Samookaleczenia

Samookaleczenia

[ethelen]

Dziękuję za ten artykuł. Pomógł mi zrozumiec bliską mi osobę.
Po tym jak przeprowadziłam się kontakt mieliśmy tylko dzięki internetowy. I to
dzięki niemu wpadłam przez przypadek na blog tej osoby, w których opisuje swoją
autoagresję. Dzięki temu i szczerej długiej rozmowie, mam nadzieję żąe od tego
czasu jest dobrze. Musi być.
Ale dziękuję, bo wreszcie zrozumiałam co mogła wtedy czuć.

Niech się kaleczą, tylko nie leczmy ich z naszych

[skroot_myslowy]

podatków.
Ich ciała, ich "broszka", mają prawo wycinać sobie otworki, ale wara od mkasy z
moich podatków. Ja wolę płacić na chorych na raka.

to nie tak, że one robią to bo lubią

[zosia17niebieska]

większość ludzi tego nie rozumie. moje koleżanki dziwiły się, dlaczego izka ma
tyle blizn na rękach. dlaczego ona to robi? to jest tak, że jest jakieś
zdarzenie, np śmierć kogoś najbliższego. z nikim nie zormawiasz, rodzice widzą,
że zamykasz sie w sobie, ale nie próbują z tobą rozmawiać. oddalasz sie do
swojego świata, świata bez innych ludzi. zamykasz sie w pokoju. coście boli od
środka, gotuje sie w tobie. gniew, poczucie bezradności, brak bliskości drugiej
osoby (bo nie chcesz z nikim rozmawiać). jesteś sam ze swoim ciałem
przepełnionym goryczą, gniewem itd. i to ciało po tygodniu ciągłego płaczu
zaczyna cie boleć. chcesz wydobyć ten ból na zewnątrz. przypominasz sobie o
metodzie cięcia. czytałaś o tym w artykule wysokich obcasach. to proste,
wystarczy żyletka. cokolwiek. wbijasz sie. krew ulatuje, a z nią cały ból z
wewnątrz, cała frustracja. później zostaje poczucie winy. idziesz spać.
nazajutrz to samo powraca, jeszcze dodatkowo winisz siebie za to , co sobie
zrobiłaś. rodzice o niczym nie wiedzą, bo przecież oddaliłaś sie od nich.nie
widzą żadnego problemu, tylko to, że zamknełaś sie w sobie.
nie watro sie kaleczyć. nie warto zaczynać. trzeba mówić o swoich emocjach do
skutku, aż zostaną zrozumiane.
mam nadzieje że przynajmniej troche zrozumiecie teraz o co w tym chodzi

[illiterate]

Na szczescie nie masz wplywu na to, kto leczy sie za Twoje pieniadze.

Problem polega na tym, ze choroba moze dopasc i Ciebie, i ktoregos z Twoich
bliskich. Dziewczyne, corke, brata. Odmowisz im wtedy wsparcia?

Czytales ten tekst? Czy wynika z niego, ze ludzie tna sie dla przyjemnosci czy
kaprysu?

Samookaleczenia

[karoxxx4]

tekst nie jest wcale ostry, jest bardzo prawdziw.
zycie z autoagresja jest ostre, nie do niesienia.
tabu ktorym jest owuane dodatkowo wzmacnia chorobe.
chyba mi se udalo, ale U never know wroci nie wroci.
blizny na nadgarstkach to ostrzezenie...
dziekuje autorce

Samookaleczenia

[lazy_lady]

ja tez kiedys się ciełam ,pierwszy raz gdy mmiałam 14-15 lat ..chyba wtedy popadłam w taka niby depresje ..to byl tez czas gdy zaczynałam brac narkotyki .Brałam wtedy sporo amfetaminy która doprawodzła a raczej bezzsennosc do stanow lekowych ..Bałam sie wysc z pokoju ,myslałm że rodzice mnie sledza..potem było coraz gorzej ..uzalezniłąm się od heroiny ..Gdy miałam 17 lat rodzice zmusili mnie do leczenia w osrodku(dziękuje im za to)tam bedzo przytyłam to noramlne a cięzko było mi wrócic do normalnej wagi nawet rok po leczeniu(trwalo ok.2lat)zaczełam wymiotować,środki przczyczajace itp..pewnego wieczoru dzięń po wigili pociełam się ..bardziej niz zawsze ..znalazła mnie przypadtkowo siostra...rodzice trochę przerazeni ale nic .parę dni z nimi i wszytstko dalej jak bylo ..norma..CZulam sie strasznie samotna ,moja rozrywka było nazreć sie i potem iśc to zwymiotować..po tym wszytskim mam popsute szkliwo..Po tym bo z bulimi wyleczyła mnie miłość..zkochałam sie ..lecz po 1,5 roku gdy on mnie zdradził ..znów zdarzyło si eto samo..Teraz jestesmy razem..Niby wszystko jest dobrze ale sama czuję ..boje sie tego co miało by sie stac..Wszyscy mnie maja z silna osobe ..tyle przeszla ale ja juz nie mam sił..Daje sobie rade ale jak długo ...nie wiem ..Ale nie umiem sie przyzanc do tego wszystkiego..Jesli chodzi o blulimie to jets dla mnie najgorszy wstyd nie potrafie o tym nikomu powiedziec..Tutaj jest mi łatwo nie znam adresta..znam konsekwecje ..wiem co to z choroba ale i tak nie bardzo wiem co zrobie gdy znów cos mi sie nie uda..gdy on mnie opuści..Nie wiem

Ewenement znany tylko w świecie ludzi

[dijkman]

W myśl teorii Karen Horney samonienawiść jest efektem konfrontacji
wyidealizowanego obrazu własnej osoby z rzeczywistością.
Przyczyną tego jest agresja (jawna lub ukryta) oraz brak spontanicznych uczuć
ze strony rodziców. Często maskują to nadopiekuńczością.
Dziecko nie mogąc okazać swoich prawdziwych emocji buduje własny wizerunek
tak aby przetrwać w niesprzyjającym środowisku rodzinnym. ,,Ja idealne”
zastępuje ,,Ja prawdziwe”. To droga donikąd.
Jedną z postaw jaką może ono przyjąć jest całkowita i bezwarunkowa uległość.
Nawet w dorosłym życiu takie osoby są zupełnie bezbronne wobec ataków innych
ludzi. Wewnętrzny nakaz karze im zawsze nadstawiać drugi policzek.
Boją się powiedzieć, nawet najbliższym o swoich kłopotach, bez względu na to
czy to będzie zwichnięcie palca, słaba ocena w szkole lub molestowanie
seksualne.Zresztą doświadczenie uczy ich, że rodzice lub opiekunowie mogą być
jak zwykle źli .

Bardzo istotnym elementem opisywanych zaburzeń emocjonalnych jest duża
skłonność do uzależniania się od innych ludzi, przede wszystkim od rodziców.
Z tekstu wynika, że tak jest w przypadku Adeli.

Brak reakcji ojca Mai na wiadomość o zgwałceniu własnej córki dobitnie świadczy
o braku jakichkolwiek ciepłych uczuć do własnego dziecka.

Trzeba odkryć prawdę, nawet tę najtrudniejszą, o sobie i swoich najbliższych.
W razie konieczności wypłakać to z siebie.
Nie można całe życie koncentrować uwagi wyłącznie na rodzicach.

[gadzina_1]

kiedyś miałam depresję i gradację zjawisk, wręcz życie było obok, a ja
zamknięta w sobie. cięłam arbuza i się przecięłam przez przypadek, oczywiście
wyszedł krwawy arbuz, ale to co odczułam to była ulga. widok krwi mnie nie
przeraził, ale ulga, zawalanie się "ściany" oddzielającej mnie od życia, byłam
szczęśliwa. oczywiście nikt z rodziny nie wiedział co przeżywam. tamto odczucie
było przyjemne - nie zwykłe skaleczenie lecz uwolnienie, ostatnia walka -
wygrany cios. cóż - na razie nie mam już takich stanów, ale i tak mam
destrukcyjne zachowania - masa zajęć, brak snu i nie poddawanie się zmęczeniu,
nie akceptowanie fizyczności - to wszystko jeszcze we mnie jest. nie wiem czy
sięgnę po żyletkę, komórke mam do wysyłania sms-ów, ale może też być niezłym
futerałem na narzędzie wolności. rozumiem osoby o których artykuł był, mam
nadzieję że wszyscy z tego jeszcze wyjdziemy.

[lalalalalala6]

Polecam jeszcze przeczytac "Naciac sie na zycie" e-lama.pl/artykul.php?
id=1119