Jacy sa Polacy

[Gość: RODAK]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2504395.html

[Gość: Gosc]

Kazimierz Kutz 10-09-2004 , ostatnia aktualizacja 10-09-2004 13:40



Powinniśmy być wdzięczni dziennikarzom katowickiej "Gazety Wyborczej" za
wywołanie dyskusji wokół mitu wieży spadochronowej w parku katowickim.
Nareszcie miał miejsce spór wokół historii regionalnej, od dawna zaciemnianej i
zakłamywanej. Historii Górnego Śląska, która dotąd nie została napisana, i nie
zostanie napisana, póki nie znajdzie się historyk, który zdolny będzie na
spojrzenie niezależne, uwolnione od doktrynalnych szańców niemieckiego i
polskiego myślenia nadrzędnością interesu państwowego wobec Górnego Śląska.

Patriotyzm staroświecki i rzewny

Górny Śląsk od czasów Bismarcka traktowany jest przez polityków przedmiotowo: z
chłodem, dystansem i utylitarnie, jak wszystko, co obce. I taki wyrobił się
standard traktowania Górnego Śląska. Trwa do dziś i nikogo nie dziwi, bo
utwardził się w świadomości powszechnej jak asfalt.

Publiczna dyskusja o małym epizodzie ostatniej wojny jest także dlatego cenna i
ciekawa, bo ujawnia poziom dzisiejszego pojmowania historii Górnego Śląska.
Jest on staroświecki i rzewny, bo na poziomie przedwojennego, urzędowego
patriotyzmu Michała Grażyńskiego, jego doktryny politycznej anektowania i
repolonizowania Górnego Śląska na siłę. I z niej się wywodzi. Ja jestem
z "korfanciorzy" i mnie ona nie satysfakcjonuje. Bo doktryna Grażyńskiego nie
odbiegała daleko od praktyk niemieckich. Była rewersem tego samego myślenia i
podobnego traktowania Ślązaków. Dla Niemców śląski węgiel, huty i tani śląski
robotnik od połowy XIX wieku nabierały fundamentalnego znaczenia w gospodarce i
realizacji agresywnej, prowojennej polityki zewnętrznej Niemiec. Z czasem
interes Rzeszy nakazywał przekabacić Ślązaków na Niemców, co radykalnie
przyśpieszyło przebudzenie narodowe i w efekcie doprowadziło do powstań.

Cesarskie cięcie

Dla Piłsudskiego powstania były wmanewrowaniem go w konflikt z Niemcami i
związane z tym perypetie międzynarodowe, co burzyło jego plany i stało się
zawadą w działaniach na Kresach Wschodnich. Kresy zachodnie były mu obce, a
państwa polskiego nie stać było na wojnę na dwóch odległych frontach.
Prawdopodobnie te racje legły u podstaw inicjatywy Romana Dmowskiego, który w
imieniu polskiego rządu złożył na konferencji pokojowej w Paryżu propozycję
umożliwiającą Niemcom urodzonym na Górnym Śląsku udział w plebiscycie. Był to
najprostszy sposób zapewnienia Niemcom zwycięstwa i legalnego pozbycia się
śląskich kłopotów. Dmowski zadowoliłby się tym, co kapnęłoby z paryskiego stołu
konferencyjnego, a "kapnęło" zaledwie dwoma powiatami wschodnimi: katowickim i
pszczyńskim. Można przyjąć poszlakę, że był to uzgodniony sposób Piłsudskiego,
by mieć kłopot z głowy. Istotnie, dyplomatyczny scenariusz Dmowskiego powiódł
się - Niemcy wygrali plebiscyt - ale skutki przyniósł odwrotne, bo doprowadził
do gwałtownego wybuchu III powstania. Szeregi powstańcze od pierwszego
powstania wzrosły czterokrotnie, a w trzecim wynosiły już 40 tys. Górny Śląsk
wybrał swój los. Nie wiem, jak całą tę sprawę nazwać, ale posiłkując się
terminologią ginekologiczną, nazwę powrót Górnego Śląska do Polski wymuszeniem
porodu przez cesarskie cięcie.

Odstawieni

Polityka Grażyńskiego po przewrocie majowym, kiedy przejął władzę w Katowicach,
była kontynuacją stanowiska ujawnionego w Paryżu. Przede wszystkim przystąpił
do robienia porządków, czyli do rozprawienia się z Korfantym i jego zapleczem,
i do likwidacji autonomii. Ten scenariusz także się udał: Korfanty rychło
wylądował w więzieniu, a Ślązacy utracili swój autonomiczny samorząd. Zostali
odstawieni i odtąd nie mogli już stanowić o sobie i swoich sprawach. Skończyła
się demokracja i zaczęła się repolonizacja, bo Grażyński uważał, że Ślązacy są
na tyle zniemczeni, że dla ich dobra trzeba nad ich polskością popracować i
nimi rządzić. Zaczęła się powtórka z historii. Zasada była prosta: albo jesteś
Polakiem, albo Niemcem. Poprzednio było odwrotnie. O jakiejkolwiek śląskości
nie mogło być mowy.

O piekle okupacyjnym nie ma co wspominać. Śląsk wcielono do Rzeszy i Niemcy
brali odwet na miejscowych "spolonizowanych", a przede wszystkim na
powstańcach. Każdy dowódca niemieckiej kompanii miał przy sobie książkę
adresową wrogów, więc kiedy wchodził do zdobytej miejscowości, wiedział
dokładnie, gdzie kogo szukać. Tubylców posegregowano w grupy narodowościowe:
powstańców czekało "rozwiązanie ostateczne", reszta szła do swojej roboty albo
do wermachtu.

W 1945 roku przyszło kolejne piekło, tym razem koloru czerwonego. Liczne filie
obozu w Auschwitz, ledwo co opuszczone, zapełniły się miejscową ludnością. Parę
tysięcy Ślązaków - w majestacie pełnego bezprawia - straciło w nich życie. W
tym także powstańcy. W Zabrzu, Bytomiu, Gliwicach i na Opolszczyźnie odbyły się
wielkie łapanki na ludzi, których wywożono do ZSRR. Oblicza się, że uprowadzono
200 tys. Dziś mówi się, że to było "nasze śląskie Jedwabne".

Zrzucić głupotę z piedestału

O wszystkich tych sprawach - które tu omawiam - do 1989 roku nie było wolno
mówić. Nie było tych spraw. Przez całe siedemdziesięciolecie po aneksji Śląska
powstała fałszywa wiedza o regionie, pisano zakłamane prace doktorskie,
wydawano podłe podręczniki, urządzano idiotyczne sesje naukowe. Wszystko wedle
politycznych receptur rządzących Śląskiem. Teraz żyjemy w wolnym kraju i
zakazana wiedza, dzięki działalności Instytutu Pamięci Narodowej, zostaje
ujawniana, ale jak dotąd nie znalazł się historyk, który wyzwoliłby się z
historycznych dybów, z obręczy utrwalonych kłamstw, i był zdolny do napisania
historii opartej na prawdzie o Górnym Śląsku i od strony losu jego mieszkańców.
O tragedii manipulowania ludźmi. To jest wielki worek do przekłucia, w którym
mieści się wszystko - począwszy od wojny siedmioletniej, aż po
ostatnią "restrukturyzację górnictwa" pana Steinhoffa.

Górny Śląsk jest nadal białą plamą, którą trzeba się zająć. W porzucaniu
starych kostiumów i poczciwych stereotypów, w odwadze odsłaniana skrywanych
prawd widzę źródło prawdziwego współczesnego patriotyzmu.

Na koniec dodam, że sprawa mitu wieży spadochronowej nigdy mnie specjalnie nie
podniecała, ponieważ nie lubię, kiedy dorośli wyręczają się dziećmi w
uprawianiu wojny. Mieliśmy tu, nie tak dawno, do czynienia z trzema
powstaniami. Była to zabawa ludzi dorosłych, którzy najpierw przeszli specjalne
przeszkolenie w koszarach, potem przeżyli wojnę na wielu niemieckich frontach i
jak z niej wrócili, także w proteście przeciw swoim wojennym gehennom, szli do
powstań. Nigdzie nie natknąłem się na informację (zajmuję się tymi sprawami od
lat), aby w śląskich powstaniach uczestniczyły dzieci. I to jest bardzo mądre.
Bo na wojnę idzie się, aby zabijać lub być zabitym. Nie ma zbrodni większej niż
zabijanie dzieci, ale także zbrodniczym jest posługiwanie się nimi w wojennych
działaniach.

W naszym kręgu cywilizacyjnym nie powinno być sprawy, która nakazywałaby
dzieciom - Boże, nawet dziewczynkom! - uczestniczyć w procederach wojennych. To
bardzo źle świadczy o dorosłych i ich państwie. To głupota, a głupoty polityków
nie powinno wynosić się na piedestały.

[Gość: Gosc]

Kazimierz Kutz 27-08-2004 , ostatnia aktualizacja 27-08-2004 13:22



Miejscowi geodeci od patriotyzmu śląskiego w swoich sentymentalnych bojach o
sztywne granice pomiędzy pojęciami "powstania śląskie" a "wojna domowa" gotowi
są jeszcze przez następnych 50 lat nie wychodzić z okopów III powstania, by nie
zadać sobie pytania o następstwa powstań śląskich dla Górnego Śląska.
Mianowicie: co sanacja zrobiła z Górnym Śląskiem przed wojną, co komuniści
zrobili z nim po wojnie i co mamy teraz?

Pamięć niepotrzebna

Oczywiście patrzę na to z nieustannej perspektywy "chama", syna "chama" -
powstańca, bo śląskie powstania są dziełem poczciwości ludowej i z lepszym
towarzystwem niewiele mają wspólnego. Pojmowanie powstań jako efektu
dziewiętnastoletniej sielanki patriotycznej albo rytualno-doktrynalnego
obowiązku okolicznościowego jest najzwyczajniej jałowym anachronizmem.

Rzeczywistość jest taka, że pamięć o powstaniach nie jest dziś nikomu
potrzebna. Oto 14 sierpnia minęła kolejna rocznica wybuchu I powstania (86.!),
a prawie pies z kulawą nogą o tym nie wspomina. A jest to data o wiele
ważniejsza, niż się powszechnie wydaje. Korzystam więc z okazji, aby wrócić do
tragicznej problematyki Górnego Śląska i by choć na miarę felietonu skupić się
na magicznych sprawach związanych z trzema kluczowymi postaciami tamtych
czasów: Wojciechem Korfantym, Maksymilianem Iksalem i Romanem Dmowskim. Gdyby
nie oni, żylibyśmy dziś w zupełnie innej bajce.

Opuścić Śląsk

Przebudzenie narodowościowe było reakcją na doktrynę polityczną Ottona von
Bismarcka zgermanizowania Górnego Śląska. Wojciech Korfanty urodził się właśnie
wtedy, kiedy wchodziła w fazę realizacji. Jest rok 1873. Ale rzecz o znaczeniu
kluczowym ma miejsce 22 lata później, 14 sierpnia 1895 roku (to data magiczna,
bo 24 lata później rozpocznie się I powstanie). W tym dniu Wojciech Korfanty na
skutek policyjnego donosu, na rok przed maturą, usunięty zostaje z katowickiego
gimnazjum za uczestnictwo i antyniemieckie przemówienie na zebraniu Towarzystwa
św. Alojzego w Siemianowicach. Opuszcza swoje rodzinne strony, przenosi się do
Wielkopolski. Tam kończy szkołę średnią, potem studiuje we Wrocławiu i
Berlinie. Żyje z korepetycji, poznaje kręgi wielkopolskiego ziemiaństwa, a
nawet arystokracji (jest korepetytorem młodego Jundziłła), jeździ po Europie, a
w miesiącach letnich dorabia w kopalni. Włącza się czynnie w działalność
polskich towarzystw we Wrocławiu i Berlinie. Staje się działaczem narodowym i
dziennikarzem. Ukształtowany duchowo, wykształcony, wraca do Katowic.
Rozpoczyna działalność polityczną. W 1903 roku zostaje wybrany na posła do
parlamentu niemieckiego. Nadszedł czas spełnienia swojej misji dziejowej wobec
ziemi rodzinnej. Staje na czele przebudzenia. Potwierdza też regułę, że aby coś
dla Górnego Śląska zrobić, trzeba go najpierw opuścić.

Motyw rodzinny

Maksymilian Iksal, lokalny dowódca, wbrew nakazom zwierzchników podejmuje
decyzję o rozpoczęciu I powstania. Iksal zdaje się być wysłannikiem losu -
tajemniczym kamykiem, który uruchomi lawinę. Odwaga cywilna, a może brak
rozwagi 24-letniego mężczyzny, zmieni bieg historii. Jego niesubordynacja ma
głębokie podłoże osobiste i społeczne. Maksymilian Iksal nienawidził Niemców,
bo w Wehrmachcie zginęli jego dwaj bracia, a on sam z wojny ledwo uszedł z
życiem. Aby szukać odwetu, zapisał się do Polskiej Organizacji Wojskowej. Był
to czas rewolucji w Rosji i w Niemczech, które zradykalizowały śląski
proletariat, i kiedy komuniści zorganizowali strajk, doszło do masakry górników
w kopalni Mysłowice, bo wtedy Niemcy o wiele bardziej bali się rewolucji
społecznej niż rozruchów narodowościowych. Mysłowice w strukturze POW podlegały
Iksalowi. Jego nienawiść do Niemców - po wydarzeniach mysłowickich - spiętrzyła
się i potrzeba odwetu okazała się być silniejsza od nakazów zwierzchników. W
owym czasie (jak to sam Korfanty ocenił w 10. rocznicę I powstania) świadomość
narodowa Ślązaków nie przekraczała 30 proc. Nie znaczy to, że Iksal jej nie
miał, ale na podjęciu desperackiej decyzji bardziej zaważyły motywy rodzinne i
lokalne: do jego tragedii familijnej dodała się bowiem tragedia górników. Był
to jego spontaniczny akt odwetu na niemieckim terrorze. Nastąpiła detonacja na
całą Europę. A po niej druga.

Sygnał ostrzegawczy

Wielkość I powstania polega na tym, że nadało ono buntom społecznym na Górnym
Śląsku nominację narodowościową. Od tej chwili te dwa pierwiastki - socjalny i
narodowy - tworzyły jeden stop, dzięki czemu zmalała rola komunistów na Górnym
Śląsku. Pierwsze powstanie zrewoltowało świadomość zbiorową Ślązaków. Odtąd
będą musieli wybierać ojczyznę. I powstanie było także wielkim, zgoła
szokującym, zaskoczeniem dla Polaków. Na polskich salonach nikt się go nie
spodziewał. Oczywiście - jak zwykle - z kompletnej niewiedzy, czyli feudalnych
stereotypów. Ale obudziło się polskie społeczeństwo. Dla Europy powstanie było,
zwłaszcza dla konferencji pokojowej, sygnałem ostrzegawczym.

Przy stołach w Paryżu trwały obrady, ale zgodnie z obietnicami liczono, że cały
Górny Śląsk przypadnie Polsce, zwłaszcza że Piłsudski wykluczał jakiekolwiek
akcje zbrojne. Ale Niemcy stracili już obrzeża zachodnie, więc ze zdwojoną
energią walczyli o zachowanie drugiego centrum przemysłowego na wschodzie. W
gronie aliantów cieszyli się życzliwością Anglików i to dzięki nim - a także
sztywnemu stanowisku Piłsudskiego - zapadła decyzja o plebiscycie na Śląsku.

Głupota polityczna

I stało się coś, co wydaje się nieprawdopodobne, do dziś niewyjaśnione i
skrzętnie przemilczane. Oto Roman Dmowski, ideolog polskiego nacjonalizmu,
delegat polskiego rządu na konferencję pokojową w Paryżu, składa propozycję,
aby do udziału w plebiscycie mieli prawo Ślązacy zamieszkujący poza obrębem
plebiscytowym! Propozycja została przyjęta i Niemcy mogli z głębi Rzeszy
przetransportować do urn tysiące swoich i odnieść w plebiscycie zwycięstwo. Tak
więc przegrany plebiscyt na Górnym Śląsku jest dziełem polskiej dyplomacji!
Ten "sukces" Romana Dmowskiego to polityczne przestępstwo. Wywołuje ono na
Śląsku gniew i staje się przyczyną gwałtownego wybuchu III powstania. Miało już
ono znamiona wojny domowej.

Do dziś nie ujawniono, kto stał za haniebną propozycją Romana Dmowskiego, ale
prawdopodobnie głupota "lepszego towarzystwa", która zawsze rządziła Polską.
Pytam naszych lokalnych geodetów od patriotyzmu: czy w III powstaniu głównym
przeciwnikiem powstańców nie była aby głupota polityczna polskiego rządu? A
może była to uzgodniona transakcja z Niemcami? Wszystko jest możliwe. Tak czy
inaczej mamy do czynienia z ukrytą tragedią, na której osadzone są uczucia
Polski do Górnego Śląska.

Może nieco lepiej?

Reasumując: gdyby Wojciech Korfanty nie poszedł na zebranie Towarzystwa św.
Alojzego do Siemianowic, gdyby Niemcy nie zabili siedmiu górników w kopalni
Mysłowice i gdyby Roman Dmowski nie złożył swojej haniebnej propozycji w
Paryżu, historia Górnego Śląska potoczyłaby się zupełnie inaczej.

Może nieco lepiej. Ale zawsze jest pora, by podejmować starania o godniejszą
przyszłość Górnego Śląska.

lwowscy faszysci

[Gość: lowca jeleni]

www2.nrk.no/meldingsadmin/webmelding.aspx?prosjektid=707&type=les

[Gość: RODAK]

POLSKI FASZYZM CORAZ SILNIEJSZY!!!!!!!!
antyfaszysta [za] Wojciech Szacki 06-12-2004 14:07
Radykalna mowa Giertycha do Młodzieży Wszechpolskiej

Musimy iść do przodu i ciąć. Niech każdy dzień będzie dla naszych przeciwników
coraz gorszy i niech każdego dnia chcą, żeby było wczoraj - mówił w sobotę Roman
Giertych na zjeździe Młodzieży Wszechpolskiej
Na 15-lecie reaktywacji MW do Warszawy zjechało kilkuset delegatów z całej
Polski i wierchuszka LPR. Był honorowy prezes i założyciel dzisiejszej MW Roman
Giertych (krótko, bo komisja śledcza), Janusz Dobrosz, kilku innych
parlamentarzystów i eurodeputowanych.

Bojowo nastawiony Giertych mówił do kilkuset Wszechpolaków z całej Polski -
Biada leniwym. Ci, którzy myślą, że te miejsca LPR i MW w samorządzie, Sejmie,
Parlamencie Europejskim nam wystarczą, niech odejdą. My musimy spalić za sobą
mosty i iść do przodu. Żadnych okopów, żadnych synekur. Musimy iść do przodu i
ciąć, to walka na noże. Inaczej przegramy. Jeśli się zatrzymamy, to oni nam
wszystko odbiorą.

Z dumą wspominał historię MW. - Za nami jest tradycja naszej przelanej krwi. To
coś innego niż tradycja styropianu, tych, którzy rzekomo walczyli z komunizmem,
tych z KOR-u i innych trockistów - mówił, a sala nagrodziła go brawami, które
uciszył machnięciem ręki. I przeszedł do pogróżek pod adresem "niepewnych" we
własnych szeregach.

- Jeśli mamy być jedną siłą, jedną pięścią, to organizacja musi być sprawna. A
będzie sprawna, tylko jeśli każdy będzie wykonywał polecenia. Jak ktoś tego nie
rozumie, niech odejdzie. Nie chcemy żadnych czarnych owiec, ogniem i mieczem
wypalimy to, co niepewne. Strzeżcie się pychy. Kim będziecie, jak przyjdzie
dekret sądu koleżeńskiego o wykluczeniu? Bez organizacji będziecie niczym -
groził Giertych. Dostał owację na stojąco i wybiegł z sali - spieszył się na
przesłuchanie Leszka Millera przed komisją.

- Wśród wielu skarbów wszechpolaków wymienię cztery: szkolenia, cotygodniowe
spotkania, hierarchię i dyscyplinę oraz mobilność, dzięki której możemy
organizować akcje w całym kraju. Jak wtedy, gdy obroniliśmy Polskę przed
zboczeńcami i mordercami z holenderskiego statku - mówił prezes MW Radosław Parda.

Mógł jeszcze dodać inne akcje: udział w starciach z demonstracjami lewicowymi i
anarchistycznymi (najczęściej z okazji 1 Maja), akcję przeciwko wstępowaniu
Polski do UE, protest przeciw filmowi "Złe wychowanie" Almodóvara, atak na
majowy marsz równości w Krakowie, protesty przeciwko podobnym marszom w
Warszawie i Poznaniu... I najbardziej spektakularną - sprzeciw wobec pochówku
Czesława Miłosza na Skałce, gdyż "był poetą antypolskim".

MW odgrywa coraz większą rolę w LPR, stając się politycznym zapleczem Giertycha.
Jest najprężniejszą organizacją młodzieżową w Polsce (kilka tysięcy członków).
Jej byli lub obecni działacze zasiadają we władzach samorządowych, Sejmie i
Parlamencie Europejskim.

W sobotę wszechpolacy nawoływał do jedności i karności. - Będziemy kroczyć w
jednym szeregu i budować wielką katolicką Polskę - mówił ich prezes. Delegaci
byli karni. Rzadko który wychodził z sali, mało było kuluarowych dyskusji.
Panowała cisza i skupienie. Przeważały garnitury (panowie) i kostiumy (panie) i
niewielu "łysych".

Jakiej Polski chce MW? - Polska ma bogatą tradycję tolerancji religijnej i
gościnności dla innych narodów, ale trzeba zachować umiar, by ta tolerancja nie
stała się sprzeczna z narodowymi interesami. Nie chcemy w administracyjny sposób
ograniczać pluralizmu. Nasza działalność sprowadza się do takiego wychowania
młodzieży, żeby nie wybierano lewicowców i liberałów - mówi "Gazecie" Krzysztof
Bosak, sekretarz MW.

tekst ze strony Gazety Wyborczej
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34513,2430156.html

co wy na to?

[szymon011]

www.polonica.net/Czerwone_skunksy.htm

od Pilsudskiego do Dmowskiego i na powrot

[Gość: RODAK]

www.historycy.org/index.php?showtopic=1838

[Gość: lowca jeleni]

Piłsudski to zwykły złodziej (Bezdany - 29 XI 1908 - kradzież 200 tys rubli -
napad z bronią w ręku)i Piłsudski to agent wywiadu austriackiego, za swoją
działalność agenturalną pobierał wynagrodzenie. Za wypuszczenie z więzienia
obiecał Niemcom, ze Polska nie będzie próbowała przyłączyż Wielkopolski.Wierny
temu przyrzeczeniu nie robi nic aby wspomóc powstanie Wielkopolskie. A Dmowski
pierwszy faszysta II Rzeczpospolitej, do dziś skin headzi Polscy oczywiście ci
inteligentniejsi, uważają go za swego wieszcza to on wprowadził wśród swoich
ziomków jeszcze przed Hitlerem pozdrowienie Rzymskie poprzez wyciągnnięcie przed
siebie dłoni tzw późniejsze "zieg hail".

[Gość: RODAK]

www.republika.pl/adnikiel/faszyzm.html

[Gość: lowca jeleni]

Polska tylko dla Polaków

Była to rzeczywiście skrajna organizacja, dla której głównym wzorcem
organizacyjno - ideowym był włoski faszyzm. Jej program nastawiony był na
możliwie szybkie przeprowadzenie "rewolucji narodowej" w postaci siłowego
przejęcia władzy i dokonania radykalnych przemian w ustroju państwa.
Najważniejszym postulatem OWP było uczynienie z Polski "państwa narodowego",
które realizowałoby interesy wyłącznie Narodu Polskiego w sensie etnicznym, a
nie wszystkich obywateli. Owym państwem rządzić według tej organizacji miała
"elita polityczna i moralna Narodu" wyłoniona z jego "organizacji politycznej" -
monopartii, grupującej, rzecz jasna, wyłącznie Polaków.

Całkowicie wyłączeni z życia publicznego mieli być według OWP Żydzi. Nowością
było stanowisko, że przyjęcie chrztu przez osobę pochodzenia żydowskiego nie
zmieniałoby jej sytuacji formalnej. Program OWP zakładał konsekwentną
polonizację mniejszości słowiańskich i stopniowe włączanie ich w nurt życia
narodowego. Ponadto, silnie akcentowana była antyniemieckość. OWP formułowała
dalekosiężny wówczas postulat odzyskania ziem zachodnich, obejmujących Górny i
Dolny Śląsk, Zachodnią Wielkopolskę i Pomorze, a także Warmię i Mazury.

I tylko dla Katolików

Jak wszystkie organizacje należące do przedwojennego obozu narodowego, OWP
silnie akcentowała swoje przywiązanie do religii katolickiej. Według tej
organizacji, Polska powinna być państwem wyznaniowym, w którym istnienie wyznań
innych niż katolickie winno być wprawdzie tolerowane, lecz w którym tylko Polacy
- Katolicy mogą się cieszyć pełnią praw. W programie OWP czytamy m.in.

"Wiara Narodu Polskiego, religia rzymskokatolicka musi zajmować stanowisko
religii panującej, ściśle związanej z państwem i jego życiem, oraz stanowić
podstawę wychowania młodych pokoleń. Przy zapewnionej ustawami państwowymi
wolności sumienia - zorganizowany naród nie może tolerować, ażeby jego wiara
była przedmiotem ataków lub doznała obrazy z czyjejkolwiek strony, ażeby religią
frymarczono dla jakichkolwiek celów lub prowadzono zorganizowaną akcję w celu
rozkładu życia religijnego narodu".

Kontrola gospodarki

W sferze gospodarczej OWP stopniowo odchodził od zakładanego początkowo
ekonomicznego liberalizmu. Propagowane było upaństwowienie niektórych działów
gospodarki, np. przemysłu ciężkiego.

"Mieczyk Chrobrego"

Sposób zorganizowania struktur organizacyjnych OWP wyraźnie nawiązywał do
wzorców faszystowskich. Była to organizacja oparta na bezwzględnej dyscyplinie,
karności i posłuszeństwie jej członków oraz hierarchicznych strukturach. Na wzór
faszystowski wprowadzono strój partyjny - piaskowe koszule (lub kurtki
mundurowe), granatowe spodnie i berety, pieśń organizacyjną "Hymn Młodych" na
melodię "Warszawianki 1831", a także rzymskie (faszystowskie) pozdrowienie, i
wreszcie tzw. "mieczyk Chrobrego" - miniaturkę Szczerbca owiniętą biało -
czerwonym sztandarem.

Trzeba powiedzieć, że tego rodzaju formy i zachowania organizacyjne nie były
wówczas wyjątkiem - umundurowane bojówki tworzyła PPS, zaś w brunatnych
koszulach paradował... żydowski Betar.

Roman Dmowski

Na czele OWP jako "Wielki Oboźny" stanął czołowy ideolog przedwojennego Obozu
Narodowego - Roman Dmowski. On też wywarł największy wpływ na organizacyjny i
ideowy kształt tej organizacji.

Masowa organizacja

Niewątpliwym sukcesem OWP było stworzenie autentycznie masowej organizacji,
która w szczytowym okresie rozwoju liczyła 250 - 300 tys. członków, i która, co
więcej zaczęła oddziaływać nie tylko na będące tradycyjnym elektoratem Endecji
inteligencję i mieszczaństwo, lecz także na trudniące się handlem płodami
rolnymi uboższe chłopstwo (konkurencja dla monopolu żydowskiego w tej
dziedzinie) i proletariat, który z kolei czuł się zagrożony przez obcy kapitał.

[Gość: RODAK]

Pilsudskis Tod: "Großer Schlag für Hitler"

Was haben Sie denn über Hitlers Haltung zu Polen erfahren bzw. von ihm selbst
gehört?

Herbert Döhring: 1935 trat für Hitler ein großer Schlag ein. Da ist ein guter
Freund von ihm überraschend gestorben. Das war der damalige polnische
Staatspräsident Pilsudski (Marschall Josef Pilsdudski, 1918 polnischer
Staatsführer, Kriegsherr gegen Sowjetrussland 1919/20; ab 1926 erneut Machthaber
in Warschau , schloss 1934 einen Pakt mit Deutschland ab; d. Red.). Der war zu
der damaligen Zeit neben Hitler der größte Kommunistenhasser. Wenn dieser Mann
am Leben geblieben wäre, das hat Hitler immer wieder im Laufe der folgenden
Jahre betont, dann wäre alles anders gekommen. Dann hätten die Polen nicht auf
England gehört, sondern sich mit uns zusammengetan. Der Krieg wäre gekommen,
aber nicht im Westen, sondern gegen den Kommunismus. Davon bin ich heute noch
überzeugt. Wenn Pilsudski an der Macht geblieben wäre und nicht überraschend
gestorben wäre, wäre nie ein Krieg mit Polen gekommen - davon war Hitler
felsenfest überzeugt, so lange ich bei ihm war. Und er hat das immer wieder
angedeutet und bemerkt. Nach seinen Bemerkungen, die ich im Laufe der Jahre
gehört habe, hat er immer wieder den Tod von Marschall Pilsudski bedauert. Er
hat gesagt, dass die Polen in so einem Schlamassel hereingeraten und dass, wären
die nach uns gegangen, Polen eines Tages so groß geworden wäre wie noch niemals
in der ganzen Geschichte. Und Hitler spielte dabei auf einen Krieg gegen
Russland an. Die Rote Armee zertrümmert, und Polen bekomme Land, so viel es
haben wollte im Osten. Es ist aber alles Utopie geblieben und keine Wirklichkeit
geworden.

[builder]

biedni,
jednak wiedza jak fason sie trzyma,