Wątroba bez pilota

[iwonka315]

to piękne co robią lekarze ,ale dlaczego nie ma tutaj mowy o pielęgniarkach
których praca i profesjonalizm warunkuje niejednokrotnie o sukcesie .to one
opiekują sie chorym od pierwszych chwil po transplantacji i pierwsze wyłapują
nieprawidłowości ,dając lekarzom szansę szybkiej interwencji.niedoceniany
zawód....

[aotearoa]

Dziekuje za ten artykul. Miejmy nadzieje ze to jeden z wielu, ktore
pomoga w edukacji polskiego spoleczenstwa na temat transplantologii.

Nie bojmy sie rozmawiac na ten temat z naszymi bliskimi zeby
wiedzieli jaka jest nasza wola w przypadku naglej smierci.

[almagus]

Trans jest zziobrane i podejrzane.

Odnośnie odejścia krewnych i bliskich.
Wysokich stanem, w statucie niskich.
Chociaż śmiertelni wiemy, jest w nas bunt,
gdy bliskich na wieczność chowamy w grunt.
Strata rodziców nam serca wierci,
nie chcemy śmierci, nie chcemy śmierci.
Lecz gdy umiera samotny jak pies,
nie ma buntu i nie ma za nim łez.
Po nim ucieszy się dalszy krewny,
kiedy otrzyma spadek obszerny.
Dajemy im niebo z pomocą księdza,
gorzej jest z tymi u których nędza.
Niebo adrenaliny łaskawcy,
bawią się życiem narządów dawcy.
Narządami spełniają modlitwy.
Zawistny prawnik wypatruje sitwy
„Już nikogo nie pozbawi życia”,
transplantologa wsadził do kicia!
Z ambicji głupiego uszkodzeni,
oczekujący idą do ziemi.
Z transplantologii robi sobie kpinę,
mało, przeciw buntuje rodzinę.
Wylicza splendory, co chciałby mieć,
jak po kradzieży podblokowy cieć.
Można z umierania odnosić korzyści
ta jak komuniści, tak jak naziści
Śmierć templariuszy czy hugenotów
dla świecidełek i bibelotów.
Pomaga mu w tym Radio Maryja.
Nie ma kary boskiej, nie ma kija!
Dla nich niszczyć wroga to jest jak tlen.
Apokalipsa ich to bomba eN.

Wątroba bez pilota

[moni_1911]

Nie byłoby mowy o jakimkolwiek sukcesie w pracy lekarzy bez pielęgniarek,ma Pani
rację. Pracujemy w zespole, a ten zespół to pielęgniarki, sanitariuszki i
mnóstwo ludzi, o których nikt nie robi reportaży.Autor tego reportażu miał
właśnie taki pomysł, napisał o kobietach- lekarkach. W moim miejscu pracy, mam
nadzieję, wszyscy czują że to ich wspólny sukces kiedy udaje się zrobić coś
ważnego. Pozdrawiam Monika Trujnara

[londine]

Przyłączam się całym sercem do słów poprzedniczki. Ja nie zapominam nigdy o
pielęgniarkach (zwłaszcza, że pielęgniarką jest moja siostra), bo dzięki nim
dyżur upływa spokojnie, poza tym są umówmy się nieodzowne. Nie raz razem
walczyłyśmy o pacjenta, nie raz od nich też i ich reakcji zależało też życie
pacjenta czy też choćby codzienna opieka. Z wieloma jestem zaprzyjaźniona i
często powtarzam, że BARDZO dużo mnie nauczyły od pierwszego roku studiów.
Rzeczywiście artykuł miał być w założeniu o lekarkach stąd nie ma słowa o
pielęgniarkach, choć szkoda. Pozdrawiam, Agnieszka Krawczyk

[nico72]

Hej Agnieszka, bardzo trafne. Pozdrówki z Glasgow.

[pani.misiowa]

a ja znam Pania Durlik
poznalam ja nie jako pacjentka, ale na gruncie zawodowym
i mysle, ze jesli jest taka sama profesjonalistka dla pacjentow, jak
dla ludzi, z ktorymi pracuje, to jej pacjenci moga spac spokojnie

Wątroba bez pilota

[mak_art]

P. Agnieszko - nie ma się co dziwić tym którzy wydzwaniają z
pytaniem czy jest już wątroba"...
Moja mama też czekała na dawcę. Juz nie czeka,leży sobie cichutko na
cmentarzu...

[...]

[buhaj_z_rogiem]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[londine]

Pozdrawiam, ja się nie dziwię a wręcz staram się zrozumieć i cierpliwie
tłumaczyć. Proszę traktować ten tekst jako prozę literacką. Mnie nie zdarzyło
się nigdy krzyczeć na pacjenta, a tym bardziej na jego rodzinę, która o niego
walczy (zwłaszcza jeśli jest to chory tak delikatny jak ten przygotowywany do
transplantacji). Rozumiem, że trudno jest czekać i czekać na telefon, często ten
lekarz, czy dyżurny Poltransplant-u staje się swoistym terapeutą, bo dzwoniący
musi się wygadać i wyrzucić z siebie swój lęk i niepokój, aby móc podejść do
chorego uśmiechniętym i pogodnym i znaleźć siłę, aby go wesprzeć na duchu.
Czasem zdarza nam się wybuchnąć, ale... jesteśmy tylko ludźmi. Wspólczuję Pani
bardzo straty mamy... A.Krawczyk

[modliszka24]

u nas zawsze jest inaczej honory odbierają ci co nie powinni i mają jak najmniej
zasług jelenie muszą być

modliszka dała głos....

[prababka44]

Puknij sie w rozmodloną główkę...

Wątroba bez pilota

[skobog]

Dzięki Wam żyję.I za to Wam dziękuję

[nioma]

Ten artukul jest o lekarzach.
Po prostu. Nie odbiera niczego pielegniarkom, nie ejst o nich i
tyle. W szpitalu pracuejmnostwo osob - lekarze, pielegniarki,
salowe, kierowcy, sekretarki - kazdy ma swoj mniejszy lub wiekszy
wklad w ratowanie zycia pacjenta. Ale piszac artykul autor
zdecydowal sie na wybor takich a nie innych bohaterow.

Podziwiam Was!

[pola44]

Ten artykuł bardzo mnie poruszył. W Polsce jeszcze zbyt mało mówi
się o przeszczepach, a przecież w ten jedyny sposób można uratować
czyjeś życie. Podziwiam rodziny, które się godzą na pobranie organów
od ich bliskich, ale przede wszystkim podziwiam lekarzy, którzy maja
na to wszystko siły.

A ja ma bardzo duże wątpliwości !?

[coment2]

1. Stwierdzenie śmierci pnia mózgu nie jest wcale takie proste i
nigdy nie można wyeliminować ryzyka pomyłki - szczególnie gdy orzeka
lekarz ze szpitala gminnego w Krapkowicach Małych (bo tam akurat
zdarzył się wypadek).
2. Co chwilę słyszymy o "cudownym wybudzeniu ze spiączki" - może to
nie cuda a błędy lekarskie ? Te osoby już by nie żyły gdyby nie
determinacja ich rodzin.
3. Proponuję żeby zamiast "sprzeciwów" zgłaszać do
rejestru "dobrowolne zgody" na automatyczne pobranie narządów -
chętnie widziałbym tutaj agitujących lekarzy z rodzinami,
dziennikarzy i biskupów. Dlaczego tego nie robią ? Nie chcą dać
dobrego przykładu?

[robur1978]

> 3. Proponuję żeby zamiast "sprzeciwów" zgłaszać do
> rejestru "dobrowolne zgody" na automatyczne pobranie narządów -
Tylko znajac ludzi, takich dobrowolnych zgod byloby wiele razy
mniej, bo przeciez trzeba by bylo gdzies zadzwonic, gdzies wyslac
list. A po co to wszystko, skoro caly czas sie zyje i smierc jest
gdzies daleko, a najlepiej o tym nie mowic...
Ja mysle, skutecznie sprawe mozna bylo rozwiazac kilka lat temu przy
okazji wymiany dowodow osobistych. Wystarczyla tylko dodatkowa
rubryka z adnotacja T/N. Na pewno by sie zmiescilo i pewnie wiele
ludzi daloby sie uratowac. Niestety w takich przypadkach trzeba
decydowac za ludzi, zwlaszcza za tych biernych co maja wszystko
gdzies...
PS. Moja obawe budzi bardziej to, ze jeslibylbym w sytuacji dawcy to
nikt o tym nie pomysli i nie bedzie technicznych mozliwosci zeby
moje organy mogly isc dla kogos.
--
Formula 1 Drivers Autographs - f1-drivers-autographs.com

[moniowiec]

widzisz, a ja chciałabym dac moje organy do przeszczepu jak będzie taka mozliwość. trabie o tym wokoło. wie moja rodzina, wie mąż. i co? wszyscy twierdza że nie zgodzą sie na przeszczep. w portfelu mam podpisana zgodę na przeszczep, ale kto będzie tej karteczki tam szukał? dla mnie brak takiego rejestru zgody na rpzeszczep jest kłopotliwy...

[the_dzidka]

Możesz oprócz karteczki zgłosic sie do centralnego rejestru dawców.
Zostaniesz zapisana i oddasz narządy w majestacie prawa.
A poglądów rodziny współczuję serdecznie (wyjasniali Ci
kiedykolwiek, skąd u nich taki egoistyczny punkt widzenia?) - mam
nadzieję, że nigdy nie przyjdzie twojemu mężowi czekac na nowa nerkę
czy serce, a zdanie zmieni w mniej drastycznych okolicznościach.

[wredna_ruda]

Szkoda, ze faktycznie nie pomyslano o tym przy okazji wymiany
dowodow. Mieszkam teraz w Angli i tu rejestrujac sie w przychodni
dostalam plik formularzy do wypelnienia, ktory zawieral tez
deklaracje dot. wyrazenia zgody na pobranie narzadow. Proste
rozwiazanie, jeden karteluch wiecej.

z całym szacunkiem coment2 - zanim napiszesz taki

[xarp]

komentarz jak Twój pkt. 1 warto zapoznać się ze stanem faktycznym:

archiwum.wiz.pl/1996/96011300.asp

musi być straszne

[asskela]

to czekanie na cudzą śmierć...

[tjaryma6]

Mam nową nerkę od roku i zapewniam Cie to nie jest straszne czekać
bo nie czeka się na cudzą smierć tylko na nerkę i nikt tego nie
konceptualizuje w ten sposób ktoś na dializach 3 razy w tygodniu
jeszcze mialby sobie taki problem wymyslać dostaje się nerkę o
której się mysli trochę abstrakcyjnie tak jakby wczesniej do nikogo
nie należala tym bardziej ze dla boircow dawca nie ma zadnej twarzy
i tozsamości jest czysta kartką, co nie znaczy ze nie można w
zalezności od swiatopoglądu jakos o tej osobie poimyslec

zmiana z domniemanej zgody na domniemaną niezgode bylaby koncem
transplantacji w POlsce Ludzie w POlsce są tak mało świadomi takich
problemów że oswiadczenie woli zlozylaby garstak a ludzie
potrzebujący by nadal umierali.

To nie jest tak ze przeszczep można lub mozna go nie miec dlatego ze
jak sie go nie ma to, nawet w przypadku nerek, które mogą być
zastąpione przez jakis czas szybcie j (serce) lub wolniej (nerki)
sie umiera. I ludzie których to nie obchodzi powinni wziąć za to
odpowiedzialność.

[marweg25]

Hmm tylko jak możesz traktować czyjeś ciało jako zbiór części
zamiennych ? Ten ktoś Ci dał największy możliwy dar - życie, a ty
nie okazujesz tej zmarłej osobie nawet szacunku.

Co do końca twojej wypowiedzi to pamiętaj, że ktoś musiał umrzeć,
żebyś mógł żyć Ty i o tym nie wolno zapominać.

[tjaryma6]

Po pierwsze nie ma związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy śmiercią dawcy a
czekaniem na nerkę u biorcy. To chyba jasne. Po drugie ja oczywiście mam do tej
osoby ogromny szacunek ale trudno tu o wielkie emocje skoro ta osoba nie jest
dla mnie realnym bytem tzn nie widzialem jej i nie znam. NIe wiem skąd pomysł że
traktuję osobę jak worek części zamiennych traktuję z wielkim szacunkeim ale nie
przeklada mi się to na poziom emocjonalny

Chciałabym by ktoś skorzystał

[sir.vimes]

z moich narządów po mojej smierci. Nie oczekuję wdzięczności. Życzę tez tej
osobie by nie przypominała sobie za często, że ktoś umarł by mogła żyć.



> Co do końca twojej wypowiedzi to pamiętaj, że ktoś musiał umrzeć,
> żebyś mógł żyć Ty i o tym nie wolno zapominać.

Chciałabym by ktoś skorzystał c.d.

[sir.vimes]

że ktoś umarł by mogła żyć.

Bo tak po prostu nie jest.
Jeśli juz - ktoś nie powstrzymał możliwości uratowania życia innej osoby przez
kaprys pochowania swoich flaków w ziemi.

Popatrz na to innaczej

[domektomek]

Przeszczepianie narządów to dawanie życia ciężko chorym
pacjentom.Tym w śmierci mózgowej nic już nie pomoże.

Wątroba bez pilota

[joasiama]

Wspaniały artykuł zdradzający rąbek szalenie trudnej pracy lekarza
specjalisty, ukazujący wnętrze lekarza jako bogatego emocjonalnie
człowieka, wrażliwego na to co się wokół niego dzieje, a nie jak
mamy często okazję zobaczyć chłodnego, nieprzystępnego,
zamaskowanego...
Pozdrawiam

Jeszcze im ołtarze każcie stawiać.

[inteligent-na]

Bohaterowie robiący to co do nich nalezy.

[y.y]

inteligent-na napisała:
> Bohaterowie robiący to co do nich nalezy.

Ktoś stawia pomniki komukolwiek? Artykuł opisuje kawałek
rzeczywistości, ciężkiej pracy ludzi, którzy walczą codziennie ze
stresem i którzy mają na barkach wielki ciężar odpowiedzialności.
Może warto czytać ze zrozumieniem, nikt nikogo niepotrzebnie nie
gloryfikuje, za to można zobaczyć jak to jest codziennie walczyć o
ludzkie życie. Więc może sobie dopisz do nicka "inaczej", będzie
lepiej pasować do głupot, które wypisujesz.

ps. A swoją drogą ci ludzie i owszem zasługują na uznanie i na
pomnik, nawet jeżeli tylko w cudzysłowiu, bo praca lekarza to nie
tylko wykonywanie obowiązków, to także powołanie i służba. Ale tacy
jak ty tego nie rozumieją, sieciowe komentatorki od siedmiu
boleści...

[mar018]

I pewnie to zbieżność nazwisk z szefem kliniki chorób wątroby z Banacha prof.
Markiem Krawczykiem... :-) Ech... kiedy przyjdą czasy, że jak ktoś jest dobry i
dużo pracuje, to będzie miał łatwiej od tego, kto ma plecy...

[londine]

Zapewniam, że z Prof. Krawczykiem - szefem Kliniki na Banacha nie jestem
spokrewniona (w każdym bądź razie nic o tym nie wiemy). Znamy się i tyle..
Jestem pierwszym lekarzem w mojej rodzinie, tata jest po prawie, mama była
nauczycielką języka polskiego w szkole podstawowej a siostra skończyła
pielęgniarstwo. Jeśli lekarze są to dopiero w moim pokoleniu i w dalszej
rodzinie. Do wszystkiego dochodziłam sama, BARDZO ciężką pracą, determinacją i
dzięki wsparciu emocjonalnemu mojej rodziny i przyjaciół. Tak więc... nie trafione!!

[the_dzidka]

Pani Agnieszko, proszę się nie tłumaczyć. Małych ludzi wokół nas nie
brakuje, ale jeśli mar018 trafi w Pani ręce, zajmie sie przecież
Pani tak samo sumiennie, jak każdym innym. I na tym polega Pani
wyższość nad jego mizerią ;-)

[nico72]

Londyn a nie domyślasz się od kogo były pozdrowienia? Obozy z kółka, jeden
szpital a teraz moja emigracja. Aha i operacja wyrostka.

[ledzeppelin3]

Jeśli o obozy w Mrągowie się rozchodzi:P, to i ja pozwolę sobie
dołączyć do pozdrowień

[ojapierdziu]

"Niejednemu psu Burek". Krawczyk to nie jest jakieś rzadkie nazwisko.

[dellek]

Może dlatego, że to artykuł o anestezjologach a nie o zespole oddziału
intensywnej terapii. Czy istnieje jakiś obowiązek pisania o wszystkich na raz
aby uniknąć umniejszenia czyjejś godności ?

Wątroba bez pilota

[peryhelium]

Świetny artykuł, szkoda, że podpisany jedynie suchym: Źródło wysokie obcasy.
Ktoś to chyba napisał i zrobił to świetnie.
Szacunek

Poprawione. Trans jest zziobrane i podejrzane.

[almagus]

Trans jest zziobrane i podejrzane.

Odnośnie odejścia krewnych i bliskich.
Wysokich stanem, w statucie niskich.
Chociaż śmiertelni wiemy, jest w nas bunt,
gdy bliskich na wieczność chowamy w grunt.
Strata rodziców nam serca wierci,
nie chcemy śmierci, nie chcemy śmierci.
Lecz gdy umiera samotny jak pies,
nie ma buntu, nie ma za nim łez.
Po nim ucieszy się dalszy krewny,
kiedy otrzyma spadek obszerny.
Dajemy im niebo z pomocą księdza,
gorzej jest z tymi u których nędza.
Niebo adrenaliny łaskawcy,
bawią się życiem narządów dawcy.
Narządami spełniają modlitwy.
Zawistny prawnik wypatruje sitwy.
„Już nikogo nie pozbawi życia”,
transplantologa wsadził do kicia!
Z ambicji głupiego uszkodzeni,
oczekujący idą do ziemi.
Z transplantologii robi sobie kpinę,
mało, przeciw buntuje rodzinę.
Wylicza splendory, co chciałby mieć,
jak po kradzieży podblokowy cieć.
Można z umierania odnosić korzyści
tak jak komuniści, tak jak naziści.
Śmierć templariuszy czy hugenotów
dla świecidełek i bibelotów.
Pomaga mu w tym Radio Maryja.
Nie ma kary boskiej, nie ma kija!
Dla nich niszczyć wroga to jest jak tlen.
Apokalipsa ich to bomba eN.

Układ transatlantycki, czyli NATO.
Na trans to oni się znają, ostatecznie ze spisu lektur chcieli wyrzucić
Transatlantyk Gombrowicza!

Wątroba bez pilota

[naturelovers]

Swietny artykul, swietni bohaterowie! Gratuluje i dziekuje!

[fla]

> ale dlaczego nie ma tutaj mowy o pielęgniarkach

ponieważ jest to artykuł o lekarzach :)

[ally]

> ponieważ jest to artykuł o lekarzach :)
>

nieprawda, jest o lekarkach :-)

Wątroba bez pilota

[tome-k10]

Drogie Panie (zwracam się do Lekarek). Czytając artykuł łzy stały mi w oczach, wzruszenie ściskało gardło. Nie potrafię wyrazić jak ogromnie wam jestem wdzięczny. Powiem tylko: dziękuję Wam bardzo .

Żona dawcy

[beha]

Miałam okazję być żoną wspaniałego człowieka, mimo iż byliśmy młodzi on miał 27 ja 26 lat do tego pięcioletnie dziecko, to los potraktował nas okrutnie. Dziś wiem, że co ma się stać to się staje. Arek leżał od 29 grudnia 2002r.do 8 stycznia 2003r. na bielskim oddziale IT, lekarze nie dawali szans na przeżycie, za duży upływ czasu od zdarzenia do przywiezienia na oddział, przygotowywali mnie na najgorsze...
A ja cały czas miałam nadzieję, z rodziną już tak jest, ona zawsze ma nadzieję, że los się odwróci...
Mimo iż byliśmy bardzo młodzi i wydawałoby się, że ludzie poznają się z wiekiem, to my wiedzieliśmy o sobie wiele więcej niż przeciętny dwudziestoparolatkowie i ja wiedziałam również co zrobić by ta śmierć, nie stała się tylko końcem czegoś szczególnego i ważnego.
Ósmego stycznia 2003 roku mojemu ukochanemu Arkowi zostało pobrane do przeszczepu serce, wątroba, tętnice udowe, nerki, rogówki... Bolało, strasznie bolało... pamiętam jak szłam go ostatni raz pożegnać, słyszałam pod policzkiem jego bijące serce, ale wiedziałam, że to już tylko maszyny, które podtrzymują jego ciało by krążyła w nim krew. Zawsze gdy tylko zbierają mi się łzy w oczach gdy myślę o tej bezsensownej śmierci to od razu czuję pewnego rodzaju pocieszenie, że choć Arek był jeden to dał życie wielu ludziom, kocham go za to jeszcze bardziej. Czasami są takie dni, że chciałabym wiedzieć kto dostał jego narządy i ilu ludzi zawdzięcza nowe życie jego osobie i mam nadzieję, że ci ludzie wiedzą jaki dar otrzymali i doceniają jego wartość tak jak i on doceniał życie które miał.
Jestem pełna podziwu zarówno dla personelu, który bezpośrednio pracuje z dawcami i biorcami jak również ma kontakt z rodzinami, to nie praca ale misja i mam głęboką nadzieję iż wielu ludzi zacznie oddawać narządy swoich bliskich, bo to jest coś co przedłuża im byt na tym świecie i co pozwala czuć ulgę w trudnych chwilach. Podarować komuś życie to największy dar jaki człowiek może dać drugiemu człowiekowi, to dar miłości...