Trudna Trudna bardzo trudnia miłość

[awakening]

W zasadzie to sprawa wygląda prosto: zwiazek trwający 2 lata, wszystko ok,
poza tym, że laska nie wierzy w to, że pomimo tego iż skończyłem studia i
jestem młodym inteligentnym abslowentem, znajde prace. No wiec zrywa ze mna,
ja zmeczony poszukiwaniami nie mam sil protestowac. Zaraz po tym, wszystko
sie zmienia, znajduje dobra prace. Mam ochote nigdy wiecej jej nie zobaczyc,
ale nie potrafie :(( z jednej strony nie chce z nia byc, bo wiem ze jest
eogistyczna materialstka nidojrzalą emocjonalnie, a zdrugiej strony sam chyba
jestem jakis dziwny, bo nie umiem powiedziec żegnaj i pozbyc sie wszystkiego
co z nia zwiazane i zaaczac nowe zycie. zreszta byloby to juz po raz drugi,
tyle ze pierwszy raz nie bylismy wlasciwie razem. MAm dosc tej sytuacji, chce
byc z nia, ale meczy mnie jej "pieniezne" podejscie, nie jej milosc bo kocha,
tylko "szantaze" w stylu ze jest ze mna bo mam perespektywy, Z drugiej strony
jest duzo fajnych kobiet, dobrych, madrych i kochanych. Ale mnie wpienia sama
mysl, ze ona bedzie z kims innym, ze ona nie bedzie matka moich dzieci, nie
jestem w stanie (nawet jelsi od jakiegos czasu teraz nie jestesmy razem) nie
jestem w stanie przejsc nad tym do przadku dziennego, Kocham Ja po prostu, i
nie chce zeby byla z kims innnym, tylko dlatego ze wkraczajac w dorosle zycie
nie zarabiam kilku tysiecy zlotych. a z drugiej strony czuje ze powininem
oddacej jej ostatnich kilka rzeczy, a potem wywalic wszystkie zdjecia, listy
i inne pamiatki i zapomiec. Jej mozna zwariowac

[rain_07]

Na Twoim miejscu zapomniałbym o niej, choć wyobrażam sobie, że nie jest to dla
Ciebie łatwa sprawa. W życiu bywa różnie - raz jesteś górą a raz nie. W
chwilach kiedy upadasz poznajesz właśnie prawdziwą miłość, przyjaźń, etc. A ta
pani wtedy właśnie da Ci soczystego kopa w tyłek.

[awakening]

Dokładnie 100% moich przyjaciół i bliskich mi osób, powiedziało mi: że ona jest
niewarta całego mojego zachodu. Tylko to cholera nie jest łatwe :) jak sam
napisałeś, tym bardziej, że człowiek ciągle ma nadzieje, że moza ona -dorośnie
zrozumie bedzie chciala MNIE a nie to co MAM i mogę mieć itd.-

[gocha500]

ona nie dorosnie i nie zmieni postepowania!!!chlopie to sie ssie z mlekiem
matki!!!!!!widocznie w jej rodzinie(szczegoonie matka) tez lecieli na kase!!!
daj sobie z nia spokoj,znajdzissz taka ktora bedzie ciebie warta.naprawde
sprobuj zapomniec a wierz mi ze wywalenie jej rzeczy i wszystkich pamiatek
bardzo pomoze bo nie bedziesz tego widzal codziennie i z czasem po rostu
przywykniesz ze jestes w domu tylko i wylacznie ty i jest miejsce na kogos
innego!ni ewracaj juz do niej-tego kwiatu jest pol swiatu!!!

Trudna Trudna bardzo trudna miłość

[awakening]

Podoba mi się, że: "kwiatu jest pół światu" :)) To optymistyczne, choć niestety
mam tego pecha, że jestem totalnym romantykiem o sentymentalnym podejściu i
pozbycie się wszystkiego co było dla mnie najważniejsze, wyrzucenie własciwie do
kosza ponad dwóch lat życia. Nie umiem. Nie umiem wyrzucić kilkuset zdjęć, które
z taką pasją robiłem, tym bardziej że uwielbiam fotografować i nie chce tego
zapomnieć. Czuję to, że ona się nie zmieni, że chcialaby być ze mną, ale się nie
zmieni, wiem że to nie jej wina, a jej wychowania przez rodziców. Ale życie jest
bardzo brutalne

[czarnywujek]

hej, Bracie, mam dokladnie taką samą jazde jak ty dlatego rozumiem cie w 100%.
wiem jak to trudno jest zostawic za sobą te wszystkie wspomnienia i momenty.
jestem w 6letnim związku, który zupełnie jest bez sensu bo nasze oczekiwania co
do dalszego zycia kompletnie sie rozjechaly.
ostatnio stwierdzilem ze ok, starczy tej męki, trza rzecz po męsku zakonczyc.
no i co? po 2 dniach do niej wrocilem bo czulem sie jakbym sobie co najmniej
noge urwal. nie wiem co bedzie dalej; zdaje sie ze bede sie tak w tym gównie
tarzał czekając na Boską interwencję prawdopodobnie.
no nic, mam nadzieje ze sie szybko wykaraskasz, chyba faktycznie najlepiej
znalezc sobie czym predzej kogos innego.

Trudna Trudna bardzo trudna miłość

[awakening]

Sześć lat! To dopiero Tobie musi być cieżko, masz 3 razy dłuższe wspomienia niż
ja. Jej ale to wszystko jest pokręcone. Zupełnie nie wiem co zrobić :/ Od
zerwania minęły 2 tygodnie i "wiem" <a przynajmniej czuje> że powrót do siebie
nic nie zmieni... przeraża mnie życie, pewnie ponad 40 lat życia, bez osoby z
którą pragnąłem być do końca swiata i o jeden dzień dłużej. Nie z kimś innym
tylko z nią.
...chyba mi przejdzie...
ale to podłe

[deqin]

hey!Może to co napisze nie do końca jest związane z tematem , ale moja miłość
też była bardzo trudna ze względu na odległość jaka dzieliła mnie z dziewczyną,
chociaż powód rozstania był inny.Byłem z dziewczyną prawie rok ona mieszkała w
katowicach ja w łodzi.prawie 250 km.Na początku byliśmy szczęśliwijak każda
zakochana para.ona zapeniała mnie że tylko ze mną widzi swoją przyszłość, że
będziemy razem na wieki, że nawet śmierć nas nie rozdzieli, że nigdy mnie nie
zostawi,zapewniała jak jej się podobam itd.mieliśmy wziąć ślub jak skończe
studia czyli w tym roku, chociaż ona chciała od razu po 3 miesięcznej
znajomości ale ja sie nie zgodziłem,ale planowałem życie razem z nią nie
wyobrażałem sobie abym mógł pokochać kogoś innego.Ale czar prysł .w Nowy Rok
powiedziała mi , że zrywa ze mną, że chemia się wypaliła między nami, że nie
czuje pożądania.Doznałem totalnego szoku, nie opędzić się od wspólnych
wspomnień, razem spędzonych chwil, cały czas przeglądałem jej zdjęcia nie mogąc
pogodzić sie z tym , że mnie rzuciła tak brutalnie.Szkopuł tkwi w tym , że ja
ją ciągle kocham i będe kochał do końca życia, nie moge pogodzić sie z tym
faktem , że jej już nie ma, ciągle rozpamiętuje spędzone razem chwilei mimo, że
idzie już 3 miesiąc od rozstania to ja ciągle opłakuje tą miłość, czuje , że
swiat zawalił mi się na głowe, nie moge spokojnie spać.nie moge sie skupić na
niczym, byłem nawet u psychiatry, bo inaczej bym ześwirował komletnie.
Na początku jakoś sobie radziłem, ale w miare upływu czasu czuje coraz większą
tęsknote za nią mimo,że pozostaliśmy przyjaciółmi , ale kontaktujemy się tylko
przez internet i to bardzo rzadko.co najdziwniejsze ona twierdzi , że nadal
mnie kocha, że zawsze pozostane w jej sercu, nie moge pojąc dlaczego mnie
rzuciłaja nadal nie moge pogodzić się z tą stratą.
Nawiązując do Twojej sytuacji to raczej bym sie pogodził z dziewczyną, bo brak
najukochańszej osoby przy boku jest strasznym cierpieniem tymbardziej , że
wiesz , że to ta jedyna przeznaczona dla Ciebie.To tyle co miałem do
napisania .tymczasem

[awakening]

Nie wiem co Ci napisać, bo sam mam tak pokręcone sprawy, że nie czuję się na
siłach na jakies sądy. Straszne jest tylko to, że każdego dnia, pewnie
praktycznie w każdej chwili, łamane są tysiące serc ludzkich :(

[mussli]

bardzo ci wspólczuje.
tez mam trudna sytuacje: kocham go, on twierdzi ze mnie tez kocha.
jestesmy razem 6 lat, i rozsadek podpowiada mi, ze powinnam go rzucic!
podwod: po czesci kasa (ale to nie jest najwazniejsze, bo teraz doszło tez do
zdrady).
jest niezaradny zyciowo, tez taki romantyk, i przepuszcza mese pieniedzy (a nie
ma duzo) na bzdury, pierdoły (teraz tez na dziwki!!) zamiast na nasze wspólne
zycie.
moze twoja dziewczyna tez uznała ze jestes niezaradny i nie bedziesz w stanie
zapewnic jej zycia ?? nie przejmuj sie i pokaz, ze dasz sobie rade!! trzymam
kciuki.
ja nie jestem materialistką - serio, nie musze zyc w luksusie, ale wkurzam sie
jak on przepuszcza kase!
ja tego nie robie.
poradzisz sobie, wazne są uczucia, na pewno podejmiesz własciwą decyzje :-)


trzymam kciuki :-)

[pia.ed]

Musisz go rzucic, bo taki problem kiedy jedno jest rozrzutne, a drugie nie,
wrozy calkowite niepowodzenie w malzenstwie.
Teraz macie dwie kasy, a potem bedzie JEDNA, WSPOLNA i kiedy on bedzie ja
trwonic, to bedzie trwonic tez Twoja kase.
Juz nie mowiac o tym, ze w malzenstwie bedzie wiele wydatkow i nie ma miejsca
na rozrzutnosc!

[kasiajulia]

Ciekawe co byś zrobił z 14-letnimi wspominieniami, masą zdięć i innymi
rzeczami...depresja murowana?

Przepraszam, to jest tylko pytanie a nie sarkazm...
Pozdrawiam serdecznie.
Kasia.

Poniedziałek 2

[awakening]

Nie wiem, ale myślę że byłoby to 14 razy do potęgi drugiej trudniejsze. Pozdr.

[mskaiq]

Mysle ze jesli Ja kochasz to powinienes z Nia byc. Ona rowniez moze Cie kochac
tylko ze w Niej gdzies istnieje niemadre przekonanie ze zycie z kims kto nie ma
pracy moze zniszczyc wszystko i lepiej sie rozstac wczesnie.
Ludzie sie zmieniaja, przekonaj Ja ze trzeba miec zaufanie ze zycie przyiesie i
pieniadze i szczescie. To ze tak gwaltownie reaguje na brak perspektyw jest
strachem o zycie i jest on bardzo silny w Niej.
Prawie wszyscy z nas go znaja ale niektorzy reaguja na brak pewnosci jutra
bardzo gwaltownie. Ty mozesz bardzo Jej pomoc.
Serdeczne pozdrowienia.

[awanturka]

Z wszystkim,poza pierwszym zdaniem, co zostało tu napisane się zgadzam.
To wszystko jest bardzo prawdopodobne. To nie musi byc poprostu "materializm" i interesownośc. I prawda też jest, że ludzie się zmieniaja.

Myślę, że to,że awakening dostał pracę własnie, paradoksalnie, bardzo utrudni ich bycie razem. Gdyby dalej był bez pracy, a ona do niego wróciła, możnaby powiedziec, że przemyślała sobie to wszystko, poradziła sobie z własnym lękiem i obawami, dojrzała do bycia z nim w dobrych i złych chwilach. Ale jeżeli wróci w zaistniałej sytuacji to zawsze na ich wzajemne relacje będzie kładła się watpliwosc odnośnie prawdziwej przyczyny jej powrotu.

Myślę, że sprawa jest poprostu bardzo trudna.





Jeszcze jedna watpliwośc co do Twojej wypowiedzi. Piszesz

".... trzeba miec zaufanie ze zycie przyiesie i pieniadze i szczescie "

A jak nie przyniesie, to co wtedy ?

[awakening]

No więc jak pewnie przeczytalaś w poście który napisałem trochę niżej, stało się
coś o czym właśnie pisałaś i znów jesteśmy razem. Tylko, że zaznaczam iż była to
moja decyzja, bo ona jak sama stwierdziła znalazła się w głupiej sytuacji, i
wręcz nie ma moralnego prawa proponować mi powrotu. Więc ja zdecydowałem, ze tak
będzie lepiej, niż takie oczekiwanie w zasadzie nie wiadomo na co, zresztą
jestem teraz i tak na tyle zajęty i ona też, że nie będziemy mieli wiele czasu,
aby się zamartwiać tylko pracowac :) Poza tym, ze to jest trudne, wiem jedno:
zanm ją na tyle dobrze, po tych dwóch latach i wiem, że czasami potrzebuje aby
mężczyzna wspierał jej delikatną kobiecą mentalnośc i zdecydowanie zapewnił, że
bedzie dobrze. Chcę, żeby było dobrze, chcę pracować i procować na naszą
przyszlość wszystko inne co bym zrobił, byłoby "zagłuszaniem tego co czuje" i
każda kobieta z którą o którą bym się starał, miałaby być tą która "ukoi" mnie
po niej, a nie będzie nową, więc mam nadzieję, że zrobiłem dobrze. Narazie
Pozdrawiam

[czarnywujek]

hej Panowie i Panie z problemami miłosnymi. sluchajcie, jakies 3 lata temu moja
dziewczyna pojechala na wakacje i wrocila z nich z nowym chłopcem (nasz zwiazek
trwal juz jakies 3,5 roku). oczywiscie dramat byl straszliwy, nie moglem spac,
ciagle o niej myslałem itd ale po ok. miesiącu zacząłem sie spotykac z roznymi
ludzmi - normalnie staralem sie wciskac na wszystkie mozliwe jakies impry,
wyjscia; jak czlowiek jest sam to otwierają sie w tym obszarze calkiem nowe
mozliwosci!
naprawde bylo mi dzieki temu duzo latwiej. oczywiscie ból pozostal ale byl
troche przytlumiony, taki oddalony, bardziej melancholijny niz gryzący i
drapiący.
takze moze starajcie sie wyjsc do ludzi. wiem ze to nie jest latwe, ale jak sie
zacznie to juz jakos idzie.
no to powodzenia
:)

[kiskil-lilla]

hej nie martw sie... przejdzie ci zobaczysz... to ze ja kochasz nie znaczy ze
musisz z nia byc... ja tez kochalam...po rozstaniu cierpialam rok...
mysle ze powinienes wyrzucic te zdjecia obojetnie ile dla ciebie znaczą...
inaczej sie od niej nie uwolnisz...
prawdziwe wspomnienia masz w sercu wiec sie nie bój
a poza tym znajdziesz tobie przeznaczoną kobietę... ja wlasnie chcialam takiego
mezczyzne i zanlazłam jest teraz moim mezem i jest najkochanszy na swiecie... a
ten dla ktorego chvcialam z,marnowac zycie okazał sie totalnym debilem

[awakening]

Dzięki, ale chwilowo nie uczyniłem nic co pozwoliłoby mi na przejście tego
stanu. W zasadzie to trwaliśmy w takim zawieszeniu po tym zaprzestaniu bycia ze
sobą, obydwoje czując w sercu smutek i miłość. Zdecydowaliśmy, że musimy
porozmawiać i ustalić co chcemy zrobić i jak dlaej postapić. Bo pomimo tego, że
nie bylismy razem, i że pogodziłem się z tym, że znajdę inną i że nawet z kimś
innym mogę być szczęśliwy, to aż tak strasznym masochista nie jestem, żeby
ciągle z "łezką oku" wspominać to coś co nas łączyło, wspominać bo nie
wykazywalismy wystarczającej chęcia, aby się porozumieć. No i w wynkiu tego
wszystkiego, zdecydowaliśmy że chcemy być razem i próbować. To ode mnie zależała
ta decyzja, bo biorąc pod uwagę, że nie chciala być ze mną przez brak pracy i
perespektyw, a ja ją zdobyłem więc jej nie przystoi teraz o tym mówić. A ja nie
chcę się poddać, i stwierdzić że znajdę taką która hmmm będzie mnie kochać, a
mało [mniej] wymagać. Ja jestem ambity i chcę być zaradny, chcę sobie dobrze
radzić w życiu, a wtedy bedziemy mogli być razem. Czas pokaże...

[gwen_stefani]

Życzę Ci jak najlepiej.Ja to już przerobiłam,nie chodziło o kasę ale też nie
potrafilismy żyć bez siebie.Po tych nastu zerwaniach i tak wracaliśmy do
siebie.Nie potrafiłam ułożyć sobie życia bez niego,to tak bolało że tylko
liczyłam na cud aby znowu być razem.To pewnego rodzaju obsesja.I już miało się
to skończyć,poznałam kogoś z kim chciałam być(cały czas nie mogąc zapomnieć o
tym co było),okazało się że ta nowa osoba też była po rozstaniu.On też myślał o
byłej i wtedy mi się odechciało,ja też wróciłam do starej miłości,a teraz jest
już za późno na zmiany.Żałuję że nie moge już odejść.

[awanturka]

Zyczę wam wszystkiego co najlepsze!

A teraz pytanie zadane z czystej ciekawości. Czy uznasz za naturalne, że jeżeli okazesz się za mało zaradny, jeżeli nie będziesz w stanie spełnic z jej wymagan to Cię znowu poprostu zostawi? Czy dajesz jej do tego prawo?

Przepraszam, może nie potrzebnie zawracam Ci głowę tym pytaniem w takim momencie. Ale jeżeli mozesz to odpowiedz.

Trudna Trudna bardzo trudna miłość

[awakening]

odpowiem Ci wieczorem co myślę :)

Tak sobie na ten temat myślę...

[awakening]

..i dochodzę do wniosku, że granica pomiędzy tym jest bardzo 'płynna', mam na
myśli, że z jednej strony, jest w pewnym sensie normalne, że jakaś kobieta nie
chce wiązać się z mężczyzną nie radzącym sobie z życiem, a z drugiej strony
zrywanie z nim tylko dlatego, że na starcie do dorosłego życia nie ma łatwo, [bo
generalnie jest bardzo ciężko teraz o jakąkolwiek pracę], świaczy o miłości tej
kobiety - braku miłości.

Nie mogę ci odpowiedzieć w pełni bo nie wiem jak sobie będę radził. Na pewno
chciałbym, mieć pewność, że ktoś będzie mnie zawsze kochał i mogę czuć się
dobrze, pewnie i bezpiecznie, bo takie poczucie dodaje cżłowiekowi sił, a teraz
nie jestem co do tego przekonany.
Jeśli mnie zostawi bo nie będzie mnie stać na nowy model Mercedesa, ani na wylot
na wakacje na Dominikanę, to okaże się naprawde niewartą mojego uczucią
materialistką, ale jesli będzie chciała odejść bo siedzę w domu od roku,
odrzucam oferty pracy i marudzę nad tym, że nie mam co robić to bedzie miała rację.
Mam nadzieję, że te skrajne przykąłdy wyjaśniły Ci, co mam na mysli.
Pozdrawiam !!

[awanturka]

Dziękuję za wyjasnienie. Rzeczywiście granica jest płynna. I pojawia sie pytanie o to czy miłośc kobiety do mężczyzny (i odwrotnie)może byc bezwarunkowa.
A jeżeli nie, to gdzie ta granica przebiega.

Tak się Ciebie dopytuję, bo problem dotyczy mnie w pewnym sensie osobiście.
A raczej dotyczył, bo pewne ważne decyzje zostały już dawno przeze mnie podjete, chociaż odpowiedzi na postawione pytanie nie znam dalej.

Pozdrowienia! - awanturka

[awakening]

Ja myśle, że mówiąc "miłość bezwarunkowa" można popaść w miłość, hmm: skrajną,
miłość rzekłbym ślepą, a miłość ślepa to nie jest już zdrowe uczucie. Uważam że
miłość może być bezwarunkowa, ale w jakiś zdrowych granicach, które są inne dla
każdego związku. Tak myślę.

[semmi]

Wydaje mi się że przesadzasz, tu niby materialistka a dwa lata jest przy
tobie.Ty widać też zbytnio się nie starasz żeby było dobrze, czy wszystko jej
powiedziałeś co myślisz na wasz temat?
Myślisz że zdobyłeś wykształcenie i to twój cały czar dla niej, ona z pewnością
widziała w Tobie wiele innych walorów.Gdy jest uczucie i dwie osoby chcą być
razem i o tym wiedzą bo umią rozmawiać to reszta jest do pokonania.We dwoje
łatwiej.Według mnie nie potraficie usiąść i szczerze porozmawiać.

[awakening]

Otóż powiem Ci, że bardzo dobrze potrafimy usiąść i porozmawiać, powiedzieć o
tym co dobre i co złe. A już zupełnie nie uważam, że moje wykształcenie jest dla
niej całym czarem. I nauczyłem się w swoim życiu narazie, że nawet jeśli dwie
osoby się kochają, to cała reszta jest do pokonania. Nie jest tak różowo. Była
przy mnie na studiach i było fajnie, ale nie miałem problemów z kasą,
stypendium, super opłacalna praca w wolnym czasie i było nam dobrze. Problemy
zaczęły się po studiach. Dodatkowo, jeśli rodzice twojej kobiety, bo w zasadzie
to o to głównie chodzi, jeśli oni mają w zasadzie wyobrażenie związku między ich
córką, a mężczyzną jako.. poniekąd transakcji, w której facet ma zapewnić jej
wszystko. To naprawde nie jest takie proste.

[awanturka]

Myśle, że dziewczyna, w momencie kiedy Cie zostawiła się poprostu "pogubiła". Sama wiem co to znaczy takie "pranie mózgu" urzadzone przez najbliższa rodzinę.
Moja rodzina też miała w swoim czasie wyobrażenie o tym "co powinien zapewnic kobiecie mężczyzna" i ja tym chcac nie chcac "przesiakłam". Ponieważ mój chłopak (teraz maż) nie dorastał do tych wyobrażen "miotałam się" odchodzac i wracajac i raniac go przy tym bardzo.

Dobrze, że jesteście razem i podziwiam Cię, że nie miałeś problemów z wybaczeniem jej tego raniacego zachowania. Pozdrawiam. Życzę wam wszystkiego co najlepsze. -awanturka

[awanturka]

Myśle, że dziewczyna, w momencie kiedy Cie zostawiła się poprostu "pogubiła". Sama wiem co to znaczy takie "pranie mózgu" urzadzone przez najbliższa rodzinę.
Moja rodzina też miała w swoim czasie wyobrażenie o tym "co powinien zapewnic kobiecie mężczyzna" i ja tym chcac nie chcac "przesiakłam". Ponieważ mój chłopak (teraz maż) nie dorastał do tych wyobrażen "miotałam się" odchodzac i wracajac i raniac go przy tym bardzo.

Dobrze, że jesteście razem i podziwiam Cię, że nie miałeś problemów z wybaczeniem jej tego raniacego zachowania. Pozdrawiam. Życzę wam wszystkiego co najlepsze. -awanturka

[semmi]

A Ona nie ma własnego zdania?
Czy chce żyć z Tobą czy z nimi.
Nie rozumiem takiego myślenia, nie uważam żeby człowiek musiał się
podporządkować osobom trzecim, są poważniejsze problemy w tym życiu.

Tak sobie na ten temat myślę...

[awakening]

Ja też takiego myślenia nie rozumiem, ale są na świecie tacy ludzie którzy
zawsze zrobią to czego chcą, są tacy co zrobią na przekór rodzicom, są tacy
wreszcie którzy z nimi rozmawiają normalnie i są samodzielni, a są też tacy, na
których rodzice wywyerają ogromny wpływ. I nawe wiedząc, że są poważniejsze
problemy w życiu, nie da się zmienić nagle dwudziestu lat, takiej "propagandy"
wychowawczej

CD

[awakening]

...dlatego pozostaje wiara, miłość i cierpliwość

[semmi]

Pisze jak Ja to widze choć zapewne Ty także masz racje.Ja miałam matke która
wszędzie chciała decydować obojętnie jaka to była sprawa, również w doborze
partnera.Była despotyczna, napsuła mi dość krwi w życiu ale powiem Ci że nie
pozwoliłam jej decydować w wyborze partnera jak również wtrącać się w
małżeństwo.U was potem może tak być że będą się wtrącać.Życze Ci oby wszystko
poszło dobrze.
Pozdrawiam

[awanturka]

Obawiam sie, że za ostro ta dziewczynę oceniasz.

A teraz uwaga bardziej ogólna:

Spraw nie można widziec w kategoriach "czarne" i "białe". Jak się tak patrzy przy blizszym spojrzeniu okazuja się, że nie ma spraw "białych", stad prosty wniosek - sa tylko "czarne"! I można się załamac!!

Ja tam wole widziec rzeczywistośc w róznych odcieniach szarosci. I też w takim odcieniu widzę postawę dziewczyny awakeniga. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi...

[abdon]

Od kiedy to trudna, trudna, bardzo trudna miłość jest depresją?

abdon

Depresja???

[pia.ed]

Jeszcze nie jest DEPRESJA, ale moze byc, wiec tak na wszelki wypadek...

[magdzikoo]

heh...napisze szczrze.jeszcze miesiac temu pomyslalabym"glupi facet .powinien
ja zostawic i szukac wartsciowej osobki,,,ktora ona nie jest"jednak dzisiaj
jest inaczej.wiem co znaczy chciec odejsc z jednej strony(wiedzac,ze tak
powinno byc),a z drugien nie moc nawet myslec ,ze "moja"polowka jest z kims
innym.rozstanie....kilka dni bez problemu da sie wytrzymac,potem zaczynaja sie
mysli...lzy...wspomnienia...i cale kolo wraca!!!!to ciebie zgubi!!!i mnie tez:)
do zobaczenia w grupie smutnych na wlasne zyczenie i przez brak konsekwencji:(

[dekadentysta]

U zdrowego, wewnętrznie poskładanego, szanującego siebie człowieka taka postawa
partnerki wywołuje naturalne obrzydzenie, działa jak zimny prysznic, który gasi
pożądanie, a wszelkie sentymenty i wspominki szybko osuwają się w niebyt
przeszłości, do której nie chce się już wracać. Jeśli u ciebie to nie działa,
jeśli jej afront podgrzewa tęsknotę i żądzę, znaczy to, że masz depresję. Tak
to działa. Twoja trudna trudna bardzo trudna miłość nie jest żadną miłością,
tylko formą nienawiści do samego siebie. Radzę iść do dobrego psychologa,
zdjęcia i listy spalić, telefon wykasować z komórki, a przede wszystkim znaleźć
babę godną siebie.

Niedziela 1

[awakening]

Nie piszesz nic nowego, bo czuje się depresjonatem [nie wiem czy to nie
wymyślone słowo, ale pora już późna :) ] i to od dobrych kilku lat. Mógłbym
dodać jeszcze nerwicę natręctw i kilka innych, ale dopóki nie wygram w totka, to
raczej nie będzie mnie chwilowo stać na dobrego psychologa, bo trzech
bezpłatnych z powołania było do niczego i więcej tak nie chcę. Poza tym,
wywalanie zdjęc chyba niewiele pomaga :) Mam piękną rzekę w swoim mieście i
wielki most i już raz jej zdjęcia w niej zatonęły, co pomogło mi na rok, po
którym znów zapragnąłem ją poderwać (wtedy wczesniej ze sobą nie chodziliśmy,
ale tworzyliśmy zgraną parę dobrych przyjaciół), w międzyczasie dochodząc do
wniosku, że każda prawie dziesięciu dziewczyn, z którymi próbowałem, nie jest
dla mnie. A w imię walki z depresją nie zrezygnuję z miłości, nawet jeśli nie
jest to miłość zdrowa w pełni i idealna

[dekadentysta]

Nie musisz iść od razu do Eichelbergera, Santorskiego czy Komorowskiego, ale
przeczytaj choć parę książek na ten temat i zacznij pracę nad sobą. Uwierz, że
wszelkie sentymenty, tęsknoty i bóle, które cię ogarniają w związku z tą osobą,
to tylko samobiczowanie, objaw autoagresji, choroby. To się nasili, to będzie
promieniować na inne sfery życia, jeśli nie potrafisz dojrzale znieść
odrzucenia przez osobę o ewidentnie miernej umysłowości (tylko mi się nie
staraj jej bronić, bo odwalisz grotechę), to nie będziesz mógł dojrzale znieść
żadnego odrzucenia - w pracy, studiach, rodzinie, gdziekolwiek... A życie
polega na tym, że wciąż gdzieś zamykają nam drzwi przed nosem, ciągle jesteśmy
poddawani selekcji. Tylko szacunek dla siebie, pewność siebie, znajomość i
umiejętność docenienia swoich mocnych stron pozwala jako tako egzystować w tym
świecie. Nie grzęźnij w bagnie pseudoromantycznych bredni, bo nie ma w tym nic
pięknego ani wzniosłego, to ci rozwali życie, przysięgam ci, to ci rozwali
życie, uwierz! Będziesz śmieciem, po którym depczą kobiety, koledzy z pracy,
szefowie, urzędnicy... To się zaczyna od "miłości" a kończy na dnie. Jeszcze
raz ci powtórze - TO NIE JEST MIŁOŚĆ, to tylko moc twojej wewnętrznej
autodestrukcji, która się rozkręca na coraz to większe obroty. Ale możesz to
zahamować, zrób to!

[awakening]

Tyle, że ja taki jestem od ZAWSZE, jestem sentymentalny, delikatny, wierny,
wrażliwy i wytrwały - taki mam charakter. To mój styl, jestem niepowtarzalny,

[czasami mi się wydaje, że nie jest to wszystko "w porządku']
Ale co to dla Ciebie Dekadentysto znaczy ??? Jedni idą do celu po trupach, nie
patrząc się za siebie, inni też idą ale nie krzywdzą reszty, są też bardziej
nieśmiali i są jeszcze inni. Ciekawy jestem co w Twoim życiu zdarzyło się, że
piszesz aż w taki dramatyczny sposób:
> "Nie grzęźnij w bagnie pseudoromantycznych bredni, bo nie ma w tym nic
> pięknego ani wzniosłego, to ci rozwali życie, przysięgam ci, to ci rozwali
> życie, uwierz! "
W takim razie, czym jest miłość ??? i może bardziej to skonkretyzuję: Czym dla
Ciebie jest miłość ???
Pozdrawiam :)

Miłość

[awakening]

tak sobie nad tym myślałem i to jest chyba najlepszy tekst opisujący o co w tym
wszystkim biega :) wiesz skąd pochodzi :))

"Miłość cierpliwa jest
Miłość łaskawa jest
Miłość nie zazdrości
Nie szuka poklasku
Nie unosi się pycha
Nie jest bezwstydna
Nie szuka swego
Gniewem się nie unosi
Nie pamięta złego
Nie cieszy się z niesprawiedliwości
Lecz współweseli się z prawda
Wszystko znosi
Wszystko przetrzyma
We wszystkim pokłada nadzieje
Miłość nigdy nie ustaje"

[dekadentysta]

Zacznę od końca. Słowo "miłość", jak wiesz, nie ma sprecyzowanej definicji, a
jednak wszyscy w naszej kulturzę się nim posługujemy. Dla mnie osobiście
desygnaty słów: miłość, bóg, sens życia - nie istnieją w rzeczywistości, którą
można opisać naukowo. Są to bardziej ludzkie postulaty, postulaty naszej
kultury, coś, w co chcemy wierzyć, żeby łatwiej nam było żyć, bożki, idee
regulatywne, które określają nasze życie, ale de facto są iluzjami.
To, co pcha mężczyznę ku kobiecie i vice versa, to biologia. Harmonijny związek
oparty na wzajemnym zaspokajaniu potrzeb egzystencjalnych, emocjonalnych,
materialnych, seksualnych - takie jest jądro. Spoiwem tego związku, oprócz
pożądania seksualnego, są inne emocje, wzajemna życzliwość, wsparcie etc. Gdy
posługuję się słowem "miłość" mam na myśli relację, która zachodzi w takim
zdrowym związku - działa na człowieka wzmacniająco, kojąco, rozwijająco.

To, że jesteś delikatny, wierny, wrażliwy... nie znaczy, że masz nie szanować
siebie. Rozumiem, że nie chcesz być kimś, kto zdąża po trupach do celu, ale to
nie znaczy, że masz być jednym z trupów, po których zdąża do celu ktoś inny.
Myślę, że żeby móc kochać kogoś, trzeba umieć kochać samego siebie - jeśli nie
szanujesz siebie, nikt cię nie będzie szanował, jeśli szanujesz siebie, nie
będziesz uzależniony emocjonalnie od ludzi, którzy cię nie szanują. Człowiek,
który ma do siebie szacunek nie wpadnie w wyniszczające go zauroczenie kimś,
kto go krzywdzi, kopie lub traktuje instrumentalnie. Źle ulkokowane uczucia
można, a nawet trzeba, wycofać. Aha, i nie pisałbym ci tego, gdyby te wnioski
nie powstały na bazie moich własnych przeżyć i refleksji, które przyszły
dopiero po paru kompletnie zmarnowanych latach życia.

[awakening]

dzięki za odpowiedź, ale odpiszę jutro :) pozdrawiam

Czwartek 3

[awakening]

.. mija już drugi dzień, a ja jeszcze nic nie wymyśliłem :&

[rain_07]

popieram dekadentystę i podziwiam jego zdolność analizy i syntezy :)

awakening masz zacne cechy i ideały, co nie znaczy, że masz dostawać w tyłek
całe życie. po prostu znajdź kogoś o podobnej osobowości, kogoś kto to naprawdę
doceni i odwzajemni. oszczędzisz sobie dramatów. nad swoją osobowością też
można popracować, ale to już temat zaawansowany. chodzi mi tu o przesadną
sentymentalność. pamiętaj: jak się ma miękkie serce to trzeba mieć twardą d...

Sobota 4

[awakening]

Hej. Jak widać sporo wody upłynęło w Wiśle, a mi sporo czasu upłynęło na
przemyśleniach. Wstyd się przyznać, ale jedyne do czego doszedłem to, że jestem
tchórzem i nie potrafię zupełnie się od niej odciąć... Zastanawiam się teraz nad
tym jak to uzasadnić, no i w zasadzie nie wiem jak :/ Dwa lata temu fajnie było
się spotykać i chodzić po kawiarenkach, ale w zasadzie to ja nawet nie marzę o
przyszłym życiu, z nią... to znaczy marzę, ale NIE z taką nią jaką ona teraz
JEST. a przecież to są dwie różne rzeczy. Przynajmniej dobrze, na początek, że
zdaję sobie sprawę, po głębszej analizie z pewnych faktów, to że "żal mi tego
że, jak nie bylibyśmy razem: to byłbym zazdrosny o innych facetów, myślałbym o
niej i o tym co ewentualnie straciliśmy, żałowałbym że nie.. kochaliśmy się ze
sobą itp." to są śmieszne powody dla których się z kimś jest. Zresztą jak się
nad tym zastanowiłem, [nie wiem jak później rozwijają się kobiety takiego typu],
ale nie pociąga mnie wizja spędzenia życia z dziewczyną, która często bardzo
pozuje na "malutką dziewczynkę" w swoich zachowaniach, oczekiwaniach w stosunku
do mężczyzny, itd. Chcę kobiety, która jest kobietą, bez popadania w skrajności.

Nawiązując do tego co napisałeś Siedmiodeszczu [pozwól że tak Cię nazwę] to
byłem przekonany, że jej osobowość jest bardzo do mojej podobna i że prawie
wszystkie sprawy postrzegamy podobnie. Z biegiem czasu, okazuje się że tak nie
jest. A tak abstrahując od tematu (albo i nie) to, wkurza mnie to, że mam
dwadzieścia pięć lat, nie spałem nigdy z kobietą, przez ostatnie dwa lata czekam
na swoją, cierpiąc przy tym czasami różne męczarnie związane z wszech
otaczającym seksem, od którego ciężko jest się uwolnić, a teraz kiedy
przetrwałem już tak wiele, mam sobie odpuścić.

poniedziałek

[negatywista]

A tak abstrahując od tematu (albo i nie) to, wkurza mnie to, że mam
> dwadzieścia pięć lat, nie spałem nigdy z kobietą, przez ostatnie dwa lata
czeka
> m
> na swoją, cierpiąc przy tym czasami różne męczarnie związane z wszech
> otaczającym seksem

Tak, to jest piętno naszych czasów i wszechogarniającej debilnej kultury
masowej. Chyba rozumiesz fakt, że kwestia seksu to sprawa indywidualna i że nie
powinienneś się wpędzać w kompleksy czy niższe poczucie własnej wartości na tym
tle. Nie każdy jest wiecznie nagrzanym jebaką, która wsadza byle gdzie przy
każdej okazji. Olej to zupełnie.

[kpax]

do Awakeing:
na wstepie - nie jestes sam (wiele osob boi sie zaangazowania "na dobre i na
zle" poniewaz zaangazowanie = lęk przed bolesnym rozstaniem)- przezylem
podobna sytuacje z kobieta starsza o 6 lat (mam 29) otoz po 1,5 roku znajomosci
zażyłej - w pewnej sytuacji ona zobaczyła jak mi na niej zależy jak potrafię
być o nią zazdrosny i jak mi napisala później odnośnie tej sytacji, po
rozstaniu z jej strony " wiele mogła wyczytać z mojej twarzy i oczu wtedt i
byłam wtedy pewna że chcę być z toba i czułam się szczęsliwa" i widzicie
postąpiła bardzo głupio, przekornie i autoagresywnie do siebie.. ponieważ
pokazałem jej że mi na niej zależy i że ją kocham a to u niektórych jest
odczytywane jako słabość - pokazałem swoje czułe miejsce , w które można mnie
zranić i ...ona to zrobiła.. zraniła mnie porzucając mnie miesiąc później dla
innego faceta. mozecie to sobie wyobrazić - glupota totalna i niedojrzalosc -
tez mam sentymenty i idealizuje to co bylo miedzy nami...ale najlepszy sposob
zeby zapomniec to wspominac wlasnie te niedobre chwile kiedy czlowiek czul sie
niekochany , nierozumiany, traktowany przedmiotowo w zwiazku. na szczescie
chodze do dobrego psychologa ktory przypomina mi jak wczesniej przychodzilem na
spotkania z nim i zaczynalem mowic o problemach z nia. o tym ze nie potrafi sie
komunikowac , ze zamyka sie emocjonalnie jak orzeszek w konfliktowych
sytuacjach, ze nie chce starac sie rozumiec bardziej relacje, ze wreszcie nie
chce nauczyc sie Mądrze kochać i zmienic myslenie "ja" i "on" na "my" ..eh.
ale wiedzialem w jaki zwiazek wchodze - zwiazalem sie z nia troche poniewaz
bylo mi jej żal, poniewaz myslalem jesli uczynie ja szczesliwa i otwarta to
swoje wewnetrzne, niekochane dziecko też bedzie zaspokojone..
MUSISZ TERAZ PRZECZYTAC swietna ksiazke Katarzyny Grocholi i Andrzeja
Wisniewskiego "Związki i rozwiązki miłosne" (www.jsantorski.pl/inf.php?
mg=pord&id=nr109) ciepło napisana i bez zadęcia psychologicznego mimo ze
współautor jest dr psychologii ale czyta sie to świetnie bo ksiązka napisana
przez ludzi którzy z niejednego pieca chleb jedli i w temacie zwiazkow mocno
sie przegryźli do prawdy.

:)

[awakening]

Nie pozostaje mi nic innego jak iśc jutro do Biblioteki lub księgarni i
przeczytać, ale najpierw sen :) Pozdrawiam

[crazy222]

awaking - jestes moim idolem! :-) pozdrawiam . marta

[kpax]

prosba do dekadentysty - napisz mi cos konstruktywnego ... jestem jeszcze
oczarowany :>

Wtorek 13

[awakening]

Po głębszym, wymagającym sporo czasu zastanowieniu i kliku różnych sytuacjach
mających miejsce w ostatnim czasie - dochodzę do smutnego wniosku, że jednak
nie jesteśmy dla siebie stworzeni i nie potrafie starać się i starać, ciągle
mając nadzieję, że będzie lepiej... od roku mając taką nadieję, która nic mi
nie daje, a tylko męczy.
Poza tym mam serdecznie dość wypływającej kwestii pieniędzy (nawet teraz, gdy
mam prace) i przeraża mnie perespektywa, że tak będzie do końca życia, że nie
zaznam jakiegoś przynajmniej delikatnego spokoju ducha, tylko ciągle będę czuł
na sobie presję, że nie zarabiam wystarczająco dużo, brak mi ufności tej
drugiej osoby.
W każdym razie trzeba wreszcie pokazać że jest się mężczyzną, a nie tchórzem i
przestać odwlekać ten koniec i liczyć na cud. Narazie nie wykorzystałem okazji,
ale musze.