. Śmieje się wraz z innymi ludźmi, nie zaś z innych ludzi.
8. Zdolność do integrowania przeciwieństw. Ludzie twórczy potrafią
integrować, łączyć ze sobą w jedność to, co oddzielne, a nawet przeciwstawne.
Obowiązek staje się dla nich przyjemnością, a przyjemność łączy się z obowiązkiem."

Czaro.

czaro.01 Światło ;) 29.02.12, 00:20

https://a4.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/2731_79527071376_689556376_2146944_7205426_n.jpg

autor: Vladislav Gerasimov

Czaro.

czaro.01 ...a iskry stały się gwiazdami - widoki 20.03.12, 21:34

Widok z okna

https://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash3/s320x320/539894_2474841648700_1782226094_1474531_1105121134_n.jpg

Foto: Yannick Leider

Czaro

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 30.04.12, 05:01

i spadły, i zgasły

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 22.05.12, 06:01

Prawdą jest, że iskry czy gwiazdy postrzegane są jako fajerwerki. Pospolita różnorodność,
przemijająca wink

Czaro.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 04.07.12, 23:33

tyle gwiazd na niebie,
oby iskrą spełnienia się stały

Czaro.

poi-poe Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 09.08.12, 17:33

Syrenka.

dla cza-cza

Króluje na skale i Chrystiana
wzrokiem patrzy przez wodę
na polderowe plaże, gdzie Pani
z gracją krząta się wśród kwiatów:

sadzi, pielęgnuje, podlewa swe
lilie, róże, tulipany, słoneczne
nieśmiertelniki i czujnym sieciowym
okiem baczy, czy las zamczyska blisko.

Szum oręża, broni szczęk, trąba grzmi
puzon dmie, coś się zbliża, żołnierz
w butonierce ma niebieski symbol.

I syrenka znak swój śle do Pani,
jak każe jej książę H. - nie żaden
bon-mot, lecz błękitną forget-me-not.

2009 smile

Witam, jak się mają trzy Gracje?
Pozdrowienia z Beskidu Wyspowego.

czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 10.08.12, 09:39

Witaj, h.Dębno Gracje przywędrowały i tutaj wraz z Błękitnym Potworem.
Pozdrawiam i uciekam, bo poletka czekają. Do miłego.

" >I syrenka znak swój śle do Pani,
> jak każe jej książę H. - nie żaden
> bon-mot, lecz błękitną forget-me-not."

Czaro.
czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 12.08.12, 23:50

O tej Syrence pisała Klara z Domu, na podwątku Wychowałem się.....Dania, Kopenhaga
ale nie mam czasu ani ochoty na "wykopaliska". Pozdrowienia mazowieckie,

Czaro.
- poi-poe Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 13.08.12, 09:14
  
  Oho, wyczuwam naburmuszenie ... akurat wczoraj miałem gości z A`damu i mała skrzypaczka dała mi koncert wśród wysp beskidzkich ... przecież tekst Syrenki wyraźnie wskazuje na lokalizację Kopenhagi, a moje wpisy w Domu Klary jednoznacznie krytykowały "wykopaliska".
  Zamiast się boczyć, był by mile widziany jakiś poetycki "maleńki znak z mazowieckich pól"
  - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 16.08.12, 23:08
    
    Kwadratowa chmura nad Mazowszem,
    takich nie ma w A'damie,
    tam zawiesina mętna, jak woda w kanale,
    impresjonistyczne kolory tylko
    u van Gogh'a na wystawie.
    
    P.S. Tylko proszę nie pytać mnie znowu o jego ucho
    
    Pozdrawiam.
    
    Czaro.
  - czaro.01 Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 19.08.12, 01:34
    
    Ta Syrenka , autorka wierszyka, zamieszkiwała w Kopenhadze, a ja urodzona w Warszawie.
    Nie rozumiem dlaczego Pan zacytował wierszyk Klary???
    Nie jest moją intencją gościnne bałaganienie. Moje "rodzime" forum na Gazecie, to Drzwi do Lasu - założyciel -siedmiu krasnali.
    
    Czaro.
    - poi-poe Re: ...a iskry stały się gwiazdami :-) 19.08.12, 09:06
      
      Po pierwsze: to nie wierszyk Klary, po drugie: nie został umieszczony (o ile pamiętam) na tamtym wątku, a po trzecie: ... jak mniemam, sugeruje Pani, abym odszukał śpiącą królewnę?
      Pozdrowienia bajkowe

Najnowsze z forum PODWÓRKO

Zaloguj się